غزليات

غزل شماره 20 - 1

غزل شماره 1 تعداد ابيات 1 - 7

الا يا ايها الساقى ادر كاسا و ناولها	كه عشق آسان نموداول ولى افتاد مشكلها
به بوى نافه اى كاخر صبا زان طره بگشايد	ز تاب جعد مشكينش چه خون افتاد در دلها
مرا در منزل جانان چه امن عيش چون هردم	جرس فرياد مى دارد كه بر بنديد محملها
به مى سجاده رنگين كن گرت پير مغان گويد	كه سالك بى خبر نبود ز راه و رسم منزلها
شب تاريك و بيم موج و گردابى چنين هايل	كجا دانند حال ما سبكباران ساحلها
همه كارم ز خودكامى به بدنامى كشيد آخر	نهان كى ماند آن رازى كزو سازند محفلها

حضورى گر همى خواهى ازو غايب مشو حافظ

متى ما تلق من تهوى دع الدنيا و اهملها

غزل شماره 2 تعداد ابيات 1 - 8

صلاح كار كجا و من خراب كجا	ببين تفاوت ره از كجاست تا به كجا(1)
چه نسبت است به رندى صلاح و تقوى را	سماع وعظ كجا نغمه رباب كجا
مبين به سيب زنخدان كه چاه در راهست	كجا همى روى اى دل بدين شتاب كجا
دلم ز صومعه بگرفت و خرقه ء سالوس	كجاست ديرمغان و شراب ناب كجا
ز روى دوست دل دشمنان چه دريابد	چراغ مرده كجا شمع آفتاب كجا
بشد كه ياد خوشش باد روزگار وصال	خود آن كرشمه كجا رفت و آن عتاب كجا
چو كحل بينش ما خاك آستان شماست	كجا رويم بفرما ازين جناب كجا

قرار و خواب ز حافظ طمع مدار اى دوست

قرار چيست صبورى كدام و خواب كجا

غزل شماره 3 تعداد ابيات 1 - 9

اگر آن ترك شيرازى به دست آرد دل ما را	به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را
بده ساقى مى باقى كه در جنت نخواهى يافت	كنار آب ركناباد و گلگشت مصلا را
فغان كاين لوليان شوخ شيرين كار شهر آشوب	چنان بردند صبر از دل كه تركان خوان يغما را
ز عشق ناتمام ما جمال يار مستغنى است	به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روى زيبا را
من از آن حسن روزافزون كه يوسف داشت دانستم	كه عشق از پرده ء عصمت برون آرد زليخا را
اگر دشنام فرمائى و گر نفرين دعا گويم	جواب تلخ مى زيبد لب لعل شكر خارا
نصيجت گوش كن جاناكه از جان دوستتر دارند	جوانان سعادتمند پند پير دانا را
حديث از مطرب و مى گو و راز دهر كمتر جو	كه كس نگشود و نگشايد به حكمت اين معما را

غزل گفتى و در سفتى بيا و خوش بخوان حافظ

كه بر نظم تو افشاند فلك عقد ثريا را

غزل شماره 4 تعداد ابيات 1 - 7

به ملازمان سلطان كه رساند اين دعا را	كه به شكر پادشاهى ز نظر مران گدا را
ز رقيب ديوسيرت به خداى خود پناهم	مگر آن شهاب ثاقب مددى دهد خدا را
چه قيامت است جانا كه به عاشقان نمودى	دل و جان فداى رويت بنما عذار ما را
مژه ء سياهت ار كرد به خون ما اشارت	ز فريب او بينديش و غلط مكن نگارا
دل عالمى بسوزى چو عذار بر فروزى	تو ازين چه سود دارى كه نمى كنى مدارا
همه شب در اين اميدم كه نسيم صبحگاهى	به پيام آشنايان بنوازد آشنا را

به خدا كه جرعه اى ده تو به حافظ سحرخير

كه دعاى صبحگاهى اثرى كند شما را

غزل شماره 5 تعداد ابيات 1 - 13

دل مى رود ز دستم صاحبدلان خدا را	دردا كه راز پنهان خواهد شد آشكارا
كشتى شكستگانيم اى باد شرطه برخيز	باشد كه باز بينم ديدار آشنا را
ده روزه مهر گردون افسانه است و افسون	نيكى به جاى ياران فرصت شمار يارا
اى صاحب كرامت شكرانه ء سلامت	روزى تفقدى كن درويش بينوا را
آسايش دو گيتى تفسير اين دو حرف است	با دوستان مروت با دشمنان مدارا
آئينه ء سكندر جام مى است بنگر	تا بر تو عرضه دارد احوال ملك دارا
سركش مشو كه چون شمع از غيرتت بسوزد	دلبر كه در كف او موم است سنگ خارا
در حلقه ء گل و مل خوش خواند دوش بلبل	هات الصبوح هبوا يا ايها السكارا
آن تلخوش كه صوفى ام الخبائثش خواند	اشهى لنا و احلى من قبله العذارا
هنگام تنگدستى در عيش كوش و مستى	كاين كيمياى هستى قارون كند گدا را
خوبان پارسى گو بخشندگان عمرند	ساقى بده بشارت رندان پارسا را
در كوى نيكنامى ما را گذر ندادند	گر تو نمى پسندى تغييركن قضا را

حافظ به خود نپوشيد اين خرقه ء مى آلود

اى شيخ پاك دامن معذور دار ما را

غزل شماره 6 تعداد ابيات 1 - 8

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را	كه سر به كوه و بيابان تو داده اى ما را
شكر فروش كه عمرش دراز باد چرا	تفقدى نكند طوطى شكرخارا
غرور حسنت اجازت مگر نداد اى گل	كه پرسشى نكنى عندليب شيدا را
به خلق و لطف توان كرد صيد اهل نظر	به بند و دام نگيرند مرغ دانا را
ندانم از چه سبب رنگ آشنائى نيست	سهى قدان سيه چشم ماه سيما را
چو با حبيب نشينى و باده پيمائى	به ياد دار محبان باد پيما را
جز اين قدر نتوان گفت در جمال تو عيب	كه وضع مهر و وفا نيست روى زيبا را

در آسمان نه عجب گر به گفته ء حافظ

سرود زهره به رقص آورد مسيحا را

غزل شماره 7 تعداد ابيات 1 - 9

ساقيا برخيز و در ده جام را	خاك بر سر كن غم ايام را
ساغر مى بر كفم نه تا ز بر	بر كشم اين دلق ارزق فام را
گر چه بدنامى است نزد عاقلان	ما نمى خواهيم ننگ و نام را
باده در ده چند ازين باد غرور	خاك بر سر نفس نافرجام را
دود آه سينه ء نالان من	سوخت اين افسردگان خام را
محرم راز دل شيداى خود	كس نمى بينم ز خاص و عام را
با دلارامى مرا خاطر خوشست	كز دلم يك باره برد آرام را
ننگرد ديگر به سرو اندر چمن	هر كه ديد آن سرو سيم اندام را

صبر كن حافظ به سختى روز و شب

عاقبت روزى بيابى كام را

غزل شماره 8 تعداد ابيات 1 - 8

صوفى بيا كه آينه صافيست جام را	تا بنگرى صفاى مى لعل فام را
راز درون پرده ز رندان مست پرس	كاين حال نيست زاهد عالى مقام را
عنقا شكار كس نشود دام باز چين	كانجا هميشه باد به دست است دام را
در بزم دور يك دو قدح دركش و برو	يعنى طمع مدار وصال دوام را
اى دل شباب رفت و نچيدى گلى ز عيش	پيرانه سر مكن هنرى ننگ و نام را
در عيش نقد كوش كه چون آبخور نماند	آدم بهشت روضه ء دارالسلام را
ما را بر آستان تو بس حق خدمت است	اى خواجه بازبين به ترحم غلام را

حافظ مريد جام مى است اى صبا برو

وز بنده بندگى برسان شيخ جام را

غزل شماره 9 تعداد ابيات 1 - 10

رونق عهد شبابست دگر بستان را	مى رسد مژده ءگل بلبل خوش الحان را
اى صبا گر به جوانان چمن باز رسى	خدمت ما برسان سرو و گل و ريحان را
گر چنين جلوه كند مغبچه ء باده فروش	خاكروب در ميخانه كنم مژگان را
اى كه بر مه كشى از عنبر سارا چوگان	مضطرب حال مگردان من سرگردان را
ترسم اين قوم كه بر دردكشان مى خندند	در سر كار خرابات كنند ايمان را
يار مردان خدا باش كه در كشتى نوح	هست خاكى كه به آبى نخرد طوفان را(2)
برو از خانه ء گردون بدر و نان مطلب	كان سيه كاسه در آخر بكشد مهمان را
هر كه را خوابگه آخر مشتى خاكست	گو چه حاجت كه بر افلاك كشى ايوان را
ماه كنعانى من مسند مصر آن تو شد	وقت آن است كه بدرود كنى زندان را

حافظا مى خور و رندى كن و خوش باش ولى

دام تزوير مكن چون دگران قرآن را

غزل شماره 10 تعداد ابيات 1 - 7

دوش از مسجد سوى ميخانه آمد پير ما	چيست ياران طريقت بعد ازين تدبير ما
ما مريدان روى سوى قبله چون آريم چون	روى سوى خانه ء خمار دارد پير ما
در خرابات طريقت ما به هم منزل شويم	كاين چنين رفتست در عهد ازل تقدير ما
عقل اگر داند كه دل در بند زلفش چون خوشست	عاقلان ديوانه گردند از پى زنجير ما
روى خوبت آيتى از لطف بر ما كشف كرد	زان زمان جز لطف و خوبى نيست در تفسير ما
با دل سنگينت آيا هيچ در گيرد شبى	آه آتشناك و سوز سينه ء شبگير ما(3)

تير آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش

رحم كن بر جان خود پرهيز كن از تير ما

غزل شماره 11 تعداد ابيات 1 - 13

اى فروغ ماه حسن از روى رخشان شما	آب روى خوبى از چاه زنخدان شما
عزم ديدار تو دارد جان بر لب آمده	باز گردد يا برآيد چيست فرمان شما
كى دهد دست اين غرض يارب كه همدستان شوند	خاطر مجموع ما زلف پريشان شما
كس به دور نرگست طرفى نبست از عافيت	به كه نفروشند مستورى به مستان شما
بخت خواب آلود ما بيدار خواهد شد مگر؟	زانكه زد بر ديده آبى روى رخشان شما
با صبا همراه بفرست از رخت گلدسته اى	بو كه بوئى بشنويم از خاك بستان شما
عمرتان باد و مراد اى ساقيان بزم جم	گر چه جام ما نشد پر مى به دوران شما
دل خرابى مى كند دلدار را آگه كنيد	زينهار اى دوستان جان من و جان شما
دور دار از خاك و خون دامن چو بر ما بگذرى	كاندرين ره كشته بسيارند قربان شما
مى كند حافظ دعائى بشنو آمينى بگو	روزى ما باد لعل شكر افشان شما
اى صبا با ساكنان شهر يزد از ما بگو	كاى سر حق ناشناسان گوى چوگان شما
گر چه دوريم از بساط قرب ، همت دور نيست	بنده ء شاه شمائيم و ثناخوان شما

اى شهنشاه بلند اختر خدا را همتى

تا ببوسم همچو اختر خاك ايوان شما

غزل شماره 12 تعداد ابيات 1 - 10

ساقى به نور باده برافروز جام ما	مطرب بگو كه كار جهان شد به كام ما
ما در پياله عكس رخ يار ديده ايم	اى بى خبر ز لذت شرب مدام ما
هرگز نميرد آن كه دلش زنده شد به عشق	ثبت است بر جريده ء عالم دوام ما
چندان بود كرشمه و ناز سهى قدان	كايد به جلوه سرو صنوبر خرام ما
مستى به چشم شاهد دلبند ما خوش است	زانرو سپرده اند به مستى زمام ما
ترسم كه صرفه اى نبرد روز بازخواست (4)	نان حلال شيخ ز آب حرام ما
اى باد اگر به گلشن احباب بگذرى	زنهار عرضه ده بر جانان پيام ما
گو نام ما زياد به عمدا چه مى برى	خود آيد آن كه ياد نيارى ز نام ما
حافظ ز ديده دانه ء اشكى همى فشان	باشد كه مرغ وصل كند قصد دام ما

درياى اخضر فلك و كشتى هلال

هستند غرق نعمت حاجى قوام ما

غزل شماره 13 تعداد ابيات 1 - 8

مى دمد صبح و كله بست سحاب	الصبوح الصبوح يا اصحاب
مى چكد ژاله بر رخ لاله	المدام المدام يا احباب
مى وزد از چمن نسيم بهشت	هان بنوشيد دم به دم مى ناب
تخت زمرد ز دست گل به چمن	راح چون لعل آتشين درياب
در ميخانه بسته اند دگر	افتتح يا مفتح الابواب
لب و دندانت را حقوق نمك	هست بر جان و سينه هاى كباب
اين چنين موسمى عجب باشد(5)	كه ببندند ميكده به شتاب

بر رخ ساقى پرى پيكر

همچو حافظ بنوش باده ء ناب

غزل شماره 14 تعداد ابيات 1 - 8

گفتم اى سلطان خوبان رحم كن بر اين غريب	گفت در دنبال دل ره گم كند مسكين غريب
گفتمش مگذر زمانى گفت معذورم بدار	خانه پروردى چه تاب آرد غم چندين غريب
خفته بر سنجاب شاهى نازنينى را چه غم	گر ز خار و خاره سازد بستر بالين غريب
اى كه در زنجير زلفت جاى چندين آشناست	خوش فتاد آن خال مشكين بر رخ رنگين غريب
مى نمايد عكس مى در رنگ روى مهوشت	همچو برگ ارغوان بر صفحه ء نسرين غريب
بس غريب افتاده است آن مور خط گرد رخت	گر چه نبود در نگارستان خط مشكين غريب
گفتم اى شام غريبان طره ء شبرنگ تو	در سحرگاهان حذر كن چون بنالد اين غريب

گفت حافظ آشنايان در مقام حيرتند

دور نبود گر نشيند خسته و مسكين غريب

غزل شماره 15 تعداد ابيات 1 - 10

اى شاهد قدسى كه كشد بند نقابت	وى مرغ بهشتى كه دهد دانه و آبت
خوابم بشد از ديده درين فكر جگرسوز	كاغوش كه شد منزل آسايش و خوابت
درويش نمى پرسى و ترسم كه نباشد	انديشه ء آمرزش و پرواى ثوابت
راه دل عشاق زد آن چشم خمارى	پيداست ازين شيوه كه مستست شرابت
تيرى كه زدى بر دلم از غمزه خطا رفت	تا باز چه انديشه كند راى صوابت
هر ناله و فرياد كه كردم نشنيدى	پيداست نگارا كه بلند است جنابت
دور است سر آب ازين باديه هشدار	تا غول بيابان نفريبد به سرابت
تا در ره پيرى به چه آئين روى اى دل	بارى به غلط صرف شد ايام شبابت
اى قصر دلفروز كه منزلگه انسى	يارب مكناد آفت ايام خرابت

حافظ نه غلامى است كه از خواجه گريزد

صلحى كن و بازآ كه خرابم ز عتابت

غزل شماره 16 تعداد ابيات 1 - 11

خمى كه ابروى شوخ تو در كمان انداخت	به قصد جان من زار ناتوان انداخت
نبود نقش دو عالم كه رنگ الفت بود	زمانه طرح محبت نه اين زمان انداخت
به يك كرشمه كه نرگس به خودفروشى كرد	فريب چشم تو صد فتنه در جهان انداخت
شراب خورده و خوى كرده مى روى به چمن	كه آب روى تو آتش در ارغوان انداخت
به بزمگاه چمن دوش مست بگذشتم	چو از دهان توام غنچه در گمان انداخت
بنفشه طره مفتول خود گره مى زد	صبا حكايت زلف تو در ميان انداخت
ز شرم آن كه به روى تو نسبتش كردم	سمن به دست صبا خاك در دهان انداخت
من از ورع مى و مطرب نديدمى زين پيش	هواى مغبچگانم در اين و آن انداخت
كنون به آب مى لعل خرقه مى شويم	نصيبه ء ازل از خود نمى توان انداخت
مگر گشايش حافظ در اين خرابى بود	كه بخشش ازلش در مى مغان انداخت

جهان به كام من اكنون شود كه دور زمان

مرا به بندگى خواجه ء جهان انداخت

غزل شماره 17 تعداد ابيات 1 - 8

سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت	آتشى بود درين خانه كه كاشانه بسوخت
تنم از واسطه ء دورى دلبر بگداخت	جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت
سوز دل بين كه ز بس آتش اشكم دل شمع	دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت
ماجرا كم كن و بازآ كه مرا مردم چشم	خرقه از سر به درآورد و به شكرانه بسوخت
آشنائى نه غريبست كه دلسوز منست	چون من از خويش برفتم دل بيگانه بسوخت
خرقه ء زهد مرا آب خرابات ببرد	خانه عقل مرا آتش ميخانه بسوخت

ترك افسانه بگو حافظ و مى نوش دمى

كه نخفتيم شب و شمع به افسانه بسوخت (6)

غزل شماره 18 تعداد ابيات 1 - 7

ساقيا آمدن عيد مبارك بادت	وان مواعيد كه كردى مرواد از يادت
شادى مجلسيان در قدم و مقدم توست	جاى غم باد هر آن دل كه نخواهد شادت (7)
برسان بندگى دختر رز گو بدر آى	كه دم همت ما كرد ز بند آزادت
چشم بد دور كز آن تفرقه ات باز آورد	طالع نامور و دولت مادرزادت
شكر ايزد كه ز تاراج خزان رخنه نيافت	بوستان سمن و سرو و گل و شمشادت
در شگفتم كه درين مدت ايام فراق	برگرفتى ز حريفان دل و دل مى دادت

حافظ از دست مده دولت اين كشتى نوح

ورنه طوفان حوادث ببرد بنيادت

غزل شماره 19 تعداد ابيات 1 - 8

به جان خواجه و حق قديم و عهد درست	كه مونس دم صبح مدعاى دولت تست
سر شك من كه ز طوفان نوح دست برد	ز لوح سينه نيارست نقش مهر تو شست
بكن معامله اى وين دل شكسته بخر	كه با شكستگى ارزد به صد هزار درست
زبان مور به آصف دراز گشت و رواست	كه خواجه خاتم جم ياوه كرد و باز نجست
دلا طمع مبر از لطف بى نهايت دوست	چو لاف عشق زدى سر بباز چابك و چست
به صدق كوش كه خورشيد زايد از نفست	كه از دروغ سيه روى گشت صبح نخست
شدم ز دست تو شيداى كوه و دشت و هنوز	نمى كنى به ترحم نطاق سلسله سست

مرنج حافظ و از دلبران حفاظ مجوى

گناه باغ چه باشد چو اين گياه نرست

غزل شماره 20 تعداد ابيات 1 - 6

در دير مغان آمد يارم قدحى در دست	مست از مى و ميخواران از نرگس مستش مست
در نعل سمند او شكل مه نو پيدا	وز قد بلند او بالاى صنوبر پست
شمع دل دمسازم بنشست چو او برخاست (8)	و افغان ز نظربازان برخاست چو او بنشست
گر غاليه خوشبو شد در گيسوى او پيچيد	ور وسمه كمان كش گشت در ابروى او پيوست
آخر به چه گويم هست از خود خبرم چون نيست	وز بهر چه گويم نيست با وى نظرم چون هست

باز آى كه باز آيد عمر شده حافظ

هر چند كه نايد باز تيرى كه بشد از شست

غزل شماره 40 - 21

غزل شماره 21 تعداد ابيات 1 - 7

زلف آشفته و خوى كرده و خندان لب و مست	پيرهن چاك و غزلخوان و صراحى در دست
نرگسش عربده جوى و لبش افسوس كنان	نيم شب دوش ببالين من آمد بنشست
سر فرا گوش من آورد به آواز حزين	گفت اى عاشق ديرينه من خوابت هست ؟
عاشقى را كه چنين باده شبگير دهند	كافر عشق بود گر نشود باده پرست
برو اى زاهد و بر درد كشان خرده مگير	كه ندادند جز اين تحفه به ما روز الست
آن چه او ريخت به پيمانه ما نوشيديم	اگر از خمر بهشتست و گر از باده ء مست (9)

خنده ء جام مى و زلف گره گير نگار

اى بسا توبه كه چون توبه ء حافظ بشكست

غزل شماره 22 تعداد ابيات 1 - 9

شكفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست	صلاى سر خوشى اى صوفيان باده پرست (10)
اساس توبه كه در محكمى چو سنگ نمود	ببين كه جام زجاجى چه طرفه اش بشكست
بيار باده كه در بارگاه استغناء	چه پاسبان و چه سلطان چه هوشيار و چه مست
درين رباط دو در، چون ضرورتست رحيل (11)	رواق و طاق معيشت چه سربلند و چه پست
مقام عيش ميسر نمى شود بى رنج	بلى به حكم بلا بسته اند عهد الست
به هست و نيست مرنجان ضمير و خوش ميباش	كه نيستى است سرانجام هر كمال كه هست
شكوه آصفى و اسب باد و منطق طير	بباد رفت و از و خواجه هيچ طرف نبست
به بال و پر مرو از ره كه تير پرتابى	هوا گرفت زمانى ولى به خاك نشست

زبان كلك تو حافظ چه شكر آن گويد

كه گفته ء سخنت مى برند دست بدست (12)

غزل شماره 23 تعداد ابيات 1 - 7

مطلب طاعت و پيمان و صلاح از من مست	كه به پيمانه كشى شهره شدم روز الست
من همان دم كه وضو ساختم از چشمه ء عشق	چار تكبير زدم يك سره بر هر چه كه هست
مى بده تا دهمت آگهى از سر قضا	كه به روى كه شدم عاشق و از بوى كه مست
به جز آن نرگس مستانه كه چشمش مرساد	زير اين تارم فيروزه كسى خوش ننشست
جان فداى دهنش باد كه در باغ نظر	چمن آراى جهان خوشتر ازين غنچه نبست
كمر كوه كم است از كمر مور اينجا	نااميد از در رحمت مشو اى باده پرست

حافظ از دولت عشق تو سليمانى شد

يعنى از وصل تواش نيست به جز باد بدست

غزل شماره 24 تعداد ابيات 1 - 10

چو بشنوى سخن اهلدل مگو كه خطاست	سخن شناس نه يى جان من خطا اين جاست(13)
سرم به دنيى و عقبى فرو نمى آيد	تبارك اللّه از اين فتنه ها كه در سرماست
در اندرون من خسته دل ندانم كيست	كه من خموشم و او در فغان و در غوغاست
دلم ز پرده برون شد كجائى اى مطرب	بنال هان كه از اين پرده كار ما به نواست
مرا به كار جهان هرگز التفات نبود	رخ تو در نظر من چنين خوشش آراست
نخفته ام بخيالى كه مى پزد دل من	خمار صد شبه دارم شرابخانه كجاست
چنين كه صومعه آلوده شد ز خون دلم	گرم به باده بشوئيد حق به دست شماست
از آن به دير مغانم عزيز مى دارند	كه آتشى كه نميرد هميشه در دل ماست
چه ساز بود كه در پرده مى زد آن مطرب	كه رفت عمر و هنوزم دماغ پر ز هواست

نداى عشق تو ديشب در اندرون دادند

فضاى سينه ء حافظ هنوز پر ز صداست

غزل شماره 25 تعداد ابيات 1 - 8

روزه يك سو شد و عيد آمد و دلها برخاست	مى ز خمخانه به جوش آمد و مى بايد خواست
توبه زهد فروشان گران جان بگذشت	وقت رندى و طرب كردن رندان پيداست
چه ملامت بود آن را كه چنين باده خورد	اين چه عيبست بدين بى خردى وين چه خطاست
باده نوشى كه درو روى و ريائى نبود	بهتر از زهد فروشى كه درو روى و رياست
ما نه رندان ريائيم و حريفان نفاق (14)	آن كه او عالم سرّست بدينحال گواست
فرض ايزد بگزاريم و به كس بد نكنيم	و آن چه گويند روا نيست نگوئيم رواست (15)
چه شود گر من و تو چند قدح باده خوريم	باده از خون رزانست نه از خون شماست

اين چه عيبست كز آن عيب خلل خواهد بود

ور بود نيز چه شد مردم بى عيب كجاست (16)

غزل شماره 26 تعداد ابيات 1 - 9

اى نسيم سحر آرامگه يار كجاست	منزل آن مه عاشق كش عيار كجاست
شب تار است و ره وادى ايمن در پيش	آتش طور كجا موعد ديدار كجاست
هر كه آمد به جهان نقش خرابى دارد	در خرابات بگوئيد كه هشيار كجاست
آن كس است اهل بشارت كه اشارت داند	نكته ها هست بسى محرم اسرار كجاست
هر سر موى مرا با تو هزاران كار است	ما كجائيم و ملامتگر بيكار كجاست
باز پرسيد ز گيسوى شكن در شكنش	كاين دل غمزده سرگشته گرفتار كجاست
عقل ديوانه شد آن سلسله ء مشكين كو	دل ز ما گوشه گرفت ابروى دلدار كجاست
ساقى و مطرب و مى جمله مهياست ولى	عيش بى يار مهيا نشود يار كجاست

حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج

فكر معقول بفرما گل بى خار كجاست