غزل شماره 54 تعداد ابيات 1 - 9

ز گريه مردم چشمم نشسته در خونست	ببين كه در طلبت حال مردمان چونست
به ياد لعل تو و چشم مست ميگونت	ز جام غم مى لعلى كه مى خورم خونست
ز مشرق سر كو آفتاب طلعت تو	اگر طلوع كند طالعم همايونست
حكايت لب شيرين كلام فرهادست	شكنج طره ء ليلى مقام مجنونست
دلم بجو كه قدت همچو سرو دلجويست	سخن بگو كه كلامت لطيف و موزونست
ز دور باده به جان راحتى رسان ساقى	كه رنج خاطرم از جور دور گردونست
از آن دمى كه ز چشمم برفت رود عزيز	كنار دامن من همچو رود جيحونست
چگونه شاد شود اندرون غمگينم	به اختيار كه از اختيار بيرونست

ز بيخودى طلب يار مى كند حافظ

چو مفلسى كه طلبكار گنج قارونست

غزل شماره 55 تعداد ابيات 1 - 7

خم زلف تو دام كفر و دين است	ز كارستان او يك شمه اين است
جمالت معجز حسنست ليكن	حديث غمزه ات سحر مبين است
بر آن چشم سيه صد آفرين باد	كه در عاشق كشى سحر آفرين است
ز چشم شوخ تو جان كى توان برد	كه دايم باكمان اندر كمين است
عجب علميست علم هيات عشق	كه چرخ هشتمش هفتم زمين است
تو پندارى كه بدگو رفت و جان برد؟	حسابش با كرام الكاتبين است
مشو حافظ ز كيد زلفش ايمن	كه دل برد و كنون دربند دين است

غزل شماره 56 تعداد ابيات 1 - 8

دارم اميد عاطفتى از جناب دوست	كردم جنايتى و اميدم به عفو اوست
دانم كه بگذرد ز سر جرم من كه او	گرچه پريوشست وليكن فرشته خوست
چندان گريستيم كه هركس كه بر گذشت	در اشك ما چو ديد روان گفت كاين چه جوست
هى چست آن دهان و نبينم ازو نشان	مويست آن ميان و ندانم كه آن چه موست
دارم عجب ز نقش خيالش كه چون نرفت	از ديده ام كه دم بدمش كار شست و شوست
بى گفت و گوى زلف تو دل را همى كشد	با زلف دلكش تو كه را روى گفت و گوست
عمريست تا ز زلف تو بوئى شنيده ام	زان بوى در مشام دل من هنوز بوست

حافظ بدست حال پريشان تو ولى

بر بوى زلف يار پريشانيت نكوست

غزل شماره 57 تعداد ابيات 1 - 9

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست	كه هرچه بر سر ما مىرود ارادت اوست
نظير دوست نديدم اگر چه از مه و مهر	نهادم آينه ها در مقابل رخ دوست
مگر تو شانه زدى زلف عنبرافشان را	كه باد غاليه سا گشت و خاك عنبر بوست
نثار روى تو هر برگ گل كه در چمنست	فداى قد تو هر سرو بن كه بر لب جوست
رخ تو در دلم آمد مراد خواهم يافت	چرا كه حال نكو در قفاى فال نكوست
زبان ناطقه در وصف شوق ما لال است (49)	چه جاى كلك بريده زبان بيهده گوست
صبا ز حال دل تنگ ما چه شرح دهد	كه چون شكنج ورقهاى غنچه تو بر توست
نه من سبوكش اين دير رند سوزم و بس	بسا سرا كه در اين كارخانه سنگ و سبوست

نه اين زمان دل حافظ در آتش هوس است

كه داغدار ازل همچو لاله ء خودروست

غزل شماره 58 تعداد ابيات 1 - 7

آن سيه چرده كه شيرينى عالم با اوست	چشم ميگون لب خندان دل خرم با اوست (50)
گرچه شيرين دهنان پادشهانند ولى	او سليمان زمانست كه خاتم با اوست
خال مشكين كه بدان عارض گندم گونست	سر آن دانه كه شد رهزن آدم با اوست
با كه اين نكته توان گفت كه آن سنگين دل	كشت ما را و دم عيسى مريم با اوست
دلبرم عزم سفر كرد خدا را ياران	چه كنم با دل مجروح كه مرهم با اوست
روى خوبست و كمال هنر و دامن پاك	لاجرم همت پاكان دو عالم با اوست

حافظ از معتقد انست گرامى دارش

زانكه بخشايش بس روح مكرم با اوست

غزل شماره 59 تعداد ابيات 1 - 11

دل سراپرده ء محبت اوست	ديده آيينه دار طلعت اوست
من كه سر در نياورم به دو كون	گردنم زير بار منت اوست
تو و طوبى و ما و قامت يار	فكر هر كس به قدر همت اوست
گر من آلوده دامنم چه عجب	همه عالم گواه عصمت اوست
من كه باشم در آن حرم كه صبا	پرده دار حريم حرمت اوست
بى خيالش مباد منظر چشم	زانكه اين گوشه جاى خلوت اوست
هر گل نو كه شد چمن آراى	زاثر رنگ و بوى صحبت اوست
دور مجنون گذشت و نوبت ماست	هر كسى پنج روز نوبت اوست
ملكت عاشقى و گنج طرب	هر چه دارم ز يمن همت اوست
من و دل گر فدا شديم چه باك	غرض اندر ميان سلامت اوست

فقر ظاهر مبين كه حافظ را

سينه گنجينه ء محبت اوست

غزل شماره 60 تعداد ابيات 1 - 7

صبا اگر گذرى افتدت به كشور دوست	بيار نفحه اى از گيسوى معنبر دوست
به جان او كه به شكرانه جان برافشانم	اگر به سوى من آرى پيامى از بر دوست
و گر چنانكه در آن حضرتت نباشد بار	براى ديده بياور غبارى از در دوست
من گدا و تمناى وصل او هيهات	مگر به خواب ببينم خيال منظر دوست
دل صنوبريم همچو بيد لرزان است	ز حسرت قد و بالاى چون صنوبر دوست
اگر چه دوست به چيزى نمى خرد ما را	به عالمى نفروشيم موئى از سر دوست

چه باشد ار شود از بند غم دلش آزاد

چو هست حافظ مسكين غلام و چاكر دوست

غزل شماره 80 - 61

غزل شماره 61 تعداد ابيات 1 - 9

آن پيك نامور كه رسيد از ديار دوست	آورد حرز جان ز خط مشكبار دوست
خوش مى دهد نشان جلال و جمال يار	خوش مى كند حكايت عز و وقار دوست
دل دادمش به مژده و خجلت همى برم	زين نقد قلب خويش كه كردم نثار دوست
شكر خدا كه از مدد بخت كارساز	بر حسب آرزوست همه كار و بار دوست
سير سپهر و دور قمر را چه اختيار	در گردشند بر حسب اختيار دوست
گر باد فتنه هر دو جهان را بهم زند	ماه و چراغ چشم و ره انتظار دوست
كحل الجواهرى به من آراى نسيم صبح	زان خاك نيكبخت كه شد رهگذار دوست
مائيم و آستانه ء عشق و سر نياز	تا خواب خوش كرا برد اندر كنار دوست

دشمن به قصد حافظ اگر دم زند چه باك

منت خداى را كه نيم شرمسار دوست

غزل شماره 62 تعداد ابيات 1 - 8

مرحبا اى پيك مشتاقان بده پيغام دوست	تا كنم جان از سر رغبت فداى نام دوست
واله و شيداست دايم همچو بلبل در قفس	طوطى طبعم ز عشق شكر و بادام دوست
زلف او دامست و خالش دانه ء آن دام و من	بر اميد دانه اى افتاده ام در دام دوست
سر ز مستى برنگيرد تا به صبح روز حشر	هر كه چون من در ازل يك جرعه خورد از جام دوست
بس نگويم شمه اى از شرح شوق خود از آنك	درد سر باشد نمودن بيش ازين ابرام دوست
گر دهد دستم كشم در ديده همچون توتيا	خاك راهى كان مشرف گردد از اقدام دوست
ميل من سوى وصال و قصد او سوى فراق	ترك كام خود گرفتم تا برايد كام دوست

حافظ اندر درد او مى سوز و بى درمان بساز(51)

زانكه درمانى ندارد درد بى آرام دوست (52)

غزل شماره 63 تعداد ابيات 1 - 6

روى تو كس نديد و هزارت رقيب هست	در غنچه اى هنوز و صدت عندليب هست
گر آمدم به كوى تو چندان غريب نيست	چون من در آن ديار هزاران غريب هست
در عشق خانقاه و خرابات فرق نيست	هر جا كه هست پرتو روى حبيب هست
آن جا كه كار صومعه را جلوه مى دهند	ناقوس دير راهب و نام صليب هست
عاشق كه شد كه يار به حالش نظر نكرد	اى خواجه درد نيست وگر نه طبيب هست

فرياد حافظ اين همه آخر به هرزه نيست

هم قصه اى غريب و حديثى عجيب هست

غزل شماره 64 تعداد ابيات 1 - 8

اگر چه عرض هنر پيش يار بى ادبيست	زبان خموش وليكن دهان پر از عربيست
پرى نهفته رخ و ديو در كرشمه ء حسن	بسوخت ديده ز حيرت كه اين چه بوالعجبيست (53)
درين چمن گل بيخار كس نچيد آرى	چراغ مصطفوى با شرار بولهبيست
سبب مپرس كه چرخ از چه سفله پرور شد	كه كام بخشى او را بهانه بى سببيست
به نيم جو نخرم طاق خانقاه و رباط	مرا كه مصطبه ايوان و پاى خم طنبيست
جمال دختر رز نور چشم ماست مگر	كه در نقاب زجاجى و پرده ء عنبيست
هزار عقل و ادب داشتم من اى خواجه	كنون كه مست خرابم صلاح بى ادبيست
دواى درد دل اكنون از آن مفرح جوى	كه در صراحى چينى و شيشه حلبيست (54)

بيار مى كه چو حافظ هزارم استظهار

به گريه ء سحرى و نياز نيم شبيست

غزل شماره 65 تعداد ابيات 1 - 8

خوشتر ز عيش و صحبت و باغ و بهار چيست	ساقى كجاست گو سبب انتظار چيست
هر وقت خوش كه دست دهد مغتنم شمار	كس را وقوف نيست كه انجام كار چيست
پيوند عمر بسته به موئيست هوش دار	غمخوار خويش باش غم روزگار چيست
معنى آب زندگى و روضه ء ارم	جز طرف جويبار و مى خوشگوار چيست
مستور و مست هر دو چو از يك قبيله اند	ما دل به عشوه ء كه دهيم اختيار چيست
راز درون پرده چه داند فلك ، خموش	اى مدعى نزاع تو با پرده دار چيست
سهو و خطاى بنده گرش اعتبار نيست	معنى عفو و رحمت آمرزگار چيست

زاهد شراب كوثر و حافظ پياله خواست

تا در ميانه خواسته ء كردگار چيست

غزل شماره 66 تعداد ابيات 1 - 10

بنالبلبل اگر با منت سر ياريست	كه ما دو عاشق زاريم و كارما زاريست
در آن زمين كه نسيمى وزد ز طره ء دوست	چه جاى دم زدن نافه هاى تاتاريست
بيار باده كه رنگين كنيم جامه ء زرق	كه مست جام غروريم و نام هشياريست
خيال زلف تو پختن نه كار هر خاميست	كه زير سلسله رفتن طريق عياريست
لطيفه ايست نهانى كه عشق از و خيزد	كه نام آن نه لب لعل و خط زنگاريست
جمال شخص نه چشمست و زلف و عارض و خال	هزار نكته درين كار و بار دلداريست
قلندران حقيقت به نيم جو نخرند	قباى اطلس آن كس كه از هنر عاريست
بر آستان تو مشكل توان رسيد آرى	عروج بر فلك سرورى به دشواريست
سحر كرشمه ء چشمت بخواب مى ديدم	زهى مراتب خوابى كه به ز بيداريست

دلش به ناله ميازار و ختم كن حافظ

كه رستگارى جاويد در كم آزاريست

غزل شماره 67 تعداد ابيات 1 - 7

يارب اين شمع دلفروز ز كاشانه ء كيست	جان ما سوخت بپرسيد كه جانانه ء كيست
حاليا خانه برانداز دل و دين منست	تا در آغوش كه مى خسبد و همخانه ء كيست
باده لعل لبش كز لب من دور مباد	راح روح كه و پيمان ده پيمانه ء كيست
دولت صحبت آن شمع سعادت پرتو	باز پرسيد خدا را كه به پروانه كيست
مى دهد هركسش افسونى و معلوم نشد	كه دل نازك او مايل افسانه كيست
يارب آن شاه وش ماه رخ زهره جبين	در يك تاى كه و گوهر يك دانه ء كيست

گفتم آه از دل ديوانه حافظ بى تو

زير لب خنده زنان گفت كه ديوانه كيست

غزل شماره 68 تعداد ابيات 1 - 7

ما هم اين هفته شد از شهر و بچشمم ساليست (55)	حال هجران تو چه دانى كه چه مشكل حاليست
مردم ديده ز لطف رخ او در رخ او	عكس خود ديد، گمان برد كه مشكين خاليست
مى چكد شير هنوز از لب همچون شكرش	گرچه در شيوه گرى هر مژه اش قتاليست
اى كه انگشت نمائى به كرم در همه شهر	وه كه در كار غريبان عجبت اهماليست
بعد ازينم نبود شايبه در جوهر فرد	كه دهان تو درين نكته خوش استدلاليست
مژده دادند كه بر ما گذرى خواهى كرد	نيت خير مگردان كه مبارك فاليست

كوه اندوه فراقت بچه حالت بكشد(56)

حافظ خسته كه از ناله تنش چون ناليست

غزل شماره 69 تعداد ابيات 1 - 12

كس نيست كه افتاده ء آن زلف دو تانيست	در رهگذر كيست كه دامى ز بلا نيست
چون چشم تو دل مى برد از گوشه نشينان	دنبال تو بودن گنه از جانب ما نيست (57)
روى تو مگر آينه ء لطف الهيست	حقا كه چنين است و درين روى و ريا نيست
نرگس طلبد شيوه ء چشم تو زهى چشم	مسكين خبرش از سر و در ديده حيا نيست
از بهر خدا زلف مپيراى كه ما را	شب نيست كه صد عربده با باد صبا نيست
باز آى كه بى روى تو اى شمع دلفروز	در بزم حريفان اثر نور و صفا نيست
تيمار غريبان سبب ذكر جميل است (58)	جانا مگر اين قاعده در شهر شما نيست
دى مى شد و گفتم صنما عهد به جاى آر	گفتا غلطى خواجه درين عهد وفا نيست
گر پير مغان مرشد من شد چه تفاوت	در هيچ سرى نيست كه سرى ز خدا نيست
عاشق چه كند گر نكشد بار ملامت	با هيچ دلاور سپر تير قضا نيست
در صومعه ء زاهد و در خلوت صوفى	جز گوشه ء ابروى تو محراب دعا نيست

اى چنگ فرو برده بخون دل حافظ

فكرت مگر از غيرت قرآن و خدا نيست

غزل شماره 70 تعداد ابيات 1 - 9

مردم ديده ء ما جز به رخت ناظر نيست	دل سرگشته ء ما غير ترا ذاكر نيست
اشكم احرام طواف حرمت مى بندد	گرچه از خون دل ريش دمى طاهر نيست
بسته ء دام و قفس باد چو مرغ وحشى	طاير سدره اگر در طلب طاير نيست
عاشق مفلس اگر قلب دلش كرد نثار	مكنش عيب كه بر نقد روان قادر نيست
عاقبت دست بدان سرو بلندش برسد	هر كه را در طلبت همت او قاصر نيست
از روان بخشى عيسى نزنم دم هرگز	زانكه در روح فزائى چو لبت ماهر نيست
من كه در آتش سوداى تو آهى نزنم	كى توان گفت كه بر داغ دلم صابر نيست
روز اول كه سر زلف تو ديدم گفتم	كه پريشانى اين سلسله را آخر نيست

سر پيوند تو تنها نه دل حافظ راست

كيست آن كش سر پيوند تو در خاطر نيست

غزل شماره 71 تعداد ابيات 1 - 11

زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نيست	در حق ماهر چه گويد جاى هيچ اكراه نيست
در طريقت هر چه پيش سالك آيد خير اوست	در صراط مستقيم اى دل كسى گمراه نيست
تا چه بازى رخ نمايد بيدقى خواهيم راند	عرصه ء شطرنج رندان را مجال شاه نيست
چيست اين سقف بلند ساده ء بسيار نقش	زين معما هيچ دانا در جهان آگاه نيست
اين چه استغناست يارب وين چه قادر حكمتست (59)	كاين همه زخم نهان هست و مجال آه نيست
صاحب ديوان ما گوئى نمى داند حساب	كاندرين طغرانشان حسبه لله نيست
بنده ء پير خراباتم كه لطفش دائمست	ورنه لطف شيخ و زاهد، گاه هست و گاه نيست
هر كه خواهد گو بيا و هرچه خواهد گو بگو	كبر و ناز و حاجب و دربان بدين درگاه نيست (60)
بر در ميخانه رفتن كار يك رنگان بود	خودفروشان را به كوى مِى فروشان راه نيست
هر چه هست از قامت ناساز بى اندام ماست	ورنه تشريف تو بر بالاى كس كوتاه نيست

حافظ ار بر صدر ننشيند ز عالى مشربيست

عاشق دردى كش اندر بند مال و جاه نيست

غزل شماره 72 تعداد ابيات 1 - 7

راهيست راه عشق كه هيچش كناره نيست (61)	آنجا جز آن كه جان بسپارند چاره نيست
هر گه كه دل به عشق دهى خوش دمى بود	در كار خير حاجت هيچ استخاره نيست
ما را به منع عقل مترسان و مى بيار(62)	كان شحنه در ولايت ما هيچ كاره نيست
فرصت شمر طريقه ء رندى كه اين نشان	چون راه گنج بر همه كس آشكاره نيست
از چشم خود بپرس كه ما را كه مى كشد	جانا گناه طالع و جرم ستاره نيست
او را به چشم پاك توان ديد چون هلال	هر ديده جاى جلوه ء آن ماه پاره نيست

نگرفت در تو گريه ء حافظ به هيچ رو

حيران آن دلم كه كم از سنگ خاره نيست

غزل شماره 73 تعداد ابيات 1 - 12

روشن از پرتو رويت نظرى نيست كه نيست	منت خاك در تبر بصرى نيست كه نيست (63)
ناظر روى تو صاحب نظرانند ولى (64)	سر گيسوى تو در هيچ سرى نيست كه نيست
تا بدامن ننشيند ز نسيمت گردى	سيل خيز از نظرم رهگذرى نيست كه نيست
تا دم از شام سر زلف تو هر جا نزنند(65)	با صبا گفت و شنيدم سحرى نيست كه نيست
از حياى لب شيرين تو اى چشمه ء نوش	غرق آب و عرق اكنون شكرى نيست كه نيست
اشك غماز من ار سرخ بر آمد چه عجب	خجل از كرده ء خود پرده درى نيست كه نيست
من ازين طالع شوريده برنجم ورنه	بهره مند از سر كويت دگرى نيست كه نيست
مصلحت نيست كه از پرده برون افتد راز	ورنه در مجلس رندان خبرى نيست كه نيست
شير در باديه ء عشق تو روباه شود	آه ازين راه كه در وى خطرى نيست كه نيست
از وجودم قدرى نام و نشان هست كه هست	ورنه از ضعف در آنجا اثرى نيست كه نيست
آب چشمم كه بر دمنت خاك در تست	زير صد منت او خاك درى نيست كه نيست

غير ازين نكته كه حافظ ز تو ناخشنود است

در سراپاى وجودت هنرى نيست كه نيست

غزل شماره 74 تعداد ابيات 1 - 9

حاصل كارگه كون و مكان اين همه نيست	باده پيش آر كه اسباب جهان اين همه نيست
پنج روزى كه درين مرحله مهلت دارى	خوش بياساى زمانى كه زمان اين همه نيست
از دل و جان شرف صحبت جانان غرضست	غرض اينست وگرنه دل و جان اين همه نيست
منت سدره و طوبى ز پى سايه مكش	كه چو خوش بنگرى اين سرور و آن اين همه نيست
دولت آنست كه بى خون دل آيد به كنار	ورنه با سعى و عمل باغ جنان اين همه نيست
بر لب بحر فنا منتظريم اى ساقى	فرصتى دان كه ز لب تا به دهان اين همه نيست
زاهد ايمن مشو از بازى غيرت زنهار	كه ره از صومعه تا ديرمغان اين همه نيست
دردمندى من سوخته ء زار و نزار	ظاهرا حاجت تقرير و بيان اين همه نيست

نام حافظ رقم نيك پذيرفت ولى

پيش رندان رقم سود و زيان اين همه نيست

غزل شماره 75 تعداد ابيات 1 - 6

خواب آن نرگس فتان تو بى چيزى نيست	تاب آن زلف پريشان تو بى چيزى نيست
از لبت شير روان بود كه من مى گفتم	اين شكر گرد نمكدان تو بى چيزى نيست
جان درازى تو بادا كه يقين مى دانم	در كمان ناوك مژگان تو بى چيزى نيست
مبتلائى به غم محنت و اندوه فراق	اى دل اين ناله و افغان تو بى چيزى نيست
دوش باد از سر كويش به گلستان بگذشت	اى گل اين چاك گريبان تو بى چيزى نيست

درد عشق ار چه دل از خلق نهان مى دارد

حافظ اين ديده ء گريان تو بى چيزى نيست

غزل شماره 76 تعداد ابيات 1 - 9

جز آستان توام در جهان پناهى نيست	سر مرا به جز اين در حواله گاهى نيست
عدو چو تيغ كشد من سپر بيندازم	كه تيغ ما به جز از ناله اى و آهى نيست
غلام نرگس جماش آن سهى سروم	كه از شراب غرورش به كس نگاهى نيست
چنين كه از همه سو دام راه مى بينم	به از حمايت زلفش مرا پناهى نيست
چرا ز كوى خرابات روى برتابم	كزين بهم به جهان هيچ رسم و راهى نيست
زمانه گر بزند آتشم به خرمن عمر	بگو بسوز كه بر من به برگ كاهى نيست
عنان كشيده رو اى پادشاه كشور حسن	كه نيست بر سر راهى كه دادخواهى نيست
مباش در پى آزار و هر چه خواهى كن	كه در شريعت ما غير ازين گناهى نيست
خزينه ء دل حافظ به زلف و خال مده	كه كارهاى چنين حد هر سياهى نيست

غزل شماره 77 تعداد ابيات 1 - 7

عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه سرشت	كه گناه دگران بر تو نخواهند نوشت
من اگر نيكم و گر بد تو برو خود را باش	هر كسى آن درود عاقبت كار كه كشت
همه كس طالب يارند چه هشيار و چه مست	همه جا خانه عشقست چه مسجد چه كنشت
سر تسليم من و خشت در ميكده ها	مدعى گر نكند فهم سخن گو سر و خشت
نااميدم مكن از سابقه ء لطف ازل	تو پس پرده چه دانى كه چه خوبست و كه زشت (66)
نه من از پرده ء تقوى بدر افتادم و بس	پدرم نيز بهشت ابد از دست بهشت (67)

حافظا روز ازل گر به كف آرى جامى

يك سر از كوى خرابات برندت به بهشت

غزل شماره 78 تعداد ابيات 1 - 7

كنون كه مى دمد از بوستان نسيم بهشت	من و شراب فرحبخش و يار حور سرشت
چمن حكايت ارديبهشت مى گويد	نه عاقلست كه نسيه خريد و نقد بهشت
به مى عمارت دل كن كه اين جهان خراب	بر آن سرست كه از خاك ما بسازد خشت
گدا چرا نزند لاف سلطنت امروز	كه خيمه سايه ء ابرست و بزمگه لب كشت
وفا مجوى ز دشمن كه پرتوى ندهد	چو شمع صومعه افروزى از چراغ كنشت
مكن به نامه سياهى ملامت من مست	كه آگهست كه تقدير بر سرش چه نوشت

قدم دريغ مدار از جنازه ء حافظ

كه گر چه غرق گناهست مى رود به بهشت

غزل شماره 79 تعداد ابيات 1 - 8

بلبلى برگ گلى خوش رنگ در منقار داشت	و اندر آن برگ و نوا خوش ناله هاى زار داشت
گفتمش در عين وصل اين ناله و فرياد چيست	گفت ما را جلوه ء معشوق در اين كار داشت
يار اگر ننشست با ما نيست جاى اعتراض	پادشاهى كامران بود از گدائى عار داشت
در نمى گيرد نياز و ناز ما با حسن دوست	خرم آن كز نازنينان بخت برخوردار داشت
خيز تا بر كلك آن نقاش جان افشان كنيم	كاين همه نقش عجب در گردش پرگار داشت
گر مريد راه عشقى فكر بدنامى مكن	شيخ صنعان خرقه رهن خانه ء خمار داشت
وقت آن شيرين قلندر خوش كه در اطوار سير(68)	ذكر تسبيح ملك در حلقه ء زنار داشت

چشم حافظ زير بام قصر آن حورى سرشت

شيوه ء جنات تجرى تحتها الانهار داشت

غزل شماره 80 تعداد ابيات 1 - 7

ديدى كه يار جز سر جور و ستم نداشت	بشكست عهد و از غم ما هيچ غم نداشت
يارب مگيرش ار چه دل چون كبوترم	افكند و كشت و عزت صيد حرم نداشت
با اين همه هر آن كه نه خوارى كشيد ازو	هر جا كه رفت هيچ كسش محترم نداشت
بر من جفا ز بخت من آمد و گرنه يار	حاشا كه رسم لطف و طريق كرم نداشت
ساقى بيار باده و با مدعى بگوى (69)	انكار ما مكن كه چنين جام جم نداشت
هر راهرو كه ره به حريم درش نبرد	مسكين بريد وادى و ره در حرم نداشت

حافظ ببر تو گوى فصاحت كه مدعى

هيچش هنر نبود و خبر نيز هم نداشت