غزل شماره 27 تعداد ابيات 1 - 7

دل و دينم شد و دلبر به ملامت برخاست	گفت با ما منشين كز تو سلامت برخاست
كه شنيدى كه درين بزم دمى خوش بنشست	كه نه در آخر صحبت به ندامت برخاست
شمع گر زان لب خندان به زبان لافى زد	پيش عشاق تو شبها به غرامت برخاست
در چمن باد بهارى ز كنار گل و سرو	به هوا دارى آن عارض و قامت برخاست
مست بگذشتى و از خلوتيان ملكوت	به تماشاى تو آشوب قيامت برخاست
پيش رفتار تو پا بر نگرفت از خجلت	سرو سركش كه به ناز از قد و قامت برخاست

حافظا اين خرقه بينداز مگر جان ببرى

كاتش از خرقه ء سالوس و كرامت برخاست (17)

غزل شماره 28 تعداد ابيات 1 - 8

خيال روى تو در هر طريق همره ماست	نسيم موى تو پيوند جان آگه ماست
به رغم مدعيانى كه منع عشق كنند	جمال چهره ء تو حجت موجه ماست
ببين كه سيب زنخدان تو چه مى گويد	هزار يوسف مصرى فتاده در چه ماست
اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد	گناه بخت پريشان و دست كوته ماست
به حاجب در خلوتسراى خاص بگو	فلان ز گوشه نشينان خاك درگه ماست
به صورت از نظر ما اگر چه محجوب است	هميشه در نظر خاطر مرفه ماست
اگر به سالى حافظ درى زند بگشاى	كه سالهاست كه مشتاق روى چون مه ماست

غزل شماره 29 تعداد ابيات 1 - 9

آن شب قدرى كه گويند اهل خلوت امشب است	يا رب اين تاءثير دولت در كدامين كوكبست
تا بگيسوى تو دست ناسزايان كم رسد	هر دلى از حلقه اى در ذكر يا رب يار بست
كشته چاه زنخدان توام كز هر طرف	صد هزارش كردن جان زير طوق غبغبست
شهسوار من كه مه آيينه دار روى اوست	تاج خورشيد بلندش خاك نعل مركبست
تاب خوى بر عارضش بين كافتاب گرم رو(18)	در هواى آن عرق تا هست هر روزش تبست
من نخواهم كرد ترك لعل يار و جام مى	زاهدان معذور داريدم كه اينم مذهبست
اندر آن ساعت كه بر پشت صبا بندند زين	با سليمان چون برانم من كه مورم مركبست
آب حيوانش ز منقار بلاغت مى چكد	زاغ كلك من بنا ميزد چه عالى مشربست

آنكه ناوك بر دل من زير چشمى مى زند

قوت جان حافظش در خنده زير لبست

غزل شماره 30 تعداد ابيات 1 - 9

ما را ز خيال تو چه پرواى شرابست	خم گو سر خود گير كه خمخانه خرابست
گر خمر بهشت است بريزيد كه بى دوست	هر شربت عذبم كه دهى عين عذابست
افسوس كه شد دلبر و در ديده ء گريان	تحرير خيال خط او نقش بر آبست
بيدار شو اى ديده كه ايمن نتوان بود	زين سيل دمادم كه درين منزل خوابست
معشوق عيان مى گذرد بر تو وليكن	اغيار همى بيند از آن بسته نقابست
گل بر رخ رنگين تو تا لطف عرق ديد	در آتش شوق از غم دل غرق گلابست
در كنج دماغم مطلب جاى نصيحت	كاين گوشه پر از زمزمه ء چنگ و ربابست
سبز است در و دشت بيا تا نگذاريم	دست از سر آبى كه جهان جمله سرابست

حافظ چه شد ار عاشق و رندست و نظر باز

بس طور عجب لازم ايام شبابست

غزل شماره 31 تعداد ابيات 1 - 7

زلفت هزار دل به يكى تار مو ببست	راه هزار چاره گر از چارسو ببست
تا عاشقان به بوى نسيمش دهند جان (19)	بگشود نافه اى و در آرزو ببست
شيدا از آن شدم كه نگارم چو ماه نو	ابرو نمود و جلوه گرى كرد و رو ببست
ساقى به چند رنگ مى اندر پياله ريخت	اين نقشها نگر كه چه خوش در كدو ببست
يارب چه غمزه كرد صراحى كه خون خم	با نعره هاى غلغلش اندر گلو ببست (20)
مطرب چه پرده ساخت كه در پرده ء سماع (21)	بر اهل وجد و حال در هاى و هو ببست

حافظ هر آن كه عشق نورزيد و وصل خواست

احرام طوف كعبه ء دل بى وضو ببست

غزل شماره 32 تعداد ابيات 1 - 7

خدا چو صورت ابروى دلگشاى تو بست	گشاد كار من اندر كرشمه هاى تو بست
مرا و مرغ چمن را ز دل ببرد آرام (22)	زمانه تا قصب نرگس قباى تو بست (23)
ز كار ما و دل غنچه صد گره بگشود	نسيم گل چو دل اندر پى هواى تو بست
مرا به بند تو دوران چرخ راضى كرد	ولى چه سود كه سر رشته در فضاى تو بست
چو نافه بر دل مسكين من گره مفكن	كه عهد با سر زلف گره گشاى تو بست
تو خود حيات دگر بودى اى نسيم وصال (24)	خطا نگير كه دل اميد در وفاى تو بست (25)

ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت

به خنده گفت كه حافظ برو كه پاى تو بست

غزل شماره 33 تعداد ابيات 1 - 10

خلوت گزيده را به تماشا چه حاجتست	چون كوى دوست هست به صحرا چه حاجتست
جانا به حاجتى كه ترا هست با خداى	كاخر دمى بپرس كه ما را چه حاجتست (26)
اى پادشاه حسن خدا را بسوختيم	آخر سوال كن كه گدا را چه حاجتست
ارباب حاجتيم و زبان سوال نيست	در حضرت كريم تمنا چه حاجتست
جام جهان نماست ضمير منير دوست	اظهار احتياج خود آن جا چه حاجتست
محتاج غمزه نيست گرت قصد خون ماست (27)	چون رخت از آن تست به يغما چه حاجتست
آن شد كه بار منت ملاح بردمى	گوهر چو دست داد به دريا چه حاجتست
اى مدعى برو كه مرا با تو كار نيست	احباب حاضرند به اعدا چه حاجتست
اى عاشق گدا چو لب روح بخش يار	مى داندت وظيفه تقاضا چه حاجتست

حافظ تو ختم كن كه هنر خود عيان شود

با مدعى نزاع و محاكا چه حاجتست

غزل شماره 34 تعداد ابيات 1 - 9

رواق منظر چشم من آشيانه ء تست (28)	كرم نما و فرود آ كه خانه خانه ء تست
به تن مقصرم از دولت ملازمتت	ولى خلاصه ء جان خاك آستانه ء تست
علاج ضعف دل ما به لب حوالت كن (29)	كه اين مفرح ياقوت در خزانه ء تست
به لطف خال و خط از عارفان ربودى دل	لطيفه هاى عجب زير دام و دانه ء تست
من آن نيم كه دهم نقد دل به هر شوخى	در خزانه به مهر تو و نشانه ء تست
تو خود چه لعبتى اى شهسوار شيرين كار	كه تو سنى چو فلك رام تازيانه ء تست
دلت به وصل گل اى بلبل صبا خوش باد(30)	كه در چمن همه گلبانگ عاشقانه ء تست
چه جاى من كه به لغزد سپهر شعبده باز	ازين حيل كه در انبانه ء بهانه ء تست

سرود مجلست اكنون فلك به رقص آرد

كه شعر حافظ شيرين سخن ترانه ء تست

غزل شماره 35 تعداد ابيات 1 - 7

برو به كار خود اى واعظ اين چه فريادست	مرا فتاده دل از ره ترا چه افتادست
ميان او كه خدا آفريده است از هيچ	دقيقه ايست كه هيچ آفريده نگشادست
به كام تا نرساند مرا لبش چون ناى	نصيحت همه عالم به گوش من با دست
گداى كوى تو از هشت خلد مستغنى است	اسير عشق تو از هر دو عالم آزادست
اگر چه مستى عشقم خراب كرد ولى	اساس هستى من زان خراب آبادست
دلا منال ز بيداد و جور يار كه يار	ترا نصيب همين كرد و اين ازو دادست (31)

برو فسانه مخوان و فسون مدم حافظ

كزين فسانه و افسون مرا بسى يادست (32)

غزل شماره 36 تعداد ابيات 1 - 11

بيا كه قصر امل سخت سست بنيادست	بيار باده كه بنياد عمر بر بادست
غلام همت آنم كه زير چرخ كبود	زهر چه رنگ تعلق پذيرد آزادست
نصيحتى كنمت ياد گير و در عمل آر	كه اين حديث ز پير طريقتم يادست (33)
مجو درستى عهد از جهان سست نهاد	كه اين عجوزه عروس هزار دامادست (34)
چه گويمت كه به ميخانه دوش مست و خراب	سروش عالم غيبم چه مژده ها دادست
كه اى بلندنظر شاهباز سدره نشين	نشيمن تو نه اين كنج محنت آبادست
ترا ز كنگره عرش مى زنند صفير	ندانمت كه در اين دامگه چه افتادست
غم جهان مخور و پند من مبر از ياد	كه اين لطيفه ء عشقم ز رهروى يادست
رضا به داده بده وز جبين گره بگشاى	كه بر من و تو در اختيار نگشادست
نشان عهد و وفا نيست در تبسم گل (35)	بنال بلبل عاشق كه جاى فريادست (36)

حسد چه مى برى اى سست نظم بر حافظ

قبول خاطر و لطف سخن خدا دادست

غزل شماره 37 تعداد ابيات 1 - 9

تا سر زلف تو در دست نسيم افتادست	دل سودازده از غصه دو نيم افتادست
چشم جادوى تو خود عين سواد سحرست	ليكن اين هست كه آن نسخه سقيم افتادست
در خم زلف تو آن خال سيه دانى چيست	نقطه ء دوده كه در حلقه ء جيم افتادست
زلف مشكين تو در گلشن فردوس عذار	چيست ؟ طاووس كه در باغ نعيم افتادست
دل من در هوس روى تو اى مونس جان	خاك راهيست كه در دست نسيم افتادست
همچو گرد اين تن خاكى نتواند برخاست	از سر كوى تو زانرو كه عظيم افتادست
سايه ء قد تو بر قالبم اى عيسى دم	عكس روحيست كه بر عظم رميم افتادست
آن كه جز كعبه مقامش نبد از ياد لبت	بر در ميكده ديدم كه مقيم افتادست

حافظ گمشده را با غمت اى يار عزيز

اتحاديست كه در عهد قديم افتادست

غزل شماره 38 تعداد ابيات 1 - 8

بى مهر رخت روز مرا نور نماندست	وز عمر مرا جز شب ديجور نماندست
صبر است مرا چاره ء هجران تو ليكن	چون صبر توان كرد كه مقدور نماندست
هنگام وداع تو ز بس گريه كه كردم	دور از رخ تو چشم مرا نور نماندست
وصل تو اجل را ز سرم دور همى داشت	از دولت هجر تو كنون دور نماندست
نزديك شد آن دم كه رقيب تو بگويد	دور از رخت اين خسته ء رنجور نماندست
مى رفت خيال تو ز چشم من و مى گفت	هيهات از اين گوشه كه معمور نماندست
در هجر تو گر چشم مرا آب روان است	گو خون جگر ريز كه معذور نماندست

حافظ ز غم از گريه نپرداخت به خنده

ماتم زده را داعيه ء سوز نماندست

غزل شماره 39 تعداد ابيات 1 - 11

باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبرست	شمشاد خانه پرور من از كه كمترست
اى نازنين صنم تو چه مذهب گرفته اى (37)	كت خون ما حلال تر از شير مادرست
چون نقش غم ز دور ببينى شراب خواه	تشخيص كرده ايم و مداوا مقررست
از آستان پير مغان سر چرا كشيم	دولت درين سر او گشايش در اين درست
يك قصه بيش نيست غم عشق و اين عجب	كز هر كسى كه مى شنوم نامكررست
دى وعده داد وصلم و در سر شراب داشت	امروز تا چه گويد و بازش چه در سرست
در راه ما شكسته دلى مى خرند و بس	بازار خود فروشى از آنراه ديگرست (38)
شيراز و آب ركنى و اين باد خوش نسيم	عيبش مكن كه خال رخ هفت كشورست
فرقست از آب خزر كه ظلمات جاى اوست	تا آب ما كه منبعش اللّه اكبرست
ما آبروى فقر و قناعت نمى بريم	با پادشه بگوى كه روزى مقدرست

حافظ چه طرفه شاخ نباتى است كلك تو

كش ميوه دلپذيرتر از شهد و شكرست

غزل شماره 40 تعداد ابيات 1 - 9

المنه لله كه در ميكده بازست	زانرو كه مرا بر در او روى نيازست
خمها همه در جوش و خروشند ز مستى	و آن مى كه در آن جاست حقيقت نه مجازست
از وى همه مستى و غرورست و تكبر	و ز ما همه بيچارگى و عجز و نيازست
رازى كه بر غير نگفتيم و نگوئيم	با دوست بگوئيم كه او محرم رازست
شرح شكن زلف خم اندر خم جانان	كوته نتوان كرد كه اين قصه درازست
بار دل مجنون و خم طره ء ليلى	رخساره ء محمود و كف پاى ايازست
بر دوخته ام ديده چو باز از همه عالم	تا ديده ء من بر رخ زيباى تو بازست
در كعبه ء كوى تو هر آن كس كه بيايد	از قبله ء ابروى تو در عين نمازست

اى مجلسيان سوز دل حافظ مسكين

از شمع بپرسيد كه در سوز و گدازست

غزل شماره 60 - 41

غزل شماره 41 تعداد ابيات 1 - 7

اگر چه باده فرح بخش و باد گل بيزست	به بانگ چنگمخور مى كه محتسب تيزست
در آستين مرقع پياله پنهان كن	كه همچو چشم صراحى زمانه خونريزست
صراحئيى و حريفى گرت به چنگ افتد	به عقل نوش كه ايام فتنه انگيزست
به آب ديده بشوئيم خرقه ها از مى (39)	كه موسم ورع و روزگار پرهيزست
سپهر بر شده پرويز نيست خون پالاى (40)	كه ريزه اش سر كسرى و تاج پرويزست (41)
مجوى عيش خوش از دور واژگون سپهر	كه صاف اين سر خم جمله دردى آميزست

عراق و فارس گرفتى به شعر خوش حافظ

بيا كه نوبت بغداد و وقت تبريزست

غزل شماره 42 تعداد ابيات 1 - 7

حالدل با تو گفتنم هوس است	خبردل شنفتنم هوس است
طمع خام بين كه قصه ء فاش	از رقيبان نهفتنم هوس است
شب قدرى چنين عزيز شريف	با تو تا روز خفتنم هوس است
وه كه دردانه اى چنين نازك	در شب تار سفتنم هوس است
اى صبا امشبم مدد فرماى	كه سحرگه شكفتنم هوس است
از براى شرف به نوك مژه	خاكراه تو رفتنم هوس است

همچو حافظ به رغم مدعيان

شعر رندانه گفتنم هوس است

غزل شماره 43 تعداد ابيات 1 - 7

صحن بستان ذوق بخش و صحبت ياران خوشست	وقت گل خوش باد كز وى وقت مى خواران خوشست
از صبا هردم مشام جان ما خوش مى شود	آرى آرى طيب انفاس هواداران خوشست
ناگشوده گل نقاب آهنگ رحلت ساز كرد	ناله كن بلبل كه گلبانگ دل افگاران خوشست (42)
مرغ خوشخوان را بشارت باد كاندر راه عشق	دوست را با ناله ء شبهاى بيداران خوشست
نيست در بازار عالم خوشدلى ور زانكه هست	شيوه ء رندى و خوشباشى عياران خوشست
از زبان سوسن آزاده ام آمد به گوش	كاندرين دير كهن كار سبكباران خوشست

حافظا ترك جهان گفتن طريق خوشدليست

تا نپندارى كه احوال جهانداران خوشست

غزل شماره 44 تعداد ابيات 1 - 7

كنون كه بر كف گل جام باده صافست	به صد هزار زبان بلبلش در اوصافست
بخواه دفتر اشعار و راه صحرا گير	چه وقت مدرسه و بحث كشف كشافست
فقيه مدرسه دى مست بود و فتوى داد	كه مى حرام ولى به ز مال اوقافست
به درد وصاف ترا حكم نيست خوش در كش	كه هرچه ساقى ما داد عين الطافست (43)
ببر ز خلق وز عنقا قياس كار بگير(44)	كه صيت گوشه نشينان ز قاف تا قافست
حديت مدعيان و خيال همكاران	همان حكايت زر دوز و بوريا بافست

خموش حافظ و اين نكته هاى چون زر سرخ

نگاهدار كه قلاب شهر صرافست

غزل شماره 45 تعداد ابيات 1 - 7

در اين زمانه رفيقى كه خالى از خللست	صراحى مى صاف و سفينه ء غزلست (45)
جريده رو كه گذرگاه عافيت تنگست	پياله گير كه عمر عزيز بى بدلست
بگير طره ء مه چهره اى و قصه مخوان	كه سعد و نحس ز تاءثير زهره و زحلست
به چشم عقل درين رهگذار پرآشوب	جهان و كار جهان بى ثبات و پرخللست (46)
دلم اميد فراوان به وصل روى تو داشت	ولى اجل به ره عمر رهزن املست
نه من در جهان ز بى عملى ملولم و بس	ملالت علما هم ز علم بى عملست

به هيچ دور نخواهند يافت هشيارش (47)

چنين كه حافظ ما مست باده ء ازلست

غزل شماره 46 تعداد ابيات 1 - 11

گل در بر و مى در كف و معشوق به كامست	سلطان جهانم به چنين روز غلام است
گوشم همه بر قول نى و نغمه ء چنگست	چشمم همه بر لعل لب و گردش جام است
در مذهب ما باده حلالست و ليكن	بى روى تو اى سرو گل اندام حرام است
گو شمع مياريد در اين جمع كه امشب	در مجلس ما ماه رخ دوست تمام است
از چاشنى قند نگو هيچ و ز شكر	زآن رو كه مرا از لب شيرين تو كام است
در مجلس ما عطر مياميز كه ما را	هر لحظه ز گيسوى تو خوشبوى مشام است
تا گنج غمت در دل ويرانه مقيم است	همواره مرا كوى خرابات مقام است
از ننگ چه گوئى كه مرا نام ز ننگ است	وز نام چه پرسى كه مرا ننگ ز نام است
ميخواره و سرگشته و رنديم و نظرباز	وانكس كه چو ما نيست درين شهر كدام است
با محتسبم عيب مگوئيد كه او نيز	پيوسته چو ما در طلب عيش مدام است

حافظ منشين بى مى و معشوق زمانى

كايام گل و ياسمن و عيد صيامست

غزل شماره 47 تعداد ابيات 1 - 9

به كوى ميكده هر سالكى كه ره دانست	درى دگر زدن انديشه ء تبه دانست
بر آستانه ء ميخانه هر كه يافت رهى	ز فيض جام مى اسرار خانقه دانست
زمانه افسر رندى نداد جز به كسى	كه سرفرازى عالم درين كله دانست
هر آن كه راز دو عالم ز خط ساغر خواند	رموز جام جم از نقش خاك ره دانست
ز جور كوكب طالع سحرگهان چشمم	چنان گريست كه ناهيد ديد و مه دانست
وراى طاعت ديوانگان ز ما مطلب	كه شيخ مذهب ما عاقلى گنه دانست
دلم ز نرگس ساقى امان نخواست به جان	چرا كه شيوه آن ترك دل سيه دانست
حديث حافظ و ساغر كه مى زند پنهان	چه جاى محتسب و شحنه پادشه دانست

بلند مرتبه شاهى كه نه رواق سپهر

نمونه اى ز خم طاق بارگه دانست

غزل شماره 48 تعداد ابيات 1 - 9

صوفى از پرتو مى راز نهانى دانست	گوهر هر كس ازين لعل توانى دانست
قدر مجموعه ء گل مرغ سحر داند و بس	كه نه هركو ورقى خواند معانى دانست
عرضه كردم دو جهان بر دل كار افتاده	به جز از عشق تو باقى همه فانى دانست
آن شد اكنون كه ز افسوس عوام انديشم (48)	محتسب نيز درين عيش نهانى دانست
دلبر آسايش ما مصحلت وقت نديد	ورنه از جانب ما دل نگرانى دانست
سنگ و گل را كند از يمن نظر لعل و عقيق	هر كه قدر نفس باد يمانى دانست
اى كه از دفتر عقل آيت عشق آموزى	ترسم اين نكته به تحقيق ندانى دانست
مى بياور كه ننازد به گل باغ جهان	هر كه غارتگرى باد خزانى دانست

حافظ اين گوهر منظوم كه از طبع انگيخت

ز اثر تربيت آصف ثانى دانست

غزل شماره 49 تعداد ابيات 1 - 13

روضه ء خلد برين خلوت درويشان است	مايه ء محتشمى خدمت درويشان است
گنج عزلت كه طلمسات عجايب دارد	فتح آن در نظر رحمت درويشان است
قصر فردوس كه رضوانش به دربانى رفت	منظرى از چمن نزهت درويشان است
آن چه زر مى شود از پرتو آن قلب سياه	كيميائيست كه در صحبت درويشان است
آن كه پيشش بنهد تاج تكبر خورشيد	كبريائيست كه در حشمت درويشان است
دولتى را كه نباشد غم از آسيب زوال	بى تكلف بشنو دولت درويشان است
خسروان قبله ء حاجات جهانند ولى	سببش بندگى حضرت درويشان است
روى مقصود كه شاهان به دعا مى طلبند	مظهرش آينه ء طلعت درويشان است
از كران تا به كران لشكر ظلم است ولى	از ازل تا به ابد فرصت درويشان است
اى توانگر مفروش اين همه نخوت كه ترا	سر و زر در كنف همت درويشان است
گنج قارون كه فرو مى شود از قهر هنوز	خوانده باشى كه هم از غيرت درويشان است
حافظ ار آب حيات ازلى مى خواهى	منبعش خاك در خلوت درويشان است

من غلام نظر آصف عهدم كو را

صورت خواجگى و سيرت درويشان است

غزل شماره 50 تعداد ابيات 1 - 7

به دام زلف تو دل مبتلاى خويشتن است	بكش به غمزه كه اينش سزاى خويشتن است
گرت ز دست برآيد مراد خاطر ما	به دست باش كه خيرى به جاى خويشتن است
به جانت اى بت شيرين دهن كه همچون شمع	شبان تيره مرادم فناى خويشتن است
چو راى عشق زدى با تو گفتم اى بلبل	مكن كه آن گل خندان براى خويشتن است
به مشك چين و چگل نيست بوى گل محتاج	كه نافه هاش ز بند قباى خويشتن است
مرو بخانه ء ارباب بى مروت دهر	كه گنج عافيتت در سراى خويشتن است

بسوخت حافظ و در شرط عشقبازى ، او

هنوز بر سر عهد و وفاى خويشتن است

غزل شماره 51 تعداد ابيات 1 - 8

لعل سيراب به خون تشنه لب يار منست	وز پى ديدن او دادن جان كار منست
شرم از آن چشم سيه بادش و مژگان دراز	هر كه دل بردن او ديد و در انكار منست
ساروان رخت به دروازه مبر كان سر كو	شاهراهيست كه منزلگه دلدار منست
بنده ء طالع خويشم كه در اين قحط وفا	عشق آن لولى سرمست خريدار منست
طبله ء عطر گل و زلف عبير افشانش	فيض يك شمه ز بوى خوش عطار منست
باغبان همچو نسيمم ز در خويش مران	كاب گلزار تو از اشك چو گلنار منست
شربت قند و گلاب از لب يارم فرمود	نرگس او كه طبيب دل بيمار منست

آن كه در طرز غزل نكته به حافظ آموخت

يار شيرين سخن نادره گفتار منست

غزل شماره 52 تعداد ابيات 1 - 8

روزگاريست كه سوداى بتان دين منست	غم اين كار نشاط دل غمگين منست
ديدن روى ترا ديده ء جان بين بايد	وين كجا مرتبه ء چشم جهان بين منست
يار من باش كه زيب فلك و زينت دهر	از مه روى تو و اشك چو پروين منست
تا مرا عشق تو تعليم سخن گفتن كرد	خلق را ورد زبان مدحت و تحسين منست
دولت فقر خدايا به من ارزانى دار	كاين كرامت سبب حشمت و تمكين منست
واعظ شحنه شناس اين عظمت گو مفروش	زانكه منزلگه سلطان دل مسكين منست
يارب اين كعبه ء مقصود تماشاگه كيست	كه مغيلان طريقش گل و نسرين منست

حافظ از حشمت پرويز دگر قصه مخوان

كه لبش جرعه كش خسرو و شيرين منست

غزل شماره 53 تعداد ابيات 1 - 7

منم كه گوشه ء ميخانه خانقاه منست	دعاى پير مغان ورد صبحگاه منست
گرم ترانه ء چنگ صبوح نيست چه باك	نواى من به سحر آه عذر خواه منست
ز پادشاه و گدا فارغم بحمد الله	گداى خاك در دوست پادشاه منست
غرض ز مسجد و ميخانه ام وصال شماست	جز اين خيال ندارم خدا گواه منست
از آن زمان كه برين آستان نهادم روى	فراز مسند خورشيد تكيه گاه منست
مگر به تيغ اجل خيمه بركنم ور نه	رميدن از در دولت نه رسم و راه منست

گناه اگر چه نبود اختيار ما حافظ

تو در طريق ادب باش گو گناه منست