next page

fehrest page

back page

غزل شماره 400 - 381
غزل شماره 381 تعداد ابيات 1 - 7

مى سوزم از فراغت روى از جفا بگردان        هجران بلاى ما شد يارب بلا بگردان
مه جلوه مى نمايد بر سبز خنگ گردون        تا او به سر در آيد بر رخش پا بگردان
مرغول را بر افشان يعنى برغم سنبل        گرد چمن بخورى همچون صبا بگردان
يغماى عقل و دين را بيرون خرام سرمست        در سر كلاه بشكن در بر قبا بگردان
اى نور چشم مستان در عين انتظارم        چنگ حزين و جامى بنواز يا بگردان
دوران همى نويسد بر عارضش خط خوش        يا رب نوشته ء بد از يار ما بگردان
حافظ ز خوبرويان بختت جز اين قدر نيست
گر نيستت رضائى حكم قضا بگردان

غزل شماره 382 تعداد ابيات 1 - 7

يارب آن آهوى مشكين به ختن باز رسان        وان سهى سرو خرامان به چمن باز رسان
دل آزرده ء ما را به نسيمى بنواز        يعنى آن جان ز تن رفته به تن باز رسان
ماه و خورشيد به منزل چو به امر تو رسند        يار مهروى مرا نيز به من باز رسان
ديده ها در طلب لعل يمانى خون شد        يا رب آن كوكب رخشان به يمن باز رسان
برو اى طاير ميمون همايون آثار        پيش عنقا سخن زاغ و زغن باز رسان
سخن اينست كه ما بى تو نخواهيم حيات        بشنو اى پيك خبر گير و سخن باز رسان
آن كه بودى وطنش ديده ء حافظ يا رب
به مرادش ز غريبى به وطن باز رسان

غزل شماره 383 تعداد ابيات 1 - 7

خدا را كم نشين با خرقه پوشان        رخ از رندان بى سامان مپوشان (326)
تو نازك طبعى و طاقت نيارى        گرانيهاى مشتى دلق پوشان
درين خرقه بسى آلودگى هست        خوشا وقت قباى مى فروشان
درين صوفى وشان دردى نديدم        كه صافى باد عيش درد نوشان
چو مستم كرده اى مستور منشين        چو نوشم داده اى زهرم منوشان
بيا وز غبن اين سالوسيان بين        صراحى خوندل و بربط خروشان
ز دلگرمى حافظ بر حذر باش
كه دارد سينه اى چون ديگ جوشان

غزل شماره 384 تعداد ابيات 1 - 9

شاه شمشاد قدان خسرو شيرين دهنان        كه به مژگان شكند قلب همه صف شكنان
مست بگذشت و نظر بر من درويش انداخت        گفت اى چشم و چراغ همه شيرين سخنان
تا كى از سيم و زرت كيسه تهى خواهد بود        بنده ء من شو و برخور ز همه سيم تنان
كمتر از ذره نه اى پست مشو مهر بورز        تا به خلوتگه خورشيد رسى چرخ زنان
بر جهان تكيه مكن ور قدحى مى دارى        شادى زهره جبينان خور و نازك بدنان
دامن دوست به دست آر وز دشمن بگسل        مرد يزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان
پير پيمانه كش من كه روانش خوش باد        گفت پرهيز كن از صحبت پيمان شكنان
با صبا در چمن لاله سحر مى گفتم        كه شهيدان كه اند اين همه خونين كفنان ؟
گفت حافظ من و تو محرم اين راز نه ايم
از مى لعل حكايت كن و شيرين دهنان

غزل شماره 385 تعداد ابيات 1 - 7

خوشتر از فكر مى و جام چه خواهد بودن        تا ببينم كه سرانجام چه خواهد بودن
غم دل چند توان خورد كه ايام نماند        گو نه دل باش و نه ايام چه خواهد بودن
مرغ كم حوصله را گو غم خود خور كه برو        رحم آن كس كه نهد دام چه خواهد بودن
باده خور غم مخور و پند مقلد منيوش        اعتبار سخن عام چه خواهد بودن
دسترنج تو همان به كه شود صرف به كام        دانى آخر كه به ناكام چه خواهد بودن
پير ميخانه همى خواند معمائى دوش        از خط جام كه فرجام چه خواهد بودن
بردم از ره دل حافظ به دف و چنگ و غزل
تا جزاى من بدنام چه خواهد بودن

غزل شماره 386 تعداد ابيات 1 - 7

دانى كه چيست دولت ديدار يار ديدن        در كوى او گدائى بر خسروى گزيدن
از جان طمع بريدن آسان بود و ليكن        از دوستان جانى مشكل توان بريدن
خواهم شدن به بستان چون غنچه با دل تنگ        وانجا به نيك نامى پيراهنى دريدن
گه چون نسيم با گل راز نهفته گفتن        گه سر عشقبازى از بلبلان شنيدن
بوسيدن لب يار اول ز دست مگذار        كاخر ملول گردى از دست و لب گزيدن
فرصت شمار صحبت كز اين دو راهه منزل        چون بگذريم ديگر نتوان به هم رسيدن
گوئى برفت حافظ از پادشاه يحيى
يارب به يادش آور درويش پروريدن

غزل شماره 387 تعداد ابيات 1 - 9

منم كه شهره ء شهرم به عشق ورزيدن        منم كه ديده نيالوده ام به بد ديدن
بمى پرستى از آن نقش خود بر آب زدم (327)        كه تا خراب كنم نقش خود پرستيدن
وفا كنيم و ملامت كشيم و خوش باشيم        كه در طريقت ما كافريست رنجيدن (328)
به پير ميكده گفتم كه چيست راه نجات        بخواست جام مى و گفت عيب پوشيدن (329)
عنان به ميكده خواهيم تافت زين مجلس        كه وعظ بى عملان واجبست نشنيدن
مراد دل ز تماشاى باغ عالم چيست        به دست مردم چشم از رخ تو گل چيدن
به رحمت سر زلف تو واثقم ورنه        كشش چو نبود از آن سو چه سود كوشيدن
ز خط يار بياموز مهر با رخ خوب        كه گرد عارض خوبان خوشست گرديدن
مبوس جز لب ساقى و جام مى حافظ(330)
كه دست زهد فروشان خطاست بوسيدن

غزل شماره 388 تعداد ابيات 1 - 8

اى روى ماه منظر تو نوبهار حسن        خال و خط تو مركز حسن و مدار حسن
در چشم پرخمار تو پنهان فسون سحر        در زلف بيقرار تو پيدا قرار حسن
ماهى نتافت همچو تو از برج نيكوئى        سروى نخاست چون قدت از جويبار حسن
خرم شد از ملاحت تو عهد دلبرى        فرخ شد از لطافت تو روزگار حسن
از دام زلف و دانه ء خال تو در جهان        يك مرغ دل نماند نگشته شكار حسن
دايم به لطف دايه ء طبع از ميان جان        مى پرورد به ناز ترا در كنار حسن
گرد لبت بنفشه از آن تازه و ترست        كاب حيات مى خورد از جويبار حسن
حافظ طمع بريد كه بيند نظير تو
ديار نيست جز رخت اندر ديار حسن

غزل شماره 389 تعداد ابيات 1 - 6

صبح است ساقيا قدحى پر شراب كن        دور فلك درنگ ندارد شتاب كن
زان پيشتر كه عالم فانى شود خراب        ما را ز جام باده گلگون خراب كن
خورشيد مى ز مشرق ساغر طلوع كرد        گر برگ عيش مى طلبى ترك خواب كن
روزى كه چرخ از گل ما كوزه ها كند        زنهار كاسه ء سرما پر شراب كن
ما مرد زهد و توبه و طامات نيستيم        با ما به جام باده ء صافى خطاب كن
كار صواب باده پرستى است حافظا
بر خيز و عزم جزم به كار صواب كن

غزل شماره 390 تعداد ابيات 1 - 8

گلبرگ را ز سنبل مشكين نقاب كن        يعنى كه رخ بپوش و جهانى خراب كن
بفشان عرق ز چهره و اطراف باغ را        چون شيشه هاى ديده بر ما پرگلاب كن
بگشابه شيوه ، نرگس پرخواب مست را        وز رشك چشم نرگس رعنا به خواب كن
زانجا كه رسم و عادت عاشق كشى تست        با دشمنان قدح كش و با ما عتاب كن
ايام گل چو عمر به رفتن شتاب كرد        ساقى بدور باده گلگون شتاب كن
بوى بنفشه بشنو و زلف نگار گير        بنگر به رنگ لاله و عزم شراب كن
همچون حباب ديده بروى قدح گشاى        وين خانه را قياس اساس از حباب كن
حافظ وصال مى طلبد از ره دعا
يارب دعاى خسته دلان مستجاب كن

غزل شماره 391 تعداد ابيات 1 - 12

ز در در آى شبستان ما منور كن        هواى مجلس روحانيان معطر كن
حجاب ديده ء ادراك شد شعاع جمال        بيا و خرگه خورشيد را منور كن
ستاره ء شب هجران نمى فشاند نور        به بام قصر برآى و چراغ مه بر كن
چو شاهدان چمن زير دست حسن تواند        كرشمه بر سمن و جلوه بر صنوبر كن
طمع به قند وصال تو حد ما نبود        حوالتم به لب لعل همچو شكر كن
لب پياله ببوس آنگهى به مستان ده        بدين دقيقه دماغ معاشران تر كن
فضول نفس حكايت بسى كند ساقى        تو كار خود مده از دست و مى بساغر كن
اگر فقيه نصيحت كند كه عشق مباز        پياله اى بدهش گو دماغ را تر كن
بگو به خازن جنت كه خاك اين مجلس        به تحفه بر سوى فردوس و عود مجمر كن
ازين مزوّجه و خرقه نيك در تنگم        به يك كرشمه صوفى كشم قلندر كن (331)
بچشم و ابروى جانان سپرده ام دل و جان        بيا بيا و تماشاى طاق و منظر كن
پس از ملازمت عيش و عشق مه رويان
ز كارها كه كنى شعر حافظ از بر كن

غزل شماره 392 تعداد ابيات 1 - 7

كرشمه اى كن و بازار ساحرى بشكن        به غمزه رونق و ناموس ساحرى بشكن
به باد ده سرو دستار عالمى يعنى        كلاه گوشه به آئين سرورى بشكن
به زلف گوى كه آئين دلبرى بگذار        به غمزه كوى كه قلب ستمگرى بشكن
برون خرام و ببر گوى خوبى از همه كس        سزاى حور بده رونق پرى بشكن
به آهوان نظر شير آفتاب بگير        بابروان دو تا قوس مشترى بشكن
چو عطر ساى شود زلف سنبل از دم باد        تو قيمتش به سر زلف عنبرى بشكن
چو عندليب فصاحت فروشد اى حافظ
تو قدر او به سخن گفتن درى بشكن

غزل شماره 393 تعداد ابيات 1 - 9

اى نور چشم من سخنى هست گوش كن        چون ساغرت پرست بنوشان و نوش كن
در راه عشق وسوسه ء اهرمن بسى است        پيش آى و گوش دل به پيام سروش كن
تسبيح و خرقه لذت مستى نبخشدت        همت درين عمل طلب از مى فروش كن
پيران سخن ز تجربه گويند، گفتمت        هان اى پسر كه پير شوى پند گوش كن
بر هوشمند، سلسله ننهاد دست عشق        خواهى كه زلف يار كشى ترك هوش كن
برگ نوا تبه شد و ساز طرب نماند        اى چنگ ناله بركش و اى دف خروش كن
با دوستان مضايقه در عمر و مال نيست        صد جان فداى يار نصيحت نيوش كن
ساقى كه جامت از مى صافى تهى مباد        چشم عنايتى به من درد نوش كن
سرمست در قباى زر افشان چو بگذرى
يك بوسه نذر حافظ پشمينه پوش كن

غزل شماره 394 تعداد ابيات 1 - 10

بالا بلند عشوه گر نقش باز من        كوتاه كرد قصه زهد دراز من
ديدى دلا كه آخر پيرى و زهد و علم        با من چه كرد ديده معشوقه باز من ؟
گفتم به دلق زرق بپوشم نشان عشق        غماز بود اشك و عيان كرد را ز من
نقشى بر آب مى زنم از گريه حاليا        تا كى شود قرين حقيقت مجاز من
بر خود چو شمع خنده زنان گريه مى كنم        تا با تو سنگدل چه كند سوز و ساز من
مى ترسم از خرابى ايمان كه مى برد        محراب ابروى تو حضور نماز من
مست است يار و ياد حريفان نمى كند        ذكرش به خير ساقى مسكين نواز من
يا رب كى آن صبا بوزد كز نسيم او(332)        گردد شمامه ء كرمش كار ساز من
زاهد چو از نماز تو كارى نمى رود        هم مستى شبانه و راز و نياز من
حافظ ز گريه سوخت بگو حالش اى صبا
با شاه دوست پرور دشمن گداز من

غزل شماره 395 تعداد ابيات 1 - 8

چون شوم خاك رهش دامن بيفشاند ز من        ور بگويم دل بگردان رو بگرداند ز من
گر چو شمعش پيش مى رم بر غمم خندد چو صبح (333)        ور برنجم خاطر نازك برنجاند ز من
روى رنگين را به هر كس مى نمايد همچو گل        ور بگويم باز پوشان باز پوشاند ز من
او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود        كام بستانم از و يا داد بستاند ز من
دوستان جان داده ام بهر دهانش بنگريد        كو به چيزى مختصر چون باز مى ماند ز من
چشم خود را گفتم آخر يك نظر سيرش ببين        گفت مى خواهى مگر تا جوى خون راند ز من
گر چو فرهادم به تلخى جان بر آيد باك نيست        بس حكايتهاى شيرين باز مى ماند ز من
صبر كن حافظ كه گرزيندست باشد درس عشق (334)
خلق در هر گوشه اى افسانه اى خواند ز من

غزل شماره 396 تعداد ابيات 1 - 8

نكته ء دلكش بگويم خال آن مهر رو ببين        عقل و جان را بسته زنجير آن گيسو ببين
عابدان آفتاب از دلبر ما غافلند        اى ملامت گو خدا را رو مبين آن رو ببين
حلقه ء زلفش تماشاخانه باد صباست        جان صد صاحبدل آن جا بسته ء يك مو ببين
زلف دل دزدش صبا را بند بر گردن نهاد        با هواداران رهرو حيله ء هندو ببين
آن كه من در جستجوى او ز خود فارغ شدم (335)        كس نديدست و نبيند مثلش از هر سو ببين
عيب دل كردم كه وحشى وضع و هر جائى مباش        گفت چشم شير گير و غنج آن آهو ببين
حافظ ار در گوشه ء محراب مى نالد رواست        اى نصيحت گو خدا را آن خم ابرو ببين
از مراد شاه منصور اى فلك سر بر متاب
تيزى شمشير بنگر قوت بازو ببين

غزل شماره 397 تعداد ابيات 1 - 7

شراب لعل كش وروى مه جبينان بين        خلاف مذهب آنان جمال اينان بين
به زير دلق ملمع كمندها دارند        دراز دستى اين كوته آستينان بين
به خرمن دو جهان سر فرو نمى آرند        دماغ و كبر گدايان و خوشه چينان بين
بهاى نيم كرشمه هزار جان طلبند        نياز اهل دل و ناز نازنينان بين
حقوق صحبت ما را به باد داد و برفت        وفاى صحبت ياران و همنشينان بين
اسير عشق شدن چاره ء خلاص من است        ضمير عاقبت انديش پيش بينان بين (336)
كدورت از دل حافظ ببرد صحبت دوست
صفاى همت پاكان و پاك دينان بين

غزل شماره 398 تعداد ابيات 1 - 7

مى فكن بر صف رندان نظرى بهتر ازين        بر در ميكده مى كن گذرى بهتر ازين
در حق من لبت اين لطف كه مى فرمايد        سخت خوبست و ليكن قدرى بهتر ازين
آن كه فكرش گره از كار جهان بگشايد        گو درين كار بفرما نظرى بهتر ازين (337)
ناصحم گفت كه جز غم چه هنر دارد عشق        گفتم اى خواجه عاقل هنرى بهتر ازين (338)
دل بدين رود گرامى چه كنم گر ندهم (339)        مادر دهر ندارد پسرى بهتر ازين
من چه گويم كه قدح نوش و لب ساقى بوس        بشنو از من كه نگويد دگرى بهتر ازين (340)
كلك حافظ شكرين ميوه نباتيست بچين
كه درين باغ نبينى ثمرى بهتر ازين

غزل شماره 399 تعداد ابيات 1 - 7

گفتا برون شدى به تماشاى ماه نو        از ماه ابروان منت شرم باد رو
عمريست تا دلت ز اسيران زلف ماست        غافل ز حفظ جانب ياران خود مشو
مفروش عطر عقل به بگيسوى زلف ما        كانجا هزار نافه مشكين به نيم جو
تخم وفا و مهر درين كهنه كشتزار        آنگه عيان شود كه بود موسم درو
ساقى بيار باده كه رمزى بگويمت        از سر اختران كهن سير و ماه نو
شكل هلال هر سر مه مى دهد نشان        از افسر سيامك و ترك كلاه زو(341)
حافظ جناب پير مغان مامن وفاست
درس حديث عشق برو خوان وزو شنو

غزل شماره 400 تعداد ابيات 1 - 8

مزرع سبز فلك ديدم و داس مه نو        يادم از كشته ء خويش آمد و هنگام درو
گفتم اى بخت بخفتيدى و خورشيد دميد(342)        گفت با اين همه از سابقه نوميد مشو
آسمان گو مفروش اين عظمت كاندر عشق        خرمن مه بجوى خوشه ء پروين بدو جو
گر روى پاك و مجرد چو مسيحابه فلك        از چراغ تو بخورشيد رسد صد پرتو
تكيه بر اختر شبگرد مكن كاين عيار        تاج كاووس ببرد و كمر كيخسرو
گوشوار زر و لعل ار چه گران دارد گوش        دور خوبى گذرانست نصيحت بشنو
چشم بد دور ز خال تو كه در عرصه ء حسن        بيدقى راند كه برد از مه و خورشيد گرو
آتش زهد و ريا خرمن دين خواهد سوخت
حافظ اين خرقه ء پشمينه بينداز و برو

غزل شماره 420 - 301
غزل شماره 401 تعداد ابيات 1 - 8

به جان پير خرابات و حق صحبت او        كه نيست در سر من جز هواى خدمت او
بهشت اگر چه نه جاى گناهكارانست        بيار باده كه مستظهرم به همت او(343)
بيا كه دوش به مستى سروش عالم غيب (344)        نويد داد كه عامست فيض رحمت او
بر آستانه ء ميخانه گر سرى بينى        مزن به پاى كه معلوم نيست نيت او
مكن به چشم حقارت نگاه در من مست        كه نيست معصيت و زهد بى مشيت او
چراغ صاعقه ء آن سحاب روشن باد        كه زد به خرمن ما آتش محبت او
نمى كند دل من ميل زهد و توبه ولى        به نام خواجه بكوشيم و فر دولت او
مدام خرقه حافظ به باده در گرواست
مگر ز خاك خرابات بود فطرت او

غزل شماره 402 تعداد ابيات 1 - 11

اى آفتاب آينه دار جمال تو        مشك سياه مجمره گردان خال تو
صحن سراى ديده بشستم ولى چه سود        كاين گوشه نيست در خور خيل خيال تو
در اوج ناز و نعمتى اى پادشاه حسن (345)        يارب مباد تا به قيامت زوال تو
مطبوع تر ز نقش تو صورت نبست باز        طغرانويس ابروى مشكين مثال تو
در چين زلفش اى دل مسكين چگونه اى        كه آشفته گفت باد صبا شرح حال تو
برخاست بوى گل ز در آشتى در آى        اى نو بهار ما، رخ فرخنده فال تو
تا آسمان ز حلقه بگوشان ما شود        كو عشوه اى ز ابروى همچون هلال تو
تا پيش بخت باز روم تهنيت كنان        كو مژده اى ز مقدم عيد وصال تو
اين نقطه سياه كه آمد مدار نور        عكسى است در حديقه بينش ز خال تو
در پيش شاه عرض كدامين جفا كنم        شرح نيازمندى خود يا ملال تو
حافظ درين كمند سر سركشان بسى است
سوداى كج مپز كه نباشد مجال تو (346)

غزل شماره 403 تعداد ابيات 1 - 7

اى خونبهاى نافه ء چين خاك راه تو        خورشيد سايه پرور طرف كلاه تو
خونم بخور كه هيچ ملك با چنان جمال        از دل نيايدش كه نويسد گناه تو
نرگس كرشمه مى برداز حد برون خرام        اى من فداى شيوه چشم سياه تو
آرام و خواب خلق جهان را سبب توئى        زان شد كنار ديده و دل تكيه گاه تو
با هر ستاره اى سر و كارست هر شبم        از حسرت فروغ رخ همچو ماه تو
ياران همنشين همه از هم جدا شدند        مائيم و آستانه دولت پناه تو
حافظ طمع مبر ز عنايت كه عاقبت
آتش زند به خرمن غم دود آه تو

غزل شماره 404 تعداد ابيات 1 - 9

اى قباى پادشاهى راست بر بالاى تو        زينت تاج و نگين از گوهر والاى تو
آفتاب فتح را هر دم طلوعى مى دهد        از كلاه خسروى رخسار مه سيماى تو
گر چه خورشيد فلك چشم و چراغ عالمست        روشنائى بخش چشم اوست خاك پاى تو
آن چه اسكندر طلب كرد و ندادش روزگار        جرعه اى بود از زلال جام جان افزاى تو
جلوه گاه طاير اقبال باشد هر كجا        سايه اندازد هماى چتر گردون ساى تو
از رسوم شرع و حكمت با هزاران اختلاف        نكته اى هرگز نشد فوت از دل داناى تو
آب حيوانش ز منقار بلاغت مى چكد        طوطى خوش لهجه يعنى كلك شكر خاى تو
عرض حاجت در حريم حضرتت محتاج نيست        راز كس مخفى نماند با فروغ راى تو
خسروا پيرانه سر حافظ جوانى مى كند
بر اميد عفو جان بخش گنه بخشاى تو(347)

غزل شماره 405 تعداد ابيات 1 - 9

تاب بنفشه مى دهد طره مشكساى تو        پرده غنچه مى درد خنده دلگشاى تو
اى گل خوش نسيم من بلبل خويش را مسوز        كز سر صدق مى كند شب همه شب دعاى تو
من كه ملول گشتمى از نفس فرشتگان        قال و مقال عالمى مى كشم از براى تو
دلق گداى عشق را گنج بود در آستين        زود به سلطنت رسد هر كه بود گداى تو(348)
عشق تو سرنوشت من خاك درت بهشت من        مهر رخت سرشت من راحت من رضاى تو(349)
خرقه ء زهد و جام مى گر چه نه در خور همند        اين همه نقش مى زنم از جهت رضاى تو
شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر        كاين سر پر هوس شود خاك در سراى تو
شاه نشين چشم من تكيه گه خيال تست        جاى دعاست شاه من بى تو مباد جاى تو
خوش چمنى است عارضت خاصه كه در بهار حسن
حافظ خوش كلام شد مرغ سخن سراى تو

غزل شماره 406 تعداد ابيات 1 - 8

مرا چشمسيت خون افشان ز دست آن كمان ابرو(350)        جهان بس فتنه خواهد ديد از آن چشم و از آن ابرو
غلام چشم آن تركم كه در خواب خوش مستى        نگارين گلشنش رويست و مشكين سايبان ابرو
هلالى شد تنم زين غم كه با طغراى ابرويش        كه باشد مه كه بنمايد ز طاق آسمان ابرو
رقيبان غافل و ما را از آن چشم و جبين هر دم        هزاران گونه پيغامست و حاجب در ميان ابرو
روان گوشه گيران را جبينش طرفه گلزاريست        كه بر طرف سمنزارش همى گردد چمان ابرو
دگر حور و پرى را كس نگويد با چنين حسنى        كه اين را اين چنين چشمست و آنرا آنچنان ابرو
تو كافر دل نمى بندى نقاب زلف و مى ترسم        كه محرابم بگرداند خم آن دلستان ابرو
اگر چه مرغ زيرك بود حافظ در هوادارى
به تير غمزه صيدش كرد چشم آن كمان ابرو

غزل شماره 407 تعداد ابيات 1 - 9

خط عذار يار كه بگرفت ماه ازو        خوش حلقه ايست ليك به در نيست راه ازو
ابروى دوست گوشه ء محراب دولتست        آنجا بمال چهره و حاجت بخواه ازو
اى جرعه نوش مجلس جم سينه پاك دار        كائينه ايست جام جهان بين كه آه ازو
كردار اهل صومعه ام كرد مى پرست        اين دودبين كه نامه ء من شد سياه ازو
سلطان غم هر آن چه تواند بگو بكن (351)        من برده ام به باده فروشان پناه ازو
ساقى چراغ مى بره آفتاب دار        گو بر فروز مشعله ء صبحگاه ازو
آبى بروزنامه ء اعمال ما فشان        بتوان مگر سترد حروف گناه ازو(352)
آيا درين خيال كه دارد گداى شهر        روزى بود كه ياد كند پادشاه ازو
حافظ كه ساز مطرب عشاق ساز كرد
خالى مباد عرصه اين بزمگاه ازو

غزل شماره 408 تعداد ابيات 1 - 7

گلبن عيش مى دهد ساقى گلعذار كو        باد بهار مى وزد باده خوشگوار كو
مجلس بزم عيش را غاليه ء مراد نيست        اى دم صبح خوش نفس نافه ء زلف يار كو
هر گل نوز گلرخى ياد همى كند ولى        گوش سخن شنو كجا ديده ء اعتبار كو
حسن فروشى گلم نيست تحمل اى صبا        دست زدم به خون دل بهر خدا نگار كو
شمع سحر گهى اگر لاف ز عارض توزد        خصم زبان دراز شد خنجر آبدار كو
گفت مگر ز لعل من بوسه ندارى آرزو        مردم ازين هوس ولى قدرت و اختيار كو
حافظ اگر چه در سخن خازن گنج حكمت است
از غم روزگار دون طبع سخن گزار كو

next page

fehrest page

back page