خدايا مرا به مجازات و عقوبتت ادب مكن و مكر مكن به من

بـا حـيـله ات از كـجا خيرى بدست آورم اى پروردگار من با اينكه خيرى يافت نشود جز در پيش تو و از كجا

نـجـاتـى برايم باشد با اينكه نجاتى نتوان يافت جز به كمك تو نه آن كس كه نيكى كند بى نياز است از كمك تو

و رحـمـتـت و نـه آنكس كه بد كند و دليرى بر تو كند و خوشنوديت نجويد از تحت قدرت تو بيرون رود

اى پـروردگـار مـن ... * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * بـوسـيـله خودت من ترا شناختم

و تـو مـرا بـرخـود راهنمايى كردى و بسوى خود خواندى و اگر تو نبودى من ندانستم كه تو كسيتى

سـتـايـش خـدايى را كه مى خوانمش و او پاسخم دهد و اگرچه وقتى مى خواندم بكندى به درگاهش روم

و ستايش خدايى را كه مى خواهم از او و به من عطا مى كند و اگرچه در هنگامى كه او از من چيزى قرض خواهد من بخل كنم

و ستايش خدايى را كه هرگاه براى حاجتى بخواهم او را ندا كنم و هر زمان بخواهم براى

راز و نياز بدون واسطه با او خلوت كنم و او حاجتم را برآورد ستايش خدايى را كه جز او

كـسـى را نـخوانم و اگر غير او ديگرى را مى خواندم دعايم را مستجاب نمى كرد و ستايش خدايى را كه بجز او

امـيـد نـدارم و اگـر بـه غـيـر او اميدى داشتم نااميدم مى كرد و ستايش خدايى را كه مرا به حضرت خود

واگـذار كـرده و از ايـن رو بـه من اكرام كرده و به مردم واگذارم نكرده كه مرا خواركنند و ستايش خدايى را كه

بـا مـن دوستى كند در صورتى كه از من بى نياز است و ستايش خدايى را كه نسبت به من بردبارى كند تا به جايى كه

گـويـا گـنـاهـى نـدارم پـس پروردگار من ستوده ترين چيزها است نزد من و به ستايش من سزاوارتر است خدايا من همه راههاى

مقاصد را به سوى تو باز مى بينم و چشمه هاى اميد را بسويت سرشار مى يابم

و يارى جستن به فضل تو براى آرزومندانت مباح و بى مانع است و درهاى دعاى بسوى تو براى

فـريادكنندگان باز است و به خوبى مى دانم كه تو براى اجابت شخص اميدوار آماده اى و براى فريادرسى اندوهگينان

مهياى فريادرسى هستى و براستى مى دانم كه در پناهندگى به جود و كرمت و خوشنودى به قضا و قدرت عوضى است

از جـلوگـيـرى كـردن بخيلان و گشايشى است از احتياج بدانچه در دست دنياطلبان است و براستى

كوچ كننده به درگاهت راهش نزديك است و مسلما تو از خلق خود در حجاب نشوى مگر آنكه

كردارشان ميان آنها و تو حاجب شود و من با مطلبى كه دارم قصد تو را كرده

و بـا حـاجـت خـود رو به درگاه تو آوردم و استغاثه ام را به درگاه تو قرار دادم و دعاى تو را دست آويز خود كردم بى آنكه من

اسـتحقاق داشته باشم كه تو از من بشنوى و نه مستوجب آنم كه از من بگذرى بلكه بدان اعتمادى كه من

بـه كـرم تـو دارم و آن اطـمينانى كه به درستى وعده ات دارم و به خاطر پناهندگيم به ايمان

و اعـتـقـادى كـه بـر يگانگى تو دارم و يقينى كه به معرفت و شناسايى تو دارم كه مى دانم پروردگارى غير

تـو نـيـسـت و مـعـبـودى جـز تـو وجـود نـدارد يـگانه اى كه شريكى برايت نيست خدايا تو فرمودى و گفتارت حق و وعده ات

راسـت اسـت (كـه فـرمـودى ) ((و درخـواسـت كنيد خدا را از فضلش كه براستى او به شما مهربان است )) و رسم تو چنان نيست

اى آقـاى مـن كـه دسـتـور سؤ ال بدهى ولى از عطا و بخشش دريغ نموده و خوددارى كنى و تويى بخشاينده

به عطايا بر اهل كشور خود و متوجه بدانها به مهربانى و راءفتت خدايا

مـرا در خـردسـالى در نـعـمـتـهـا و احـسـان خويش پروريدى و در بزرگى نامم را بر سر زبانها بلند كردى پس اى كه

در دنيا مرا به احسان و فضل و نعمتهاى خود پروريدى و براى آخرتم

به عفو وكرم اشارت فرمودى اى مولاى من شناساييم به تو راهنماى من بسوى تو است و محبتى كه به تو دارم شفيع من است

بـه درگـاهـت و مـن از راهنمايى كردن اين دليلم بسوى تو مطمئنم و از پذيرفتن شفيعم از جانب تو

آسـوده خـاطـرم مى خوانمت اى آقاى من به زبانى كه گناه لالش كرده پروردگارا با تو راز گويم

بوسيله دلى كه جنايت به هلاكتش كشانده مى خوانمت اى پروردگار من هراسان و خواهان و اميدوار و ترسان ،

اى مـولاى مـن هـنگامى كه گناهانم را مشاهده مى كنم هراسان شوم و چون بزرگوارى تو را بينم به طمع افتم خدايا اگر بگذرى

بـهـتـريـن مـهـرورزى و اگـر عـذاب كـنـى سـتـم نـكـرده اى ، دليل و بهانه من اى خدا در اينكه دليرى كنم

در سـؤ ال كـردن از تـو بـا ايـنـكـه رفتارم خوشايند تو نيست همان جود و كرم تو است و ذخيره من در سختيم با

بـى شـرمى من همان راءفت و مهربانى تو است و براستى اميدوارم كه نوميد مكنى ميان اين وآ ن آروزيم را

پـس امـيـدم را صـورت عـمـل ده و دعـايـم را شـنـيـده گـيـر اى بـهترين كسى كه خوانندگان بخوانندش

و بـرتـر كـسى كه اميدواران بدو اميد دارند اى آقايم آرزويم بزرگ و عملم زشت است پس تو

از عـفـو خـويـش به اندازه آرزويم به من بده و مرا به بدترين عملم مؤ اخذه مكن زيرا كرم تو برتر است

از مجازات گنهكاران و بردباريت بزرگتر است از مكافات تقصيركاران

و مـن اى آقـايـم بـه فـضلت پناهنده گشته و از تو بسوى خودت گريخته ام و خواستارم آنچه را وعده كردى از

چـشـم پـوشـى نـسـبـت به كسى كه خوش گمان به تو است ، من چه ام پروردگارا؟ و چه اهميتى دارم ؟ مرا

بـه فـضـل خـويـش بـبـخـش بـا عـفـو خود بر من نيكى كن و منت گذار، پروردگارا مرا به پوشش خود بپوشان

و بـه كـرم ذاتت از سرزنش كردن من درگذر پس اگر ديگرى جز تو بر گناهم آگاه مى شد آن گناه را انجام نمى دادم

و اگر از زود به كيفر رسيدن مى ترسيدم باز هم خوددارى مى كردم و اينكه با اين وصف گناه كردم نه براى آن بود كه تو سبكترين بينندگانى

و يـا بـى مـقـدارترين مطلعين هستى بلكه براى آن بود كه تو اى پروردگار من بهترين پوشندگان و حكم كننده ترين حاكمان

و گـرامـى تـريـن گـرامـيـان و پـوشاننده عيوب و آمرزنده گناهانى گناه را به كرمت مى پوشانى

و كـيـفـر را بـه واسـطـه بـردباريت به تاءخير اندازى پس تو را ستايش سزا است بر بردباريت پس

از دانـسـتـن و بـر گـذشـتـت پس از توانايى داشتن و همين گذشت تو از من مرا وادار كرده و دلير ساخته بر

نافرمانيت و همان پرده پوشيت بر من مرا به بى شرمى واداشته

و همان معرفتى كه من به فراخى رحمتت دارم و بزرگى عفوت مرا بدست زدن به كارهاى حرام شتابان مى كند

اى بردبار اى بزرگوار اى زنده و اى پاينده اى آمرزنده گناه اى

پزيرنده گناه اى بزرگ نعمت اى ديرينه احسان كجاست پرده پوشى زيبايت ؟

كجاست گذشت بزرگت ؟ كجاست گشايش نزديكت ؟ كجاست فريادرسى فوريت ؟ كجاست

رحمت وسيعت ؟ كجاست عطاهاى برجسته ات ؟ كجاست بخششهاى دلچسبت ؟ كجاست

نيكى هاى شايانت ؟ كجاست فضل عظيمت ؟ كجاست نعمت بزرگت ؟ كجاست

احـسـان ديـريـنـه ات ؟ كـجـاسـت كـرمـت ؟ اى كـريـم بـدان (چـه گـفـتـم ) و بـه مـحـمـد و آل محمد مرا نجات ده و به رحمتت

خلاصم كن اى نيكو اى نيكو بخش اى نعمت ده اى زياده بخش چنان نيست كه من براى

نـجـات از عـقـاب تـو بـه كارهامان تكيه كنم بلكه به فضلى كه بر ما دارى تكيه زنم زيرا تو اهل تقوى

و شايسته آمرزشى آغاز كنى به احسان از روى نعمت بخشى و گذشت كنى از گناه از روى كرم و بزرگوارى و با اين وضع

ما ندانيم كداميك را سپاس گوييم : آن نيكيها كه پراكنده كنى يا زشتيها كه بپوشانى يا بزرگ آزمايشت

و شايستگى نعمتت يا آن همه چيزهايى كه ما را از آن نجات داده و عافيت دادى اى دوست كسى كه با تو دوستى كند

و اى نور ديده كسى كه پناه به تو آرد و از ديگران ببرد تويى نيكوكار و ماييم

گنهكار پس درگذر اى پروردگار از زشتيهاى ما به نيكيهاى خود و كدام

نـادانـى اسـت اى پـروردگـار كه جود تو فرايش نگيرد و چه روزگارى درازتر از زمان بردبارى تو است و چه ارزشى دارد

اعـمـال مـا در جـنـب نـعـمـتـهـايـت و چـگـونـه زيـاد بـشـمـريـم اعمال (بدمان ) را كه بتوانيم آنها را برابر با كرم تو كنيم بلكه

چگونه ممكن است ميدان بر گنهكاران تنگ شود با آن رحمت وسيعت

كـه ايـشـان را فراگرفته اى وسيع آمرزش اى دو دستت به رحمت باز سوگند به عزتت اى آقاى من اگرچه برانيم

من از در خانه ات برنخيزم و از تملق و چاپلوسيت دست برندارم چون

اطلاع از جود و كرمت پيدا كرده ام و تويى كننده هرچه بخواهى عذاب كنى هركه را خواهى

بـهـرچه خواهى بهرطور كه خواهى و رحم كنى هر كه را خواهى بهرچه خواهى هرطور كه خواهى