غزل شماره 138 تعداد ابيات 1 - 6

دوستان دختر رز توبه ز مستورى كرد	شد سوى محتسب و كار به دستورى كرد(111)
آمد از پرده به مجلس عرقش پاك كنيد	تانگويند حريفان كه چرا دورى كرد
مژدگانى بده اى دل كه دگر مطرب عشق	راه مستانه زد و چاره ء مخمورى كرد
نه به هفت آب كه رنگش به صد آتش نرود	آن چه با خرقه زاهد مى انگورى كرد
غنچه ء گلبن و صلم ز نسيمش بشكفت	مرغ خوشخوان طرب از برگ گل سورى كرد

حافظ افتادگى از دست مده زانكه حسود

عرض و مال و دل و دين در سر مغرورى كرد

غزل شماره 139 تعداد ابيات 1 - 10

سالها دل طلب جام جم از ما مى كرد	وانچه خود داشت ز بيگانه تمنا مى كرد
گوهرى كز صدف كون و مكان بيرونست (112)	طلب از گم شدگان لب دريا مى كرد
مشكل خويش بر پير مغان بردم دوش	كو به تائيد نظر حل معما مى كرد
ديدمش خرم و خندان قدح باده بدست	واندر آن آينه صد گونه تماشا مى كرد
گفتم اين جام جهان بين به تو كى داد حكيم	گفت آن روز كه اين گنبد مينا مى كرد
گفت آن يار كزو گشت سر دار بلند	جرمش اين بود كه اسرار هويدا مى كرد
آن همه شعبده ء خويش كه مى كرد اين جا	سامرى پيش عصا و يد بيضا مى كرد
فيض روح القدس ار باز مدد فرمايد	ديگران هم بكنند آن چه مسيحا مى كرد
بى دلى در همه احوال خدا با او بود	او نمى ديدش و از دور خدايا مى كرد(113)

گفتمش سلسله ء زلف بتان از پى چيست

گفت حافظ گله اى از دل شيدا مى كرد

غزل شماره 140 تعداد ابيات 1 - 11

به سر جام جم آنگه نظر توانى كرد	كه خاك ميكده كحل بصر توانى كرد
مباش بى مى و مطرب كه زير طاق سپهر	بدين ترانه غم از دل بدر توانى كرد
گدائى در ميخانه طرفه اكسيرى است	گر اين عمل بكنى خاك زر توانى كرد
به عزم مرحله ء عشق پيش نه قدمى	كه سودها كنى ار اين سفر توانى كرد
بيا كه چاره ء ذوق حضور و نظم امور	به فيض بخشى اهل نظر توانى كرد
گل مراد تو آنگه نقاب بگشايد	كه خدمتش چو نسيم سحر توانى كرد
تو كز سراى طبيعت نمى روى بيرون	كجا به كوى طريقت گذر توانى كرد
جمال يار ندارد نقاب و پرده ولى	غبار ره بنشان تا نظر توانى كرد
دلا ز نور هدايت گر آگهى يابى	چو شمع خنده زنان ترك سر توانى كرد(114)
ولى تو طالب معشوق و جام مى خواهى	طمع مدار كه كار دگر توانى كرد

گر اين نصيحت شاهانه بشنوى حافظ

به شاهراه حقيقت گذر توانى كرد(115)

غزل شماره 160 - 141

غزل شماره 141 تعداد ابيات 1 - 10

چه مستى است ندانم كه رو به ما آورد	كه بود ساقى و اين باده از كجا آورد
تو نيز باده به چنگ آر و راه صحرا گير	كه مرغ نغمه سرا ساز خوش نوا آورد
دلا چو غنچه شكايت ز كار بسته مكن	كه باد صبح نسيم گره گشا آورد
صبا به خوش خبرى هدهد سليمانست	كه مژده ء طرب از گلشن سبا آورد
رسيدن گل و نسرين به خير و خوبى باد(116)	بنفشه شاد و كش آمد سمن صفا آورد
چه راه مى زند اين مطرب مقام شناس	كه در ميان غزل قول آشنا آورد(117)
علاج ضعف دل ما كرشمه ء ساقيست	برآر سر كه طبيب آمد و دوا آورد
به تنگ چشمى آن ترك لشكرى نازم	كه حمله بر من درويش يك قبا آورد
مريد پير مغانم ز من مرنج اى شيخ	چرا كه وعده تو كردى و او به جا آورد

فلك غلامى حافظ كنون به طوع كند

كه التجا به در دولت شما آورد

غزل شماره 142 تعداد ابيات 1 - 8

صبا وقت سحر بوئى ز زلف يار مى آورد	دل شوريده ء ما را ببو در كار مى آورد
فروغ ماه مى ديدم ز بام قصر او روشن	كه رو از شرم آن خورشيد در ديوار مى آورد
عفاالله چين ابرويش اگر چه ناتوانم كرد	به عشوه هم پيامى بر سر بيمار مى آورد
سراسر بخشش جانان طريق لطف و احسان بود	اگر تسبيح مى فرمود اگر زنار مى آورد
من آن شكل صنوبر را ز باغ ديده بركندم (118)	كه هر گل كز غمش بشكفت محنت بار مى آورد
ز بيم غارت عشقش دل پرخون رها كردم	ولى مى ريخت خون و ره بدان هنجار مى آورد
به قول مطرب و ساقى برون رفتم گه و بى گه	كزان راه گران قاصد خبر دشوار مى آورد

عجب مى داشتم ديشب ز حافظ جام و پيمانه

ولى منعش نمى كردم كه صوفى وار مى آورد

غزل شماره 143 تعداد ابيات 1 - 7

نسيم باد صبا دوشم آگهى آورد	كه روز محنت و غم رو به كو تهى آورد
به مطربان صبوحى دهيم جامه ء پاك	بدين نويد كه باد سحر گهى آورد
بيا بيا كه تو حور بهشت را رضوان	درين جهان ز براى دل رهى آورد
همى رويم به شيراز با عنايت بخت	زهى رفيق كه بختم به همرهى آورد
به جبر خاطر ما كوش كاين كلاه نمد	بسا شكست كه با افسر شهى آورد
چه ناله ها كه رسيد از دلم به خرمن ماه	چو ياد عارض آن ماه خرگهى آورد

رساند رايت منصور بر فلك حافظ

كه التجا به جناب شهنشهى آورد

غزل شماره 144 تعداد ابيات 1 - 5

يارم چو قدح به دست گيرد	بازار بتان شكست گيرد
هر كس كه بديد چشم او گفت	كو محتسبى كه مست گيرد
در بحر فتاده ام چو ماهى	تا يار مرا به شست گيرد
در پاش فتاده ام به زارى	آيا بود آن كه دست گيرد

خرم دل آن كه همچو حافظ

جامى ز مى الست گيرد

غزل شماره 145 تعداد ابيات 1 - 13

دلم جز مهر مهرويان طريقى برنمى گيرد	ز هر در مى دهم پندش و ليكن درنمى گيرد
خدا را اى نصيحت گو حديث ساغر و مى گو	كه نقشى در خيال ما ازين خوشتر نمى گيرد(119)
صراحى مى كشم پنهان و مردم دفتر انگارند	عجب گر آتش اين زرق در دفتر نمى گيرد
من اين دلق مرقع را بخواهم سوختن روزى	كه پير مى فروشانش به جامى برنمى گيرد
ميان گريه مى خندم كه چون شمع اندرين مجلس	زبان آتشينم هست ليكن در نمى گيرد
سخن در احتياج ماه استغناى معشوقست	چه سود افسونگرى اى دل كه در دلبر نمى گيرد
نصيحت گوى رندان را كه با حكم قضا جنگست	دلش بس تنگ مى بينم مگر ساغر نمى گيرد
چه خوش صيد دلم كردى بنازم چشم مستت را	كه كس مرغان وحشى را ازين خوشتر نمى گيرد
سر و چشمى چنين دلكش تو گوئى چشم ازو بردوز	برو كاين وعظ بى معنى مرا در سر نمى گيرد
از آن رو هست ياران را صفاها با مى لعلش	كه غير از راستى نقشى در آن جوهر نمى گيرد
من آن آيينه را روزى به دست آرم سكندروار	اگر مى گيرد اين آتش زمانى ور نمى گيرد
خدا را رحمى اين منعم كه درويش سر كويت	درى ديگر نمى داند رهى ديگر نمى گيرد

بدين شعر تر شيرين ز شاهنشه عجب دارم

كه سر تا پاى حافظ را چرا در زر نمى گيرد

غزل شماره 146 تعداد ابيات 1 - 8

ساقى ار باده ازين دست به جام اندازد	عارفان را همه در شرب مدام اندازد
ور چنين زير خم زلف نهد دانه ء خال	اى بسا مرغ خرد را كه بدام اندازد
اى خوشا دولت آن مست كه در پاى حريف	سرو دستار نداند كه كدام اندازد
زاهد خام كه انكار مى و جام كند	پخته گردد چو نظر بر مى خام اندازد
روز در كسب هنر كوش كه مى خوردن روز	دل چون آينه در زنگ ظلام اندازد
آن زمان وقت مى صبح فروغست كه شب	گرد خرگاه افق پرده ء شام اندازد
باده با محتسب شهر ننوشى زنهار	بخورد باده ات و سنگ به جام اندازد

حافظا سر ز كله گوشه ء خورشيد برآر

بختت ار قرعه بدان ماه تمام اندازد

غزل شماره 151 تعداد ابيات 1 - 7

دمى با غم به سر بردن جهان يك سر نمى ارزد	به مى بفروش دلق ما كزين بهتر نمى ارزد
به كوى مى فروشانش به جا مى بر نمى گيرند	زهى سجاده ء تقوى كه يك ساغر نمى ارزد
رقيبم سرزنشها كرد كز اين باب رخ برتاب	چه افتاد اين سر ما را كه خاك در نمى ارزد
شكوه تاج سلطانى كه بيم جان درو درج است	كلاهى دلكش است اما به ترك سر نمى ارزد
چه آسان مى نمود اول غم دريا به بوى سود	غلط كردم كه اين طوفان به صد گوهر نمى ارزد(120)
ترا آن به كه روى خود ز مشتاقان بپوشانى	كه شادى جهانگيرى غم لشگر نمى ارزد

چو حافظ در قناعت كوش وز دنياى دون بگذر

كه يك جو منت دو نان دو صد من زر نمى ارزد

غزل شماره 148 تعداد ابيات 1 - 7

در ازل پرتو حسنت ز تجلى دم زد	عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زد
جلوه اى كرد رخت ديد ملك عشق نداشت	عين آتش شد ازين غيرت و بر آدم زد
عقل مى خواست كزان شعله چراغ افروزد	برق غيرت بدرخشيد و جهان برهم زد
مدعى خواست كه آيد به تماشاگه راز	دست غيب آمد و بر سينه ء نامحرم زد
جان علوى هوس چاه زنخدان تو داشت	دست در حلقه ء آن زلف خم اندر خم زد
ديگران قرعه ء قسمت همه بر عيش زدند	دل غمديده ء ما بود كه هم بر غم زد

حافظ آن روز طربنامه ء عشق تو نوشت

كه قلم بر سر اسباب دل خرم زد

غزل شماره 149 تعداد ابيات 13 - 1

سحر چون خسرو خاور علم بر كوهساران زد	بدست مرحمت يارم در اميدواران زد
چو پيش صبح روشن شد كه حال مهر گردون چيست	برآمد خنده اى خوش بر غرور كامگاران زد
نگارم دوش در مجلس بعزم رقص چون برخاست	گره بگشود از ابرو و بر دلهاى ياران زد
من از رنگ صلاح آندم بخون دل بشستم دست	كه چشم باده پيمايش صلا بر هوشياران زد
كدام آهندلش آموخت اين آيين عيارى	كز اول چون برون آمد ره شب زنده داران زد
خيال شهسوارى پخت و شد ناگه دل مسكين	خداوندا نگهدارش كه بر قلب سواران زد
در آب و رنگ رخسارش چه جان داديم و خون خورديم	چو نقشش دست داد اول رقم بر جانسپاران زد
منش با خرقه ء پشمين كجا اندر كمند آرم	زره مويى كه مژگانش ره خنجر گذاران زد(121)
نظر بر قرعه ء توفيق و يمن دولت شاه است	بده كام دل حافظ كه فال بختياران زد
شهنشاه مظفر فر شجاع ملك و دين منصور	كه جود بى دريغش خنده بر ابر بهاران زد(122)
ز شمشير سر افشانش ظفر آن روز بدرخشيد	كه چون خورشيد انجم سوز تنها بر هزاران زد
از آن ساعت كه جام مى به دست او مشرف شد	زمانه ساغر شادى به ياد ميگساران زد

دوام عمر و ملك او بخواه از لطف حق اى دل

كه چرخ اين سكه ء دولت به دور روزگاران زد

غزل شماره 150 تعداد ابيات 1 - 10

راهى بزن كه آهى بر ساز آن توان زد	شعرى بخوان كه با او رطل گران توان زد
بر آستان جانان گر سر توان نهادن	گلبانگ سربلندى بر آسمان توان زد
قد خميده ء ما سهلت نمايد اما	بر چشم دشمنان تير از اين كمان توان زد
در خانقه نگنجد اسرار عشق بازى	جام مى مغانه هم با مغان توان زد
درويش را نباشد برگ سراى سلطان	مائيم و كهنه دلقى كاتش در آن توان زد
شد رهزن سلامت زلف تو وين عجب نيست	گر راهزن تو باشى صد كاروان توان زد
عشق و شباب و رندى مجموعه ء مراد است	چون جمع شد معانى گوى بيان توان زد
گر دولت وصالت خواهد درى گشودن	سرها بدين تخيل بر آستان توان زد
اهل نظر دو عالم در يك نظر ببازند	عشقست و داو اول بر نقد جان توان زد

حافظ به حق قرآن كز شيد و زرق باز آى

باشد كه گوى عيشى در اين جهان توان زد

غزل شماره 151 تعداد ابيات 1 - 7

اگر روم ز پيش فتنه ها برانگيزد	ور از طلب بنشينم به كينه برخيزد
وگر به رهگذرى يك دم از وفادارى (123)	چو گرد در پيش افتم چو باد بگريزد
وگر كنم طلب نيم بوسه صد افسوس	ز حقه دهنش چون شكر فرو ريزد
من آن فريب كه در نرگس تو مى بينم	بس آب روى كه با خاك ره برآميزد
فراز و شيب بيابان عشق دام بلاست	كجاست شيردلى كز بلا نپرهيزد
تو عمر خواه و صبورى كه چرخ شعبده باز	هزار بازى ازين طرفه تر برانگيزد

بر آستانه ء تسليم سر بنه حافظ

كه گر ستيزه كنى روزگار بستيزد

غزل شماره 152 تعداد ابيات 1 - 9

به حسن و خلق و وفا كس به يار ما نرسد	ترا درين سخنان كار كار ما نرسد
اگر چه حسن فروشان به جلوه آمده اند	كسى بحسن و ملاحت به يار ما نرسد
بحق صحبت ديرين كه هيچ محرم راز	به يار يك جهت حق گزار ما نرسد
هزار نقش بر آيد ز كلك صنع و يكى	به دلپذيرى نقش نگار ما نرسد
هزار نقد به بازار كاينات آرند	يكى به سكه ء صاحب عيار ما نرسد
دريغ قافله ء عمر كانچنان رفتند	كه گردشان به هواى ديار ما نرسد
دلا ز رنج حسودان مرنج و واثق باش	كه بد به خاطر اميدوار ما نرسد
چنان بزى كه اگر خاك ره شوى كس را	غبار خاطرى از رهگذار ما نرسد

بسوخت حافظ و ترسم كه شرح قصه او

به سمع پادشه كامگار ما نرسد

غزل شماره 153 تعداد ابيات 1 - 7

هر كه را با خط سبزت سر سودا باشد(124)	پاى ازين دايره بيرون ننهد تا باشد
من چو از خاك لحد لاله صفت برخيزم	داغ سوداى توام سر سويدا باشد
تو خود اى گوهر يك دانه كجائى آخر	كز غمت ديده ء مردم همه دريا باشد
از بن هر مژه ام آب روانست بيا	اگرت ميل لب جوى و تماشا باشد
چون گل و مى دمى از پرده برون آى و درا	كه دگر باره ملاقات نه پيدا باشد
ظل ممدود خم زلف توام بر سر باد	كاندرين سايه قرار دل شيدا باشد

چشمت از ناز به حافظ نكند ميل آرى

سر گرانى صفت نرگس رعنا باشد

غزل شماره 154 تعداد ابيات 1 - 7

من و انكار شراب اين چه حكايت باشد	غالبا اين قدرم عقل و كفايت باشد
تا به غايت ره ميخانه نمى دانستم	ور نه مستورى ما تا به چه غايت باشد
زاهد و عجب و نماز و من و مستى و نياز	تا ترا خود ز ميان با كه عنايت باشد
زاهد ار راه به رندى نبرد معذورست	عشق كاريست كه موقوف هدايت باشد
من كه شبها ره تقوى زده ام با دف و چنگ	ناگهان سر به ره آرم چه حكايت باشد(125)
بنده ء پير مغانم كه ز جهلم برهاند	پير ما هر چه كند عين ولايت باشد(126)

دوش ازين غصه نخفتم كه فقيهى مى گفت (127)

حافظ از باده خورد جاى شكايت باشد(128)

غزل شماره 155 تعداد ابيات 1 - 7

نقد صوفى نه همه صافى بى غش باشد	اى بسا خرقه كه مستوجب آتش باشد
خوش بود گر محك تجربه آيد به ميان	تا سيه روى شود هر كه دروغش باشد
صوفى ما كه ز ورد سحرى مست شدى	شامگاهش نگران باش كه سرخوش باشد
خط ساقى گر ازين گونه زند نقش بر آب	اى بسا رخ كه به خونابه منقش باشد
نازپرورد تنعم نبرد راه به دوست	عاشقى شيوه ء رندان بلاكش باشد
غم دنياى دنى چند خورى باده بخور	حيف باشد دل دانا كه مشوش باشد

دلق و سجاده ء حافظ ببرد باده فروش

گر شرابش از كف ساقى مهوش باشد(129)

غزل شماره 156 تعداد ابيات 1 - 11

خوش آمد گل وز آن خوشتر نباشد	كه در دستت به جز ساغر نباشد
زمان خوشدلى درياب و درياب	كه دايم در صدف گوهر نباشد
غنيمت دان و مى خور در گلستان	كه گل تا هفته ء ديگر نباشد
ايا پر لعل كرده جام زرين	ببخشا بر كسى كش زر نباشد
بيا اى شيخ و از خمخانه ء ما	شرابى خور كه در كوثر نباشد
بشوى اوراق اگر همدرس مائى	كه علم عشق در دفتر نباشد
ز من بنيوش و دل در شاهدى بند	كه حسنش بسته ء زيور نباشد
شرابى بى خمارم بخش يارب	كه با وى هيچ درد سر نباشد
من از جان بنده ء سلطان اويسم	اگر چه يادش از چاكر نباشد
به تاج عالم آرايش كه خورشيد	چنين زيبنده ء افسر نباشد

كسى گيرد خطا بر نظم حافظ

كه هيچش لطف در گوهر نباشد

غزل شماره 157 تعداد ابيات 1 - 7

خوشست خلوت اگر يار يار من باشد	نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد
من آن نگين سليمان به هيچ نستانم	كه گاه گاه برو دست اهرمن باشد
روا مدار خدايا كه در حريم وصال	رقيب محرم و حرمان نصيب من باشد
هماى گو مفكن سايه شرف هرگز	در آن ديار كه طوطى كم از زغن باشد
بيان شوق چه حاجت كه سوز آتش دل	توان شناخت ز سوزى كه در سخن باشد
هواى كوى تو از سر نمى رود آرى	غريب را دل سرگشته با وطن باشد

به سان سوسن اگر ده زبان شود حافظ

چو غنچه پيش تواش مهر بر دهن باشد

غزل شماره 158 تعداد ابيات 1 - 7

كى شعر تر انگيزد خاطر كه حزين باشد(130)	يك نكته ازين معنى گفتيم و همين باشد
از لعل تو گر يابم انگشترى زنهار	صد ملك سليمانم در زير نگين باشد
غمناك نبايد بود از طعن حسود اى	دل شايد كه چو وا بينى خير تو درين باشد
هر كو نكند فهمى زين كلك خيال انگيز	نقشش به حرام ار خود صورت گر چين باشد
جام مى و خون دل هر يك به كسى دادند	در دايره ء قسمت اوضاع چنين باشد
در كار گلاب و گل حكم ازلى اين بود	كاين شاهد بازارى وان پرده نشين باشد

آن نيست كه حافظ را رندى بشد از خاطر

كاين سابقه ء پيشين تا روز پسين باشد

غزل شماره 159 تعداد ابيات 1 - 9

نفس باد صبا مشك فشان خواهد شد	عالم پير دگر بار هجوان خواهد شد
ارغوان جام عقيقى به سمن خواهد داد	چشم نرگس به شقايق نگران خواهد شد
اين تطاول كه كشيد از غم هجران بلبل	تا سرا پرده ء گل نعره زنان خواهد شد
گر ز مسجد به خرابات شدم خرده مگير	مجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد
اى دل ار عشرت امروز به فرد افكنى	مايه نقد بقا را كه ضمان خواهد شد
ماه شعبان منه از دست قدح كاين خورشيد	از نظر تا شب عيد رمضان خواهد شد
گل عزيز است غنيمت شمريدش صحبت	كه به باغ آمد از اين راه و از آن خواهد شد
مطربا مجلس انس است غزل خوان و سرود	چند گوئى كه چنين رفت و چنان خواهد شد

حافظ از بهر تو آمد سوى اقليم وجود

قدمى نه به وداعش كه روان خواهد شد

غزل شماره 160 تعداد ابيات 1 - 7

مرا مهر سيه چشمان ز سر بيرون نخواهد شد	قضاى آسمانست اين و ديگر گون نخواهد شد
مرا روز ازل كارى به جز رندى نفرمودند	هر آن قسمت كه آنجا رفت از آن افزون نخواهد شد
خدا را محتسب ما را به فرياد دف و نى بخش	كه ساز شرع ازين افسانه بى قانون نخواهد شد
شراب لعل و جاى امن و يار مهربان ساقى	دلا كى به شود كارت اگر اكنون نخواهد شد
رقيب آزارها فرمود و جاى آشتى نگذاشت	مگر آه سحرخيزان سوى گردون نخواهد شد
مجال من همين باشد كه پنهان مهر او ورزم	كنار و بوس و آغوشش چه گويم چون نخواهد شد(131)

مشوى اى ديده نقش غم ز لوح سينه ء حافظ

كه زخم تيغ دلدارست و رنگ خون نخواهد شد

غزل شماره 180 - 161

غزل شماره 161 تعداد ابيات 1 - 8

روز هجران و شب فرقت يار آخر شد	زدم اين فال و گذشت اختر و كار آخر شد
آن پريشانى شبهاى دراز و غم دل	همه در سايه ء گيسوى نگار آخر شد
صبح اميد كه بُد معتكف پرده ء غيب	گو برون آى كه كار شب تار آخر شد
آن همه ناز و تنعم كه خزان مى فرمود	عاقبت در قدم باد بهار آخر شد
شكر ايزد كه به اقبال كله گوشه ء گل	نخوت باد دى و شوكت خار آخر شد
ساقيا لطف نمودى قدحت پر مى باد	كه به تدبير تو تشويش خمار آخر شد
باورم نيست ز بد عهدى ايام هنوز	قصه ء غصه كه در دولت يار آخر شد

در شمار ار چه نياورد كسى حافظ را

شكر كان محنت بى حد و شمار آخر شد

غزل شماره 162 تعداد ابيات 1 - 10

ستاره اى بدرخشيد و ماه مجلس شد	دل رميده ء ما را رفيق و مونس شد
نگار من كه به مكتب نرفت و خط ننوشت	به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد
به بوى او دل بيمار عاشقان چو صبا	فداى عارض نسرين و چشم نرگس شد
به صدر مصطبه ام مى نشاند اكنون دوست	گداى شهر نگه كن كه مير مجلس شد
طربسراى محبت كنون شود معمور	كه طاق ابروى يار منش مهندس شد
لب از ترشح مى پاك كن براى خدا	كه خاطرم به هزاران گنه موسوس شد
كرشمه ء تو شرابى به عاشقان پيمود	كه علم بى خبر افتاد و عقل بى حس شد
چو زر عزيز وجود است نظم من آرى	قبول دولتيان كيمياى اين مس شد
خيال آب خضر بست و جام كيخسرو(132)	به جرعه نوشى سلطان ابوالفوارس شد

ز راه ميكده ياران عنان بگردانيد

چرا كه حافظ ازين راه رفت و مفلس شد

غزل شماره 163 تعداد ابيات 1 - 9

گداخت جان كه شود كار دل تمام و نشد	بسوختيم درين آرزوى خام و نشد
فغان كه در طلب گنج نامه ء مقصود	شدم خراب جهانى ز غم تمام و نشد
دريغ و درد كه در جستجوى گنج حضور	بسى شدم به گدائى بر كرام و نشد
بدان هوس كه به مستى ببوسم آن لب لعل	چه خون كه در دلم افتاد همچو جام و نشد
پيام داد كه خواهم نشست با رندان	بشد به رندى و دردى كشيم نام و نشد
بلا به گفت شبى مير مجلس تو شوم	شدم به رغبت خويشش كمين غلام و نشد
رواست در بر اگر مى تپد كبوتر دل	كه ديد در ره خود تاب و پيچ دام و نشد
به كوى عشق منه بى دليل راه قدم	كه من به خويش نمودم صد اهتمام و نشد

هزار حيله برانگيخت حافظ از سر فكر

در آن هوس كه شود آن نگار رام و نشد

غزل شماره 164 تعداد ابيات 1 - 9

يارى اندر كس نمى بينيم ياران را چه شد	دوستى كى آخر آمد دوستداران را چه شد
آب حيوان تيره گون شد خضر فرخ ‌پى كجاست	خون چكيد از شاخ گل باد بهاران را چه شد
صد هزاران گل شكفت و بانگ مرغى برنخاست	عندليبان را چه پيش آمد هزاران را چه شد
زهره سازى خوش نميسازد مگر عودش بسوخت	كس ندارد ذوق مستى ميگساران را چه شد
لعلى از كان مروت برنيامد سالهاست	تابش خورشيد و سعى باد و باران را چه شد
كس نمى گويد كه يارى داشت حق دوستى	حق شناسان را چه حال افتاد، ياران را چه شد
شهر ياران بود و خاك مهربانان اين ديار	مهربانى كى سر آمد شهر ياران را چه شد
گوى توفيق و كرامت در ميان افكنده اند	كس به ميدان در نمى آيد سواران را چه شد

حافظ اسرار الهى كس نمى داند خموش

از كه مى پرسى كه دور روزگاران را چه شد