|
مِنْ فِعْلِ اللَّهِ بِإِبْلِيسَ إِذْ أَحْبَطَ عَمَلَهُ الطَّوِيلَ وَجَهْدَهُ الْجَهِيدَ وَكَانَ قَدْ عَبَدَ اللَّهَ سِتَّةَ آلَافِ سَنَةٍ لَا يُدْرَی أَمِنْ سِنِي الدُّنْيَا أَمْ مِنْ سِنِي الاْخِرَةِ عَنْ كِبْرِ سَاعَةٍ وَاحِدَةٍ ؛ فَمَنْ ذَا بَعْدَ إِبْلِيسَ يَسْلَمُ عَلَی اللَّهِ بِمِثْلِ مَعْصِيَتِهِ كَلَّا مَا كَانَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ لِيُدْخِلَ الْجَنَّةَ بَشَراً بِأَمْرٍ أَخْرَجَ بِهِ مِنْهَا مَلَكا .
امير المؤمنان عليه السلام فرموده اند : از برنامه حضرت حق در رابطه با شيطان عبرت بگيريد ، كه اعمال طولانی ، و سختكوشی او را ، به خاطر يك ساعت تكبر تباه كرد ، در صورتی كه خداوند را شش هزار سال بندگی كرد كه معلوم نيست از سالهای دنيايی است يا سالهای آخرتی (كه هر روزش هزار سال دنيايی است ) . چه كسی پس از ابليس با آلوده شدن به گناهی چون گناه او از عذاب حق سالم می ماند حاشا خداوند هرگز انسانی را به عملی وارد بهشت نمی كند كه به خاطر همان عمل فرشته ای را از آنجا بيرون كرد .
نهج البلاغة خطبه 192 خطبه قاصعه
|