***  ديوان حافظ  ***

غزليات

الا يا ايها الساقى ادر كاسا و ناولها        كه عشق آسان نموداول ولى افتاد مشكلها
صلاح كار كجا و من خراب كجا        ببين تفاوت ره از كجاست تا به كجا
اگر آن ترك شيرازى به دست آرددل ما را        به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را
به ملازمان سلطان كه رساند اين دعا را        كه به شكرپادشاهى ز نظر مران گدا را
دل مى رود ز دستم صاحبدلان خدا را        دردا كه راز پنهانخواهد شد آشكارا
صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را        كه سر به كوه وبيابان تو داده اى ما را
ساقيا برخيز و در ده جام را        خاك بر سر كن غم ايام را
صوفى بيا كه آينه صافيست جام را        تا بنگرى صفاىمى لعل فام را
رونق عهد شبابست دگر بستان را        مى رسد مژده ءگل بلبل خوش الحان را
دوش از مسجد سوى ميخانه آمد پير ما        چيست ياران طريقت بعد ازين تدبير ما
اى فروغ ماه حسن از روى رخشان شما        آب روى خوبى از چاهزنخدان شما
ساقى به نور باده برافروز جام ما        مطرب بگو كه كارجهان شد به كام ما
مى دمد صبح و كله بست سحاب        الصبوح الصبوح يااصحاب
گفتم اى سلطان خوبان رحم كن بر اين غريب        گفت دردنبال دل ره گم كند مسكين غريب
اى شاهد قدسى كه كشد بند نقابت        وى مرغ بهشتى كه دهددانه و آبت
خمى كه ابروى شوخ تو در كمان انداخت        به قصد جان منزار ناتوان انداخت
سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت        آتشى بود درينخانه كه كاشانه بسوخت
ساقيا آمدن عيد مبارك بادت        وان مواعيد كه كردى مرواد ازيادت
به جان خواجه و حق قديم و عهد درست        كه مونس دم صبحمدعاى دولت تست
در دير مغان آمد يارم قدحى در دست        مست از مى و ميخواران ازنرگس مستش مست
زلف آشفته و خوى كرده و خندان لب و مست        پيرهن چاك وغزلخوان و صراحى در دست
شكفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست        صلاى سر خوشىاى صوفيان باده پرست
مطلب طاعت و پيمان و صلاح از من مست        كه به پيمانه كشىشهره شدم روز الست
چو بشنوى سخن اهلدل مگو كه خطاست        سخن شناس نه يى جان من خطا اين جاست
روزه يك سو شد و عيد آمد و دلها برخاست        مى ز خمخانهبه جوش آمد و مى بايد خواست
اى نسيم سحر آرامگه يار كجاست       منزل آن مه عاشق كش عيار كجاست
دل و دينم شد و دلبر به ملامت برخاست        گفت با ما منشينكز تو سلامت برخاست
خيال روى تو در هر طريق همره ماست        نسيم موى تو پيوندجان آگه ماست
آن شب قدرى كه گويند اهل خلوت امشب است        يا رب اينتاءثير دولت در كدامين كوكبست
ما را ز خيال تو چه پرواى شرابست        خم گو سر خود گيركه خمخانه خرابست
زلفت هزار دل به يكى تار مو ببست        راه هزار چاره گر ازچارسو ببست
خدا چو صورت ابروى دلگشاى تو بست        گشاد كار من اندر كرشمه هاى تو بست
خلوت گزيده را به تماشا چه حاجتست        چون كوى دوست هست به صحرا چه حاجتست
رواق منظر چشم من آشيانه ء تست        كرم نما و فرودآ كه خانه خانه ء تست
برو به كار خود اى واعظ اين چه فريادست        مرا فتادهدل از ره ترا چه افتادست
بيا كه قصر امل سخت سست بنيادست        بيار باده كه بنيادعمر بر بادست
تا سر زلف تو در دست نسيم افتادست       دل سودازده از غصه دو نيم افتادست
بى مهر رخت روز مرا نور نماندست        وز عمر مرا جز شب ديجور نماندست
باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبرست        شمشاد خانه پرور مناز كه كمترست
المنه لله كه در ميكده بازست        زانرو كه مرا بر در او روىنيازست
اگر چه باده فرح بخش و باد گل بيزست        به بانگ چنگمخور مى كه محتسب تيزست
حال دل با تو گفتنم هوس است        خبردل شنفتنم هوس است
صحن بستان ذوق بخش و صحبت ياران خوشست        وقت گل خوش باد كز وى وقت مى خواران خوشست
كنون كه بر كف گل جام باده صافست        به صد هزار زبان بلبلش در اوصافست
در اين زمانه رفيقى كه خالى از خللست        صراحى مىصاف و سفينه ء غزلست
گل در بر و مى در كف و معشوق به كامست        سلطان جهانم به چنين روز غلام است
به كوى ميكده هر سالكى كه ره دانست        درى دگر زدن انديشه ء تبه دانست
صوفى از پرتو مى راز نهانى دانست        گوهر هر كس ازينلعل توانى دانست
روضه ء خلد برين خلوت درويشان است        مايه ء محتشمىخدمت درويشان است
به دام زلف تو دل مبتلاى خويشتن است        بكش به غمزه كهاينش سزاى خويشتن است
لعل سيراب به خون تشنه لب يار منست        وز پى ديدن اودادن جان كار منست
روزگاريست كه سوداى بتان دين منست        غم اين كار نشاطدل غمگين منست
منم كه گوشه ء ميخانه خانقاه منست        دعاى پير مغان وردصبحگاه منست
ز گريه مردم چشمم نشسته در خونست        ببين كه در طلبتحال مردمان چونست
خم زلف تو دام كفر و دين است        ز كارستان او يك شمه ايناست
دارم اميد عاطفتى از جناب دوست        كردم جنايتى و اميدم به عفواوست
سر ارادت ما و آستان حضرت دوست        كه هرچه بر سر ما مىرود ارادت اوست
آن سيه چرده كه شيرينى عالم با اوست        چشم ميگون لبخندان دل خرم با اوست
دل سراپرده ء محبت اوست        ديده آيينه دار طلعت اوست
صبا اگر گذرى افتدت به كشور دوست        بيار نفحه اى ازگيسوى معنبر دوست
آن پيك نامور كه رسيد از ديار دوست        آورد حرز جان ز خطمشكبار دوست
مرحبا اى پيك مشتاقان بده پيغام دوست        تا كنم جان از سررغبت فداى نام دوست
روى تو كس نديد و هزارت رقيب هست        در غنچه اى هنوز وصدت عندليب هست
اگر چه عرض هنر پيش يار بى ادبيست        زبان خموش وليكن دهان پر از عربيست
خوشتر ز عيش و صحبت و باغ و بهار چيست        ساقى كجاستگو سبب انتظار چيست
بنال بلبل اگر با منت سر ياريست        كه ما دو عاشق زاريم و كارما زاريست
يارب اين شمع دلفروز ز كاشانه ء كيست        جان ما سوختبپرسيد كه جانانه ء كيست
ما هم اين هفته شد از شهر و بچشمم ساليست       حال هجران تو چه دانى كه چه مشكل حاليست
كس نيست كه افتاده ء آن زلف دو تانيست        در رهگذر كيست كهدامى ز بلا نيست
مردم ديده ء ما جز به رخت ناظر نيست       دل سرگشته ء ما غير ترا ذاكر نيست
زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نيست        در حق ماهر چه گويدجاى هيچ اكراه نيست
راهيست راه عشق كه هيچش كناره نيست        آنجا جز آن كهجان بسپارند چاره نيست
روشن از پرتو رويت نظرى نيست كه نيست        منت خاك درتبر بصرى نيست كه نيست
حاصل كارگه كون و مكان اين همه نيست        باده پيش آر كهاسباب جهان اين همه نيست
خواب آن نرگس فتان تو بى چيزى نيست        تاب آن زلفپريشان تو بى چيزى نيست
جز آستان توام در جهان پناهى نيست        سر مرا به جز اين درحواله گاهى نيست
عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه سرشت        كه گناه دگران برتو نخواهند نوشت
كنون كه مى دمد از بوستان نسيم بهشت        من و شراب فرحبخش و يار حور سرشت
بلبلى برگ گلى خوش رنگ در منقار داشت        و اندر آنبرگ و نوا خوش ناله هاى زار داشت
ديدى كه يار جز سر جور و ستم نداشت        بشكست عهد و ازغم ما هيچ غم نداشت
صبحدم مرغ چمن با گل نو خاسته گفت        نازكم كن كه درينباغ بسى چون تو شكفت
آن ترك پرى چهره كه دوش از بر ما رفت        آيا چه خطا ديدكه از راه خطا رفت
شربتى از لب لعلش نچشيديم و برفت        روى مه پيكر اوسير نديديم و برفت
گر ز دست زلف مشكينت خطائى رفت رفت        ور ز هندوى شمابر ما جفائى رفت رفت
ساقى بيا كه يار ز رخ پرده بر گرفت        كار چراغخلوتيان باز در گرفت
حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت        آرى به اتفاق جهان مىتوان گرفت
ساقى بيار باده كه ماه صيام رفت        درده قدح كه موسمناموس و نام رفت
شنيده ام سخنى خوش كه پير كنعان گفت        فراق يار نه آنمى كند كه بتوان گفت
چه لطف بود كه ناگاه رشحه ء قلمت        حقوق خدمت ما عرضهكرد بر قلمت
يا رب سببى ساز كه يارم به سلامت        باز آيد و برهاندماز بند ملامت
اى هدهد صبا به سبا مى فرستمت        بنگر كه از كجا بهكجا مى فرستمت
اى غايب از نظر به خدا مى سپارمت        جانم بسوختى و بهدل دوست دارمت
مير من خوش مى روى كاندر سرا پا ميرمت        خوش خرامان شوكه پيش قدر عنا ميرمت
زان يار دلنوازم شكريست با شكايت        گر نكته دان عشقىبشنو تو اين حكايت
مدامم مست مى دارد نسيم جعد گيسويت        خرابم مى كند هر دمفريب چشم جادويت
دى پير مى فروش كه ذكرش بخير باد        گفتا شراب نوشو غم دل ببر زياد
شراب و عيش نهان چيست كار بى بنياد        زديم بر صفرندان و هر چه باداباد
دوش آگهى ز يار سفر كرده داد باد        من نيزدل به باد دهم هر چه باد باد
روز وصل دوستداران ياد باد        ياد باد آن روزگاران يادباد
جمالت آفتاب هر نظر باد        ز خوبى روى خوبت خوبترباد
صوفى ار باده به اندازه خورد نوشش باد        ورنه انديشهء اين كار فراموشش باد
تنت بناز طبيبان نيازمند مباد        وجود نازكت آزرده ء گزند مباد
حسن تو هميشه در فزون باد        رويت همه ساله لاله گونباد
ديرست كه دلدار پيامى نفرستاد        ننوشت سلامى وكلامى نفرستاد
پيرانه سرم عشق جوانى به سر افتاد        وان راز كه دردل بنهفتم به در افتاد
عكس روى تو چو در آينه ء جام افتاد        عارف از خنده مى درطمع خام افتاد
آن كه رخسار ترا رنگ گل و نسرين داد        صبر و آرام تواندبه من مسكين داد
بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانى داد        كه تاب من بهجهان طره ء فلانى داد
هماى اوج سعادت به دام ما افتد        اگر ترا گذرى بر مقامما افتد
درخت دوستى بنشان كه كام دل به بار آرد       نهال دشمنى بر كن كه رنج بى شمار آرد
كسى كه حسن و خط دوست در نظر دارد        محقق است كه اوحاصل بصر دارد
دل ما به دور رويت ز چمن فراغ دارد        كه چو سر و پاىبندست و چو لاله داغ دارد
دلى كه غيب نمايست و جام جم دارد        ز خاتمى كه دمى گمشود چه غم دارد
آن كس كه به دست جام دارد        سلطانى جم مدام دارد
بتى دارم كه گرد گل ز سنبل سايبان دارد        بهار عارضشخطى به خون ارغوان دارد
جان بى جمال جانان ميل جهان ندارد        هر كس كه اين ندارد حقاكه آن ندارد
روشنى طلعت تو ماه ندارد        پيش توگل رونق گياه ندارد
هر آن كو خاطر مجموع و يار نازنين دارد        سعادت همدم اوگشت و دولت همنشين دارد
هر آن كه جانب اهل خدا نگه دارد        خداش در همهحال از بلا نگه دارد
آن كه از سنبل او غاليه تابى دارد        باز با دلشدگان نازو عتابى دارد
شاهد آن نيست كه موئى و ميانى دارد        بنده ء طلعت آن باشكه آنى دارد
مطرب عشق عجب ساز و نوائى دارد        نقش هر نغمه كه زد راهبه جائى دارد
اگر نه باده غم دل زياد ما ببرد        نهيب حادثه بنياد ما ز جاببرد
نيست در شهر نگارى كه دل ما ببرد        بختم ار يار شودرختم از اين جا ببرد
من و صلاح و سلامت كس اين گمان نبرد        كه كسبرند خرابات ظنّ آن نبرد
سحر بلبل حكايت با صبا كرد        كه عشق روىگل با ما چه ها كرد
به آب روشن مى عارفى طهارت كرد        على الصباح كهميخانه را زيارت كرد
بيا كه ترك فلك خان روزه غارت كرد       هلال عيد به دور قدح اشارت كرد
صوفى نهاد دام و سر حقه باز كرد        بنياد مكر با فلكحقه باز كرد
بلبلى خون دلى خورد و گلى حاصل كرد        باد غيرت بهصدش خار پريشان دل كرد
چو باد عزم سر كوى يار خواهم كرد        نفس به بوى خوششمشكبار خواهم كرد
دست در حلقه ء آن زلف دو تا نتوان كرد        تكيه بر عهد توو باد صبا نتوان كرد
ياد باد آن كه ز ما وقت سفر ياد نكرد        به وداعىدل غمديده ء ما شاد نكرد
دلبر برفت و دلشدگان را خبر نكرد        ياد حريف شه رورفيق سفر نكرد
رو بر رهش نهادم و بر من گذر نكرد        صد لطف چشم داشتمو يك نظر نكرد
ديدى اى دل كه غم عشق دگر بار چه كرد        چون بشد دلبرو با يار وفادار چه كرد
دوستان دختر رز توبه ز مستورى كرد        شد سوى محتسب وكار به دستورى كرد
سالها دل طلب جام جم از ما مى كرد        وانچه خود داشت زبيگانه تمنا مى كرد
به سر جام جم آنگه نظر توانى كرد        كه خاك ميكدهكحل بصر توانى كرد
چه مستى است ندانم كه رو به ما آورد        كه بود ساقى و اينباده از كجا آورد
صبا وقت سحر بوئى ز زلف يار مى آورد       دل شوريده ء ما را ببو در كار مى آورد
نسيم باد صبا دوشم آگهى آورد        كه روز محنت و غم رو بهكو تهى آورد
يارم چو قدح به دست گيرد        بازار بتان شكست گيرد
دلم جز مهر مهرويان طريقى برنمى گيرد        ز هر در مى دهمپندش و ليكن درنمى گيرد
ساقى ار باده ازين دست به جام اندازد        عارفان را همه درشرب مدام اندازد
دمى با غم به سر بردن جهان يك سر نمى ارزد        به مىبفروش دلق ما كزين بهتر نمى ارزد
در ازل پرتو حسنت ز تجلى دم زد        عشق پيدا شد و آتش بههمه عالم زد
سحر چون خسرو خاور علم بر كوهساران زد        بدست مرحمتيارم در اميدواران زد
راهى بزن كه آهى بر ساز آن توان زد        شعرى بخوان كهبا او رطل گران توان زد
اگر روم ز پيش فتنه ها برانگيزد        ور از طلب بنشينم بهكينه برخيزد
به حسن و خلق و وفا كس به يار ما نرسد        ترا درين سخنانكار كار ما نرسد
هر كه را با خط سبزت سر سودا باشد        پاىازين دايره بيرون ننهد تا باشد
من و انكار شراب اين چه حكايت باشد        غالبا اين قدرمعقل و كفايت باشد
نقد صوفى نه همه صافى بى غش باشد        اى بسا خرقهكه مستوجب آتش باشد
خوش آمد گل وز آن خوشتر نباشد        كه در دستت به جزساغر نباشد
خوشست خلوت اگر يار يار من باشد        نه من بسوزم و اوشمع انجمن باشد
كى شعر تر انگيزد خاطر كه حزين باشد        يكنكته ازين معنى گفتيم و همين باشد
نفس باد صبا مشك فشان خواهد شد        عالم پير دگر بارهجوان خواهد شد
مرا مهر سيه چشمان ز سر بيرون نخواهد شد        قضاىآسمانست اين و ديگر گون نخواهد شد
روز هجران و شب فرقت يار آخر شد        زدم اينفال و گذشت اختر و كار آخر شد
ستاره اى بدرخشيد و ماه مجلس شد       دل رميده ء ما را رفيق و مونس شد
گداخت جان كه شود كار دل تمام و نشد        بسوختيم درينآرزوى خام و نشد
يارى اندر كس نمى بينيم ياران را چه شد        دوستى كى آخرآمد دوستداران را چه شد
زاهد خلوت نشين دوش به ميخانه شد        از سر پيمان برفتبا سر پيمانه شد
دوش از جناب آصف پيك بشارت آمد        كز حضرت سليمانعشرت اشارت آمد
عشق تو نهال حيرت آمد        وصل توكمال حيرت آمد
در نمازم خم ابروى تو با ياد آمد        حالتى رفت كه محراببه فرياد آمد
مژده اى دل كه دگر باد صبا باز آمد        هدهد خوش خبر ازطرف سبا باز آمد
صبا به تهنيت پير مى فروش آمد        كه موسم طرب و عيش وناز و نوش آمد
سحرم دولت بيدار به بالين آمد        گفت برخيز كه آنخسرو شيرين آمد
اى پسته ء تو خنده زده بر حديث قند        مشتاقم از براى خدايك شكر بخند
بعد ازين دست من و دامن آن سرو بلند        كه به بالاى چماناز بن و بيخم بر كند
نه هر كه چهره بر افروخت دلبرى داند        نه هر كه آينهسازد سكندرى داند
هر كه شد محرم دل در حرم يار بماند        وانكه اين كارندانست در انكار بماند
رسيد مژده كه ايام غم نخواهد ماند        چنان نماند و چنين نيز همنخواهد ماند
حسب حالى ننوشتيم و شد ايامى چند        محرمى كو كه فرستمبه تو پيغامى چند
دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند        و اندر آن ظلمت شب آبحياتم دادند
دوش ديدم كه ملائك در ميخانه زدند       گل آدم بسرشتند و به پيمانه زدند
نقدها را بود آيا كه عيارى گيرند        تا همه صومعه دارانپى كارى گيرند
گر مى فروش حاجت رندان روا كند        ايزد گنه ببخشد ودفع بلا كند
دلا بسوز كه سوز تو كارها بكند        نياز نيم شبى دفع صدبلا بكند
مرا به رندى و عشق آن فضول عيب كند        كه اعتراض براسرار علم غيب كند
طاير دولت اگر باز گذارى بكند        يار باز آيد و باوصل قرارى بكند
كلك مشكين تو روزى كه ز ما ياد كند        ببرد اجر دو صد بندهكه آزاد كند
آن كيست كز روى كرم با من وفادارى كند        بر جاى بد كارىچو من يك دم نكوكارى كند
سرو چمان من چرا ميل چمن نمى كند        همدمگل نمى شود ياد سمن نمى كند
در نظر بازى ما بيخبران حيرانند        من چنينم كهنمودم دگر ايشان دانند
سمن بويان غبار غم چو بنشينند بنشانند        پرى رويان قراراز دل چو بستيزند بستانند
غلام نرگس مست تو تاج دارانند        خراب بادهلعل تو هوشيارانند
آنان كه خاك را به نظر كيميا كنند        آيا بود كه گوشهچشمى بما كنند
شاهدان گر دلبرى زينسان كنند        زاهدان را رخنه در ايمانكنند
گفتم كيم دهان و لبت كامران كنند        گفتا بچشم هر چه توگوئى چنان كنند
واعظان كاين جلوه در محراب و منبر مى كنند        چون به خلوتمى روند آن كار ديگر مى كنند
دانى كه چنگ و عود چه تقرير مى كنند؟        پنهان خوريد بادهكه تعزير مى كنند
شراب بى غش و ساقى خوش دو دام رهند        كه زيركان جهاناز كمندشان نرهند
بود آيا كه در ميكده ها بگشايند        گره از كار فرو بسته ءما بگشايند
كنون كه در چمن آمد گل از عدم بوجود        بنفشه در قدم او نهادسر بسجود
سالها دفتر ما در گرو صهبا بود        رونق ميكده از درس ودعاى ما بود
ياد باد آن كه نهانت نظرى با ما بود        رقم مهر تو برچهره ء ما پيدا بود
تا ز ميخانه و مى نام و نشان خواهد بود        سر ما خاك ره پيرمغان خواهد بود
پيش ازينت بيش ازين انديشه ء عشاق بود        مهرورزى تو باما شهره ء آفاق بود
ياد باد آن كه سر كوى توام منزل بود        ديده را روشنى ازخاك درت حاصل بود
خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود        گر تو بيداد كنىشرط مروت نبود
قتل اين خسته به شمشير تو تقدير نبود        ور نه هيچ ازدل بيرحم تو تقصير نبود
دوش در حلقه ء ما قصه ء گيسوى تو بود        تادل شب سخن از سلسله ء موى تو بود
دوش مى آمد و رخساره برافروخته بود        تا كجا بازدل غمزده اى سوخته بود
يك دو جامم دى سحرگه اتفاق افتاده بود        وز لب ساقىشرابم در مذاق افتاده بود
گوهر مخزن اسرار همانست كه بود        حقه ء مهر بدان مهر ونشانست كه بود
به كوى ميكده يارب سحر چه مشغله بود؟        كه جوش شاهد و ساقى و شمع و مشعله بود
ديدم به خواب خوش كه به دستم پياله بود        تعبير رفت و كار به دولت حواله بود
آن يار كزو خانه ء ما جاى پرى بود        سر تا قدمش چون پرى از عيب برى بود
مسلمانان مرا وقتى دلى بود        كه با وى گفتمى گر مشكلىبود
در ازل هر كو به فيض دولت ارزانى بود        تا ابد جاممرادش همدم جانى بود
از ديده خون دل همه بر روى ما رود        بر روى ما زديدهچگويم چه ها رود
چو دست بر سر زلفش زنم به تاب        رود ور آشتى طلبم با سر عتاب رود
از سركوى تو هركو بملامت برود        نرود كارش و آخربه خجالت برود
خوشا دلى كه مدام از پى نظر نرود        به هر درش كه بخوانند بى خبر نرود
هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود        هرگز از ياد من آنسرو خرامان نرود
ساقى حديث سرو و گل و لاله مى رود        وين بحث با ثلاثهء غساله مى رود
ترسم كه اشك در غم ما پرده در شود        وين را ز سر به مهر به عالم سمر شود
گر چه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود        تا ريا ورزد وسالوس مسلمان نشود
گر من از باغ تو يك ميوه بچينم چه شود        پيش پائى به چراغ تو ببينم چه شود
بخت از دهان دوست نشانم نمى دهد        دولت خبر ز راز نهانم نمى دهد
ابر آذارى برآمد باد نوروزى وزيد        وجه مى مى خواهم ومطرب كه مى گويد رسيد
جهان بر ابروى عيد از هلال وسمه كشيد       هلال عيد در ابروى يار بايد ديد
رسيد مژده كه آمد بهار و سبزه دميد        وظيفه گر برسدمصرفش گلست و نبيد
اگر به باده ء مشكين دلم كشد شايد        كه بوى خير ز زهدريا نمى آيد
بر سر آنم كه گر ز دست بر آيد        دست به كارى زنم كه غصه سر آيد
گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آيد        گفتم كه ماه من شوگفتا اگر بر آيد
دست از طلب ندارم تا كام من بر آيد        يا تن رسد به جانان يا جان زتن بر آيد
چو آفتاب مى از مشرق پياله بر آيد        ز باغ عارض ساقىهزار لاله بر آيد
زهى خجسته زمانى كه يار باز آيد        به كام غمزدگان غمگسار باز آيد
اگر آن طاير قدسى ز درم باز آيد        عمر بگذشته به پيرانه سرم بازآيد
مژده اى دل كه مسيحا نفسى مى آيد        كه ز انفاس خوشش بوىكسى مى آيد
نفس برآمد و كام از تو بر نمى آيد        فغان كه بخت من ازخواب در نمى آيد
معاشران ز حريف شبانه ياد آريد        حقوق بندگى مخلصانه ياد آريد
بيا كه رايت منصور پادشاه رسيد        نويد فتح و بشارتبه مهر و ماه رسيد
بوى خوش تو هر كه ز باد صبا شنيد        از يار آشنا سخن آشنا شنيد
معاشران گره از زلف يار باز كنيد        شبى خوشست بدين قصه اش دراز كنيد
الا اى طوطى گوياى اسرار        مبادا خاليت شكر ز منقار
عيدست و آخر گل و ياران در انتظار        ساقى بهروى شاه ببين ماه و مى بيار
صبا ز منزل جانان گذر دريغ مدار        وزو به عاشق بىدل خبر دريغ مدار
اى صبا نكهتى از كوى فلانى به من آر        زار و بيمار غمم راحت جانى به من آر
اى صبا نكهتى از خاك ره يار بيار        ببر اندوهدل و مژده دلدار بيار
روى بنماى و وجود خودم از ياد ببر        خرمن سوختگان را همهگو باد ببر
شب وصل است و طى شد نامه ء هجر        سلام فيه حتى مطلع الفجر
گر بود عمر و به ميخانه رسم بار دگر        به جز از خدمت رندان نكنم كار دگر
اى خرم از فروغ رخت لاله زار عمر        بازآ كه ريخت بىگل رويت بهار عمر
ديگر ز شاخ سرو سهى بلبل صبور        گلبانگ زد كه چشمبداز روى گل بدور
يوسف گم گشته باز آيد به كنعان غم مخور        كلبه ءاحزان شود روزى گلستان غم مخور
نصيحتى كنمت بشنو و بهانه مگير        هر آن چه ناصح مشفق بگويدت بپذير
روى بنماى و مرا گو كه زجان دل بر گير        پيش شمعآتش پروانه به جان گو در گير
اى سرو ناز حسن كه خوش مى روى به ناز        عشاق را بهناز تو هرلحظه صد نياز
منم كه ديده به ديدار دوست كردم باز        چه شكر گويمت اىكار ساز بنده نواز
هزار شكر كه ديدم به كام خويشت باز        ز روى صدق وصفا گشته با دلم دمساز
حال خونين دلان كه گويد باز        وز فلك خون خم كه جويدباز
بيا و كششى ما در شط شراب انداز        خروش و ولوله در جان شيخ و شاب انداز
خيز و در كاسه زر آب طربناك انداز        پيشتر زانكه شودكاسه سر خاك انداز
برنيامد از تمناى لبت كامم هنوز        بر اميد جام لعلت دردىآشامم هنوز
دلم رميده ء لولى و شيست شورانگيز        دروغ وعده وقتال وضع و رنگ آميز
اى صبا گر بگذرى بر ساحل رود ارس        بوسه زن برخاك آن وادى و مشكين كن نفس
گلعذارى ز گلستان جهان ما را بس        زين چمن سايه ء آنسرو روان ما را بس
دلا رفيق سفر بخت نيكخواهت بس        نسيم روضه ء شيراز پيكراهت بس
جانا ترا كه گفت كه احوال ما مپرس        بيگانه گرد و قصه هيچ آشنا مپرس
درد عشقى كشيده ام كه مپرس        زهر هجرى چشيده ام كه مپرس
دارم از زلف سياهش گله چندان كه مپرس        كه چنان زو شده امبى سر و سامان كه مپرس
اگر رفيق شفيقى درست پيمان باش        حريف خانه وگرمابه و گلستان باش
باز آى و دل تنگ مرا مونس جان باش        وين سوخته را محرماسرار نهان باش
به دور لاله قدح گير و بى ريا مى باش        به بوىگل نفسى همدم صبا مى باش
صوفى گلى بچين و مرقع بخار بخش        وين زهد خشك رابه مى خوشگوار بخش
باغبان گر پنج روزى صحبت گل بايدش        بر جفاى خارهجران صبر بلبل بايدش
فكر بلبل همه آنست كه گل شد يارش       گل در انديشه كه چون عشوه كند در كارش
شراب تلخ مى خواهم كه مرد افكن بود زورش        كه تا يكدم بياسايم ز دنيا و شر و شورش
خوشا شيراز و وضع بى مثالش        خداوندا نگه دار اززوالش
يارب اين نو گل خندان كه سپردى به منش        مى سپارم بهتو از چشم حسود چمنش
چو بر شكست صبا زلف عنبر افشانش        به هر شكسته كه پيوست تازه شد جانش
در عهد پادشاه خطا بخش جرم پوش        حافظ قرابه كش شدو مفتى پياله نوش
دوش با من گفت پنهان كاردانى تيز هوش        و ز شما پنهان نشايد كرد سر مى فروش
سحر ز هاتف غيبم رسيد مژده به گوش        كه دور شاه شجاعست مى دلير بنوش
هاتفى از گوشه ء ميخانه دوش        گفت ببخشند گنه مىبنوش
اى همه شكل تو مطبوع و همه جاى تو خوش        دلم از عشوه ءشيرين شكرخاى تو خوش
كنار آب و پاى بيد و طبع شعر و يارى خوش        معاشردلبرى شيرين و ساقى گلعذارى خوش
مجمع خوبى و لطفست عذار چو مهش        ليكنش مهر و وفا نيستخدايا بدهش
دلم رميده شد و غافلم من درويش        كه آن شكارى سرگشته راچه آمد پيش
ما آزموده ايم درين شهر بخت خويش        بيرون كشيد بايد ازين ورطه رخت خويش
بامدادان كه ز خلوتگه كاخ ابداع        شمع خاور فكند برهمه اطراف شعاع
قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع        كه نيست با كسم ازبهر مال و جاه نزاع
در وفاى عشق تو مشهور خوبانم چو شمع        شب نشين كوىسربازان و رندانم چو شمع
طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به كف        گر بكشم زهى طرب ور بكشد زهى شرف
زبان خامه ندارد سر بيان فراق        و گرنه شرح دهم باتو داستان فراق
مقام امن و مى بى غش و رفيق شفيق        گرت مدام ميسر شودزهى توفيق
اى دل ريش مرا با لب تو حق نمك        حق نگه دار كه من مى روماللّه معك
اگر شراب خورى جرعه اى فشان بر خاك        از آن گناه كه نفعى رسد به غير چه باك
هزار دشمنم ار مى كنند قصد هلاك        گرم تو دوستى ازدشمنان ندارم باك
داراى جهان نصرت دين خسرو كامل        يحيى بن مظفر ملك عالم عادل
خوش خبر باشى اى نسيم شمال        كه به ما مى رسد زمان وصال
شممت روح و داد و شمت برق وصال        بيا كه بوى ترا ميرماى نسيم شمال
به وقت گل شدم از توبه ء شراب خجل        كه كس مباد ز كردار ناصواب خجل
اگر به كوى تو باشد مرا مجالوصول        رسد به دولت وصل تو كار من بهاصول
هر نكته اى كه گفتم در وصف آن شمايل        هر كو شنيد گفتا لله درقايل
اى رخت چون خلد و لعلت سلسبيل        سلسبيلت كرده جان و دل سبيل
بشرى اذالسلامه حلت بذى سلم        لله حمد معترف غايهالنعم
عشق بازى و جوانى و شراب لعل فام        مجلس انس و حريف همدم و شرب مدام
مرحبا طاير فرخ ‌پى فرخنده پيام        خير مقدم چه خبر دوست كجا يار كدام
عاشق روى جوانى خوش نو خاسته ام        وز خدا شادى اين غم به دعا خواسته ام
باز آى ساقيا كه هواخواه خدمتم        مشتاق بندگى و دعاگوىدولتم
به غير از آن كه بشد دين و دانش از دستم        بيا بگو كه زعشقت چه طرف بر بستم
دوش بيمارى چشم تو ببرد از دستم        ليكن از لطف لبت صورت جان مى بستم
زلف بر باد مده تا ندهى بر بادم        ناز بنياد مكن تا نكنىبنيادم
فاش مى گويم و از گفته ء خود دلشادم        بنده ء عشقم و ازهر دو جهان آزادم
مرا مى بينى و هر دم زيادت مى كنى در دم        ترا مى بينم وميلم زيادت مى شود هر دم
سالها پيروى مذهب رندان كردم        تا به فتوى خرد حرص به زندان كردم
ديشب به سيل اشك ره خواب مى زدم        نقشى به ياد خط توبر آب مى زدم
هر چند پير و خسته دل و ناتوان شدم        هرگه كه ياد روىتو كردم جوان شدم
خيال نقش تو در كارگاه ديده كشيدم        به صورت تو نگارى نديدم و نشنيدم
تو همچو صبحى و من شمع خلوت سحرم        تبسمى كن و جان بين كه چون همى سپرم
جوزا سحر نهاد حمايل برابرم        يعنى غلام شاهم و سوگندمى خورم
من كه باشم كه بر آن خاطر عاطر گذرم        لطفها مى كنى اىخاك درت تاج سرم
ز دست كوته خود زير بارم        كه از بالا بلندان شرمسارم
گر چه افتاد ز زلفش گرهى در كارم        همچنان چشم گشاداز كرمش مى دارم
گر دست دهد خاك كف پاى نگارم        بر لوح بصر خط غبارىبنگارم
در نهانخانه عشرت صنمى خوش دارم        كز سر زلف و رخش نعل در آتش دارم
مرا عهديست با جانان كه تا جان در بدن دارم        هوادارانكويش را چو جان خويشتن دارم
به تيغم گر كشد دستش نگيرم        وگر تيرم زند منت پذيرم
مزن بر دل ز نوك غمزه تيرم        كه پيش چشم بيمارت بميرم
در خرابات مغان گر گذر افتد بازم       حاصل خرقه و سجاده روان در بازم
گر دست رسد در سر زلفين تو بازم        چون گوى چه سرها كه به چوگان تو بازم
نماز شام غريبان چو گريه آغازم        به مويه هاى غريبانه قصه پردازم
مژده ء وصل تو كو كز سر جان برخيزم        طاير قدسم و ازدام جهان برخيزم
من دوستدار روى خوش و موى دلكشم        مدهوش چشم مست و مىصاف بى غشم
چرا نه در پى عزم ديار خود باشم        چرا نه خاك سر كوىيار خود باشم
خيال روى تو چون بگذرد به گلشن چشم       دل از پى نظر آيد به سوى روزن چشم
من كه از آتش دل چون خم مى در جوشم        مهر بر لب زده خونمى خورم و خاموشم
گر من از سرزنش مدعيان انديشم        شيوه ء مستى و رندىنرود از پيشم
چل سال بيش رفت كه من لاف مى زنم        كز چاكران پير مغان كمترين منم
حجاب چهره ء جان مى شود غبار تنم        خوشا دمى كه از آن چهره پرده برفكنم
عمريست تا من در طلب هر روز گامى مى زنم        دست شفاعت هرزمان در نيك نامى مى زنم
بى تو اى سرو روان با گل و گلشن چه كنم        زلف سنبل چه كشم عارض سوسن چه كنم
من نه آن رندم كه ترك شاهد و ساغر كنم        محتسب داند كه من اين كارها كمتر كنم
صنما با غم عشق تو چه تدبير كنم        تا به كى در غم توناله ء شبگير كنم
ديده دريا كنم و صبر به صحرا فكنم        واندرين كاردل خويش به دريا فكنم
دوش سوداى رخش گفتم ز سر بيرون كنم        گفت كو زنجيرتا تدبير اين مجنون كنم
به عزم توبه سحر گفتم استخاره كنم        بهار توبه شكن مى رسد چه چاره كنم
حاشا كه من به موسم گل ترك مى كنم        من لاف عقل مى زنم اين كار كى كنم
روزگارى شد كه در ميخانه خدمت مى كنم        در لباس فقركار اهل دولت مى كنم
من ترك عشق و شاهد و ساغر نمى كنم        صد بار توبه كردم و ديگر نمى كنم
به مژگان سيه كردى هزاران رخنه در دينم        بيا كز چشم بيمارت هزاران درد بر چينم
حاليا مصلحت وقت در آن مى بينم        كه كشم رخت به ميخانه وخوش بنشينم
گرم از دست برخيزد كه با دلدار بنشينم        ز جام وصل مى نوشم ز باغ عيش گل چينم
در خرابات مغان نور خدا مى بينم        اين عجب بين كه چه نورى ز كجا مى بينم
غم زمانه كه هيچش كران نمى بينم        دواش جز مى چون ارغوان نمى بينم
خرم آن روز كزين منزل ويران بروم        راحت جان طلبم وز پى جانان بروم
گر ازين منزل ويران به سوى خانه روم        دگر آنجا كه روم عاقل و فرزانه روم
آن كه پامال جفا كرد چو خاك را هم        خاك مى بوسم و عذرقدمش مى خواهم
ديدار شد ميسر و بوس و كنار هم        از بخت شكر دارم و ازروزگار هم
در دم از يارست و درمان نيز هم       دل فداى او شد و جان نيز هم
فتوى پير مغان دارم و قوليست قديم        كه حرامست مى آن جاكه نه يار است نديم
عمريست تا براه غمت رو نهاده ايم        روى و رياى خلق به يكسو نهاده ايم
ما بى غمان مست دل از دست داده ايم        همراز عشق و همنفس جام باده ايم
ما بدين در نه پى حشمت و جاه آمده ايم        از بد حادثه اين جابه پناه آمده ايم
خيز تا از در ميخانه گشادى طلبيم        به ره دوست نشينيم ومرادى طلبيم
ما ز ياران چشم يارى داشتيم        خود غلط بود آن چه ماپنداشتيم
صلاح از ما چه مى جوئى كه مستان را صلا گفتيم        به دورنرگس مستت سلامت را دعا گفتيم
ما درس سحر در ره ميخانه نهاديم       محصول دعا در ره جانانه نهاديم
بگذار تا بشارع ميخانه بگذريم        كز بهرجرعه اى همه محتاج اين دريم
خيز تا خرقه ء صوفى به خرابات بريم        شطح وطامات به بازار خرافات بريم
بيا تا گل برافشانيم و مى در ساغر اندازيم        فلك را سقف بشكافيم و طرحى نو در اندازيم
صوفى بيا كه خرقه ء سالوس بركشيم        وين نقش زرقرا خط بطلان به سركشيم
دوستان وقت گل آن به كه به عشرت كوشيم        سخن اهل دلست اين و به جان بنيوشيم
ما شبى دست برآريم و دعائى بكنيم        غم هجران ترا چاره زجائى بكنيم
مانگوئيم بد و ميل به نا حق نكنيم        جامه ء كس سيه و دلق خود ازرق نكنيم
بارها گفته ام و بار دگر مى گويم        كه من دلشده اين رهنه به خود مى پويم
سرم خوشست و به بانگ بلند مى گويم        كه من نسيم حيات از پياله مى جويم
گرچه ما بندگان پادشهيم        پادشاهان ملك صبح گهيم
افسر سلطان گل پيدا شد از طرف چمن        مقدمش يارب مباركباد بر سرو و سمن
بهار و گل طرب انگيز گشت و توبه شكن        به شادى رخ گل بيخ غم ز دل بركن
چوگل هر دم به بويت جامه بر تن        كنم چاك ازگريبان تا به دامن
فاتحه اى چو آمدى بر سر خسته اى بخوان        لب بگشا كه مى دهد لعل لبت به مرده جان
چندانكه گفتم غم با طبيبان        درمان نكردند مسكين غريبان
مى سوزم از فراغت روى از جفا بگردان        هجران بلاى ما شديارب بلا بگردان
يارب آن آهوى مشكين به ختن باز رسان        وان سهى سروخرامان به چمن باز رسان
خدا را كم نشين با خرقه پوشان        رخ از رندان بى سامانمپوشان
شاه شمشاد قدان خسرو شيرين دهنان        كه به مژگان شكندقلب همه صف شكنان
خوشتر از فكر مى و جام چه خواهد بودن        تا ببينم كه سرانجام چه خواهد بودن
دانى كه چيست دولت ديدار يار ديدن        در كوى او گدائىبر خسروى گزيدن
منم كه شهره ء شهرم به عشق ورزيدن        منم كه ديده نيالودهام به بد ديدن
اى روى ماه منظر تو نوبهار حسن       خال و خط تو مركز حسن و مدار حسن
صبح است ساقيا قدحى پر شراب كن        دور فلك درنگ نداردشتاب كن
گلبرگ را ز سنبل مشكين نقاب كن        يعنى كه رخ بپوش وجهانى خراب كن
ز در در آى شبستان ما منور كن        هواى مجلس روحانيان معطر كن
كرشمه اى كن و بازار ساحرى بشكن        به غمزه رونق وناموس ساحرى بشكن
اى نور چشم من سخنى هست گوش كن        چون ساغرت پرست بنوشان و نوش كن
بالا بلند عشوه گر نقش باز من        كوتاه كرد قصه زهد درازمن
چون شوم خاك رهش دامن بيفشاند ز من        ور بگويم دل بگردان رو بگرداند ز من
نكته ء دلكش بگويم خال آن مهر رو ببين       عقل و جان را بسته زنجير آن گيسو ببين
شراب لعل كش وروى مه جبينان بين        خلاف مذهب آنان جمال اينان بين
مى فكن بر صف رندان نظرى بهتر ازين        بر در ميكده مىكن گذرى بهتر ازين
گفتا برون شدى به تماشاى ماه نو        از ماه ابروان منتشرم باد رو
مزرع سبز فلك ديدم و داس مه نو        يادم از كشته ء خويش آمدو هنگام درو
به جان پير خرابات و حق صحبت او        كه نيست در سر من جزهواى خدمت او
اى آفتاب آينه دار جمال تو        مشك سياه مجمره گردانخال تو
اى خونبهاى نافه ء چين خاك راه تو        خورشيد سايه پرورطرف كلاه تو
اى قباى پادشاهى راست بر بالاى تو        زينت تاج و نگين ازگوهر والاى تو
تاب بنفشه مى دهد طره مشكساى تو        پرده غنچه مى درد خنده دلگشاى تو
مرا چشمسيت خون افشان ز دست آن كمان ابرو        جهان بس فتنه خواهد ديد از آن چشم و از آن ابرو
خط عذار يار كه بگرفت ماه ازو        خوش حلقه ايست ليك به در نيست راه ازو
گلبن عيش مى دهد ساقى گلعذار كو        باد بهار مى وزد باده خوشگوار كو
اى پيك راستان خبر يار ما بگو       احوال گل به بلبل دستان سرا بگو
خنك نسيم معنبر شمامه ء دلخواه        كه در هواى تو برخاست بامداد پگاه
عيشم مدامست از لعل دلخواه        كارم به كامست الحمدلله
گر تيغ بارد در كوى آن ماه        گردن نهاديم الحكم لله
وصال او زعمر جاودان به        خداوندا مرا آن ده كه آن به
ناگهان پرده برانداخته اى يعنى چه        مست از خانه برون تاخته اى يعنى چه
در سراى مغان رفته بود و آب زده        نشسته پير و صلائىبه شيخ و شاب زده
دوش رفتم به در ميكده خواب آلوده        خرقه تر دامن و سجادهشراب آلوده
دامن كشان همى شد در شرب زر كشيده        صد ماهرو ز رشكش جيب قصب دريده
از خون دل نوشتم نزديك دوست نامه        انى رايت دهرا من هجركالقيامه
چراغ روى ترا شمع گشت پروانه        مرا زخال تو با حال خويش پروا نه
سحرگاهان كه مخمور شبانه        گرفتم باده با چنگ و چغانه
به صوت بلبل و قمرى اگر ننوشى مى        علاج كى كنمتآخر الدواءالكى
ساقى بيا كه شد قدح لاله پر ز مى        طامات تابه چند وخرافات تا به كى
لبش مى بوسم و در مى كشم مى        به آب زندگانى بردهام پى
مخمور جام عشقم ساقى بده شرابى        پر كن قدح كه بى مى مجلس ندارد آبى
اى كه بر ماه از خط مشكين نقاب انداختى        لطف كردى سايهاى بر آفتاب انداختى
اى دل مباش يك دم خالى ز عشق و مستى        و آن گه برو كهرستى از نيستى و هستى
با مدعى مگوئيد اسرار عشق و مستى        تا بى خبر بميرد در درد خود پرستى
آن غاليه خط گر سوى ما نامه نوشتى        گردون ورق هستى ما در ننوشتى
اى قصه ء بهشت ز كويت حكايتى        شرحجمال حور ز رويت روايتى
سبت سلمى بصدغيها فؤ ادى        و روحىكل يوم لى ينادى
ديدم به خواب دوش كه ماهى بر آمدى        كز عكس روى او شب هجران سر آمدى
سحر با باد مى گفتم حديث آرزومندى        خطاب آمد كه واثق شو با الطاف خداوندى
به جان او كه گرم دسترس به جان بودى        كمينه پيشكش بندگانش آن بودى
چه بودى اردل آن ماه مهربان بودى        كه حال ما نه چنين بودى ار چنان بودى
طفيل هستى عشقند آدمى و پرى        ارادتى بنما تاسعادتى ببرى
چو سرو اگر بخرامى دمى به گلزارى        خورد ز غيرت روىتو هر گلى خارى
شهريست پر ظريفان و ز هر طرف نگارى        ياران صلاىعشقست گر مى كنيد كارى
ترا كه هر چه مرادست در جهان دارى        چه غم زحال ضعيفان ناتوان دارى
صبا تو نكهت آن زلف مشك بو دارى        به يادگار بمانى كه بوى او دارى
بيا با ما مور ز اين كينه دارى        كه حق صحبت ديرينه دارى
اى كه در كوى خرابات مقامى دارى        جم وقت خودى ار دست به جامى دارى
اى كه مهجورى عشاق روا مى دارى        عاشقانرا ز بر خويش جدا مى دارى
روزگاريست كه ما را نگران مى دارى        مخلصانرا نه به وضع دگران مى دارى
خوش كرد ياورى فلكت روز داورى        تا شكر چون كنى و چه شكرانه آورى
اى كه دايم به خويش مغرورى        گر ترا عشق نيست معذورى
ز كوى يار مى آيد نسيم باد نوروزى        ازين باد ار مدد خواهى چراغ دل بر افروزى
عمر بگدشت به بيحاصلى و بوالهوسى        اى پسر جام مي مده كه به پيرى برسى
نوبهارست در آن كوش كه خوشدل باشى        كه بسى گل بدمد باز و تو در گل باشى
هزار جهد بكردم كه يار من باشى        مراد بخش دل بيقرار من باشى
اى دل آن دم كه خراب از مى گلگون باشى        بى زر و گنج به صد حشمت قارون باشى
زين خوش رقم كه بر گل رخسار مى كشى        خط بر صحيفهء گل و گلزار مى كشى
سليمى منذ حلت بالعراق        الا قى من نواها ما الاقى
كتبت قصه شوقى و مد معى باكى        بيا كه بى تو به جانآمدم ز غمناكى
رفتم به باغ صبحدمى تا چنم گلى        آمد به گوش ناگهم آواز بلبلى
بگرفت كار حسنت چون عشق من كمالى        خوش باش زانكه نبود اين هر دو را ز والى
سلام الله ما كر الليالى        و جاوبت المثانى و المثالى
يا مبسما يحاكى درجا من اللالى        يارب چه در خور آمدگردش خط هلالى
اين خرقه كه من دارم در رهن شراب اولى        وين دفتر بى معنى غرق مى ناب اولى
ز دلبرم كه رساند نوازش قلمى        كجاست پيك صبا گر همى كند كرمى
سينه مالا مال در دست اى دريغا مرهمى       دل ز تنهايى به جان آمد خدا را همدمى
اتت روائح رند الحمى و زاد غرامى        فداى خاك در دوست باد جان گرامى
زان مى عشق كزو پخته شود هر خامى        گر چه ماه رمضان است بياور جامى
كه برد به نزد شاهان ز من گدا پيامى        كه به كوى مى فروشان دو هزار جم به جامى
دو يار زيرك و از باده ء كهن دو منى        فراغتى و كتابى و گوشه ء چمنى
صبح است و ژاله مى چكد از ابر بهمنى        برگ صبوح سازو بده جام يك منى
نوش كن جام شراب يك منى        تا بدان بيخ غم ازدل بركنى
احمد الله على معدله السلطان        احمد شيخ اويس حسن ايلخانى
گفتند خلايق كه توئى يوسف ثانى        چون نيك بديدم به حقيقت به از آنى
وقت را غنيمت دان آن قدر كه بتوانى       حاصل از حيات اى جان اين دمست تادانى
هوا خواه توام جانا و مى دانم كه مى دانى        كه هم ناديده مى بينى و هم ننوشته مى خوانى
نسيم صبح سعادت بدان نشان كه تو دانى        گذر به كوى فلان كن در آن زمان كه توانى
اى كه در كشتن ما هيچ مدارا نكنى        سود و سرمايه بسوزى ومحابا نكنى
بشنو اين نكته كه خود را ز غم آزاده كنى        خون خورى گرطلب روزى ننهاده كنى
اى دل به كوى عشق گذارى نمى كنى        اسباب جمع دارى و كارى نمى كنى
تو مگر بر لب آبى به هوس بنشينى        ورنه هر فتنه كه بينى همه از خود بينى
سحرگه رهروى در سرزمينى        همى گفت اين معما با قرينى
بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوى        مى خواند دوش درس مقامات معنوى
ساقيا سايه ء ابرست و بهار و لب جوى        من نگويم چه كنار اهل دلى خود تو بگوى
اى بى خبر بكوش كه صاحب خبر شوى        تا راهرو نباشى كى راهبر شوى
اى در رخ تو پيدا انوار پادشاهى        در فكرت تو پنهان صد حكمت الهى
سحرم هاتف ميخانه به دولتخواهى        گفت باز آى كه ديرينه ء اين درگاهى
اى پادشه خوبان داد از غم تنهائى       دل بى تو به جان آمد وقتست كه باز آئى
به چشم كرده ام ابروى ماه سيمائى       خيال سبز خطى نقش بسته ام جائى
در همه دير مغان نيست چو من شيدائى        خرقه جائى گرو باده و دفتر جائى
سلامى چو بوى خوش آشنائى        بدان مردم ديده ء روشنائى
اى دل گر از آن چاه زنخدان به در آئى        هر جا كه روى زود پشيمان به در آئى
مى خواه و گل افشان كن از دهر چه مى جوئى        اين گفت سحرگه گل بلبل تو چه مى گوئى
اى كه با سلسله ء زلف دراز آمده اى        فرصتت باد كه ديوانه نواز آمده اى
از من جدا مشو كه توام نور ديده اى        آرام جان و موسم قلب رميده اى
چند غزل كم ارزش
درد ما را نيست درمان الغياث        هجر ما را نيست پايان الغياث
تويى كه بر سر خوبان كشورى چون تاج        سزد اگرهمه دلبران دهندت باج
اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح        صلاح ما همه آنست كان تراست صلاح
گل بى رخ يار خوش نباشد        بى باده بهار خوش نباشد
درآ كه در دل خسته توان درآيد باز        بيا كه در تن مردهروان درآيد باز
سحر به بوى گلستان دمى شدم در باغ        كه تا چوبلبل بيدل كنم علاج دماغ
دل من در هواى روى فرخ        بود آشفته همچون موى فرخ