آيه 186 ، سوره بقره نكات و دقايقى كه در آيه شريفه بكار رفته است فرق بين دعا و سؤ ال و سخن در معناى عبوديت نزديك بودن خداى سبحان به بندگان ، مقتضاى مالكيت مطلقه الهى و عبوديت عباد است شرط استجابت دعا و اشاره به تقسيم دعا به غريزى (فطرى ) و زبانى دو گونه دعا كه به هدف اجابت نمى رسد آيات ديگرى از قرآن در باب دعا و مضمون يگانه اى كه همگى آنها بر آن دلالت دارد آنچه از آيات مربوطه استفاده مى شود اينست كه مطلق عبادات دعا هستند بحث روايتى (شامل رواياتى در فضيلت ، شرائط و آداب دعا) اخلاص در دعا به معناى ابطال اسباب عادى نيست نظام فطرى و نظام تخيلى فرمايشات پيامبر (ص ) و اميرالمؤ منين عليه السلام در باره دعا عطيه به اندازه نيت است فلسفه دست بلند كردن در حال دعا كه سيره پيامبر اسلام بوده است سفارشات رسول خدا به ابوذر و توضيح برخى از جملات آن اشاره به رابطه دعا با اسباب عادى در فرمايش پيامبر(ص ) اعتقاد به جريان امور عالم تنها از مسير اسباب خود سلب اختيار از خداوند نمى كند فرمايش امام (ع ) كه دعا هم از قدر است و رواياتى در باره رد قضاى الهى به سبب دعا فرمايشات امام صادق (ع ) در شرايط استجابت دعا سر اينكه فرمود: اگر خدا را به حق معرفت ميشناختيد كوهها در برابر دعاى شما متلاشى ميشدند