next page

fehrest page

back page

غزل شماره 320 - 301
غزل شماره 301 تعداد ابيات 1 - 8

هر نكته اى كه گفتم در وصف آن شمايل        هر كو شنيد گفتا لله در قايل
تحصيل عشق و رندى آسان نمود اول        آخربسوخت جانم در كسب اين فضايل
حلاج بر سردار اين نكته خوش سرايد        از شافعى نپرسند امثال اين مسايل (247)
گفتم كه كى ببخشى بر جان ناتوانم        گفت آن زمان كه نبود جان در ميانه حايل
دل داده ام به يارى شوخى ، كشى ، نگارى        مرضيه السجايا محموده الخصايل
در عين گوشه گيرى بودم چو چشم مستت        واكنون شدم به مستان چون ابروى تو مايل
از آب ديده صد ره طوفان نوح ديدم        وز لوح سينه نقشت هرگز نگشت زايل
اى دوست دست حافظ تعويذ چشم زخمست
يارب ببينم آن را در گردنت حمايل

غزل شماره 302 تعداد ابيات 1 - 8

اى رخت چون خلد و لعلت سلسبيل        سلسبيلت كرده جان و دل سبيل
سبزپوشان خطت بر گرد لب        همچو مورانند گرد سلسبيل
ناوك چشم تو در هر گوشه اى        همچو من افتاده دارد صد قتيل
يارب اين آتش كه در جان منست        سرد كن زانسان كه كردى بر خليل
من نمى يابم مجال اى دوستان        گر چه دارد او جمالى بس جميل
پاى ما لنگست و منزل بس دراز        دست ما كوتاه و خرما بر نخيل
حافظ از سرپنجه ء عشق نگار        همچو مور افتاده شد در پاى پيل
شاه عالم را بقا و عز و ناز
باد و هر چيزى كه باشد زين قبيل

غزل شماره 303 تعداد ابيات 1 - 7

بشرى اذالسلامه حلت بذى سلم        لله حمد معترف غايه النعم
آن خوش خبر كجاست كه اين فتح مژده داد        تا جان فشانمش چو زر و سيم در قدم
از بازگشت شاه درين طرفه منزلست        آهنگ خصم او به سراپرده ء عدم
مى جست از سحاب امل رحمتى ولى        جز ديده اش معاينه بيرون ندادنم
در نيل غم فتاد، سپهرش به طنز گفت        الان قد ندمت و ما ينفع الندم
پيمان شكن هر آينه گردد شكسته حال        ان العهود عند مليك النهى ذمم
ساقى چو يار مهرخ و از اهل راز بود
حافظ بخورد باده و شيخ و فقيه هم

غزل شماره 304 تعداد ابيات 1 - 9

عشق بازى و جوانى و شراب لعل فام        مجلس انس و حريف همدم و شرب مدام
ساقى شكردهان و مطرب شيرين سخن        همنشينى نيك كردار و نديمى نيكنام
شاهدى از لطف و پاكى رشك آب زندگى        دلبرى در حسن و خوبى غيرت ماه تمام
بزمگاهى دلنشان چون قصر فردوس برين        گلشنى پيرامنش چون روضه ء دارالسلام
صف نشينان نيك خواه و پيشكاران با ادب        دوستداران صاحب اسرار و حريفان دوستكام
باده ء گلرنگ تلخ تيز خوشخوار سبك        نقلش از لعل نگار و نقلش از ياقوت خام
غمزه ء ساقى به يغماى خرد آهخته تيغ        زلف جانان از براى صيد دل گسترده دام
نكته دانى بذله گو چون حافظ شيرين سخن        بخشش آموزى جهان افروز چون حاجى قوام
هر كه اين عشرت نخواهد خوشدلى بر وى تباه
وانكه اين مجلس نجويد زندگى بر وى حرام

غزل شماره 305 تعداد ابيات 1 - 9

مرحبا طاير فرخ ‌پى فرخنده پيام        خير مقدم چه خبر دوست كجا يار كدام
يارب اين قافله را لطف ازل بدرقه باد        كه ازو خصم به دام آمد و معشوقه به كام
ماجراى من و معشوق مرا پايان نيست        هر چه آغاز ندارد نپذيرد انجام
گل ز حد برد تنعم نفسى رخ بنما        سرو مى نازد و خوش نيست خدا را بخرام
زلف دلدار چو زنار همى فرمايد        برو اى شيخ كه شد بر تن ما خرقه حرام
مرغ روحم كه همى زد ز سر سدره صفير        عاقبت دانه ء خال تو فكندش در دام
چشم بيمار مرا خواب نه درخور باشد        من له يقتل داء دنف كيف ينام
تو ترحم نكنى بر من مخلص گفتم        ذاك دعواى وها انت و تلك الايام
حافظ ار ميل به ابروى تو دارد شايد
جاى در گوشه ء محراب كنند اهل كلام

غزل شماره 306 تعداد ابيات 1 - 6

عاشق روى جوانى خوش نو خاسته ام        وز خدا شادى اين غم به دعا خواسته ام (248)
عاشق و رند و نظربازم و مى گويم فاش        تا بدانى كه به چندين هنر آراسته ام
شرمم از خرقه ء آلوده خود مى آيد        كه برو وصله به صد شعبده پيراسته ام
خوش بسوز از غمش اى شمع كه اينك من نيز        به همين كار ميان بسته و برخاسته ام (249)
با چنين حيرتم از دست بشد صرفه ء كار        در غم افزوده ام آنچ از دل و جان كاسته ام (250)
همچو حافظ به خرابات روم جامه قبا
بو كه در بر كشد آن دلبر نوخاسته ام

غزل شماره 307 تعداد ابيات 1 - 9

باز آى ساقيا كه هواخواه خدمتم        مشتاق بندگى و دعاگوى دولتم
زانجا كه فيض جام سعادت فروغ تست        بيرون شدى نماى ز ظلمات حيرتم
دورم به صورت از در دولت سراى تو        ليكن به جان و دل ز مقيمان حضرتم
من كز وطن سفر نگزيدم به عمر خويش        در عشق ديدن تو هواخواه غربتم
دريا و كوه در ره و من خسته و ضعيف        اى خضر پى خجسته مدد كن به همتم
هر چند غرق بحر گناهم ز صد جهت        تا آشناى عشق شدم زاهل رحمتم
عيبم مكن به رندى و بدنامى اى حكيم        كاين بود سرنوشت ز ديوان قسمتم
مى خور كه عاشقى نه به كسب است و اختيار        اين موهبت رسيد ز ميراث فطرتم
حافظ به پيش چشم تو خواهد سپرد جان
در اين خيالم ار بدهد عمر مهلتم

غزل شماره 308 تعداد ابيات 1 - 7

به غير از آن كه بشد دين و دانش از دستم        بيا بگو كه ز عشقت چه طرف بر بستم
اگر چه خرمن عمرم غم تو داد به باد        به خاك پاى عزيرت كه عهد نشكستم
چو ذره گر چه حقيرم ببين به دولت عشق        كه در هواى رخت چون به مهر پيوستم
بيار باده كه عمريست تا من از سر امن        به كنج عافيت از بهر عيش ننشستم
اگر ز مردم هشيارى اى نصيحت گو        سخن به خاك ميفكن چرا كه من مستم
چگونه سر ز خجالت برآورم بر دوست        كه خدمتى به سزا برنيامد از دستم
بسوخت حافظ و آن يار دلنواز نگفت
كه مرهمى بفرستم كه خاطرش خستم (251)

غزل شماره 309 تعداد ابيات 1 - 9

دوش بيمارى چشم تو ببرد از دستم        ليكن از لطف لبت صورت جان مى بستم
عشق من با خط مشكين تو امروزى نيست        ديرگاهست كزين جام هلالى مستم
از ثبات خودم اين نكته خوش آمد كه بجور        در سر كوى تو از پاى طلب ننشستم
عافيت چشم مدار از من ميخانه نشين        كه دم از خدمت رندان زده ام تا هستم
در ره عشق از آن سوى فنا صد خطر است        تا نگوئى كه چو عمرم به سر آمد رستم
بعد ازينم چه غم از تير كج انداز حسود        چون بمحبوب كمان ابروى خود پيوستم
بوسه بر درج عقيق تو حلالست مرا        كه بافسوس و جفا مهر و وفا نشكستم
صنمى لشكريم غارت دين كرد و برفت        آه اگر عاطفت شاه نگيرد دستم
رتبت دانش حافظ به فلك بر شده بود
كرد غمخوارى شمشاد بلندت پستم

غزل شماره 310 تعداد ابيات 1 - 9

زلف بر باد مده تا ندهى بر بادم        ناز بنياد مكن تا نكنى بنيادم
مى مخور با همه كس تا نخورم خون جگر        سر مكش تا نكشد سر به فلك فريادم
زلف را حلقه مكن تا نكنى در بندم        طره را تاب مده تا ندهى بر بادم
يار بيگانه مشو تا نبرى از خويشم        غم اغيار مخور تا نكنى ناشادم
رخ برافروز كه فارغ كنى از برگ گلم        قد برافراز كه از سرو كنى آزادم
شمع هر جمع مشو ورنه بسوزى ما را        ياد هر قوم مكن تا نروى از يادم
شهره ء شهر مشو تا ننهم سر در كوه        شور شيرين منما تا نكنى فرهادم
رحم كن بر من مسكين و به فريادم رس        تا به خاك در آصف نرسد فريادم
حافظ از جور تو حاشا كه بگرد اندر وى
من از آن روز كه در بند توام آزادم

غزل شماره 311 تعداد ابيات 1 - 9

فاش مى گويم و از گفته ء خود دلشادم        بنده ء عشقم و از هر دو جهان آزادم
نيست بر لوح دلم جز الف قامت يار(252)        چه كنم حرف دگر ياد نداد استادم
تا شدم حلقه به گوش در ميخانه ء عشق        هر دم آيد غمى از نوبه مبارك بادم
مى خورد خون دلم مردمك ديده ، سزاست (253)        كه چرا دل به جگر گوشه ء مردم دادم
طاير گلشن قدسم چه دهم شرح فراق        كه درين دامگه حادثه چون افتادم
من ملك بودم و فردوس برين جايم بود        آدم آورد درين دير خراب آبادم
كوكب بخت مرا هيچ منجم نشناخت        يارب از ما در گيتى به چه طالع زادم
سايه ء طوبى و دلجوئى حور و لب حوض        به هواى سر كوى تو برفت از يادم
پاك كن چهره ء حافظ به سر زلف ز اشك
ورنه اين سيل دمادم ببرد بنيادم

غزل شماره 312 تعداد ابيات 1 - 8

مرا مى بينى و هر دم زيادت مى كنى در دم        ترا مى بينم و ميلم زيادت مى شود هر دم
به سامانم نمى پرسى نمى دانم چه سر دارى        به درمانم نمى كوشى نمى دانى مگر در دم
نه راهست اين كه بگذارى مرا بر خاك و بگريزى        گذارى آر و بازم پرس و تا خاك رهت گردم
ندارم دستت از دامن به جز در خاك و آن دم هم        كه بر خاكم روان گردى بگيرد دامنت گردم
فرو رفت از غم عشقت دمم دم مى دهى تا كى        دمار از من برآوردى نمى گوئى بر آوردم
شبى دل را به تاريكى ز زلفت باز مى جستم        رخت مى ديدم و جامى هلالى باز مى خوردم
كشيدم در برت ناگاه و شد در تاب گيسويت        نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا كردم
تو خوش مى باش با حافظ برو گو خصم جان ميده
چو گرمى از تو مى بينم چه باك از خصم دم سردم

غزل شماره 313 تعداد ابيات 1 - 10

سالها پيروى مذهب رندان كردم        تا به فتوى خرد حرص به زندان كردم
من به سرمنزل عنقانه به خود بردم راه        قطع اين مرحله با مرغ سليمان كردم
سايه اى بر دل ريشم فكن اى گنج مراد(254)        كه من اين خانه به سوداى تو ويران كردم
توبه كردم كه نبوسم لب ساقى و كنون        مى گزم لب كه چرا گوش به نادان كردم
در خلاف آمد عادت بطلب كام كه من        كسب جمعيت از آن زلف پريشان كردم
نقش مستورى و مستى نه به دست من و تست        آن چه سلطان ازل گفت بكن آن كردم
دارم از لطف ازل جنت فردوس طمع        گرچه در بانى ميخانه فراوان كردم
اين كه پيرانه سرم صحبت يوسف بنواخت        اجر صبريست كه در كلبه ء احزان كردم
گر به ديوان غزل صدرنشينم چه عجب        سالها بندگى صاحب ديوان كردم
صبح خيزى و سلامت طلبى چون حافظ
هر چه كردم همه از دولت قرآن كردم

غزل شماره 314 تعداد ابيات 1 - 8

ديشب به سيل اشك ره خواب مى زدم        نقشى به ياد خط تو بر آب مى زدم
ابروى يار در نظر و خرقه سوخته        جامى به ياد گوشه ء محراب مى زدم
چشمم به روى ساقى و گوشم به قول چنگ        فالى به چشم و گوش درين باب مى زدم
روى نگار در نظرم جلوه مى نمود        وز دور بوسه بر رخ مهتاب مى زدم
نقش خيال روى تو تا وقت صبحدم        بر كارگاه ديده ء بى خواب مى زدم
هر مرغ فكر كز سر شاخ سخن بجست        بازش ز طره ء تو به مضراب مى زدم
ساقى به صوت اين غزلم كاسه مى گرفت        مى گفتم اين سرود و مى ناب مى زدم
خوش بود وقت حافظ و فال مراد و كام
بر نام عمر و دولت احباب مى زدم

غزل شماره 315 تعداد ابيات 1 - 10

هر چند پير و خسته دل و ناتوان شدم        هرگه كه ياد روى تو كردم جوان شدم
شكر خدا كه هر چه طلب كردم از خدا        بر منتهاى همت خود كامران شدم
آن روز بر دلم در معنى گشوده شد        كز ساكنان درگه پيرمغان شدم
در شاهراه دولت سرمد به تخت بخت        با جام مى به كام دل دوستان شدم
اى گلبن جوان بر دولت بخور كه من        در سايه ء تو بلبل باغ جهان شدم
از آن زمان كه فتنه ء چشمت به من رسيد        ايمن ز شر فتنه ء آخر زمان شدم
اول ز تحت و فوق وجودم خبر نبود        در مكتب غم تو چنين نكته دان شدم
قسمت حوالتم به خرابات مى كند        هر چند كاين چنين شدم و آن چنان شدم
من پير سال و ماه نيم يار بى وفاست        بر من چو عمر مى گذرد پير از آن شدم
دوشم نويد داد عنايت كه حافظا
بازآ كه من به عفو گناهت ضمان شدم

غزل شماره 316 تعداد ابيات 1 - 9

خيال نقش تو در كارگاه ديده كشيدم (255)        به صورت تو نگارى نديدم و نشنيدم
اگر چه در طلبت همعنان باد شمالم        به گرد سرو خرامان قامتت نرسيدم
اميد در شب زلفت به روز عمر نبستم        طمع به دور دهانت ز كام دل ببريدم
ز غمزه بر دل ريشم چه تيرها كه گشادى        ز غصه بر سر كويت چه بارها كه كشيدم
به شوق چشمه ء نوشت چه قطرها كه فشاندم        ز لعل باده فروشت چه عشوه ها كه خريدم
ز كوى يار بيار اى نسيم صبح غبارى        كه بوى خون دل ريش از آن تراب شنيدم
گناه چشم سياه تو بود و گردن دلخواه (256)        كه من چو آهوى وحشى ز آدمى برميدم (257)
چو غنچه بر سرم از كوى او گذشت نسيمى        كه پرده بر دل خونين به بوى او بدريدم
به خاك پاى تو سوگند و نور ديده ء حافظ(258)
كه بى رخ تو فروغ از چراغ ديده نديدم

غزل شماره 317 تعداد ابيات 1 - 7

تو همچو صبحى و من شمع خلوت سحرم        تبسمى كن و جان بين كه چون همى سپرم
بر آستان مرادت گشاده ام در چشم        كه يك نظر فكنى خود فكندى از نظرم
چنين كه در دل من داغ زلف سركش تست        بنفشه زار شود تربتم چو درگذرم
چه شكر گويمت اى خيل غم عفاك الله        كه روز بى كسى آخر نمى روى ز سرم
غلام مردم چشمم كه با سياه دلى        هزار قطره ببارد چو درد دل شمرم
به هر نظر بت ما جلوه مى كند ليكن        كس اين كرشمه نبيند كه من همى نگرم
به خاك حافظ اگر يار بگذرد چون باد
ز شوق در دل آن تنگنا كفن بدرم

غزل شماره 318 تعداد ابيات 1 - 25

جوزا سحر نهاد حمايل برابرم        يعنى غلام شاهم و سوگند مى خورم (259)
ساقى بيا كه از مدد بخت كار ساز        كامى كه خواستم ز خدا شد ميسرم
جامى بده كه باز به شادى روى شاه        پيرانه سر هواى جوانيست در سرم
راهم مزن به وصف زلال خضر كه من        از جام شاه جرعه كش حوض كوثرم
شاها من ار به عرش رسانم سرير فضل        مملوك اين جنابم و مسكين اين درم
من جرعه نوش بزم تو بودم هزار سال        كى ترك آبخورد كند طبع خوگرم
ور باورت نمى كند از بنده اين حديث        از گفته كمال دليلى بياورم
گر بر كنم دل از تو و بردارم از تو مهر        آن مهر بر كه افكنم آن دل كجا برم (260)
عهد الست من همه با عشق شاه بود        وز شاهراه عمر بدين عهد بگذرم
گردون چو كرد نظم ثريا به نام شاه        من نظم در چرا نكنم از كه كمترم
منصور بن مظفر غازيست حرز من        وز اين خجسته نام بر اعدا مظفرم
شاهين صفت چو طعمه چشيدم ز دست شاه        كى باشد التفات به صيد كبوترم
اى شاه شيرگير چه كم گردد ار شود        در سايه تو ملك فراغت مسخرم
شعرم به يمن مدح تو صد ملك دل گشاد        گوئى كه تيغ تست زبان سخنورم
بر گلشنى اگر بگذشتم چو باد صبح        نى عشق سرو بود و نه شوق صنوبرم
بوى تو مى شنيدم و بر ياد روى تو        دادند ساقيان طرب يك دو ساغرم
مستى بآب يكدو و عنب وضع بنده نيست        من سالخورده پير خرابات پرورم
با سير اختر فلكم داورى بسيست        انصاف شاه باد در اين قصه ياورم
شكر خدا كه باز درين اوج بارگاه        طاووس عرش مى شنود صيت شهپرم
نامم ز كارخانه عشاق محو باد        گر جز محبت تو بود شغل ديگرم
شبل الاسد بصيد دلم حمله كرد و من        گر لاغرم و گرنه شكار غضنفرم
اى عاشقان روى تو از ذره بيشتر        من كى رسم به وصل تو كز ذره كمترم
بنما به من كه منكر حسن رخ تو كيست        تا ديده اش بگزلك غيرت بر آورم
بر من فتاد سايه خورشيد سلطنت        واكنون فراغتست ز خورشيد خاورم (261)
مقصود ازين معامله بازار تيره نيست
نى جلوه مى فروشم و نى عشوه مى خرم

غزل شماره 319 تعداد ابيات 1 - 7

من كه باشم كه بر آن خاطر عاطر گذرم        لطفها مى كنى اى خاك درت تاج سرم
دلبرا بنده نوازيت كه آموخت بگو        كه من اين ظن به رقيبان تو هرگز نبرم
همتم بدرقه ء راه كن اى طاير قدس        كه درازست ره مقصد و من نو سفرم
اى نسيم سحرى بندگى من برسان        گو فراموش مكن وقت دعاى سحرم (262)
خرم آن روز كزين مرحله بر بندم بار        وز سر كوى تو پرسند رفيقان خبرم
پايه ء نظم بلندست و جهانگير بگو        تا كند پادشه بحر دهان پر گهرم
حافظا شايد اگر در طلب گوهر وصل
ديده دريا كنم از اشك و در و غوطه خورم

غزل شماره 320 تعداد ابيات 1 - 8

ز دست كوته خود زير بارم        كه از بالا بلندان شرمسارم
مگر زنجير موئى گيردم دست        وگرنه سر به شيدائى برآرم
ز چشم من بپرس اوضاع گردون        كه شب تا روز اختر مى شمارم
من از بازوى خود دارم بسى شكر        كه زور مردم آزارى ندارم
بدين شكرانه مى بوسم لب جام        كه كرد آگه ز راز روزگارم
اگر گفتم دعاى مى فروشان        چه باشد حق نعمت مى گزارم
تو از خاكم نخواهى بر گرفتن        به جاى اشك اگر گوهر ببارم (263)
سرى دارم چو حافظ مست ليكن
به لطف آن سرى اميدوارم

غزل شماره 340 - 321
غزل شماره 321 تعداد ابيات 1 - 8

گر چه افتاد ز زلفش گرهى در كارم        همچنان چشم گشاد از كرمش مى دارم
به طرب حمل مكن سرخى رويم كه چو جام        خون دل عكس برون مى دهد از رخسارم
پرده ء مطربم از دست برون خواهد برد        آه اگر زانكه درين پرده نباشد بارم
پاسبان حرم دل شده ام شب همه شب        تا درين پرده جز انديشه ء او نگذارم
منم آن شاعر ساحر كه به افسون سخن        از نى كلك همه قند و شكر مى بارم
ديده ء بخت به افسانه ء او شد در خواب        كو نسيمى ز عنايت كه كند بيدارم
چون ترا در گذر اى يار نمى يارم ديد        با كه گويم كه بگويد سخنى با يارم (264)
دوش مى گفت كه حافظ همه رويست و ريا
به جز از خاك درش با كه بود بازارم

غزل شماره 322 تعداد ابيات 1 - 9

گر دست دهد خاك كف پاى نگارم        بر لوح بصر خط غبارى بنگارم
پروانه ء او گر رسدم در طلب جان        چون شمع همان دم به دمى جان بسپارم
بر بوى كنار تو شدم غرق و اميدست        از موج سرشكم كه رساند به كنارم
امروز مكش سر ز وفاى من و انديش        زان شب كه من از غم به دعا دست برآرم
دامن مفشان از من خاكى كه پس از من        زين در نتواند كه برد باد غبارم
زلفين سياه تو به دلدارى عشاق        دادند قرارى و ببردند قرارم
اى باد از آن باده نسيمى به من آور        كان بوى شفابخش بود دفع خمارم
گر قلب دلم را ننهد دوست عيارى        من نقد روان در دمش از ديده شمارم
حافظ لب لعلش چو مرا جان عزيزست
عمرى بود آن لحظه كه جان را به لب آرم

غزل شماره 323 تعداد ابيات 1 - 7

در نهانخانه عشرت صنمى خوش دارم        كز سر زلف و رخش نعل در آتش دارم
عاشق و رندم و ميخواره به آواز بلند        وين همه منصب از آن حور پرى وش دارم
گر چنين چهره گشايد خط زنگارى دوست        من رخ زرد به خونابه منقش دارم
گر تو زين دست مرا بى سر و سامان دارى        من به آه سحرت زلف مشوش دارم
ناوك غمزه بياور ز سر لطف كه من        جنگها با دل مجروح بلاكش دارم
گر به كاشانه ء رندان قدمى خواهى زد        نقل شعر شكرين و مى بى غش دارم
حافظا چون غم و شادى جهان در گذرست
بهتر آنست كه من خاطر خود خوش دارم

غزل شماره 324 تعداد ابيات 1 - 10

مرا عهديست با جانان كه تا جان در بدن دارم        هواداران كويش را چو جان خويشتن دارم
به كام و آرزوى دل چو دارم خلوتى حاصل        چه فكر از خبث بدگويان ميان انجمن دارم
مرا در خانه سروى هست كاندر سايه ء قدش        فراغ از سرو بستانى و شمشاد چمن دارم
صفاى خلوت خاطر از آن شمع چو گل جويم        فروغ چشم و نور دل از آن ماه ختن دارم
گرم صد لشگراز خوبان به قصد دل كمين سازند        بحمدالله و المنه بتى لشكرشكن دارم
سزد كز خاتم لعلش زنم لاف سليمانى        چو اسم اعظمم باشد چه باك از اهرمن دارم
الا اى پير فرزانه مكن منعم ز ميخانه        كه من در ترك پيمانه دلى پيمان شكن دارم (265)
خدا را اى رقيب امشب زمانى ديده برهم نه        كه من با لعل خاموشش نهانى صد سخن دارم
چو در گلزار اقبالش خرامانم بحمدالله        نه ميل لاله و نسرين نه برگ نسترن دارم
به رندى شهره شد حافظ ميان همدمان ليكن
چه غم دارم كه در عالم قوام الدين حسن دارم (266)

غزل شماره 325 تعداد ابيات 1 - 9

به تيغم گر كشد دستش نگيرم        وگر تيرم زند منت پذيرم
كمان ابرويت را گو بزن تير        كه پيش دست و بازويت بميرم
برآى اى آفتاب صبح اميد        كه در دست شب هجران اسيرم
غم گيتى گر از پايم درآرد        به جز ساغر كه باشد دستگيرم
به فريادم رس اى پير خرابات        به يك جرعه جوانم كن كه پيرم
به گيسوى تو خوردم دوش سوگند        كه من از پاى تو سر برنگيرم
من آن مرغم كه هر شام و سحرگاه        ز بام عرش مى آيد صفيرم
چو طفلان تا كى زاهد فريبى        به سيب بوستان و شهد شيرم (267)
بسوز اين خرقه ء تقوى تو حافظ
كه گر آتش شوم در وى نگيرم

next page

fehrest page

back page