و دستور از تو است برتر است خدا پروردگار جهانيان پروردگارا اين جايگاه كسى است كه به تو

روى آورده و بـه كـرمت پناه جسته و به احسان و نعمتت خو گرفته و تويى بخشاينده اى كه

تنگ نايد عفوت و كاهش نيابد فضل و بخششت و كم نگردد مهر و رحمتت و ما

بـدان چـشـم پـوشـى ديـريـنه و فضل عظيمت و رحمت پهناورت اعتماد كرده ايم آيا چنان مى بينى

پـروردگـارا كه برخلاف گمانهاى ما رفتار كنى يا آرزوهايمان نوميد كنى ؟ هرگز! اى كريم چون ما چنين گمانى به تو نداريم

و طـمـع مـا دربـاره تـو ايـنـگونه نيست پروردگارا براستى ما درباره تو آرزوى دراز و بسيارى داريم براستى ما نسبت به تو

امـيـد بـزرگ و زيـادى داريم ، تو را نافرمانى كرديم ولى اميدواريم كه تو بپوشانى بر ما و خوانديم تو را و اميدواريم

كـه تـو اجـابـت كنى مارا پس اميد ما را تحقق بخش اى مولاى ما كه براستى ما مى دانيم كه به اعمالمان مستوجب چه (پاداشى )

هـسـتـيـم ولى عـلم تـو دربـاره مـا و علم ما درباره تو اين است كه ما را از درگاهت نرانى و اگرچه ما

مستوجب رحمت تو نيستيم ولى تو شايسته آنى كه بر ما بخشش كنى و بر گنهكاران

بـه فـضـل وسـيعت توجه فرمايى پس بر ما منت گذار بدانچه تو شايسته آنى و بر ما جود كن كه ما نيازمند

عـطـاى تـويـيـم اى آمـرزنـده بـه نـور تـو راه يـافـتـيـم و بـه فضل تو بى نيازى جستيم و به نعمت تو

صـبـح و شـام كـرديـم گـنـاهان ما پيش روى تو است كه ما از آنها آمرزش خواهيم و بسويت توبه كنيم

تو با نعمتهايت بر ما دوستى كنى و ما به گناهان با تو معارضه و برابرى كنيم خير تو بر ما نازل گردد

و در بـرابـر شرّ ما بسوى تو بالا آيد و تو هميشه تا بوده و هست پادشاه بزرگوار و كريمى بوده اى كه از جانب ما كارهاى

زشت بسوى تو آيد ولى آنها جلوگيريت نكند از اينكه ما را به نعمتهاى خود فراگيرى و خود بر ما تفضل كنى

پس منزهى تو كه چقدر بردبارى و چه بزرگ و كريمى چه در آغاز (نعمت ) و چه در ادامه آن نامهايت مقدس

و سـتـايـشـت ارجـمـنـد اسـت و كـارهـا و رفـتـارت گـرانـبـهـا اسـت فضل تو اى معبود من

وسـيـعـتـر و بردباريت بزرگتر از آنست كه مرا به كردار و گناهم بسنجى از من درگذر درگذر

درگـذر اى آقـاى مـن ... آقـاى مـن ... آقـاى مـن خـدايـا مـا را بـه ذكـر خـود مشغول كن و از

خشمت پناهمان ده و از عذابت امانمان ده و از بخششهايت روزيمان گردان و از

فضل خود بر ما انعام كن و روزى ما كن حج خانه ات و زيارت قبر پيامبرت را كه درود تو و رحمت

و آمـرزش و خـوشـنـوديـت بـر او و بـر خـاندانش باد كه براستى تو به خلق نزديكى و اجابت كننده دعايى

و عمل به طاعتت را روزى ما گردان و بر كيش خودت و روش پيامبرت ـ كه درود تو

بـر او و آلش بـاد ـ مـا را بـمـيـران خدايا بيامرز مرا و پدر و مادرم را و برايشان رحم كن چنانچه مرا در كودكى پروريدند

و پـاداشـشـان بـده در بـرابـر نـيـكـى بـه نـيـكـى و در مقابل بديها به آمرزش خدايا بيامرز

مـردان و زنـان باايمان را چه زندگانشان و چه مردگانشان را و پيوند ده ميان ما و ايشان را

در نيكيها خدايا بيامرز زنده ما و مرده ما و حاضر ما و غائب ما، مرد ما و زن ما را؛

كوچك ما و بزرگ ما را، آزاد ما و برده ما را، دروغ گفتند برگشتگان از خدا و گمراه شدند گمراهى

دورى و زيـان كـردنـد زيـان آشـكـارى خـدايـا درود فـرسـت بـر مـحـمـد و آل محمد

و كـارم را خـتـم بـه خـيـر كـن و كـفـايـت كـن آنـچـه انـديـشـه ام را بـه خـود مشغول كرده از كار دنيا و آخرتم

و مسلط مكن بر من كسى را كه به من رحم نكند و بنه بر من از نزد خود نگهبانى هميشگى و

از مـن نـعـمـتـهـاى شـايـسـتـه خـود را كـه بـه مـن داده اى سـلب مـفـرمـا و از فضل خويش روزى فراخ

و حـلال و پـاكـى براى من روزى گردان خدايا به نگهبانى خود مرا نگهبانى فرما و به حفظ خود حفظم كن و در حمايت خود

نـگـاهـداريـم كـن و روزى مـن كـن حـج خـانـه مـحـتـرمـت را در ايـن سال و در هر سال

و زيارت قبر پيغمبرت و قبور ائمه عليهم السلام را و محرومم مكن پروردگارا از

زيارت اين مشاهد شريفه و زيارتگاههاى گرامى خدايا توبه ام ده تا

نافرمانيت نكنم و به دلم انداز كار نيك را و عمل بدان و ترست را در شب و روز تا هنگامى كه

در ايـن دنيا زنده ام دارى اى پروردگار جهانيان خدايا من هر زمان پيش خود گفتم كه ديگر مهيا و مجهز شده ام

و برخاستم براى خواندن نماز در برابرت و با تو به راز پرداختم تو بر من چُرت و پينكى را مسلط كردى در آن هنگامى كه

داخل نماز شدم و حال مناجات را از من گرفتى در آن وقتى كه به راز و نياز پرداختم ، مرا چه شده است كه هرگاه با خود گفتم

باطن و درونم نيكو شده و نزديك شده از مجالس توبه كنندگان مجلس من ، گرفتارى

و پـيـش آمـدى بـرايـم رخ داده كـه پـايـم لغـزش پـيـدا كـرده و مـيـان مـن و خـدمـتـگـذاريـت حائل گشته اى آقاى من شايد مرا از دَرِ

خانه ات رانده اى و از خدمتت دورم كرده اى يا شايد ديده اى سبك شمارم

حـقـّت را پـس دورم كـرده اى يـا شـايد ديده اى از تو رو گردانده ام پس خشمم كرده اى يا شايد مرا

در جايگاه دروغگويانم ديده اى پس رهايم كرده اى يا شايد ديده اى سپاسگزار

نـعـمـتـهـايت نيستم پس محرومم ساخته اى يا شايد مرا در مجلس علماء نيافته اى پس خوارم كرده اى

يا شايد مرا در زمره غافلانم ديده اى پس از رحمت خويش بى بهره ام كرده اى يا شايد

مرا ماءنوس با مجالس بيهوده گذرانم ديده اى پس مرا به آنها واگذاشته اى يا شايد

دوسـت نـداشـتـى دعـايم را بشنوى پس از درگاهت دورم كرده اى يا شايد به جرم و گناهم كيفرم داده اى

يا شايد به بى شرميم مجازاتم كرده اى پس اگر از من بگذرى پروردگارا

بـجـاسـت چـون بـسـيـار اتفاق افتاده كه از گنهكاران پيش از من گذشته اى زيرا كرم تو پروردگارا برتر از

كـيـفـر كـردن تـقـصـيـركـاران اسـت و مـن پـنـاهـنـده بـه فضل توام و از ترس تو بسوى خودت گريخته ام و درخواست

انـجـام وعـده ات را در چـشـم پـوشـى از كـسـى كه خوش گمان به تو است دارم خدايا تو فضلت و سيعتر

و بـردبـاريـت بـزرگـتـر از آنـسـت كـه مـرا بـه كـردارم بسنجى يا اينكه مرا به خطايم بلغزانى و چه

هـسـتـم مـن اى آقـاى مـن و چـه ارزشـى دارم ؟ مـرا بـه فضل خويش ببخش اى آقاى من و بر من

بـا عـفـو خـود نـيـكـى كـن و بـا پـرده پـوشـيت بپوشانم و درگذر از سرزنش كردنم به بزرگوارى ذاتت آقاى من

مـن هـمـان بـنـده خردسالى هستم كه پروريدى و همان نادانى هستم كه دانايش كردى و همان گمراهى هستم كه

راهنماييش كردى و همان پستى هستم كه بلندش كردى و همان ترسانى هستم كه امانش دادى و گرسنه اى هستم

كه سيرش كردى و تشنه اى هستم كه سيرابش كردى و برهنه اى هستم كه پوشانديش

و نـدارى هـسـتـم كـه دارايش كردى و ناتوانى هستم كه نيرومندش كردى و خوارى هستم كه عزيزش كردى

و دردمندى هستم كه درمانش كردى و خواهنده اى هستم كه عطايش كردى و گنهكارى هستم كه

گـنـاهـانـش را پـوشـانـدى و خطاكارى هستم كه از او گذشتى و اندكى هستم كه بسيارش كردى و خوارشمرده اى هستم

كـه يـاريـش كـردى و آواره اى هـسـتم كه جا و ماءوايش دادى منم پروردگارا آن كسى كه در خلوت از تو شرم نكردم

و در آشكارا هم رعايت تو را نكردم منم صاحب مصيبتها و ماجراهاى بزرگ منم

كسى كه بر آقاى خود دليرى كرده منم كسى كه نافرمانى برپادارنده آسمانها را كرده ام منم كسى كه

براى نافرمانيهاى بزرگى كه كرده ام رشوه داده ام منم آن كسى كه هرگاه نويد گناهى رابه من مى دادند

بسويش شتابان مى رفتم منم كه مهلتم دادى ولى من به خود نيامدم و بر من پوشاندى

ولى من شرم نكردم و نافرمانيها كردم و از حدّ گذراندم و از چشم خود مرا انداختى و من اعتنا نكردم

پـس بـاز هم به بردباريت مهلتم دادى و به پرده پوشيت مرا پوشاندى تا بدانجا كه گويا از ياد من بيرون رفتى

و از كيفرهاى گناهان مرا دور داشتى تا به حدى كه گويا از من شرم كردى خدايا در

هنگام گناه كه من نافرمانيت كردم نه از باب اين بود كه پروردگاريت را منكر بودم و يا دستورت را سبك شمردم

و يا خود را در معرض كيفرت درآوردم و يا تهديدهاى تو را بى ارزش فرض كردم بلكه گناهى بود كه پيش آمد

و نـفـس سـركـش نـيـز آنرا آراست و هواى نفس نيز چيره شد و بدبختى هم كمك كرد و پرده آويخته