|
يا مَنْ رَاَى الْعَبّاسَ كَرَّ عَلى جَماهيرِ النَّقَدِ
|
وَوَراهُ مِنْ اَبْنآءِ حَيْدَرَ كُلُّ لَيْثٍ ذى لَبَدٍ
|
|
اى كه ديدى عباس را حمله مى كرد بر توده هاى فرومايه
|
و پشت سرش فرزندان حيدر بودند چون شيران
يال دار
|
|
اُنْبِئْتُ اَنَّ ابْنى اُصيبَ بِرَاْسِهِ مَقْطُوعَ يَدٍ
|
وَيْلى عَلى شِبْلى اَمالَ بِرَاْسِهِ ضَرْبُالْعَمَدِ
|
|
شنيده ام كه پسرم را در وقتى كه دستش بريده بود به سرش زده اند
|
واى بر من كه شيربچه ام را عمود زدند
|
|
لَوْ كانَ سَيْفُكَ فى يَدَيْكَ لَما دَنى مِنْهُ اَحَدٌ
|
اگر شمشير در دستش بود كسى جرئت نداشت به او نزديك شود
|
وَلَها اَيْضا
|
لا تَدْعُوِنّى وَيْكِ اُمَّ الْبَنينَ
|
تُذَكِّرينى بِلُيُوثِ الْعَرينِ
|
|
واى بر تو ديگر مرا مادر پسران مخوان
|
كه به ياد شيران بيشه ام مى اندازى
|
|
كانَتْ بَنُونَ لِىَ اُدْعى بِهِمْ
|
وَالْيَوْمَ اَصْبَحْتُ وَلا مِنْ بَنينَ
|
|
پسرانى داشتم كه بدان جهت مرا به اين نام مى خواندند
|
ولى امروز ديگر پسرانى ندارم
|
|
اَرْبَعَةٌ مِثْلُ نُسُورِ الرُّبى
|
قَدْ واصَلُوا الْمَوْتَ بِقَطْعِ الْوَتينِ
|
|
چهار پسر چون بازهاى كوهسار
|
كه با قطع شاهرگشان از جهان رفتند
|
|
تَنازَعَ الْخِرْصانُ اَشْلائَهُمْ
|
فَكُلُّهُمْ اَمْسى صَريعا طَعينِ
|
|
نيزه ها بر روى پيكرشان ستيزه داشتند
|
و همگى با تن مجروح به خاك افتادند
|
|
يا لَيْتَ شِعْرى اَكَما اَخْبَرُوا
|
بِاَنَّ عَبّاسا قَطيعُ الْيَمينِ
|
|
اى كاش مى دانستم كه آيا راست است
|
كه دست راست عباس جدا گشته است
|