ح : به اندازه نخود، بلكه احوط آن است كه به قدر عدس مصرف كند، نه بيشتر.
و: آن را ببوسد و بر ديدگانش بگذارد.
ز: در وقت خوردن يا خورانيدن بگويد. بسم الله و بالله اللهم اجعله رزقا واسعا و علما نافعا و شفاء من كل داء انك على كل شى ء قدير.
خ : آن را سبك نشمارد، در ظروف يا مكان هاى نامناسب نگذار، خيلى دست بر آن نمالد. يا جايى كه زياد دست مالى مى شود نگذارد.
ط: فاصله تربتى كه براى شفا استفاده مى كنند از قبر مطهر تا چهار ميل باشد نه بيشتر و هر چه به قبر شريف نزيدك تر باشد بهتر است .
ظ: خوب است تربت را در دهان بگذارد و بعد جرعه اى آب بخورد و بگويد: اللهم اجعله رزقا واسعا و علما نافعا و شفاء من كل داء و سقم .
792 - تاثير تربت امام (ع) در قبر
تربت را با ميت در قبر گذاشتن و كفن را با آن نوشتن ، يكى از بركات تربت حضرت سيدالشهداء عليه السلام اين است كه اگر با ميت در قبر بگذارند، آن ميت از عذاب و تاريك قبر در امان خواهد ماند.
از امام موسى كاظم عليه السلام روايت شده است كه فرموده اند: هرگاه ميت را در قبر گذاشتيد مهرى از تربت امام حسين عليه السلام را مقابل رويش بگذارى نه زير سرش .
از امام صادق عليه السلام روايت شده نوشتن اعتقادات به وسيله تربت امام حسين عليه السلام بر كفن ميت ، روشنى مؤ من به هنگام تاريكى قبر و امان در وقت سوال و هول و هراس قيامت است .
ظاهرا روايت محمد بن مسلم كه دلالت دارد خاك قبور رسول خدا صلى الله عليه و آله و ائمه هدى عليه السلام شفاى دردهاى و سپر بلاهاست و هيچ چيز با آن برابرى نمى كند مگر دعا، منظور همراه داشتن است نه خوردن ، براى اينكه روايت فراوانى دلالت دارد كه خوردن خاك مثل ميت و خون حرام است و به جز خاك قبر امام حسين عليه السلام كه شفاى تمام درها است ((و هو الدواء الاكبر.))⁽⁸⁹²⁾
793 - همراه داشتن تربت امام حسين (ع)
همراه داشتن تربت سيدالشهداء عليه السلام ايمنى بخش است ، چنانكه فرمودند: هرگاه از سلطان يا ديگرى ترس داشتى از منزلت بيرون ميا مگر اينكه تربت همراهت باشد.⁽⁸⁹³⁾
794 - بى احترامى به تربت امام حسين (ع)
موسى بن عبدالعزيز مى گويد: يوحنا (طبيب نصرانى ) به من گفت : تو را به حق پيغمبرت و دينت سوگند مى دهم كه بگويى اين كيست كه مردم به زيارت قبر او مى روند؟ آيا او از اصحاب پيغمبر شما است ؟
گفتم : نه ، بلكه او امام حسين عليه السلام پسر دختر پيغمبر ما است . منظورت از اين سوال چيست ؟
گفت : خبر شگفتى دارم و ادامه داد كه : يك شب شاپور، خادم رشيد مرا احضار كرد، نزد او رفتم ، او مرا به خانه موسى بن عيس كه از خويشان خليفه بود برد، ديدم موسى بى هوش در رختخواب خود افتاده و طشتى پيش ‍ روى او گذاشته اند كه تمام احشاء و امعاء او در آن ريخته بود.
شاپور از خادم موسى پرسيد: اين چه حال است كه براى موسى رخ داده ؟
خادم گفت : يك ساعت قبل حالش خوب و با خوشحالى نشسته بود و با نديمان خود صحبت مى كرد! شخصى از بنى هاشم اينجا بود، گفت : من بيمارى سختى داشتم و با هر چه معالجه كردم مفيد واقع نشد تا اينكه كاتب من گفت : از تربت امام حسين عليه السلام استفاده كنم ، اين كار را كردم و شفا يافتم .
موسى گفت : از آن تربت چيزى نزد تو باقى مانده است ؟
گفت : بله ، شخصى را فرستاد و قدرى از آن تربت را كه باقى مانده بود آورد.
موسى آن را گرفت و از روى بى احترامى در نشيمنگاه خود داخل كرد!
در همان ساعت فرياد او بلند شد كه ((النار النار؛ آتش ، آتش )) طشتى بياوريد، اين طشت را آوردند و اينها امعاء و احشاء اوست كه از او خارج شده است !
نديمانش متفرق شدند و مجلس سرور موسى به ماتم مبدل شد. شاپور به من گفت : بيا نگاه كن ، آيا تو مى توانى او را معالجه كنى ؟
من چراغ طلبيدم و آنچه در طشت بود به دقت نگاه كردم ديدم جگر، سپرز و شش و دلش همه از او خارج شده است ؟
تعجب كردم و گفتم : مالا حد فى هذا صنع الا ان يكون لعيسى الذى كان يحيى الموتى هيچ كس نمى تواند درباره اين شخص كارى بكند مگر حضرت عيسى كه مرده را زنده مى كرد.))
شاپور خادم گفت : راست گفتى ، وليكن اينجا باش تا معلوم شود كه حال موسى به كجا ختم مى گردد.
يوحنا گفت : من آن شب نزد ايشان ماندم و موسى سحرگاه به جهنم واصل گرديد.
پسر عبدالعزيز مى گويد: يوحنا با وجودى كه نصرانى بود مدتى به زيارت امام حسين عليه السلام مى آمد، تا اينكه به دين اسلام گرويد و اسلامش ‍ نيكو گرديد.⁽⁸⁹⁴⁾
795 - سلام امام زمان (ع) بر تربت امام حسين (ع)
در عظمت حسين و قبول تقرب و اخلاص او در پيشگاه خدا همين بس كه خداى در خاك حسين عليه السلام شفا قرار داده . در اين زمينه اسناد بسيارى وجود دارد كه در دسترس ترين آنها زيارت منسوب به امام زمان عليه السلام است : السلام على من جعل الله الشفاء فى تربته سلام بر (حسين ) كسى كه خداوند در تربت او شفاء قرار داده است .
از امام باقر عليه السلام نقل شده كه فرموده :
ان الله تعالى عوض الحسين من قتله : ان جعل الامامه فى ذريته ، والشفاء فى تربته ، واجابه الدعاء عند قبره
خداوند تبارك و تعالى در پاداش قتل حسين اين عوض را معين فرمود كه امامت را در ذريه او قرار داد، و در تربت او شفا قرار داد، و در كنار قبرش ‍ وعده اجابت به درخواست ها داد.
796 - روشنى چشم .
محدث قمى در فوايد الرضويه آورده كه سيد نعمت الله جزايرى قدس سره در تحصيل علم زحمت بسيار كشيده و رنج فراوان ديده و در اوايل تحصيل كه قادر نبوده چراغ تهيه كند به هنگام مطالعه بسيارى از شب ها از نور ماه استفاده مى كرده و شب هاى بى ماه متون محفوظه را مكرر مى كرده لاجرم از كثرت مطالعه در مهتاب و نوشتن دروس و كتاب چشمانش ضعيف شده ، وليكن آن بزرگوار تربت حضرت سيدالشهداء عليه السلام و خاك قبور ساير شهداء كربلا را به چشمان خود كشيده و به بركت آن تربت ها چشمانش ‍ روشن شده است .⁽⁸⁹⁵⁾
797 - بوى شهيد با تربت امام حسين (ع)
اين خاك پاك به گونه اى است كه ذكر گفتن با تسبيح ساخته شده و با سجده كردن ثواب فراوانى دارد، اگر كسى بخواهد از خاك شهيدان تبرك بجويد از خاك حسين بن على عليه السلام تهيه مى كند ما كه مى خواهيم نماز بخوانيم ، و از طرفى سجده بر فرش و بر مطلق ماكول و ملبوس را جايز نمى دانيم ، با خود خاكى يا سنگى بر مى داريم ولى پيشوايان ما به ما گفته اند: حالا كه بايد بر خاك سجده كرد، بهتر كه آن خاك ، از خاك تربت شهيدان باشد.
اگر مى توانيد از خاك كربلا براى خود تهيه كنيد كه بوى شهيد مى دهد. تو كه خدا را عبادت مى كنى سر بر روى خاك بگذارى نمازت درست است ، ولى اگر سر بر روى آن خاكى بگذارى كه تماس كوچكى ، قرابت كوچكى ، همسايگى كوچكى با شهيد دارد و بوى شهيد مى دهد اجر و ثواب تو صد برابر مى شود.⁽⁸⁹⁶⁾
798 - تسبيح با تربت امام حسين (ع)
تسبيح فاطمه الزهراء عليه السلام هديه اى از طرف پدر بزرگوارش بود كه مستحب است بعد از نماز يا در وقت خواب خوانده شود.
دختر رسول خدا صلى الله عليه و آله كنار قبر عموى بزرگوارش جناب حمزه بن عبدالمطلب و از تربت شهيد براى خود تسبيح درست كرد، اينها معنى دارد، يعنى چه ! خاك شهيد محترم است قبر شهيد محترم است ، من براى عبادت خدا كه مى خواهم اذكار خود را بشمارم نيازمند به سبحه اى (تسبيح )، چه فرقى مى كند دانه هاى تسبيح از سنگ باشد يا چوب يا خاك ، و از هر خاكى آدم بردارد، برداشته است ولى من اين را از خاك تربت شهيد بر مى دارم و اين نوعى احترام به شهادت است ، نوعى به رسميت شناختن قداست شهادت است ، تا آنكه بعد از شهادت وجود مقدس امام حسين عليه السلام ، خود به خود لقب سيدالشهداء از جناب حمزه گرفته شد و به نوه برادر بزرگوارش حسين بن على عليه السلام داده شده و بعد از آن ديگر اگر كسى بخواهد به خاك شهيد تبرك بجويد از خاك حسين بن على عليه السلام تهيه مى كند.
799 - تسبيح از مرقد امام حسين (ع)
امام كاظم عليه السلام مى فرمايد:
لا تستغنى شيعتنا عن اربع خمره يصلى عليها و خاتم يتختم به وسواك يستاك به وسبحه من طين قبر ابى عبد الله عليه السلام ؛
پيروان ما از چهار چيز بى نياز نيستند:
1 - سجاده اى كه بر روى آن نماز خوانده مى شود.
2 - انگشترى كه در انگشت باشد.
3 - مسواكى كه با آن دندان ها را مسواك كنند.
4 - تسبيحى از خاك مرقد امام حسين ⁽⁸⁹⁷⁾
امام صادق عليه السلام مى فرمايد:
و من كان معه سبحه من طين قبر الحسين عليه السلام كتب مسبحا وان لم يسبح بها؛
كسى كه تسبيحى از خاك مرقد حسين عليه السلام با خود داشته باشد تسبيح گوى حق محسوب مى شود گرچه با آن تسبيح نگويد.⁽⁸⁹⁸⁾
در حديثى ديگر امام صادق عليه السلام مى فرمايد: يك ذكر يا استغفار كه با تسبيح تربت حسين عليه السلام گفته شود برابر است با هفتاد ذكر كه با چيز ديگر گفته شود.
800 - صورت بر تربت امام حسين (ع)
امام صادق عليه السلام در زمان حيات خويش سجده كنان و گريان ، هر كسى را كه چهره بر تربت حسين عليه السلام مى نهد، و هر كسى را كه بر او اشك مى ريزد و هر كسى را كه در سوگ او شيون مى كند همه را دعا مى فرمود.⁽⁸⁹⁹⁾
801 - ذكر با تربت امام حسين (ع)
از امام رضا عليه السلام روايت شده كه هر كس با تربت امام حسين عليه السلام بگويد. سبحان الله والحمد لله و لا اله الا الله و الله اكبر. با هر ذكر، خداوند شش هزار حسنه براى او ثبت مى كند و شش هزار گناه او را محو نموده شش هزار درجه بالا برده و شش هزار شفاعت براى او مى نويسد.
و از امام صادق عليه السلام نقل شده : هر كسى سنگ هايى را كه از تربت امام حسين عليه السلام درست مى كنند (يعنى تسبيح پخته ) بگرداند، به تعداد هر ((استغفر الله ربى و اتواب اليه )) هفتاد استغفار براى او ثبت مى شود و اگر تسبيح در دستش باشد و ذكر نگويد به عدد هر دانه هفت مرتبه استغفار براى او نوشته مى شود.
در روايت ديگر فرمودند: كسى كه با تسبيح تربت يك مرتبه ((سبحان الله )) بگويد چهار صد حسنه براى او نوشته مى شود، چهار صد گناهش ‍ برطرف ، چهارصد درجه اش بالا، چهارصد حاجتش برآورده مى گردد.⁽⁹⁰⁰⁾
802 - درست كردن تسبيح با تربت
با تربت تسبيح درست كردن و با آن ذكر گفتن و در دست داشتن فضيلت عظيم دارد. از ويژگى هاى اين تسبيح اين است كه در دست آدمى تسبيح مى گويد بدون آنكه صاحبش تسبيح بگويد. البته اين همان تسبيحى است كه خداوند فرمود: وان من شى ء الا يسبح بحمده ولكن لا تفقهون تسبيحهم ⁽⁹⁰¹⁾ هر موجودى تسبيح و حمد او مى گويد، ولى شما تسبيح آنها را نمى فهميد. به هر حال تسبيح تربت ، تسبيحى مى گويد كه ما نمى فهميم )). و اين ويژگى در تربت حضرت سيدالشهداء ارواحنا له الفداء است .
فصل سى ام : فضيلت زيارت كربلا؛ بارگاه حسينى
803 - زيارت امام حسين (ع)
امام حسين عليه السلام فرمود: ((هر كس پس از شهادت به زيارت من بيايد، در روز قيامت به زيارت او مى روم و اگر نباشد جز در آتش او را از آتش بيرون مى آورم ))⁽⁹⁰²⁾
804 - دعاى حضرت صادق (ع) در سجده .
معاويه بن وهب گويد: به خانه امام صادق عليه السلام رفتم ، حضرت در سجده بود دعاهايى مى كرد تا به اينجا رسيد كه گفت : ((خدايا! رحم كن به صورت هايى كه آفتاب آن را دگرگون كرده تا خودش را به قبر حسين عليه السلام برساند. خدايا! رحم كن به اشك هاى چشمى كه در عزاى حسين عليه السلام ريخته مى شود، خدايا! رحم كن به ناله ها و صرخه هايى كه در مصيبت حسين بلند مى شود، خدايا! من آنان را به تو مى سپارم تا بر ما نزد حوض كوثر وارد شوند (آنان را به ما برسان ).
معاويه بن وهب گويد: حضرت كه سر از سجده برداشت ، عرض كردم : اين دعاها را براى چه كسى مى كريد؟
فرمود: براى عزاداران و زوار قبر جدم حسين . آيا كربلا مى روى ، آيا فضيلت او را مى شناسى ؟
گفتم : تا به حال اين طور نمى دانستم اين دعاهاى كه شما فرموديد، اگر براى كافرى مى كرديد مشمول رحمت خدا مى شد. از اين به بعد خودم را حتما به قبر حسين عليه السلام خواهم رسانيد.⁽⁹⁰³⁾
805 - نهايت قرب امام حسين (ع) به خداوند
پاداش پرشكوه ديگر، كه طبق روايات به زائر حسين عليه السلام ارزانى مى گردد، اين است كه هر كسى عارفانه و عاشقانه او را زيارت كند، چنان است كه گويى خدا را در عرشش زيارت نموده است .⁽⁹⁰⁴⁾
اين كنايه از شدت قرب به خدا و اوج به كمال است و فراتر از اين مقام اين است كه به بركت زيارت حسين عليه السلام خدا از او ديدار مى كند، چرا كه در روايت آمده است كه :
((هر كسى حسين عليه السلام را شب جمعه زيارت كند، زيارت خدا را درك مى كند و خدا از او ديدار مى نمايد.))⁽⁹⁰⁵⁾
روشن است كه ديدار خدا و زيارت او، كنايه از لطف خاص او و باران رحمت خدا بر اوست و كسى كه باران رحمت خدا بر او باريدن كند هرگز محروم نخواهد شد و از آن بى بهره نخواهد گشت .
با دقت در روايت كه نشانگر قرب خاص معنوى زائر حسين عليه السلام به بارگاه خداست ، به اينجا مى رسيم كه در زيارت او، پاداش و بهره اى از رحمت الهى خواهد بود كه فراتر از آن نشايد.
و در روايت ديگرى آمده است كه : ((هر كس مى خواهد در روز رستاخيز به خدا نظر كند بايد حسين عليه السلام را بسيار زيارت كند.))⁽⁹⁰⁶⁾
اين سه تعبير يعنى : ((زيارت خدا)) و ((ديدار با خدا)) و ((نظر به رحمت خدا)) تعبيرهاى سه گانه اى هستند كه نهايت قرب و بالاترين درجه معنوى انسان را نشانگرند. قربى كه فراتر از آن نيست و به خاطر همين نكته ظريف و عميق است كه اين ويژگى را به صورت جداگانه بحث كرديم ، چرا كه اين خود با همه پاداش هاى زيارت او برابر، بلكه بر همه آنها سر آمد است .⁽⁹⁰⁷⁾
806 - چرا مهر كربلا درست مى كنند؟
حضرت رسول صلى الله عليه و آله به ام سلمه فرمود: ((جبرئيل از خاك كربلا براى من هديه آورد.)) آن را بوسيد و فرمود: ((بوى بهشت مى دهد.))
اين قطعه از زمين به داعى خدا، محب خدا، عبد خالص خدا، حسين عليه السلام نسبت دارد و شرافتش را پيغمبر شناخت و عملا و قولا به ما رساند.⁽⁹⁰⁸⁾
807 - كربلا پاره اى از بهشت است
رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : ((اى جابر! زيارت كن قبر حسين را در كربلا، پس هر آينه كربلا پاره اى از بهشت است .))⁽⁹⁰⁹⁾
808 - پاداش هزار حسنه
روزه نيز عمل بزرگ عبادى است و سپرى است در برابر آتش جهنم ، اما زيارت آن حضرت چنانكه در روايت صحيح آمده است ، پاداش هزار روزه و روزه دار را، دارد.⁽⁹¹⁰⁾
809 - پاداش جهاد
يارى رسانى در راه خدا و همكارى و هميارى ، پاداش ارزنده اى دارد اما زيارت آن حضرت پاداشش فراتر از آن است .
در روايت آمده است كه : ((هر كسى حسين عليه السلام را زيارت كند، همانند كسى است كه هزار مركب ، زين و لجام كرده براى خدمت در راه خدا مجهز و آماده ساخته است .))⁽⁹¹¹⁾
810 - پاداش هزار شهيد
در زيارت عارفانه آن حضرت پاداشى است معادل پاداش هزار شهيد از شهداى بدر،⁽⁹¹²⁾ بلكه فراتر از آن . از زيارت عارفانه و خالصانه او پاداشى بسان پاداش به خون غلطيدن در راه خدا نيز دريافت مى گردد.⁽⁹¹³⁾
811 - پاداشش آزاد ساختن هزار برده
در زيارت آن حضرت پاداش بزرگى ، بسان پاداش آزاد ساختن هزار نفر در راه خداست .⁽⁹¹⁴⁾
در روايت است كه : ((هر كسى قبر مطهر او را با پاى پياده زيارت كند به هر قدمى كه بر مى دارد و مى نهد، پاداشى معادل آزاد ساختن برده اى از فرزندان اسماعيل را خواهد داشت .))⁽⁹¹⁵⁾
812 - پاداش ذكر خدا
در مورد ذكر و ستايش خدا، همين بس كه در روايت است كه : ((خداوند تبارك و تعالى ، از عرق زائر عارف آن حضرت كه در راه زيارت او ريخته شده ، هفتاد هزار فرشته ستايشگر و تقديس كننده ، خلق مى كند.))⁽⁹¹⁶⁾
علاوه بر آن ، زيارت آن حضرت پاداش ديگرى معادل ستايش و ذكر خدا و سپاس او را به همراه دارد و نيز درك ثواب ذكر فرشتگان مقرب ، در زيارت آن حضرت است .⁽⁹¹⁷⁾
813 - شادمان نمودن مومنين
از كارهاى شايسته ، شادمان ساختن انسان باايمان و دميدن نسيم فرح بخش ‍ سرور بر دل هاى مومن است . اين كار برترين كارهاست و در سخت ترين شرايط عالم برزخ و رستاخيز همنشين زيباى انسان مى گردد.⁽⁹¹⁸⁾
در روايات از امام صادق عليه السلام آمده است كه : ((اگر زائر حسين عليه السلام بداند كه با زيارت عارفانه و خالصانه و هدفدار حسين عليه السلام چه نسيم شادمانى بر قلب هاى مصفاى پيامبر و على و فاطمه و حسن و امامان نور عليهم السلام و شهيدان خاندان پيامبر مى وزد و چه ثمره پرارزشى از دعاى آنان به او باز مى گردد و چه پاداش پرارزش در دنيا و آخرت براى او خواهد بود، دوست مى داشت كه نه تنها حسين را زيارت كند، بلكه هميشه كنار قبر شريف او براى زيارت منزل گزيند.))⁽⁹¹⁹⁾
814 - پاداش كشته كوى حسين (ع)
از امام صادق عليه السلام آمده است كه :
(( اگر زاير حسين عليه السلام ، در راه زيارت او كشته شود با نخستين قطره خون ، همه گناهانش مورد بخشايش قرار مى گيرد و سرشت ملكوتى او بسان سرشت پيامبران به گونه اى شست و شو داده مى شود كه از سرشت حيوانى كافران و فاسقان ، پاك و پاكيزه و خالص مى گردد؛ همينگونه قلب او شست و شو داده مى شود و هر ناخالص از آن زدوده و لبريز از ايمان مى گردد. و در حالى خدا را ملاقات مى كند كه از همه ناخالصى ها خالص ‍ است و شفاعت خاندان و هزاران نفر از برادران دينى اش بدو ارزانى شده است . فرشتگان به همراه جبرييل و فرشته مرگ ، نماز او را مى خوانند و كفن و حنوط او از بهشت هديه مى گردد. و آرامگاهش بر او گسترده و نورباران مى گردد.
درى از درهاى بهشت به رويش گشوده مى شود و فرشتگان از بهشت بر او هديه مى آورند و پس از هيجده روز، به ملكوت پر مى كشد و تا آستانه رستاخيز با دوستان خدا همچنان در آنجا خواهد بود.
پس از آغاز برپايى رستاخيز، او نيز سر از خاك بر مى دارد و بار ديگر با پيامبر و على و امامان نور عليه السلام مصافحه مى كند، آنان بشارت كاميابى نجات بدو مى دهند و او را به همراه خود مى بردند تا از حوض كوثر مى نوشد و هر كه را دوست دارد مى نوشاند.))⁽⁹²⁰⁾
815 - نظر لطف خدا بر زائر حسين (ع)
ويژگى ديگر در زيارت حسين عليه السلام اين است كه رسيدن به بهشت برين كه نهايت آرزوى هر انسان است در پرتوى آن ، حاصل مى شود.
در روايت آمده است كه :
((خداوند، هنگامى كه زائر عارف او را در راه زيارت او، شبانگاهان بيدار و روزها خسته مى نگرد، به او نظر لطفى مى افكند كه بهشت برايش تامين مى شود.))⁽⁹²¹⁾
816 - شفاعت زائر حسين (ع)
در صحراى محشر ندا مى رسد كه : ((شيعيان خاندان پيامبر كجايند؟!))
در آن هنگام گردن هاى بى شمارى برافراشته مى شود، آنگاه ندا مى رسد كه : ((زائرين حسين عليه السلام كجايند؟))
گروهى به پا مى خيزند و بدانان گفته مى شود: ((دست هر كسى را دوست داريد، بگيريد و به بهشت وارد گرديد.))
و اينجاست كه هر كسى دست فردى را كه دوست دارد مى گيرد و او را به بهشت مى برد.⁽⁹²²⁾
817 - زير لواى على (ع)
طبق روايت امام صادق عليه السلام در روز قيامت نداى خاصى مى رسد كه : ((زائران حسين كجايند؟))
گروهى گردن مى كشند، بدانان خطاب مى گردد كه : ((از زيارت حسين عليه السلام چه مى خواستيد؟))
پاسخ مى دهند: ((پروردگارا! انگيزه و خواست ما، تنها دوستى و ارادت به پيامبر و على و فاطمه عليهاالسلام بود و نثار مهر و محبت به حسين عليه السلام به خاطر ستمى كه در راه احيا دين و ارزش هاى الهى بدو روا داشتند.))
اينجاست كه ندا مى رسد. ((هان اى زائران حسين ! اين محمد و على و فاطمه و حسين و حسين عليه السلام به پا خيزيد و به آنان بپيونديد، شما با آنان هستيد به زير پرچم آنان كه در دست على عليه السلام است برويد.)) و آنان از هر سوى به سوى پرچم خواهند رفت .⁽⁹²³⁾
818 - پاداش هزار صدقه
انفاق و صدقه در راه خدا پاداش بزرگى دارد؛ اما همانگونه كه در روايات آمده است زيارت حسين عليه السلام پاداش هزار صدقه پذيرفته شده را دارد.⁽⁹²⁴⁾
819 - بدان اى سوگوار بر حسين
در روايت است كه در عالم برزخ آن حضرت در سمت راست عرش الهى است ؛ از آنجا بر شهادتگاه خويش مى نگرد و بر آن چه در آنجا رخ مى دهد نظاره مى كند و اردوگاه خويش ، انبوه زائران ، شيفتگان و عاشقانه را، تماشا مى كند و آنان را با اسم و رسم و نام و عنوان و نام پدر و مادر و از نظر درجات و منزلتشان در بارگاه خدا، مى شناسد و بر محافل و مجالس سوگ خويش و شركت كنندگان و عزادارانش نظر مى افكند و خود، توسط پدرش ، براى آنان طلب بخشايش و آمرزش مى كند و مى فرمايد.
((هان اى سوگوار بر عاشورا!... اگر مى دانستى كه خداوند براى تو چه نعمت هايى به عنوان پاداش آماده ساخته است ، بى تريد شادمانى و سرورت از غم و اندوهت ، بيشتر مى شد.))⁽⁹²⁵⁾
820 - شفاعت زائر حسين (ع)
در مورد پاداش زيارت آن گرامى آمده است كه : ((زائر او از كسانى است كه مى تواند در مورد ده ، تا صد نفر شفاعت كند و گاه بدو گفته مى شود: دست هر كسى را مى خواهى بگير و او را به بهشت وارد ساز.⁽⁹²⁶⁾
821 - تكلم خدا از عرش
آمده است كه : ((زائر او از كسانى است كه خدا از عرش خويش با او سخن ها مى گويد.))⁽⁹²⁷⁾
من آن مقام رفيع را نمى جويم و از اين عظمت ، بدان قناعت مى ورزم كه فرشته اى از فرشتگان رحمتش ، با من سخن گويد.⁽⁹²⁸⁾
822 - ساقى حوض كوثر
آمده است كه ((زيارت كننده او مردم را از آب كوثر سيراب مى كند))⁽⁹²⁹⁾
من خويش را شايسته اين عظمت نمى نگرم ، بلكه خود را تنها از آن كسانى مى نگرم كه در درون آتش به اهل بهشت فرياد مى كشند كه از آن آب گوارا به ما هم بدهيد و از اين راه تنها به سيراب شدن خويش به وسيله يكى از شايستگان بهشت نشين ، قناعت مى ورزم .⁽⁹³⁰⁾
823 - مقام زائر حسين (ع)
آمده است كه : ((زائر آن حضر به مقامى مى رسد كه در بهشت با پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بر خوان نعمت خدا مى نشيند و همراه او از نعمت هاى الهى بهره مند مى گردد.))⁽⁹³¹⁾
من خويشتن را شايسته اين مقام نمى نگرم و به بركت زيارت او به اين قانع هستم كه از خوردن درخت شوم زقوم ، در آتش دوزخ نجات يابم .
آرى ! اين آثار و نتايج عظيم و توسل به آن حضرت به هر مانعى بر خورد نمايد، اثرات جزئى و مورد انتظار مرا، بر جاى مى نهد.⁽⁹³²⁾
824 - اينك زندگى را از سر بگير!
آنگاه كه زائر عارف آن حضرت عليه السلام آهن بازگشت مى كند، فرشته اى به سوى او آمده و مى گويد: ((خداوند درود و سلامت مى رساند و مى فرمايد گذشته ات به بركت اين زيارت خالصانه ، مورد بخشايش است ، اينك زندگى را از نو آغاز كن و مراقب عملكرد خود باش ))⁽⁹³³⁾
با اين بيان ، هنگامى كه فردى به بركت شناخت و ارادت و زيارت حسين عليه السلام به جايى مى رسد كه خدايش بدو سلام مى رساند. روشن است كه او كمتر از او را در برابر بزرگترين فاجعه زندگى ، يعنى سوء عافيت و از دست دادن ايمان ، حفظ نموده و به حال خود رها نخواهد كرد.⁽⁹³⁴⁾
825 - پاداش يك حج از حج هاى پيامبر(ص)
در روايات مختلف ، از جمله روايات پاداش زيارت آن حضرت ، آمده است كه :
((براى زائر امام حسين (ع) پاداش يك حج از حج هاى پيامبر صلى الله عليه و آله نوشته مى شود.⁽⁹³⁵⁾
و روشن است كه اولا حج انجام شده به وسيله پيامبر، از كارهاى فردى عادى نيست كه دچار حبط گردد و ثانيا عمل پيامبر واقعيتى است قطعى و جاودانه و آفت ناپذير.⁽⁹³⁶⁾
826 - بوسه بر جايگاه فرود شمشيرها
از امام باقر عليه السلام روايت شده است كه :
امام حسين عليه السلام هنگامى كودكى هرگاه نزد جد بزرگوارشان پيامبر مى آمدند، پيامبر به اميرمؤ منان امام على عليه السلام مى فرمايد، يا على ! او را نگاه دار!
سپس امام حسين عليه السلام را گرفته و زير گلوى او را مى بوسيد و گريه مى كرد، امام فرمودند: پدر! چرا گريه مى كنى !
پيامبر فرمودند: فرزند عزيزم ! چرا گريه نكنم در حالى كه بوسه بر جايگاه شمشيرها مى زنم .⁽⁹³⁷⁾
827 - زائرين امام حسين (ع)
امام حسين عليه السلام فرمودند: پدر جان ! آيا من به قتل مى رسم ؟
پيامبر فرمودند: آرى ! به خدا سوگند كه تو و برادر و پدرت همگى به شهادت خواهيد رسيد!
امام حسين عليه السلام فرمودند: آيا قبور ما دور از يكديگر است ؟
پيامبر فرمودند: آرى .
امام حسين عليه السلام فرمودند، در اين صورت چه كسى از امت تو ما را زيارت خواهد كرد؟
پيامبر فرمودند: تنها صديقان امت من به زيارت من و پدر تو و برادرت خواند آمد!⁽⁹³⁸⁾
828 - زيارت خدا در عرش
من زاره كمن زار الله فى عرشه ⁽⁹³⁹⁾.
هر توحيدگرايى ، امام حسين را زيارت كند، بسان كسى است كه خداى را در عرشش زيارت كرده است .⁽⁹⁴⁰⁾
829 - تمام خواندن نماز
حضرت امام صادق عليه السلام فرمود:
نماز در چهار مكان تمام خوانده مى شود (اگر چه از حد مسافت شرعى هم بيشتر باشد اما شكسته نمى شود):
1- مسجدالحرام (مكه )
2-مسجد الرسول (مدينه )
3- مسجد كوفه .
4- حرم امام حسين عليه السلام .
در روايت آمده كه : ((ابن شبل از امام صادق عليه اسلام پرسيد: آيا قبر امام حسين عليه اسلام را زيارت كنم ؟
فرمود: پاك خوب زيارت كن و نمازت را در حرمش تمام بخوان .
پرسيد: تمام بخوانم ؟
فرمود: تمام .
عرض كرد: بعضى از اصحاب و شيعيان شكسته مى خوانند؟
فرمود: اينان دوچندان عمل مى كنند.))⁽⁹⁴¹⁾
و در رساله هاى علميه آمده كه در حرم امام حسين عليه السلام مى توان نماز را هم شكسته خواند و هم به بركت آن حضرت تمام به جا آورد.
830 - نماز زائر امام حسين (ع)
اگر انسان زائر، حق امام را شناخته و با معرفت و ولايت او در كنار قبر مطهرش نماز گزارد مورد قبول حق تعالى قرار مى گيرد. چنانكه امام حسين عليه السلام در شان و مقام كسى كه به مرقد و بارگاه شريف حضرت مشرف شده و نماز بخواند فرمود: خداوند متعال اجر نمازش را قبولى آن قرار مى دهد.⁽⁹⁴²⁾
831 - نقصان ايمان
در روايت آمده است كه : اگر يكى از شما در همه عمر در مراسم حج شركت كند، امام زيارت حسين را ترك نمايد گويى حقى از حقوق پيامبر را ترك كرده است .
و در روايت ديگرى آمده است كه : اگر يكى از شما هزار حج انجام دهد آنگاه به كوى حسين نشتابد، حق خداوند را ادا نكرده است .
832 - كاستن عمر
در روايات بسيارى آمده است كه ترك زيارت آن حضرت باعث مى شود كه بركت از عمر انسان برداشته شود.
و در برخى از روايات كاهش يك سال از عمر قطعى شمرده شده است .
833 - شيعه واقعى نيست
در روايات ديگرى به صراحت آمده است كه : ((هر كس زيارت حسين را با وجود امكانات ترك كند، شيعه واقعى خاندان رسالت نيست .))
834 - در زمره دوزخيان
روايت ديگرى بيانگر آن است كه هركس زيارت آن حضرت را به انگيزه تحقير و اهانت به مقام ولايت و امام و عظمت كار بزرگ او ترك كند، از دوزخيان خواهد بود.
فصل سى و يكم : سخنان پند آموز
O بخش اول : سخنان معصومين (ع)
O پيغمبر اكرم نسبت به حسين بن على عليه السلام ، فرمود: حسين منى و انا من حسين احب الله من احب حسينا حسين از من است و من از حسينم ؛ خدا دوست مى دارد هر كسى را كه حسين من را دوست بدارد))⁽⁹⁴³⁾
O امام صادق عليه السلام فرمود: سوره والفجر را در نوافل و فرائض ‍ خودتان بخوانيد كه سوره جدم حسين بن على است .
عرض كردند: به چه مناسبتى سوره جد شماست ؟
فرمود: آن آيات آخر سوره والفجر مصداقش حسين است ، آنجا كه مى فرمايد: يا ايتها النفس المطمئنه ، ارجعى الى ربك راضيه مرضيه ، فادخلى فى عبادى و ادخلى جنتى ⁽⁹⁴⁴⁾.
O پيغمبر اكرم در عالم رويا به او (امام حسين عليه السلام ) فرموده بود: حسينم ! مرتبه و درجه اى هست كه تو به آن مرحله و درجه نخواهى رسيد مگر از پلكان شهادت
O در سفارش موسى بن جعفر عليه السلام به هشام آمده كه حضرت فرمود: حسين بن على عليه السلام فرمود: تمامى چيزهايى كه خورشيد بر آن مى تابد در مشرق و مغرب زمين و دريا و خشكى و زمين هموار و كوه ها، همه و همه نزد ولى خدا و اهل معرفت به حق خداوند چون سايه اى بيش ‍ نيست . آيا آزاد مردى پيدا نمى شود كه دست از اين لقمه جويده شده بردارد؟ براى شما جز بهشت بهايى نيست پس خود را به غير از بهشت نفروشيد، كه هر كسى از خدا به دنيا راضى شود به چيز پستى راضى گشته است .
O امام صادق عليه السلام فرمود: رحم الله عمى العباس لقد آثر وابلى بلاء حسنا⁽⁹⁴⁵⁾ ((خدا رحمت كند عمويم عباس را، عجب نيكو امتحان داد، ايثار كرد.))
O امام زين العابدين فرمود: ما دوازده نفر بوديم و تمام ما دوازده نفر را به يك زنجير بسته بودند كه يك سر زنجير به بازوى من و سر ديگر آن به بازوى عمه ام زينب بسته بود.⁽⁹⁴⁶⁾
O امام باقر عليه السلام فرمودند كه : سى هزار نفر جمع شده بودند كه جد ما حضرت حسين عليه السلام را بكشند ((و كل يتقرب الى الله بدمه ⁽⁹⁴⁷⁾)) و هر يك با كشتن او به خدا تقرب مى جستند، چون مى گفتند يزيد خليفه پيامبر است و حسين بن على بر او خروج كرده است ، بايد با او جنگيد.⁽⁹⁴⁸⁾
O (رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله فرمودند:) ان لقتل الحسين حراره فى قلوب المومنين لا تبرد ابدا از قتل حسين در دل هاى مومنان سوزشى است كه هرگز به سردى نگرايد.))⁽⁹⁴⁹⁾
O در حديث است كه اميرالمؤ منين عليه السلام در صفين از سرزمين كربلا عبور كرد و تربت آنجا را بوييد و فرمود: واها لك ايتها التربه ليحشرن منك اقوام يدخلوون الجنه بغير حساب ؛ شگفتا از تو اى خاك پاك ! كه اقوامى از درون تو محشور مى شوند كه بى حساب داخل بهشت مى گردند.))⁽⁹⁵⁰⁾
O بخش دوم : گزيده اى از خطبه و سخنان امام حسين (ع)
O امام حسين فرمود: جدم به من فرموده است كه : تو درجه اى نزد خدا دارى كه جز با شهادت به آن درجه نائل نخواهى شد.))
O به من مى گوييد نرو، ولى خواهم رفت . مى گوييد كشته مى شوم ، مگر مردن براى يك جوانمرد ننگ است ؟ مردن آن وقت ننگ است كه هدف انسان پست باشد و بخواهد براى آقايى و رياست كشته بشود كه مى گويند به هدفش نرسيد. اما براى آن كسى كه براى اعلاى كلمه حق و در راه حق كشته مى شود كه ننگ نيست . چرا كه در راهى قدم بر مى دارد كه صالحين و شايستگان بندگان خدا قدم برداشته اند.⁽⁹⁵¹⁾
O امام حسين عليه السلام در روز دهم محرم پس از آنكه نماز صبح را با اصحاب به جماعت خواند، برگشت و خطابه كوتاهى براى اصحاب و ياران ايراد كرد. در آن خطابه چنين گفت : ((اندكى صبر و استقامت ، مرگ جز پلى نيست كه شما را از ساحل درد و رنج به ساحل سعادت و كرامت و بهشت هاى وسيع عبور مى دهد.))
O امام حسين عليه السلام وقتى كه مى آمد به طرف كربلا، اشعارى را با خودش مى خواند كه نقل شده پدر بزرگوارشان هم همين اشعار را گاهى مى خواندند، آن اشعار اين است :

فان تكن الدنيا تعد نفيسه		فدار ثواب الله اعلى و انبل
و ان تكن الاموال للترك جمعها		فما بال متروك به المرء يبخل
و ان تكن الابدان للموت انشات		فقتل امرء بالسيف فى الله اجمل

((اگر چه دنيا زيبا و دوست داشتنى است ، دنيا آدم را به طرف خودش ‍ مى كشد، اما خانه پاداش الهى ، خانه آخرت ، خيلى از دنيا زيباتر است ، خيلى از دنيا بالاتر و عالى تر است .
اگر مال دنيا را آخر كار بايد گذاشت و رفت ، پس چرا انسان آن را در راه خدا انفاق نكند.
و اگر اين بدن هاى ما ساخته شده است كه آخر كار بميرد، پس چرا در راه خدا شمشير قطعه قطعه نشود؟))⁽⁹⁵²⁾
O مرگ براى انسان جوانمرد ننگ نيست ، اگر در راه حق جهاد كند و در حالى كه مسلم است كوشش به خرج بدهد (نيتش حق باشد و در حالى كه مسلم است مجاهده و جهاد كند) و با مردان صالح ، مواسات و همگامى و همدردى نمايد، و بر عكس ، راه خودش را از مردم بدبخت هلاك شده و مجرم گناهكار جدا كند.
O امام حسين عليه السلام مى فرمايد ((موت فى عز خير من حياه فى ذل ))⁽⁹⁵³⁾ مردن در سايه عزت بهتر است از زندگى با ذلت .
O ((من مردن را براى خودم سعادت ، و زندگى با ستمگران را موجب ملامت مى بينم .))⁽⁹⁵⁴⁾
O حسين مى گويد: هيهات منا الذله حسين تن به خوارى بدهد؟!
O ((الموت اولى من ركوب العار))⁽⁹⁵⁵⁾ مرگ از متحمل شدن يك ننگ بالاتر است .))
O ((موت فى عز خير من حياه فى ذل ؛))⁽⁹⁵⁶⁾ مردن با عزت از زندگى با ذلت بهتر است .))
O اى خود فروختگان به آل ابى سفيان ! با من مى جنگيد و من با شما مى جنگم . زن و بچه چه تقصيرى دارند؟! ((كونوا احرارا فى دنيا كم ))⁽⁹⁵⁷⁾ اگر خدا را نمى شناسيد، اگر به معاد ايمان نداريد، آن شرفى كه يك انسان بايد داشته باشد كجا رفت ؟! حريت و آزاديتان كجا رفت ؟!))⁽⁹⁵⁸⁾
O هر كس آماده است كه خون دلش را در راه ما ببخشد، هر كس تصميم گرفته است لقاء پروردگار را، چنين با ما كوچ كند.
O ((ايها الناس ! هر كسى كه خيال مى كند ما به مقامى نائل مى شويم ، به جايى مى رسيم ، چنين چيزى نيست ، برگردد.))
O امام حسين عليه السلام از اصحاب خود بيعت گرفت و در شب عاشورا فرمود: من بيعت خودم را از گردن شما برداشتم .
O مسلم دختر كوچكى داشت . امام حسين وقتى كه نشست او را صدا كرد، فرمود بگوييد بيايد. دختر مسلم را آوردند، او را نشاند روى زانوى خودش ‍ و شروع كرد به نوازش كردن . دخترك زيرك و باهوش بود، ديد كه اين نوازش ، يك نوازش فوق العاده است ، پدرانه است ، لذا عرض كرد: يا اباعبدالله ! يا ابن رسول الله ! اگر پدرم بميرد چقدر...؟
اباعبدالله متاثر شد، فرمود: دختركم ! من به جاى پدرت هستم . بعد از او، من جاى پدرت را مى گيرم .
صداى گريه از خاندان اباعبدالله بلند شد. اباعبدالله رو كرد به فرزندان عقيل و فرمود: اولاد عقيل ! شما يك مسلم داديد كافى است ، از بنى عقيل يك مسلم كافى است ، شما اگر مى خواهيد برگرديد، برگرديد.
عرض كردند. يا اباعبدالله ! يا ابن رسول الله ! ما تا حال كه مسلمى را شهيد نداده بوديم ، در ركاب تو بوديم ، حالا كه طلبكار خون مسلم هستيم ، رها كنيم ! ابدا، ما هم در خدمت شما خواهيم بود تا همان سرنوشتى كه نصيب مسلم شد، نصيب ما بشود.⁽⁹⁵⁹⁾
O در روز عاشورا خطاب به اهل بيت خود فرمود: استعدوا للبلاء و اعلموا ان الله حافظكم و منجيكم من شر الاعداء و يعذب اعاديكم بانواع البلاء⁽⁹⁶⁰⁾ خود را آماده بلا كنيد، و بدانيد كه خداوند حافظ شما از دشمنان است ، و دشمنانتان را به انواع بلاكيفر خواهد داد.))