منـــاجات العــــارفين
اِلـهى قَصُرَتِ الاَْلْسُنُ عَنْ بُلُوغِ ثَناَّئِكَ كَما يَليقُ بِجَلالِكَ وَعَجَزَتِ
خـدايـا زبـانـهـا قـاصـر اسـت از رسـيـدن بـه ثـنـاى تـو آنـطـور كـه شـايـسـتـه
جلال تو است و عقلها
الْعُقُولُ عَنْ اِدْراكِ كُنْهِ جَمالِكَ وَانْحَسَرَتِ الاَْبْصارُدُونَ النَّظَرِ اِلى
عـاجـز اسـت از ادراك كـنـه جمالت و ديده ها تار و بى فروغ ماند از نظر كردن به سوى
انوار
سُبُحاتِ وَجْهِكَ وَلَمْ تَجْعَلْ لِلْخَلْقِ طَريقاً اِلى مَعْرِفَتِكَ اِلاّ بِالْعَجْزِ
ذاتت و قرار ندادى براى خلق خود راهى به سوى شناسائيت جز به اظهار عجز
عَنْ مَعْرِفَتِكَ اِلـهى فَاجْعَلْنا مِنَ الَّذينَ تَرَسَّخَتْ اَشْجارُ الشَّوْقِ
از شناسائيت خدايا پس ما را از كسانى قرار ده كه درختهاى شوق
اِلَيْكَ فى حَداَّئِقِ صُدُورِهِمْ وَاَخَذَتْ لَوْعَةُ مَحَبَّتِكَ بِمَجامِعِ قُلُوبِهِمْ
بـسـوى تـو در بـوستانهاى سينه شان ريشه محكم كرده و سوز محبتت سراسر دلشان را
فراگرفته
فَهُمْ اِلى اَوْكارِ الاَْفْكارِ يَاْوُونَ وَفى رِياضِ الْقُرْبِ وَالْمُكاشَفَةِ
پس آنها به آشيانه هاى انديشه ها جاى گيرند و در چمنزارهاى قرب به تو و مكاشفه
يَرْتَعُونَ وَمِنْ حِياضِ الْمَحَبَّةِ بِكَاْسِ الْمُلاطَفَةِ يَكْرَعُونَ وَشَرايِـعَ
مى چرند و از حوضهاى محبت به جام ملاطفت (آب حيات ) بنوشند و در كنار نهرهاى
الْمُصافاتِ يَرِدُونَ قَدْ كُشِفَ الْغِطاَّءُ عَنْ اَبْصارِهِمْ وَانْجَلَتْ ظُلْمَةُ
صـفـا وارد گـشـتـه انـد در حـالى كه پرده از پيش ديدگانشان برداشته شده و تاريكى
شبهه و
الرَّيْبِ عَنْ عَقاَّئِدِهِمْ وَضَماَّئِرِهِمْ وَانْتَفَتْ مُخالَجَةُ الشَّكِّ عَنْ
ترديد از صفحه عقايد و نهادشان زائل گشته و يكسره خلجان شك و ريب از
قُلُوبِهِمْ وَسَراَّئِرِهِمْ وَانْشَرَحَتْ بِتَحْقيقِ الْمَعْرِفَةِ صُدُورُهُمْ وَعَلَتْ
دلهـا و درونـشـان بـيـرون رفـتـه و دريـچـه هاى سينه شان بواسطه استوار شدن معرفت
بازگشته و همتهاشان
لِسَبْقِ السَّعادَةِ فِى الزَّهادَةِ هِمَمُهُمْ وَعَذُبَ فى مَعينِ الْمُعامَلَةِ
براى پيشى گرفتن در خوشبختى در اثر پارسايى بلند گرديده و نوشيدنيهاشان در
چشمه كردار
شِرْبُهُمْ وَطابَ فى مَجْلِسِ الاُْنْسِ سِرُّهُمْ وَاَمِنَ فى مَوْطِنِ الْمَخافَةِ
شـيـريـن و گـوارا شـده و درونـشـان در مـحفل انس با تو پاكيزه گشته و راهشان در جاهاى
هولناك
سِرْبُهُمْ وَاطْمَاَنَّتْ بِالرُّجُوعِ اِلى رَبِّ الاَْرْبابِ اَنْفُسُهُمْ وَتَيَقَّنَتْ
امن گشته و جانهاى ايشان در بازگشت بسوى رب الارباب مطمئن گرديده و روانشان
بِالْفَوْزِ وَالْفَلاحِ اَرْواحُهُمْ وَقَرَّتْ بِالنَّظَرِ اِلى مَحْبُوبِهِمْ اَعْيُنُهُمْ
بـه فـيـروزى و رسـتـگارى يقين پيدا كرده و ديدگانشان به واسطه ديدار محبوب روشن
گشته
وَاسْتَقَرَّ بِاِدْراكِ السُّؤْلِ وَنَيْلِ الْمَاءْمُولِ قَرارُهُمْ وَرَبِحَتْ فى بَيْعِ
و بـه واسـطـه رسـيـدن بـه مـقـصـود و نـائل شـدن بـه آرزوهـاى خـويش قرارى يافته و
سوداگرى ايشان بواسطه فروختن
الدُّنْيا بِالاْ خِرَةِ تِجارَتُهُمْ اِلـهى ما اَلَذَّ خَواطِرَ الاِْلْهامِ بِذِكْرِكَ عَلَى
دنـيـا بـه آخـرت كـامـلاً سـودمـند گشته است خدايا چه اندازه لذيذ است ياد تو در دلها كه
بوسيله الهام خطور كند
الْقُلُوبِ وَما اَحْلَى الْمَسيرَ اِلَيْكَ بِالاَْوْهامِ فى مَسالِكِ الْغُيُوبِ وَما
و چقدر شيرين است سير بسوى تو با مركب انديشه ها كه در راههاى غيب صورت مى گيرد
و چقدر
اَطْيَبَ طَعْمَ حُبِّكَ وَما اَعْذَبَ شِرْبَ قُرْبِكَ فَاَعِذْنا مِنْ طَرْدِكَ
گوارا است طعم دوستى تو و چه شيرين است شربت قرب تو پس اى خدا ما را از راندن
وَاِبْعادِكَ وَاجْعَلْنا مِنْ اَخَصِّ عارِفيكَ وَاَصْلَحِ عِبادِكَ وَاَصْدَقِ
و دور كـردنـت پـنـاه ده و قـرارمـان ده از مـخـصـوص تـريـن عـارفـانـت و از شايسته ترين
بندگانت و راستگوترين
طاَّئِعيكَ وَاَخْلَصِ عُبّادِكَ يا عَظيمُ يا جَليلُ يا كَريمُ يا مُنيلُ
فرمانبردارانت و خالص ترين پرستش كنندگانت اى عظيم اى با جلالت اى بزرگوار اى
عطابخش
بِرَحْمَتِكَ وَمَنِّكَ يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ
|
