غزل شماره 100 - 81

غزل شماره 81 تعداد ابيات 1 - 8

صبحدم مرغ چمن با گل نو خاسته گفت	نازكم كن كه درين باغ بسى چون تو شكفت
گل بخنديد كه از راست نرنجيم ولى	هيچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت
گر طمع دارى از آن جام مرصع مى لعل	اى بسا در كه به نوك مژه ات بايد سفت
تا ابد بوى محبت به مشامش نرسد	هر كه خاك در ميخانه بر خساره نرفت
در گلستان ارم دوش چو از لطف هوا	زلف سنبل بنسيم سحرى مى آشفت
گفتم اى مسند جم جام جهان بينت كو	گفت افسوس كه آن دولت بيدار بخفت
سخن عشق نه آنست كه آيد بزبان	ساقيا مى ده و كوتاه كن اين گفت و شنفت

اشك حافظ خرد و صبر به دريا انداخت

چكند سوز غم عشق نيارست نهفت

غزل شماره 82 تعداد ابيات 1 - 9

آن ترك پرى چهره كه دوش از بر ما رفت	آيا چه خطا ديد كه از راه خطا رفت
تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بين	كس واقف ما نيست كه از ديده چه ها رفت
بر شمع نرفت از گذر آتش دل دوش	آن دود كه از سوز جگر بر سر ما رفت
دور از رخ تو دم بدم از گوشه ء چشمم	سيلاب سرشك آمد و طوفان بلا رفت
از پاى فتاديم چو آمد غم هجران	در درد بمرديم چو از دست دوا رفت
دل گفت وصالش به دعا باز توان يافت	عمريست كه عمرم همه در كار دعا رفت
احرام چه بنديم چون آن قبله نه اين جاست	در سعى چه كوشيم چو از مروه صفا رفت
دى گفت طبيب از سر حسرت چو مراديد	هيهات كه رنج تو ز قانون شفا رفت

اى دوست بپرسيدن حافظ قدمى نه

زان پيش كه گويند كه از دار فنا رفت

غزل شماره 83 تعداد ابيات 1 - 6

شربتى از لب لعلش نچشيديم و برفت	روى مه پيكر او سير نديديم و برفت
گوئى از صحبت ما نيك به تنگ آمده بود	بار بربست و به گردش نرسيديم و برفت
بس كه ، ما فاتحه و حرز يمانى خوانديم	وز پيش سوره ء اخلاص دميديم و برفت
عشوه دادند كه بر ما گذرى خواهى كرد(70)	ديدى آخر كه چنين عشوه خريديم و برفت
شد چمان در چمن حسن و لطافت ليكن	در گلستان وصالش نچميديم و برفت

همچو حافظ همه شب ناله و زارى كرديم

كاى دريغا به وداعش نرسيديم و برفت

غزل شماره 84 تعداد ابيات 1 - 7

گر ز دست زلف مشكينت خطائى رفت رفت	ور ز هندوى شما بر ما جفائى رفت رفت
برق عشق از خرقه پشمينه پوشى سوخت سوخت	جور شاه كامران گر بر گدائى رفت رفت
عشق بازى را تحمل بايد اى دل پاى دار	گر ملالى بود بود و گر خطائى رفت رفت
در طريقت رنجش خاطر نباشد مى بيار	هر كدورت را كه بينى چون صفائى رفت رفت
از سخن چينان ملالتها پديد آمد ولى	گر ميان همنشينان ناسزائى رفت رفت
گر دلى از غمزه ء دلدار بارى برد برد	ور ميان جان و جانان ماجرائى رفت رفت

عيب حافظ گو مكن واعظ كه رفت از خانقاه

پاى آزادى چه بندى گر به جائى رفت رفت

غزل شماره 85 تعداد ابيات 1 - 8

ساقى بيا كه يار ز رخ پرده بر گرفت	كار چراغ خلوتيان باز در گرفت
آن شمع سر گرفته دگر چهره برفروخت	وين پير سالخورده جوانى ز سر گرفت
آن عشوه داد عشق كه مفتى ز ره برفت	وين لطف كرد دوست كه دشمن حذر گرفت
بار غمى كه خاطر ما خسته كرده بود	عيسى دمى خدا بفرستاد و برگرفت
زنهار از آن عبارت شيرين دلفريب	گوئى كه پسته ء تو سخن در شكر گرفت
هر سر و قد كه بر مه و خور حسن مى فروخت	چون تو در آمدى پى كارى دگر گرفت
زين قصه هفت گنبد افلاك پر صداست	كوته نظر ببين كه سخن مختصر گرفت

حافظ تو اين سخن ز كه آموختى كه يار

تعويذ كرد شعر تو را و به زر گرفت

غزل شماره 86 تعداد ابيات 1 - 10

حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت	آرى به اتفاق جهان مى توان گرفت
افشاى راز خلوتيان خواست كرد شمع	شكر خدا كه سر دلش در زبان گرفت
مى خواست گل كه دم زند از رنگ و بوى دوست	از غيرت صبا نفسش در دهان گرفت
زين آتش نهفته كه در سينه ء منست	خورشيد شعله ايست كه در آسمان گرفت
آسوده بر كنار چو پرگار مى شدم	دوران چو نقطه عاقبتم در ميان گرفت
آن روز شوق ساغر مى خرمنم بسوخت	كاتش ز عكس عارض ساقى در آن گرفت
خواهم شدن به كوى مغان آستين فشان	زين فتنه ها كه دامن آخر زمان گرفت
مى خور كه هر كه آخر كار جهان بديد	از غم سبك بر آمد و رطل گران گرفت
بر برگ گل به خون شقايق نوشته اند	كانكس كه پخته شد مى چون ارغوان گرفت

فرصت نگر كه فتنه چو در عالم اوفتاد

حافظ بجام مى زد و از غم كران گرفت (71)

غزل شماره 87 تعداد ابيات 1 - 9

ساقى بيار باده كه ماه صيام رفت	درده قدح كه موسمناموس و نام رفت
وقت عزيز رفت بيا تا قضا كنيم	عمرى كه بى حضور صراحى و جام رفت
مستم كن آن چنان كه ندانم ز بيخودى	در عرصه ء خيال كه آمد كدام رفت
بر بوى آن كه جرعه ء جامت به ما رسد	در مصطبه دعاى تو هر صبح و شام رفت
دل را كه مرده بود حياتى به جان رسيد	تا بوئى از نسيم مى اش در مشام رفت
زاهد غرور داشت سلامت نبرد راه	رند از ره نياز ب دارالسلام رفت
نقد دلى كه بود مرا صرف باده شد	قلب سياه بود از آن در حرام رفت
در تاب تو به چند توان سوخت همچو عود	مى ده كه عمر در سر سوداى خام رفت

ديگر مكن نصيحت حافظ كه ره نيافت

گم گشته اى كه باده ء نابش به كام رفت

غزل شماره 88 تعداد ابيات 1 - 10

شنيده ام سخنى خوش كه پير كنعان گفت	فراق يار نه آنمى كند كه بتوان گفت
حديث هول قيامت كه گفت واعظ شهر	كنايتى است كه از روزگار هجران گفت
فغان كه آن مه نامهربان دشمن دوست (72)	بترك صحبت ياران خود چه آسان گفت
من و مقام رضا بعد ازين و شكر رقيب	كه دل به درد تو خو كرد و ترك درمان گفت
نشان يار سفر كرده از كه پرسم باز	كه هر چه گفت بريد صبا پريشان گفت
غم كهن به مى سالخورده دفع كنيد	كه تخم خوشدلى اينست ، پير دهقان گفت
گره بباد مزن گر چه بر مراد رود(73)	كه اين سخن به مثل باد با سليمان گفت
به مهلتى كه سپهرت دهد ز راه مرو	ترا كه گفت كه اين زال ترك دستان گفت
مزن ز چون و چرا دم كه بنده ء مقبل	قبول كرد به جان هر سخن كه جانان گفت

كه گفت حافظ از انديشه ء تو آمد باز

من اين نگفته ام آن كس كه گفت بهتان گفت

غزل شماره 89 تعداد ابيات 1 - 8

چه لطف بود كه ناگاه رشحه ء قلمت	حقوق خدمت ما عرضه كرد بر قلمت
به نوك خامه رقم كرده اى سلام مرا	كه كار خانه دوران مباد بى رقمت
نگويم از من بى دل به سهو كردى ياد	كه در حساب خرد نيست سهو بر قلمت
بيا كه با سر زلفت قرار خواهم كرد	كه گر سرم برود بر ندارم از قدمت
مرا ذليل مگردان به شكر اين نعمت	كه داشت دولت سرمد عزيز و محترمت
روان تشنه ء ما را به جرعه اى درياب	چو مى دهند زلال خضر ز جام جمت
ز حال ما دلت آگه شود مگر وقتى	كه لاله بر دمد از خاك كشتگان غمت

هميشه وقت تو اى عيسى صبا خوش باد

كه جان حافظ دلخسته زنده شد بدمت

غزل شماره 90 تعداد ابيات 1 - 9

يا رب سببى ساز كه يارم به سلامت	باز آيد و برهاند ما ز بند ملامت
خاك ره آن يار سفر كرده بياريد	تا چشم جهان بين كنمش جاى اقامت
فرياد كه از شش جهتم راه ببستند	آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت
امروز كه در دست توام مرحمتى كن	فردا كه شوم خاك چه سود اشك ندامت
حاشا كه من از جور و جفاى تو بنالم	بيداد لطيفان همه لطفست و كرامت
اى آن كه به تقرير و بيان دم زنى از عشق	ما با تو نداريم سخن خير و سلامت
درويش مكن ناله ز شمشير احبا	كاين طايفه از كشته ستانند غرامت
در خرقه زن آتش كه خم ابروى ساقى	بر مى شكند گوشه ء محراب امامت

كوته نكند بحث سر زلف تو حافظ

پيوسته شد اين سلسله تا روز قيامت

غزل شماره 91 تعداد ابيات 1 - 10

اى هدهد صبا به سبا مى فرستمت	بنگر كه از كجا به كجا مى فرستمت
حيفست طايرى چو تو در خاكدان غم	ز اين جا به آشيان وفا مى فرستمت
در راه عشق مرحله قرب و بعد نيست	مى بينمت عيان و دعا مى فرستمت
هر صبح و شام قافله اى از دعاى خير	در صحبت شمال و صبا مى فرستمت
تا لشكر غمت نكند ملك دل خراب	جان عزيز خود به نوا مى فرستمت
اى غايب از نظر كه شدى همنشين دل	مى گويمت دعا و ثنا مى فرستمت
تا مطربان ز شوق منت آگهى دهند	قول غزل بساز و نوا مى فرستمت
در روى خود تفرج صنع خداى كن	كائينه خداى نما مى فرستمت
ساقى بيا كه هاتف غيبم به مژده گفت	با درد صبر كن كه دوا مى فرستمت

حافظ سرود مجلس ما ذكر خير تست

بشتاب هان كه اسب و قبا مى فرستمت (74)

غزل شماره 92 تعداد ابيات 1 - 10

اى غايب از نظر به خدا مى سپارمت	جانم بسوختى و به دل دوست دارمت
تا دامن كفن نكشم زير پاى خاك	باور مكن كه دست ز دامن بدارمت
صد جوى آب بسته ام از ديده بر كنار	بر بوى تخم مهر كه در دل بكارمت
بارم ده از كرم سوى خود تا به سوز دل	در پاى دمبدم گهر از ديده بارمت
مى گريم و مرادم ازين اشك سيل بار(75)	تخم محبت است كه در دل بكارمت
محراب ابرويت بنما تا سحرگهى	دست دعا برآرم و در گردن آرمت
گر بايدم شدن سوى هاروت بابلى	صد گونه جادوى بكنم تا بيارمت
خواهم كه پيش ميرمت اى بى وفا طبيب	بيمار باز پرس كه در انتظارمت
خونم بريخت و ز غم عشقم خلاص داد	منت پذير غمزه ء خنجر گذارمت

حافظ شراب و شاهد و رندى نه وضع تست

فى الجمله مى كنى و فرو مى گذارمت

غزل شماره 93 تعداد ابيات 1 - 7

مير من خوش مى روى كاندر سرا پا ميرمت	خوش خرامان شو كه پيش قدر عنا ميرمت (76)
گفته بودى كى بميرى پيش من تعجيل چيست ؟	خوش تقاضا مى كنى پيش تقاضا ميرمت
عاشق و مخمور و مهجورم بت ساقى كجاست	گو كه بخرامد كه پيش سرو بالا ميرمت (77)
آن كه عمرى شد كه تا بيمارم از سوداى او	گو نگاهى كن كه پيش چشم شهلا ميرمت
گفته اى لعل لبم هم درد بخشد هم دوا	گاه پيش درد و گه پيش مداوا ميرمت
خوش خرامان مى روى چشم بد از روى تو دور	دارم اندر سر خيال آن كه در پا ميرمت

گر چه جاى حافظ اندر خلوت وصل تو نيست

اى همه جاى تو خوش پيش همه جا ميرمت

غزل شماره 94 تعداد ابيات 1 - 11

زان يار دلنوازم شكريست با شكايت	گر نكته دان عشقى بشنو تو اين حكايت
بى مزد بود و منت هر خدمتى كه كردم	يارب مباد كس را مخدوم بى عنايت
رندان تشنه لب را آبى نمى دهد كس	گوئى ولى شناسان رفتند ازين ولايت
در اين شب سياهم گم گشت راه مقصود	از گوشه اى برون آى اى كوكب هدايت
از هر طرف كه رفتم جز وحشتم نيفزود	زنهار ازين بيابان وين راه بى نهايت
اين راه رانهايت صورت كجا توان بست	كش صدهزار منزل بيش است در بدايت
در زلف چون كمندش اى دل مپيچ كانجا	سرها بريده بينى بى جرم و بى جنايت
چشمت به غمزه ما را خون خورد و مى پسندى	جانا روا نباشد خونريز را حمايت
اى آفتاب خوبان مى جوشد اندرونم	يك ساعتم بگنجان در سايه ء عنايت
هر چند بردى آبم ، روى از درت نتابم	جور از حبيب خوشتر كز مدعى رعايت

عشقت رسد به فرياد ار خود بسان حافظ

قرآن ز بر بخوانى در چارده روايت

غزل شماره 95 تعداد ابيات 1 - 7

مدامم مست مى دارد نسيم جعد گيسويت	خرابم مى كند هر دم فريب چشم جادويت
پس از چندين شكيبائى شبى يارب توان ديدن	كه شمع ديده افروزيم در محراب ابرويت
سواد لوح بينش را عزيز از بهر آن دارم	كه جان را نسخه اى باشد ز لوح خال هندويت (78)
تو گر خواهى كه جاويدان جهان يكسر بيارائى	صبا را گو كه بردارد زمانى برقع از رويت
وگر رسم فنا خواهى كه از عالم براندازى	برافشان تا فرو ريزد هزاران جان ز هر مويت
من و باد صبا مسكين دو سرگردان بى حاصل	من از افسون چشمت مست و او از بوى گيسويت (79)

زهى همت كه حافظ راست كز دنيا و از عقبى

نيايد هيچ در چشمش به جز خاك سر كويت

غزل شماره 96 تعداد ابيات 1 - 5

دى پير مى فروش كه ذكرش بخير باد	گفتا شراب نو شو غم دل ببر زياد
گفتم بباد مى دهدم باده نام و ننگ (80)	گفتا قبول كن سخن و هر چه باد باد
سود و زيان و مايه چو خواهد شدن ز دست	از بهر اين معامله غمگين مباش و شاد
بادت بدست باشد اگر دل نهى به هيچ	در معرضى كه تخت سليمان رود به باد

حافظ گرت ز پند حكيمان ملالتست

كوته كنيم قصه كه عمرت دراز باد

غزل شماره 97 تعداد ابيات 1 - 10

شراب و عيش نهان چيست كار بى بنياد	زديم بر صف رندان و هر چه باداباد
گره ز دل بگشا وز سپهر ياد مكن	كه فكر هيچ مهندس چنين گره نگشاد
ز انقلاب زمانه عجب مدار كه چرخ	ازين فسانه هزاران هزار دارد ياد
قدح به شرط ادب گير زانكه تركيبش	ز كاسه ء سر جمشيد و بهمن است و قباد
كه آگهست كه كاووس و كى كجا رفتند	كه واقفست كه چون رفت تخت جم بر باد
ز حسرت لب شيرين هنوز مى بينم	كه لاله مى دمد از خون ديده ء فرهاد
مگر كه لاله بدانست بى وفائى دهر	كه تا بزاد و بشد جام مى ز كف ننهاد
بيا بيا كه زمانى ز مى خراب شويم	مگر رسيم به گنجى در اين خراب آباد
نمى دهند اجازت مرا به سير و سفر	نسيم باد مصلا و آب ركناباد

قدح مگير چو حافظ مگر به ناله ء چنگ

كه بسته اند بر ابريشم طرب دل شاد

غزل شماره 98 تعداد ابيات 1 - 7

دوش آگهى ز يار سفر كرده داد باد	من نيز دل به باد دهم هر چه باد باد
كارم بدان رسيد كه همراز خود كنم	هر شام برق لامع و هر بامداد باد
در چين طره ء تو دل بى حفاظ من	هرگز نگفت مسكن ماءلوف ياد باد
خون شد دلم به ياد تو هرگه كه در چمن	بند قباى غنچه ء گل مى گشاد باد
از دست رفته بود وجود ضعيف من	صبحم به بوى وصل تو جان باز داد باد
امروز قدر پند عزيزان شناختم	يارب روان ناصح ما از تو شاد باد

حافظ، نهاد نيك تو كامت برآورد

جانها فداى مردم نيكونهاد باد

غزل شماره 99 تعداد ابيات 1 - 6

روز وصل دوستداران ياد باد	ياد باد آن روزگاران ياد باد
كامم از تلخى غم چون زهر گشت	بانگ نوش شاد خواران ياد باد
گر چه ياران فارغند از ياد من	از من ايشان را هزاران ياد باد
مبتلا گشتم درين بند و بلا	كوشش آن حق گزاران ياد باد
گر چه صدر و دست در چشمم مدام	زنده رود باغ كاران ياد باد

راز حافظ بعد ازين ناگفته ماند

اى دريغا رازداران ياد باد(81)

غزل شماره 100 تعداد ابيات 1 - 5

جمالت آفتاب هر نظر باد	ز خوبى روى خوبت خوبتر باد
هماى زلف شاهين شهپرت را	دل شاهان عالم زير پر باد
كسى كو بسته ء زلفت نباشد	چو زلفت درهم و زير و زبر باد
دلى كو عاشق رويت نباشد	هميشه غرقه در خون جگر باد
بتا چون غمزه ات ناوك فشاند	دل مجروح من پيشش سپر باد
چو لعل شكرينت بوسه بخشد	مذاق جان من زو پرشكر باد
مرا از تست هر دم تازه عشقى	ترا هر ساعتى حسنى دگر باد

به جان مشتاق روى تست حافظ

ترا در حال مشتاقان نظر باد

غزل شماره 120 - 101

غزل شماره 101 تعداد ابيات 1 - 10

صوفى ار باده به اندازه خورد نوشش باد	ورنه انديشهء اين كار فراموشش باد
آن كه يك جرعه مى از دست تواند دادن	دست با شاهد مقصود در آغوشش باد
پير ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت	آفرين بر نظر پاك خطاپوشش باد
شاه تركان سخن مدعيان مى شنود	شرمى از مظلمه ء خون سياوشش باد
گر چه از كبر سخن با من درويش نگفت	جان فداى شكرين پسته ء خاموشش باد
چشمم از آينه داران خط و خالش گشت	لبم از بوسه ربايان بر و دوشش باد
نرگس مست نوازش كن مردم دارش	خون عاشق به قدح گر بخورد نوشش باد

به غلامى تو مشهور جهان شد حافظ

حلقه ء بندگى زلف تو در گوشش باد

غزل شماره 102 تعداد ابيات 1 - 7

تنت بناز طبيبان نيازمند مباد	وجود نازكت آزرده ء گزند مباد
سلامت همه آفاق در سلامت تست	به هيچ عارضه شخص تو دردمند مباد
جمال صورت و معنى ز امن صحت تست	كه ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد
درين چمن چو در آيد خزان بيغمائى	رهش به سرو سهى قامت بلند مباد
در آن بساط كه حسن تو جلوه آغازد	مجال طعنه ء بدبين و بد پسند مباد
هر آنكه روى چو ماهت بچشم بد بيند	بجز بر آتش غم جان او سپند مباد

شفا ز گفته ء شكر فشان حافظ جوى

كه حاجتت به علاج گلاب و قند مباد

غزل شماره 103 تعداد ابيات 1 - 9

حسن تو هميشه در فزون باد	رويت همه ساله لاله گون باد
اندر سر ما خيال عشقت	هر روز كه باد در فزون باد
هر سرو كه در چمن در آيد(82)	در خدمت قامتت نگون باد
قد همه دلبران عالم	پيش الف قدت چو نون باد
چشمى كه نه فتنه ء تو باشد	چون گوهر اشك غرق خون باد
هر جا كه دليست در غم تو	بى صبر و قرار و بى سكون باد
چشم تو ز بهر دلربائى	در كردن سحر، ذو فنون باد
هر دل كه ز عشق تست خالى	از حلقه ء وصل تو برون باد

لعل تو كه هست جان حافظ

دور از لب مردمان دون باد

غزل شماره 104 تعداد ابيات 1 - 7

ديرست كه دلدار پيامى نفرستاد(83)	ننوشت سلامى و كلامى نفرستاد
صد نامه فرستادم و آن شاه سواران	پيكى ندوانيد و سلامى نفرستاد
سوى من وحشى صفت عقل رميده	آهو روشى كبك خرامى نفرستاد
دانست كه خواهد شدنم مرغ دل از دست	وز آن خط چون سلسله دامى نفرستاد
فرياد كه آن ساقى شكر لب سرمست	دانست كه مخمورم و جامى نفرستاد
چندان كه زدم لاف كرامات و مقامات	هيچم خبر از هيچ مقامى نفرستاد

حافظ بادب باش كه واخواست نباشد

گر شاه پيامى بغلامى نفرستاد

غزل شماره 105 تعداد ابيات 1 - 8

پيرانه سرم عشق جوانى به سر افتاد	وان راز كه در دل بنهفتم به در افتاد
از راه نظر مرغ دلم گشت هوا گير	اى ديده نگه كن كه به دام كه در افتاد
دردا كه از آن آهوى مشكين سيه چشم	چون نافه بسى خون دلم در جگر افتاد
از رهگذر خاك سر كوى شما بود	هر نافه كه در دست نسيم سحر افتاد
مژگان تو تا تيغ جهانگير بر آورد	بس كشته ء دل زنده كه بر يكدگر افتاد
بس تجربه كرديم درين دير مكافات	با درد كشان هر كه درافتاد بر افتاد
گر جان بدهد سنگ سيه لعل نگردد	باطينت اصلى چكند بد گهر افتاد

حافظ كه سر زلف بتان دست كشش بود

بس طرفه حريفيست كش اكنون به سر افتاد(84)

غزل شماره 106 تعداد ابيات 1 - 11

عكس روى تو چو در آينه ء جام افتاد	عارف از خنده مى در طمع خام افتاد(85)
حسن روى تو به يك جلوه كه در آينه كرد	اين همه نقش در آئينه اوهام افتاد
اين همه عكس مى و نقش نگارين كه نمود(86)	يك فروغ رخ ساقيست كه در جام افتاد
غيرت عشق زبان همه خاصان ببريد	كز كجا سر غمش در دهن عام افتاد(87)
آن شد اى خواجه كه در صومعه بازم بينى	كار ما با رخ ساقى و لب جام افتاد
من ز مسجد به خرابات نه خود افتادم	اينم از عهد ازل حاصل فرجام افتاد
چه كند كز پى دوران نرود چون پرگار	هر كه در دايره ء گردش ايام افتاد
هر دمش با من دلسوخته لطفى دگرست	اين گدا بين كه چه شايسته انعام افتاد
زير شمشير غمش رقص كنان بايد رفت	كانكه شد كشته او نيك سرانجام افتاد
در خم زلف تو آويخت دل از چاه ز نخ	آه كز چاه برون آمد و در دام افتاد

صوفيان جمله حريفند و نظرباز ولى

زين ميان حافظ دلسوخته بدنام افتاد

غزل شماره 107 تعداد ابيات 1 - 7

آن كه رخسار ترا رنگ گل و نسرين داد	صبر و آرام تواند به من مسكين داد
وانكه گيسوى ترا رسم تطاول آموخت	هم تواند كرمش داد من غمگين داد
من همان روز ز فرهاد طمع ببريدم	كه عنان دل شيدا به لب شيرين داد
بعد ازين دست من و دامن سرو و لب جوى	خاصه اكنون كه صبا مژده ء فروردين داد
خوش عروسيست جهان از ره صورت ليكن	هر كه پيوست بدو عمر خودش كاوين داد
گنج زرگر نبود، كنج قناعت باقيست	آن كه آن داد به شاهان به گدايان اين داد

در كف غصه ء دوران دل حافظ خون شد

از فراق رخت اى خواجه قوام الدين داد

غزل شماره 108 تعداد ابيات 1 - 6

بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانى داد	كه تاب من به جهان طره ء فلانى داد
دلم خزانه اسرار بود و دست قضا	درش ببست و كليدش به دلستانى داد
شكسته وار بدرگاهت آمدم كه طبيب	به موميائى لطف توام نشانى داد
تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش	كه دست دادش و يارى ناتوانى داد
برو معالجه ء خود كن اى نصيحت گو	شراب و شاهد شيرين كرا زيانى داد

گذشت بر من مسكين و با رقيبان گفت

دريغ حافظ مسكين من چه جانى داد

غزل شماره 109 تعداد ابيات 1 - 8

هماى اوج سعادت به دام ما افتد	اگر ترا گذرى بر مقام ما افتد
حباب وار بر اندازم از نشاط كلاه	اگر ز روى تو عكسى به جام ما افتد
ببارگاه تو چون باد را نباشد بار	كى اتفاق مجال سلام ما افتد
چو جان فداى لبش شد خيال مى بستم	كه قطره اى ز زلالش به كام ما افتد
خيال زلف تو گفتا كه جان وسيله مساز	كزين شكار فراوان به دام ما افتد
به نااميدى ازين در مرو بزن فالى	بود كه قرعه دولت به نام ما افتد
شبى كه ماه مراد از افق شود طالع	بود كه پرتو نورى به بام ما افتد

ز خاك كوى تو هر گه كه دم زند حافظ

نسيم گلشن جان در مشام ما افتد