اشعار عرفاني حافظ

غزل شماره 110 تعداد ابيات 1 - 7

درخت دوستى بنشان كه كام دل به بار آرد         نهال دشمنى بر كن كه رنج بى شمار آرد

شب صحبت غنيمت دان كه بعد از روزگار ما         بسى گردش كند گردون بسى ليل و نهار آرد

بهار عمر خواه اى دل و گر نه اين چمن هر سال         چو نسرين صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد

چو مهمان خراباتى به عزت باش با رندان         كه درد سر كشى جانا گرت مستى خمار آرد

خدا را چون دل ريشم قرارى بست با زلفت         بفرما لعل نوشين را كه زودش با قرار آرد

عمارى دار ليلى را كه مهد ماه در حكم است         خدايا در دل اندازش كه بر مجنون گذار آرد

درين باغ از خدا خواهد دگر پيرانه سر حافظ⁽⁸⁸⁾
نشيند بر لب جوئى و سروى در كنار آرد

غزل شماره 111 تعداد ابيات 1 - 8

كسى كه حسن و خط دوست در نظر دارد         محقق است كه او حاصل بصر دارد

چو خامه در ره فرمان او سر طاعت         نهاده ايم مگر او به تيغ بردارد

كسى به وصل تو چون شمع يافت پروانه         كه زير تيغ تو هر دم سرى دگر دارد

به پاى بوس تو دست كسى رسيد كه او         چو آستانه بدين در هميشه سر دارد

ز زهد خشك ملولم كجاست باده ء ناب         كه بوى باده مدامم دماغ تر دارد

ز باده هيچت اگر نيست اين نه بس كه ترا         دمى ز وسوسه ء عقل بى خبر دارد

كسى كه از ره تقوى قدم برون ننهاد         به عزم ميكده اكنون ره سفر دارد

دل شكسته ء حافظ به خاك خواهد برد
چو لاله داغ هوائى كه بر جگر دارد

غزل شماره 112 تعداد ابيات 1 - 8

دل ما به دور رويت ز چمن فراغ دارد         كه چو سر و پاى بندست و چو لاله داغ دارد

شب ظلمت و بيابان به كجا توان رسيدن         مگر آن كه شمع رويت به رهم چراغ دارد

من و شمع صبحگاهى سزد ار بهم بگرييم         كه بسوختيم و از ما بت ما فراغ دارد

به جز آن كمان ابرو نكشيد دل به هيچم ⁽⁸⁹⁾         كه درون گوشه گيران ز جهان فراغ دارد

ز بنفشه تاب دارم كه ز زلف او زند دم         تو سياه كم بها بين كه چه در دماغ دارد

به چمن خرام و بنگر بر تخت گل كه لاله         به نديم شاه ماند كه به كف اياغ دارد

سزدم چو ابر بهمن كه برين چمن بگريم         طرب آشيان بلبل بنگر كه زاغ دارد

سر درس عشق دارد دل دردمند حافظ
كه نه خاطر تماشا نه هواى باغ دارد⁽⁹⁰⁾

غزل شماره 113 تعداد ابيات 1 - 9

دلى كه غيب نمايست و جام جم دارد         ز خاتمى كه دمى گم شود چه غم دارد

به خط و خال گدايان مده خزينه ء دل         به دست شاه وشى ده كه محترم دارد

نه هر درخت تحمل كند جفاى خزان         غلام همت سروم كه اين قدم دارد

رسيد موسم آن كز طرب چو نرگس مست         نهد بپاى قدح هركه شش درم دارد

زر از بهاى مى اكنون چون گل دريغ مدار         كه عقل كل به صدت عيب متهم دارد

ز سر غيب كس آگاه نيست قصه مخوان         كدام محرم دل ره درين حرم دارد

دلم كه لاف تجرد زدى كنون صد شغل         ببوى زلف تو با باد صبحدم دارد

مراد دل ز كه پرسم كه نيست دلدارى         كه جلوه ء نظر و شيوه ء كرم دارد

ز جيب خرقه ء حافظ چه طرف بتوان بست
كه ما صمد طلبيدم و او صنم دارد

غزل شماره 114 تعداد ابيات 1 - 9

آن كس كه به دست جام دارد         سلطانى جم مدام دارد

آبى كه خضر حيات از و يافت         در ميكده جو كه جام دارد

سر رشته ء جان به جام بگذار         كاين رشته از و نظام دارد

بيرون ز لب تو ساقيا نيست         در دور كسى كه كام دارد

ما و مى و زاهدان و تقوى         تا يار سر كدام دارد

ذكر رخ و زلف تو دلم را         ورديست كه صبح و شام دارد

بر سينه ريش دردمندان         لعلت نمكى تمام دارد

نرگس همه شيوه هاى مستى         از چشم خوشت بوام دارد

در چاه ذقن چو حافظ اى جان
حسن تو دو صد غلام دارد

غزل شماره 115 تعداد ابيات 1 - 12

بتى دارم كه گرد گل ز سنبل سايبان دارد         بهار عارضش خطى به خون ارغوان دارد

غبار خط بپوشانيد خورشيد رخش يارب         حيات جاودانش ده كه حسن جاودان دارد⁽⁹¹⁾

چو عاشق مى شدم گفتم كه بردم گوهر مقصود         ندانستم كه اين درياچه موج خون فشان دارد

چو در رويت بخندد گل مشو در دامش اى بلبل         كه بر گل اعتمادى نيست گر حسن جهان دارد

خدا را داد من بستان ازو اى شحنه ء مجلس         كه مى با ديگرى خوردست و با من سر گران دارد

چو دام طره افشاند ز گرد خاطر عشاق         به غماز صبا گويد كه راز ما نهان دارد

ز خوف هجرم ايمن كن اگر اميد آن دارى         كه از چشم بدانديشان خدايت در امان دارد

به فتراك ار همى بندى خدا را زود صيدم كن         كه آفتهاست در تاخير و طالب را زيان دارد

ز سرو قد دلجويت مكن محروم چشمم را         بدين سرچشمه اش بنشان كه خوش آبى روان دارد

ز چشمت جان نشايد برد كز هر سو كه مى بينم         كمين از گوشه اى كردست و تيراندر كمان دارد

بيفشان جرعه اى بر خاك و حال اهل دل بشنو         كه از جمشيد و كيخسرو فراوان داستان دارد

چه عذر بخت خود گويم كه آن عيار شهر آشوب
به تلخى كشت حافظ را و شكر در دهان دارد

غزل شماره 116 تعداد ابيات 1 - 9

جان بى جمال جانان ميل جهان ندارد         هر كس كه اين ندارد حقا كه آن ندارد

با هيچ كس نشانى زان دلستان نديدم         يا من خبر ندارم يا او نشان ندارد

هر شبنمى درين ره صد بحر آتشين است         دردا كه اين معما شرح و بيان ندارد

سرمنزل فراغت نتوان ز دست دادن         اى ساروان فروكش كاين ره كران ندارد

چنگ خميده قامت مى خواندت به عشرت         بشنو كه پند پيران هيچت زيان ندارد

اى دل طريق رندى از محتسب بياموز         مست است و در حق او كس اين گمان ندارد

گر خود رقيب شمع است اسرار از و بپوشان         كان شوخ سر بريده بند زبان ندارد

احوال گنج قارون كايام داد بر باد         در گوش دل فرو خوان تا زر نهان ندارد

كس در جهان ندارد يك بنده همچو حافظ
زيرا كه چون تو شاهى كس در جهان ندارد

غزل شماره 117 تعداد ابيات 1 - 9

روشنى طلعت تو ماه ندارد         پيش تو گل رونق گياه ندارد

شوخى نرگس نگر كه پيش تو بشكفت         چشم دريده ادب نگاه ندارد

ديدم و، آن چشم دل سيه كه تو دارى         جانب هيچ آشنا نگاه ندارد

نى من تنها كشم تطاول زلفت         كيست كه او داغ آن سياه ندارد

رطل گرانم ده اى مريد خرابات         شادى شيخى كه خانقاه ندارد

گو برو و آستين به خون جگر شوى         هر كه درين آستانه راه ندارد

خون خور و خامش نشين كه آن دل نازك         طاقت فرياد دادخواه ندارد

تا چه كند با رخ تو دود دل من         آينه دانى كه تاب آه ندارد

گوشه ء ابروى تست منزل جانم         خوشتر ازين گوشه پادشاه ندارد

حافظ اگر سجده ء تو كرد مكن عيب
كافر عشق اى صنم گناه ندارد

غزل شماره 118 تعداد ابيات 1 - 9

هر آن كو خاطر مجموع و يار نازنين دارد         سعادت همدم او گشت و دولت همنشين دارد

حريم عشق را درگه بسى بالاتر از عقل است         كسى آن آستان بوسد كه جان در آستين دارد

دهان تنگ شيرينش مگر مهر سليمانست ⁽⁹²⁾         كه نقش خاتم لعلش جهان زير نگين دارد

لب لعل و خط مشكين چو آنش هست و اينش نيست ⁽⁹³⁾         بنازم دلبر خود را كه حسنش آن و اين دارد

به خوارى منگر اى منعم ضعيفان و نحيفان را         كه صدر مجلس عشرت گداى ره نشين دارد

چو بر روى زمين باشى توانائى غنيمت دان         كه دوران ناتوانيها بسى زير زمين دارد

بلا گردان جان و تن دعاى مستمندان است     كه بيند خير از آن خرمن كه ننگ از خوشه چين دارد؟

صبا از عشق من رمزى بگو با آن شه خوبان         كه صد جمشيد و كيخسرو غلام كمترين دارد

اگر گويد نمى خواهم چو حافظ عاشق و مفلس
بگوئيدش كه سلطانى گدائى همنشين دارد

غزل شماره 119 تعداد ابيات 1 - 8

هر آن كه جانب اهل خدا نگه دارد         خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حديث دوست نگويم مگر به حضرت دوست         كه آشنا سخن آشنا نگه دارد

دلا معاش چنان كن كه گر بلغزد پاى         فرشته ات به دو دست دعا نگه دارد

گرت هواست كه معشوق نگسلد پيمان         نگاه دار سر رشته تا نگه دارد

صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بينى ⁽⁹⁴⁾         ز روى لطف بگويش كه جا نگه دارد

نگه نداشت دلم و جاى رنجش نيست ⁽⁹⁵⁾         ز دست بنده چه خيزد خدا نگه دارد

سرو ز رو دل و جانم فداى آن يارى         كه حق صحبت و مهر و وفا نگه دارد⁽⁹⁶⁾

غبار راهگذارت كجاست تا حافظ
به يادگار نسيم صبا نگه دارد

غزل شماره 120 تعداد ابيات 1 - 9

آن كه از سنبل او غاليه تابى دارد         باز با دلشدگان ناز و عتابى دارد

از سر كشته خود مى گذرد همچون باد⁽⁹⁷⁾         چه توان كرد كه عمرست و شتابى دارد

ماه خورشيد نمايش ز پس پرده ء زلف         آفتابيست كه در پيش سحابى دارد

چشم من كرد به هر گوشه روان سيل سر شك         تا سهى سرو ترا تازه تر آبى دارد⁽⁹⁸⁾

آب حيوان اگر اينست كه دارد لب دوست         روشنست اين كه خضر بهره سرابى دارد

غمزه ء شوخ تو خونم به خطا مى ريزد         فرصتش باد كه خوش فكر صوابى دارد

چشم مخمور تو دارد ز دلم قصد جگر         ترك مست است مگر ميل كبابى دارد

جان بيمار مرا نيست ز تو روى سوال         اى خوش آن خسته كه از دوست جوابى دارد

كى كند سوى دل خسته ء حافظ نظرى
چشم مستش كه به هر گوشه خرابى دارد

غزل شماره 140 - 121

غزل شماره 121 تعداد ابيات 1 - 10

شاهد آن نيست كه موئى و ميانى دارد         بنده ء طلعت آن باش كه آنى دارد

شيوه ء حور و پرى گرچه لطيف است ولى         خوبى آنست و لطافت كه فلانى دارد

مرغ زيرك نزند در چمنش پرده سراى         هر بهارى كه به دنباله خزانى دارد

چشمه ء چشم مرا اى گل خندان درياب         كه باميد تو خوش آب روانى دارد

گوى خوبى كه برد از تو كه خورشيد آنجا         نه سواريست كه در دست عنانى دارد

خم ابروى تو در صنعت تير اندازى         برده از دست هر آنكس كه كمانى دارد

دلنشان شد سخنم تا تو قبولش كردى         آرى آرى سخن عشق نشانى دارد

در ره عشق نشد كس به يقين محرم راز         هر كسى بر حسب فكر گمانى دارد

با خرابات نشينان ز كرامات ملاف         هر سخن وقتى و هر نكته مكانى دارد

مدعى گو لغز و نكته به حافظ مفروش
كلك ما نيز زبانى و بيانى دارد

غزل شماره 122 تعداد ابيات 1 - 9

مطرب عشق عجب ساز و نوائى دارد         نقش هر نغمه كه زد راه به جائى دارد

عالم از ناله ء عشاق مبادا خالى         كه خوش آهنگ و فرح بخش هوائى دارد

پير دردى كش ما گرچه ندارد زر و زور         خوش عطابخش و خطاپوش خدائى دارد

محترم دار دلم كاين مگس قندپرست         تا هوا خواه تو شد فر همائى دارد

از عدالت نبود دور گرش پرسد حال         پادشاهى كه به همسايه گدائى دارد

ستم از غمزه مياموز كه در مذهب عشق         هر عمل اجرى و هر كرده جزائى دارد

اشك خونين بنمودم به طبيبان گفتند         درد عشقست و جگر سوزد وائى دارد

نغز گفت آن بت ترسا بچه ء باده پرست         شادى روى كسى خور كه صفائى دارد

خسروا حافظ درگاه نشين فاتحه خواند
وز زبان تو تمناى دعائى دارد

غزل شماره 123 تعداد ابيات 1 - 7

اگر نه باده غم دل زياد ما ببرد         نهيب حادثه بنياد ما ز جا ببرد

اگر نه عقل به مستى فرو كشد لنگر         چگونه كشتى ازين ورطه ء بلا ببرد

گذار بر ظلماتست خضر راهى كو         مباد كاتش محرومى آب ما ببرد

طبيب عشق منم باده ده كه اين معجون         فراغت آرد و انديشه ء خطا ببرد

دل ضعيفم از آن مى كشد به طرف چمن         كه جان ز مرگ به بيمارى صبا ببرد

فغان كه با همه كس غايبانه باخت فلك         كه كس نبود كه دستى ازين دغا ببرد

بسوخت حافظ و كس حال او به يار نگفت
مگر نسيم پيامى خداى را ببرد

غزل شماره 124 تعداد ابيات 1 - 10

نيست در شهر نگارى كه دل ما ببرد         بختم ار يار شود رختم از اين جا ببرد

كو حريفى كش سرمست كه پيش كرمش         عاشق سوخته دل نام تمنا ببرد

در خيال اين همه لعبت به هوس مى بازم         بو كه صاحب نظرى نام تماشا ببرد

باغبانا ز خزان بى خبرت مى بينم         آه از آن روز كه بادت گل رعنا ببرد

رهزن دهر نخفته است مشو ايمن ازو         اگر امروز نبردست كه فردا ببرد

علم و فضلى كه به چل سال دلم جمع آورد         ترسم آن نرگس مستانه به يغما ببرد

بانگ گاوى چه صدا باز دهد عشوه مخر⁽⁹⁹⁾         سامرى كيست كه دست از يد بيضا ببرد

جام مينائى مى سدره تنگ دلى است         منه از دست كه سيل غمت از جا ببرد

راه عشق ار چه كمين گاه كمانداران است         هر كه دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد

حافظ ار جان طلبد غمزه ء مستانه يار
خانه از غير بپرداز و بهل تا ببرد

غزل شماره 125 تعداد ابيات 1 - 5

من و صلاح و سلامت كس اين گمان نبرد⁽¹⁰⁰⁾         كه كس برند خرابات ظنّ آن نبرد

من اين مرقع ديرينه بهر آن دارم         كه زير خرقه كشم مى كسى گمان نبرد⁽¹⁰¹⁾

مباش غره به علم و عمل فقيه مدام         كه هيچكس ز قضاى خداى جان نبرد

اگر چه ديده پاسبان تو ايدل         بهوش باش كه نقد تو پاسبان نبرد⁽¹⁰²⁾

سخن به نزد سخندان ادا مكن حافظ
كه تحفه كس در و گوهر به بحر و كان نبرد

غزل شماره 126 تعداد ابيات 1 - 10

سحر بلبل حكايت با صبا كرد         كه عشق روى گل با ما چه ها كرد

از آن رنگ رخم خون در دل افتاد⁽¹⁰³⁾         وز آن گلشن به خارم مبتلا كرد

غلام همت آن نازنينم         كه كار خير بى روى و ريا كرد

خوشش باد آن نسيم صبحگاهى         كه درد شب نشينان را دوا كرد

نقاب گل كشيد و زلف سنبل         گره بند قباى غنچه وا كرد

به هر سو بلبل عاشق در افغان         تنعم از ميان باد صبا كرد⁽¹⁰⁴⁾

من از بيگانگان هرگز ننالم         كه با من هر چه كرد آن آشنا كرد

گر از سلطان طمع كردم خطا بود         ور از دلبر وفا جستم جفا كرد

وفا از خواجگان شهر با من         كمال دولت و دين بوالوفا كرد

بشارت بر به كوى مى فروشان
كه حافظ توبه از زهد ريا كرد

غزل شماره 127 تعداد ابيات 1 - 6

به آب روشن مى عارفى طهارت كرد         على الصباح كه ميخانه را زيارت كرد

همين كه ساغر زرين خور نهان گرديد         هلال عيد به دور قدح اشارت كرد

خوشا نماز و نياز كسى كه از سر درد         به آب ديده و خون جگر طهارت كرد

دلم ز حلقه ء زلفش به جان خريد آشوب         چه سود ديد ندانم كه اين تجارت كرد

امام خواجه كه بودش سر نماز دراز         به خون دختر رز خرقه را قصارت كرد

اگر امام جماعت طلب كند امروز
خبر دهيد كه حافظ به مى طهارت كرد

غزل شماره 128 تعداد ابيات 1 - 8

بيا كه ترك فلك خان روزه غارت كرد         هلال عيد به دور قدح اشارت كرد

ثواب روزه و حج قبول آن كس برد         كه خاك ميكده ء عشق را زيارت كرد

بهاى باده ء چون لعل چيست جوهر عقل         بيا كه سود كسى برد كاين تجارت كرد

مقام اصلى ما گوشه ء خراباتست         خداش خير دهاد آن كه اين عمارت كرد

نماز در خم آن ابروان محرابى         كسى كند كه به خون جگر طهارت كرد

به روى يار نظر كن ز ديده منت دار         كه كار ديده نظر از سر بصارت كرد

فغان كه نرگس جماش شيخ شهر امروز         نظر به دردكشان از سر حقارت كرد

حديث عشق ز حافظ شنو نه از واعظ
اگر چه صنعت بسيار در عبارت كرد

غزل شماره 129 تعداد ابيات 1 - 9

صوفى نهاد دام و سر حقه باز كرد         بنياد مكر با فلك حقه باز كرد

بازى چرخ بشكندش بيضه در كلاه         زيرا كه عرض شعبده با اهل راز كرد

ساقى بيا كه شاهد رعناى صوفيان         ديگر به جلوه آمد و آغاز ناز كرد

اين مطرب از كجاست كه ساز عراق ساخت         و آهنگ بازگشت به راه حجاز كرد

اى دل بيا كه ما به پناه خدا رويم         ز آنچه آستين كوته و دست دراز كرد

صنعت مكن كه هر كه محبت نه راست باخت         عشقش به روى دل در معنى فراز كرد

فردا كه پيشگاه حقيقت شود پديد         شرمنده رهروى كه عمل بر مجاز كرد

اى كبك خوش خرام كجا مى روى بايست ⁽¹⁰⁵⁾         غره مشو كه گربه ء زاهد نماز كرد

حافظ مكن ملامت رندان كه در ازل
ما را خدا ز زهد ريا بى نياز كرد

غزل شماره 130 تعداد ابيات 1 - 7

بلبلى خون دلى خورد و گلى حاصل كرد         باد غيرت بهصدش خار پريشان دل كرد

طوطيى را به خيال شكرى دل خوش بود         ناگهش سيل فنا نقش امل باطل كرد

آه و فرياد كه از چشم حسود مه چرخ         در لحد ماه كمان ابروى من منزل كرد

قره العين من آن ميوه دل يادش باد         كه چه آسان بشد و كار مرا مشكل كرد

ساروان بار من افتاد خدا را مددى         كه اميد كرمم همره اين محمل كرد

روى خاكى و نم چشم مرا خوار مدار         چرخ فيروزه طربخانه ازين كهگل كرد

نزدى شاهرخ و فوت شد امكان حافظ
چه كنم بازى ايام مرا غافل كرد

غزل شماره 131 تعداد ابيات 1 - 7

چو باد عزم سر كوى يار خواهم كرد         نفس به بوى خوشش مشكبار خواهم كرد

هر آبروى كه اندوختم ز دانش و دين         نثار خاك ره آن نگار خواهم كرد

به هر زه بى مى و معشوق عمر مى گذرد         بطالتم بس از امروز كار خواهم كرد

صبا كجاست كه اين جان خون گرفته چو گل         فداى نكهت گيسوى يار خواهم كرد

چو شمع صبحدمم شد ز مهر او روشن         كه عمر در سر اين كار و بار خواهم كرد

به ياد چشم تو خود را خراب خواهم ساخت         بناى عهد قديم استوار خواهم كرد

نفاق و زرق نبخشد صفاى دل حافظ
طريق رندى و عشق اختيار خواهم كرد

غزل شماره 133 تعداد ابيات 1 - 10

دست در حلقه ء آن زلف دو تا نتوان كرد         تكيه بر عهد تو و باد صبا نتوان كرد

آن چه سعى است من اندر طلبت بنمايم         اين قدر هست كه تغيير قضا نتوان كرد

غيرتم كشت كه محبوب جهانى ليكن         روز و شب عربده با خلق خدا نتوان كرد

من چه گويم كه ترا نازكى طبع لطيف         تابه حديست كه آهسته دعا نتوان كرد

دامن دوست به صد خون دل افتاد بدست         به فسوسى كه كند خصم رها نتوان كرد

عارضش را به مثل ماه فلك نتوان گفت         نسبت يار به هر بى سر و پا نتوان كرد⁽¹⁰⁶⁾

سر و بالاى من آن گه كه در آيد به سماع         چه محل جامه ء جان را كه قبا نتوان كرد

نظر پاك تواند رخ جانان ديدن         كه در آئينه نظر جز به صفا نتوان كرد

مشكل عشق نه در حوصله ء دانش ماست         حل اين نكته بدين فكر خطا نتوان كرد

به جز ابروى تو محراب دل حافظ نيست
طاعت غير تو در مذهب ما نتوان كرد

غزل شماره 134 تعداد ابيات 1 - 9

ياد باد آن كه ز ما وقت سفر ياد نكرد         به وداعى دل غمديده ء ما شاد نكرد

مطربا پرده بگردان و بزن راه عراق         كه بدين راه بشد يا روز ما ياد نكرد

آن جوانبخت كه مى زد رقم خير و قبول         بنده ء پير ندانم ز چه آزاد نكرد

كاغذين جامه به خوناب بشويم كه فلك         رهنمونيم به پاى علم داد نكرد

دل به اميد صدائى كه مگر در تو رسد         ناله ها كرد درين كوه كه فرهاد نكرد

سايه تا باز گرفتى ز چمن مرغ سحر         آشيان در شكن طره ء شمشاد نكرد

شايد ار پيك صبا از تو بياموزد كار         زانكه چالاكتر از اين حركت باد نكرد

كلك مشاطه ء صنعش نكشد نقش مراد         هر كه اقرار بدين حسن خدا داد نكرد

غزليات عراقيست سرود حافظ
كه شنيد اين ره دلسوز كه فرياد نكرد

غزل شماره 135 تعداد ابيات 1 - 6

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نكرد         ياد حريف شه رو رفيق سفر نكرد

يا بخت من طريق مروت فرو گذاشت         يا او به شاهراه طريقت گذر نكرد

من ايستاده تا كنمش جان فدا چو شمع         او خود گذر به ما چو نسيم سحر نكرد⁽¹⁰⁷⁾

گفتم مگر به گريه دلش مهربان كنم         چون سخت بود در دل سنگش اثر نكرد

هر كس كه ديد روى تو بوسيد چشم من         كارى كه كرد ديده ء من بى نظر نكرد

شوخى مكن كه مرغ دل بيقرار من
سوداى دام عاشقى از سر بدر نكرد⁽¹⁰⁸⁾

غزل شماره 136 تعداد ابيات 1 - 7

رو بر رهش نهادم و بر من گذر نكرد         صد لطف چشم داشتم و يك نظر نكرد

مى خواستم كه ميرمش اندر قدم چو شمع         او خود گذر به ما چو نسيم سحر نكرد

ماهى و مرغ دوش نخفت از فغان من ⁽¹⁰⁹⁾         وان شوخ ديده بين كه سر از خواب برنكرد

سيل سرشك ما ز دلش كين بدر نبرد         در سنگ خاره قطره ء باران اثر نكرد

يارب تو آن جوان دلاور نگاه دار         كز تير آه گوشه نشينان حذر نكرد

جانا كدام سنگدل بى كفايتست         كو پيش زخم تيغ تو جان را سپر نكرد

كلك زبان بريده حافظ در انجمن ⁽¹¹⁰⁾
با كس نگفت راز تو تا ترك سر نكرد

غزل شماره 137 تعداد ابيات 1 - 7

ديدى اى دل كه غم عشق دگر بار چه كرد         چون بشد دلبر و با يار وفادار چه كرد

آه از آن نرگس جادو كه چه بازى انگيخت         واه از آن مست كه با مردم هشيار چه كرد

اشك من رنگ شفق يافت ز بى مهرى يار         طالع بى شفقت بين كه درين كار چه كرد

برقى از منزل ليلى بدرخشيد سحر         وه كه با خرمن مجنون دل افگار چه كرد

ساقيا جام ميم ده كه نگارنده ء غيب         نيست معلوم كه در پرده ء اسرار چه كرد

آن كه پر نقش زد اين دايره ء مينائى         كس ندانست كه در گردش پرگار چه كرد

فكر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت
يار ديرينه ببينيد كه با يار چه كرد