خدايا من از تو مى خواهم

بـحـق آن رحـمـتـت كـه هـمه چيز را فرا گرفته و به آن نيرويت كه همه چيز را بوسيله آن مقهور خويش كردى

و هـمـه چيز در برابر آن خاضع و همه در پيش آن خوار است و به جبروت تو كه بوسيله آن چيره گشتى

بـر هـر چـيـز و بـه عزتت كه چيزى در برابرش نه ايستد و به آن عظمت و بزرگيت كه پركرده هر

چـيـز را و بـه آن سلطنت و پادشاهيت كه بر هر چيز برترى گرفته و به ذات پاكت كه پس از نابودى

هـر چـيـز بـاقـى اسـت و به نامهاى مقدست كه اساس هر موجودى را پركرده و به آن علم و دانشت كه احاطه يافته

بـه هـر چـيز و به نور ذاتت كه روشن شد در پرتوش هر چيز اى نور حقيقى و اى منزه از هر عيب اى

آغاز موجودات اولين و اى پايان آخرين خدايا بيامرز برايم آن گناهانى را كه پرده ها را

بـدرد خـدايـا بيامرز برايم آن گناهانى را كه عقاب و كيفرها را فرو ريزد خدايا بيامرز برايم آن

گناهانى را كه نعمت ها را تغيير دهد خدايا بيامرز برايم آن گناهانى را كه از (اجابت )

دعـا جـلوگـيـرى كـنـد خـدايـا بـيـامـرز بـرايـم آن گـنـاهـانـى را كـه بـلا نازل كند خدايا بيامرز برايم

هر گناهى كه كرده ام و هر خطايى كه از من سر زده خدايا من به سوى تو تقرب جويم

بوسيله ذكر تو و شفيع آورم بدرگاهت خودت را و به جود و كرمت از تو مى خواهم كه مرا به مقام

قرب خويش نزديك سازى و شكر و سپاسگذاريت را بر من روزى كنى و ذكر خود را به من الهام كنى خدايا از تو

درخـواسـت مـى كـنم درخواست شخص فروتن خوار ترسان كه بر من آسان گيرى و به من رحم كنى و مرا به آنچه

بـرايـم قـسمت كرده اى راضى و قانعم سازى و در تمام حالات فروتنم كنى خدايا از تو درخواست كنم

درخواست كسى كه سخت فقير و بى چيز شده و خواسته اش را هنگام سختيها پيش تو آورده و اميدش بدانچه

نـزد تـو اسـت بـسيار بزرگ است خدايا سلطنت و پادشاهيت بس بزرگ و مقامت بسى بلند است

مكر و تدبيرت در كارها پنهان و امر و فرمانت آشكار است قهرت غالب و قدرت و نيرويت نافذ است و گريز از

تحت حكومت تو ممكن نيست خدايا نيابم براى گناهانم آمرزنده اى و نه براى كارهاى زشتم پرده پوشى و نه

كسى را كه عمل زشت مرا به كار نيك تبديل كند جز تو، نيست معبودى جز تو

منزهى تو و به حمد تو مشغولم من به خويشتن ستم كردم و در اثر نادانيم دليرى كردم و به اينكه هميشه از

قـديـم به ياد من بوده وبر من لطف و بخشش داشتى آسوده خاطر نشستم اى خدا اى مولاى من چه بسيار زشتيها كه از من پوشاندى و

چـه بـسـيـار بـلاهـاى سـنـگين كه از من بازگرداندى و چه بسيار لغزشها كه از آن نگهم داشتى و چه بسيار ناراحتيها

كـه از مـن دور كـردى و چـه بسيار مدح و ثناى خوبى كه من شايسته اش نبودم و تو آن را منتشر ساختى خدايا بلاى من

بـسـى بـزرگ است و بدى حالم از حد گذشته و اعمالم نارسا است و زنجيرهاى علايق مرا خانه نشين

و آرزوهاى دور و دراز مرا از رسيدن به منافعم بازداشته و دنيا با ظواهر فريبنده اش مرا گول زد و نفسم

بوسيله جنايتش و به مسامحه گذراندم اى آقاى من پس از تو مى خواهم به عزتت كه بدى رفتار و كردار من

دعايم را از اجابتت جلوگيرى نكند و رسوا نكنى مرا به آنچه از اسرار پنهانى من

اطلاع دارى و شتاب نكنى در عقوبتم براى رفتار بد و كارهاى بدى كه در خلوت

انجام دادم و ادامه دادنم به تقصير و نادانى و زيادى شهوت رانى و بى خبريم

و خدايا به عزتت سوگند كه در تمام احوال نسبت به من مهربان باش و در تمام

امـور بـر مـن عـطـوفـت فـرمـا اى مـعـبود من و اى پروردگار من جز تو كه را دارم كه رفع گرفتارى

و تـوجـه در كـارم را از او درخـواست كنم اى خداى من و اى مولاى من تو بر من حكمى را مقرر داشتى كه در اجراى آن پيروى

هـواى نـفـسـم را كـردم و از فـريـبـكارى دشمنم در اين باره نهراسيدم پس او هم طبق دلخواه خويش

گـولم زد و قـضـا (و قدر) هم با او كمك كرد و در اثر همين ماجراى شومى كه بر سرم آمد نسبت به پاره اى

از حـدود و احكامت تجاوز كردم و در برخى از دستوراتت راه مخالفت را پيمودم پس در تمام آنچه پيش آمده تو را ستايش

مـى كـنـم و اكـنـون از حكمى كه درباره كيفر من جارى گشته و قضا و آزمايش تو مرا بدان ملزم ساخته

حجت و برهانى ندارم و اينك اى معبود من در حالى به درگاهت آمده ام كه درباره ات كوتاهى كرده و بر خود زياده روى

نموده و عذرخواه و پشيمان و دل شكسته و پوزش جو و آمرزش طلب و بازگشت كنان و به گناه خويش اقرار و اذعان و اعتراف

دارم و راه گـريـزى از آنـچـه از مـن سـر زده نـيـابـم و پناهگاهى كه بدان رو آورم در كار خويش ندارم جز اينكه

تو عذرم بپذيرى و مرا در فراخناى رحمتت درآورى پس اى خداى من عذرم بپذير

و بـر سـخـت پـريـشـانـيـم رحم كن و از بند سخت گناهانم رهائيم ده اى پروردگار من بر ناتوانى

بـدنـم و نـازكـى پـوسـت تـنـم و بـاريكى استخوانم رحم كن اى كسى كه آغاز كردى به آفرينش من و به ياد من و بپرورشم

و به احسان و خوراك دادنم اكنون به همان بزرگوارى و كرم نخستت و سابقه احسانى كه به من داشتى مرا ببخش اى

مـعـبـود مـن و اى آقـاى من و اى پروردگارم آيا تو به راستى چنانى كه مرا به آتش عذاب كنى پس از اينكه

بـه يـگـانـگيت اقرار دارم و دلم به نور معرفتت آباد گشته و زبانم به ذكر تو گويا شده

و نهادم به دوستى تو پيوند شده و پس از اعتراف صادقانه و دعاى خاضعانه ام به مقام بنده پرورى و ربوبيتت ؟

بسيار دور است ! تو بزرگوارتر از آنى كه از نظر دور دارى كسى را كه خود پروريده اى يا دور گردانى كسى را

كه خود نزديكش كرده يا تسليم بلا و گرفتارى كنى كسى را كه خود سرپرستى كرده و به لطف پروريده اى و كاش

مـى دانـسـتـم اى آقـا و مـعـبود و مولايم آيا چيره مى كنى آتش دوزخ را بر چهره هايى كه در برابر

عـظـمـتـت بـه سـجـده افـتـاده و بـر زبـانـهـايـى كه صادقانه به يگانگيت گويا شده و سپاسگزارانه به شكرت باز

شده و بر دلهايى كه از روى يقين به خدائيت اعتراف كرده اند و بر نهادهايى كه

عـلم و مـعـرفـتـت آنـهـا را فـرا گرفته تا به جايى كه در برابرت خاشع گشته و بر اعضاء و جوارحى كه مشتاقانه به پرستشگاهايت

شتافته و با حال اقرار به گناه جوياى آمرزش تو هستند چنين گمانى به تو نيست و

از فضل تو چنين خبرى به ما نرسيده اى خداى كريم اى پروردگار من و تو ناتوانى مرا در مقابل اندكى

از بـلاى دنـيـا و كـيـفـرهـاى نـاچـيـز آن و نـامـلايـمـاتـى كـه مـعـمـولاً بـر اهل آن مى رسد مى دانى در صورتى كه

اين بلا و ناراحتى دوامش كم است و دورانش اندك و مدتش كوتاه است

پـس چـگـونـه تاب تحمل بلاى آخرت و آن ناملايمات بزرگ را در آنجا دارم در صورتى كه آن بلا

مدتش طولانى و دوامش هميشگى است و تخفيفى براى مبتلايان به آن نيست زيرا آن بلا از

خشم و انتقام و غضب تو سرچشمه گرفته و آن هم چيزى است كه آسمانها

و زمين تاب تحمل آن را ندارند اى آقاى من تا چه رسد به من بنده ناتوان خوار

ناچيز مستمند بيچاره ! اى معبود و پروردگار و آقا و مولاى من آيا

بـراى كداميك از گرفتاريهايم به تو شكايت كنم و براى كداميك از آنها شيون و گريه كنم ؟ آيا براى عذاب دردناك

و سخت يا براى بلاى طولانى و مديد پس اگر بنا شود مرا بخاطر كيفرهايم در زمره

دشمنانت اندازى و مرا با گرفتاران در بلا و عذابت در يكجا گردآورى و ميان من و

دوستانت جدايى اندازى گيرم كه اى معبود و آقا و مولا و پروردگارم من بر عذاب تو

صبر كنم اما چگونه بر دورى از تو طاقت آورم و گيرم كه اى معبود من

حرارت آتشت را تحمل كنم اما چگونه چشم پوشيدن از بزرگواريت را بر خود هموار سازم يا چگونه در ميان

آتش بمانم با اينكه اميد عفو تو را دارم پس به عزتت سوگند اى آقا و مولاى من براستى سوگند مى خورم كه اگر

زبـانـم را در آنـجـا بـازبـگـذارى حـتـمـاً در مـيان دوزخيان شيون را بسويت سر دهم شيون اشخاص آرزومند

و مسلماً چون فريادرس خواهان به درگاهت فرياد برآرم و قطعاً مانند عزيز گمگشتگان

بـر دورى تو گريه و زارى كنم و با صداى بلند تو را مى خوانم و مى گويم كجايى اى يار و نگهدار مؤ منان اى منتهاى آرمان عارفان اى

فريادرس درماندگان اى محبوب دل راستگويان و اى حيران كننده عالميان

آيا براستى چنان مى بينى اى منزه و معبودم كه به ستايشت مشغولم كه بشنوى در آن آتش صداى بنده مسلمانى