آيات 254 - 253 ، سوره بقره دفع اين توهم كه بعد از دعوت انبيا (ع ) جنگ چه فايده دارد؟ و اشاره به علل پيدايش جنگ ها در اين آيات انيبا (ع ) در عين حال كه در اصل فضل رسالت مشتر كند، از درجات مختلفى برخوردارند اختلاف و درگيرى بين مردم از جانب خود آنها و مستند به اختيار انسانها است دو نوع فضيلت و برترى كه بعضى از انبيا (ع ) بر بعض ديگر دارند اقوال مختلف در باره اينكه در آيه مراد از پيامبرى كه خدا با او سخن گفته كيست ؟ اختلاف ديگر در معناى ((دفع بعضهم درجات ))و مراد از بعض در آن آيه به اطلاق خود شامل تمام رسولان مى شود و دليلى بر اختصاص آيه وجود ندارد گفتارى پيرامون تكلم خداى تعالى ويژگيهاى انبيا (ع ) و اخبارى كه ايشان آورده اند امور حقيقيه هستند و در بيان حقائق الهيه مجاز گوئى نشده است حقيقت ((كلام )) و تعريف آن در عرف بنى آدم در قرآن كريم تكلم به معناى معهود بين ما از خدا نفى و حقيقت معناى تكلم درباره خداى سبحان اثبات شده است تكلم خداى تعالى مانند خلقت ، احياء، اماتة ، رزق و هدايت از افعال زمانى خداوند است موارد استعمال نفس ((قول )) در قرآن مجيد قول خدا در تكوينيات عبارت است از خود موجودات تكوينى قول خداوند در غير تكوينيات و قول خدا با ملائكه و شيطان و كلام خود فرشتگان با يكديگر چگونه است ؟ الفاظ ديگرى در قرآن كه به معناى ((قول )) و ((كلام )) نزديك مى باشند بيان حقيقى بودن استعمال لفظ ((كلام )) و ((قول )) در غير موارد بشرى آنچه از مطالب گذشته بدست آمد دادن بينات و تاءييد به روح القدس در باره حضرت عيسى (ع ) به نحوى خاص است سرپيچى كردن از انفاق كفر و ظلم است بحث روايتى (در ذيل آيات گذشته ، وقوع اختلاف بعد از رسول خدا (ص ) و رواياتى در باره تكليم خدا روايتى در ارتباط با آيه (كان الناس امة واحدة ...) و اختلاف امت رواياتى از ائمه معصومين عليهم السلام در باره تكلم خداوند بحثى فلسفى (در باره حقيقت كلام و مصاديق آن و بيان فلسفى متكلم بودن خداوند) وجه تسميه علم كلام و اشاره با اختلاف اشاعره و معتزله در باره تقديم يا حادث بودن كلام خدا نزاع اشاعره و معتزله پايه و اساسى ندارد