اشعار عرفاني حافظ

غزل شماره 462 تعداد ابيات 1 - 8

زان مى عشق كزو پخته شود هر خامى         گر چه ماه رمضان است بياور جامى

روزه هر چند كه مهمان عزيزست اى دل         صحبتش موهبتى دان و شدن انعامى

روزها رفت كه دست من مسكين نگرفت         زلف شمشاد قدى ساعد سيم اندامى

مرغ زيرك به در خانقه اكنون نپرد         كه نهادست به هر مجلس وعظى دامى

گله از زاهد بد خو نكنم رسم اينست         كه چو صبحى بدمد در پيش افتد شامى

يار من چون بخرامد به تماشاى چمن         برسانش ز من اى پيك صبا پيغامى

آن حريفى كه شب و روز مى صاف كشد         بود آيا كه كند ياد ز درد آشامى

حافظا گر ندهد داد دلت آصف عهد
كام دشوار به دست آورى از خود كامى

غزل شماره 463 تعداد ابيات 1 - 9

كه برد به نزد شاهان ز من گدا پيامى         كه به كوى مى فروشان دو هزار جم به جامى

شده ام خراب و بد نام و هنوز اميدوارم         كه به همت عزيزان برسم به نيك نامى

تو كه كيميا فروشى نظرى به قلب ما كن         كه بضاعتى نداريم و فكنده ايم دامى

عجب از وفاى جانان كه تفقدى نفرمود⁽³⁹³⁾         نه به نامه اى پيامى نه به خامه اى سلامى

اگر اين شراب خام است اگر آن حريف پخته         به هزار بار بهتر ز هزار پخته خامى

ز رهم ميفكن اى شيخ به دانه هاى تسبيح         كه چو مرغ زيرك افتد نفتد به هيچ دامى

سر خدمت تو دارم بخرم به لطف و مفروش         كه چو بنده كمتر افتد به مباركى غلامى

به كجا برم شكايت به كه گويم اين حكايت         كه لبت حيات ما بود و نداشتى دوامى

بگشاى تير مژگان و بريز خون حافظ
كه چنان كشنده اى را نكند كس انتقامى

غزل شماره 464 تعداد ابيات 1 - 10

دو يار زيرك و از باده ء كهن دو منى ⁽³⁹⁴⁾         فراغتى و كتابى و گوشه ء چمنى

من اين مقام به دنيا و آخرت ندهم         اگر چه در پى ام افتند هر دم انجمنى ⁽³⁹⁵⁾

بيا كه رونق اين كارخانه كم نشود⁽³⁹⁶⁾         به زهد همچو توئى يا به فسق همچو منى

هر آن كه كنج قناعت به گنج دنيا داد         فروخت يوسف مصرى به كمترين ثمنى

ببين در آينه ء جام نقش بندى غيب         كه كس به ياد ندارد چنين عجب ز منى

ز تندباد حوادث نمى توان ديدن         درين چمن كه گلى بوده است يا سمنى

ازين سموم كه بر طرف بوستان بگذشت         عجب كه بوى گلى هست و رنگ نسترنى

نگار خويش به دست كسان همى بينم         چنين شناخت فلك حق خدمت چو منى ⁽³⁹⁷⁾

به صبر كوش تو اى دل كه حق رها نكند         چنين عزيز نگينى به دست اهرمنى

مزاج دهر تبه شد درين بلا حافظ
كجاست فكر حكيمى وراى برهمنى

غزل شماره 465 تعداد ابيات 1 - 6

صبح است و ژاله مى چكد از ابر بهمنى         برگ صبوح ساز و بده جام يك منى

در بحر مائى و منى افتاده ام بيار         مى تا خلاص بخشدم از مائى و منى

خون پياله خور كه حلالست خون او         در كار يار باش كه كاريست كردنى

ساقى به دست باش كه غم در كمين ماست         مطرب نگاه دار همين ره كه مى زنى

مى ده كه سر به گوش من آورد چنگ و گفت         خوش بگذران و بشنو ازين پير منحنى

ساقى به بى نيازى رندان كه مى بده
تا بشنوى ز صوت مغنى هو الغنى

غزل شماره 466 تعداد ابيات 1 - 6

نوش كن جام شراب يك منى         تا بدان بيخ غم از دل بركنى

دل گشاده دار چون جام شراب         سر گرفته چند چون خم دنى ⁽³⁹⁸⁾

چون ز جام بى خودى رطلى كشى         كم زنى از خويشتن لاف منى

سنگ سان شو در قدم نى همچو ابر         جمله رنگ آميزى و تر دامنى

دل به مى دربند تا مردانه وار         گردن سالوس و تقوى بشكنى

خيز و جهدى كن چو حافظ تا مگر
خويشتن در پاى معشوق افكنى

غزل شماره 467 تعداد ابيات 1 - 10

احمد الله على معدله السلطان         احمد شيخ اويس حسن ايلخانى⁽³⁹⁹⁾

خان بن خان و شهنشاه و شهنشاه نژاد         آن كه مى زيبد اگر جان جهانش خوانى

ديده ناديده به اقبال تو ايمان آورد         مرحبا اى به چنين لطف خدا ارزانى

ماه اگر بى تو بر آيد به دو نيمش بزنند         دولت احمدى و معجزه ء سبحانى

جلوه ء بخت تو دل مى برد از شاه و گدا         چشم بد دور كه هم جانى و هم جانانى

بر شكن كاكل تركانه كه در طالع تست         بخشش و كوشش خاقانى و چنگز خانى ⁽⁴⁰⁰⁾

گر چه دوريم به ياد تو قدح مى گيريم         بعد منزل نبود در سفر روحانى

از گل پارسيم غنچه ء عيشى نشكفت         حبذا دجله ء بغداد و مى ريحانى

سر عاشق كه نه خاك در معشوق بود         كى خلاصش بود از محنت سر گردانى

اى نسيم سحرى خاك در يار بيار
كه كند حافظ از و ديده ء دل نورانى

غزل شماره 468 تعداد ابيات 1 - 7

گفتند خلايق كه توئى يوسف ثانى         چون نيك بديدم به حقيقت به از آنى

شيرين تر از آنى به شكر خنده كه گويم         اى خسرو خوبان كه تو شيرين زمانى

تشبيه دهانت نتوان كرد به غنچه         هرگز نبود غنچه بدين تنگ دهانى

صد بار بگفتى كه دهم زان دهنت كام         چون سوسن آزاده چرا جمله زبانى

گوئى بدهم كامت و جانت بستانم         ترسم ندهى كامم و جانم بستانى

چشم تو خدنگ از سپر جان گذراند         بيمار كه ديدست بدين سخت كمانى

چون اشك بيندازيش از ديده ء مردم ⁽⁴⁰¹⁾
آن را كه دمى از نظر خويش برانى

غزل شماره 469 تعداد ابيات 1 - 12

وقت را غنيمت دان آن قدر كه بتوانى         حاصل از حيات اى جان اين دمست تادانى

كام بخشى گردون عمر در عوض دارد         جهد كن كه از دولت داد عيش بستانى

باغبان چو من زينجا بگذرم حرامت باد         گر به جاى من سروى غير دوست بنشانى

زاهد پشيمان را ذوق باده خواهد كشت         عاقلا مكن كارى كاورد پشيمانى

محتسب نمى داند اين قدر كه صوفى را         جنس خانگى باشد همچو لعل رمانى

با دعاى شبخيزان اى شكر دهان مستيز         در پناه يك اسم است خاتم سليمانى

پند عاشقان بشنو وز در طرب باز آ         كاين همه نمى ارزد شغل عالم فانى

يوسف عزيزم رفت اى برادران رحمى         كز غمش عجب بينم حال پير كنعانى

پيش زاهد از رندى دم مزن كه نتوان گفت         با طبيب نامحرم حال درد پنهانى

دل ز ناوك چشمت گوش داشتم ليكن         ابروى كماندارت مى برد به پيشانى

مى روى و مژگانت خون خلق مى ريزد         تيز مى روى جانا ترسمت فرومانى ⁽⁴⁰²⁾

جمع كن باحسانى حافظ پريشان را
اى شكنج گيسويت مجمع پريشانى

غزل شماره 470 تعداد ابيات 1 - 9

هوا خواه توام جانا و مى دانم كه مى دانى         كه هم ناديده مى بينى و هم ننوشته مى خوانى

ملامت گو چه دريا بد ميان عاشق و معشوق         نبيند چشم نابينا خصوص اسرار پنهانى

گشاد كار مشتاقان در آن ابروى دلبندست         خدا را يك نفس بنشين گره بگشا ز پيشانى

بيفشان زلف و صوفى را به پا بازى و رقص آور         كه از هر رقعه ء دلقش هزاران بت بيفشانى

ملك در سجده ء آدم زمين بوس تو نيت كرد         كه در حسن تو لطفى ديد بيش از حد انسانى

چراغ افروز چشم ما نسيم زلف جانانست         مباد اين جمع را يارب غم از باد پريشانى

دريغا عيش شبگيرى كه در خواب سحر بگذشت         ندانى قدر وقت اى دل مگر وقتى كه در مانى

ملول از همرهان بودن طريق كاردانى نيست         بكش دشوارى منزل به ياد عهد آسانى

خيال چنبر زلفش فريبت مى دهد حافظ
نگر تا حلقه ء اقبال ناممكن بجنبانى

غزل شماره 471 تعداد ابيات 1 - 7

نسيم صبح سعادت بدان نشان كه تو دانى         گذر به كوى فلان كن در آن زمان كه توانى

تو پيك خلوت رازى و ديده بر سر راهت         به مردمى نه به فرمان چنان بران كه تو دانى

بگو كه جان عزيزم ز دست رفت خدا را         ز لعل روح فزايش ببخش آن كه تو دانى

من اين حروف نوشتم چنانكه غير ندانست         تو هم ز روى كرامت چنان بخوان كه تو دانى

خيال تيغ تو با ما حديث تشنه و آبست         اسير خويش گرفتى بكش چنانكه تو دانى

اميد در كمر زركشت چگونه ببندم         دقيقه ايست نگارا در آن ميان كه تو دانى

يكيست تركى و تازى درين معامله حافظ
حديث عشق بيان كن بدان زبان كه تو دانى

غزل شماره 472 تعداد ابيات 1 - 7

اى كه در كشتن ما هيچ مدارا نكنى         سود و سرمايه بسوزى و محابا نكنى

دردمندان بلا زهر هلاهل دارند         قصد اين قوم خطا باشد هان تا نكنى

رنج ما را كه توان برد به يك گوشه ء چشم         شرط انصاف نباشد كه مداوا نكنى

ديده ء ما چوبه اميد تو درياست چرا         به تفرج گذرى بر لب دريا نكنى

نقل هر جور كه از خلق كريمت كردند         قول صاحب غرضانست تو آنها نكنى

بر تو گر جلوه كند شاهد ما اى زاهد         از خدا جز مى و معشوق تمنا نكنى

حافظا سجده به ابروى چو محرابش بر
كه دعائى ز سر صدق جز آنجا نكنى

غزل شماره 473 تعداد ابيات 1 - 8

بشنو اين نكته كه خود را ز غم آزاده كنى         خون خورى گر طلب روزى ننهاده كنى

خاطرت كى رقم فيض پذيرد هيهات         مگر از نقش پراكنده ورق ساده كنى

آخرالامر گل كوزه گران خواهى شد         حاليا فكر سبو كن كه پر از باده كنى

گر از آن آدميانى كه بهشتت هوس است         عيش با آدميى چند پرى زاده كنى

تكيه بر جاى بزرگان نتوان زد به گزاف         مگر اسباب بزرگى همه آماده كنى

اجرها باشدت اى خسرو شيرين دهنان         گر نگاهى سوى فرهاد دل افتاده كنى

اى صبا بندگى خواجه جلال الدين كن         كه جهان پرسمن و سوسن آزاده كنى

كار خود گر به كرم باز گذارى حافظ⁽⁴⁰³⁾
اى بسا عيش كه با بخت خداداده كنى

غزل شماره 474 تعداد ابيات 1 - 8

اى دل به كوى عشق گذارى نمى كنى         اسباب جمع دارى و كارى نمى كنى

اين خون كه موج مى زند اندر جگر ترا         در كار رنگ و بوى نگارى نمى كنى

مشكين از آن نشد دم خلقت كه چون صبا         بر خاك كوى دوست گذارى نمى كنى

ترسم كزين چمن نبرى آستين گل         كز گلشنش تحمل خارى نمى كنى

در آستين جان تو صد نافه مدرجست         وان را فداى طره ء يارى نمى كنى

چوگان حكم در كف و گوئى نمى زنى         باز ظفر به دست و شكارى نمى كنى

ساغر لطيف و پرمى و مى افكنى به خاك ⁽⁴⁰⁴⁾         وانديشه از بلاى خمارى نمى كنى

حافظ برو كه بندگى پادشاه وقت ⁽⁴⁰⁵⁾
گر جمله مى كنند تو بارى نمى كنى

غزل شماره 475 تعداد ابيات 1 - 12

تو مگر بر لب آبى به هوس بنشينى ⁽⁴⁰⁶⁾         ورنه هر فتنه كه بينى همه از خود بينى

به خدائى كه توئى بنده ء بگزيده ء او         كه بر اين چاكر ديرينه كسى نگزينى

گر امانت به سلامت ببرم باكى نيست         بى دلى سهل بود گر نبود بى دينى

ادب و شرم ترا خسرو مهرويان كرد         آفرين بر تو كه شايسته ء صد چندينى

عجب از لطف تو اى گل كه نشستى با خار         ظاهرا مصلحت وقت در آن مى بينى

صبر بر جور رقيبت چه كنم گر نكنم         عاشقان را نبود چاره به جز مسكينى

باد صبحى به هوايت ز گلستان برخاست ⁽⁴⁰⁷⁾         كه تو خوشتر ز گل و تازه تر از نسرينى

شيشه بازى سرشكم نگرى از چپ و راست         گر برين منظر بينش نفسى بنشينى

سخنى بى غرض از بنده ء مخلص بشنو         اى كه منظور بزرگان حقيقت بينى

نازنينى چو تو پاكيزه دل و پاك نهاد         بهتر آن است كه با مردم بد ننشينى

سيل اين اشك روان صبر و دل حافظ برد         بلغ الطاقه يا مقله عينى بينى

تو بدين نازكى و سركشى اى شمع چگل ⁽⁴⁰⁸⁾
لايق بندگى خواجه جلال الدينى

غزل شماره 476 تعداد ابيات 1 - 11

سحرگه رهروى در سرزمينى         همى گفت اين معما با قرينى

كه اى صوفى شراب آنگه شود صاف         كه در شيشه بر آرد اربعينى

درونها تيره شد باشد كه از غيب         چراغى بركند خلوت نشينى

خدا زان خرقه بيزار است صد بار         كه باشد صد بتش در آستينى ⁽⁴⁰⁹⁾

مروت گر چه نامى بى نشان است         نيازى عرضه كن بر نازنينى

گر انگشت سليمانى نباشد         چه خاصيت دهد نقش نگينى

نمى بينم نشاط عيش در كس         نه درمان دلى نه درد دينى

ثوابت باشد اى داراى خرمن         اگر رحمى كنى بر خوشه چينى

اگر چه رسم خوبان تند خوئيست         چه باشد گر بسازد با غمينى

ره ميخانه بنما تا بپرسم         مال خويش را از پيش بينى

نه حافظ را حضور درس و خلوت
نه دانشمند را علم اليقينى

غزل شماره 477 تعداد ابيات 1 - 9

بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوى         مى خواند دوش درس مقامات معنوى

يعنى بيا كه آتش موسى نمود گل         تا از درخت نكته ء توحيد بشنوى

مرغان باغ ، قافيه سنجند و بذله گوى         تا خواجه مى خورد به غزلهاى پهلوى

جمشيد جز حكايت جام از جهان نبرد         زنهار دل مبند بر اسباب دنيوى

خوش وقت بورياى گدائى و خواب امن ⁽⁴¹⁰⁾         كاين عيش نيست روزى اورنگ خسروى ⁽⁴¹¹⁾

اين قصه ء عجب شنو از بخت واژگون         ما را بكشت يار به انفاس عيسوى

چشمت به غمزه خانه ء مردم خراب كرد         مخموريت مباد كه خوش مست مى روى

دهقان سالخورده چه خوش گفت با پسر         كاى نور چشم من به جز از كشته ندروى

ساقى مگر وظيفه ء حافظ زياد داد
كاشفته گشت طره دستار مولوى

غزل شماره 478 تعداد ابيات 1 - 8

ساقيا سايه ء ابرست و بهار و لب جوى         من نگويم چه كنار اهل دلى خود تو بگوى

بوى يك رنگى ازين نقش نمى آيد خيز         دلق آلوده ء صوفى به مى ناب بشوى

سفله طبعست جهان بر كرمش تكيه مكن         اى جهانديده ثبات قدم از سفله مجوى

دو نصيحت كنمت بشنو و صد گنج ببر         از در عيش درآ و به ره عيب مپوى

شكر آن را كه دگر باز رسيدى به بهار         بيخ نيكى بنشان و ره تحقيق بجوى

روى جانان طلبى آينه را قابل ساز         ورنه هرگز گل و نسرين ندمد زآهن و روى

گوش بگشاى كه بلبل به فغان مى گويد         خواجه تقصير مفرما گل توفيق ببوى

گفتى از حافظ ما بوى ريا مى آيد
آفرين بر نفست باد كه خوش بردى بوى

غزل شماره 479 تعداد ابيات 1 - 10

اى بى خبر بكوش كه صاحب خبر شوى         تا راهرو نباشى كى راهبر شوى

دست از مس وجود چو مردان ره بشوى         تا كيمياى عشق بيابى و زر شوى

در مكتب حقايق پيش اديب عشق         هان اى پسر بكوش كه روزى پدر شوى

خواب و خورت ز مرتبه ء خويش دور كرد         آن گه رسى به خويش كه بى خواب و خور شوى

گر نور عشق حق به دل و جانت اوفتد         بالله كز آفتاب فلك خوبتر شوى

يك دم غريق بحر خدا شو گمان مبر         كز آب هفت بحر به يك موى تر شوى

از پاى تا سرت همه نور خدا شود         در راه ذوالجلال چو بى پا و سر شوى

وجه خدا اگر شودت منظر نظر         زين پس شكى نماند كه صاحب نظر شوى ⁽⁴¹²⁾

بنياد هستى تو چو زير و زبر شود         در دل مدار هيچ كه زير و زبر شوى

گر در سرت هواى وصالست حافظا
بايد كه خاك درگه اهل هنر شوى

غزل شماره 480 تعداد ابيات 1 - 15

اى در رخ تو پيدا انوار پادشاهى         در فكرت تو پنهان صد حكمت الهى

كلك تو بارك الله بر ملك و دين گشاده         صد چشمه آب حيوان از قطره ء سياهى

بر اهرمن نتابد انوار اسم اعظم         ملك آن تست و خاتم فرماى هر چه خواهى

در حكمت سليمان هر كس كه شك نمايد         بر عقل و دانش او خندند مرغ و ماهى

باز، ار چه گاهگاهى بر سر نهد كلاهى         مرغان قاف دانند آئين پادشاهى

تيغى كه آسمانش از فيض خود دهد آب         تنها جگر بگيرد بى منت سپاهى

اى عنصر تو مخلوق از كيمياى عزت         وى دولت تو ايمن از وصمت تباهى

كلك تو خوش نويسد در شاءن يار و اغيار         تعويذ جان فزائى افسون عمر كاهى

ساقى بيار آبى از چشمه ء خرابات         تا خرقه ها بشوئيم از عجب خانقاهى

عمريست پادشاها كز مى تهيست جامم         اينك ز بنده دعوى وز محتسب گواهى

گر پرتوى ز تيغت بركان و معدن افتد         ياقوت سرخ ‌رو را بخشند رنگ كاهى

جايى كه برق عصيان بر آدم صفى زد         ما را چگونه زيبد دعوى بى گناهى

دانم دلت ببخشد بر عجز شب نشينان         گر حال بنده پرسى از باد صبحگاهى

يا ملجاء البرايا يا واهب العطايا         عطفا على مقل حلت به الدواهى

حافظ چو پادشاهت گهگاه مى برد نام
رنجش ز بخت منما بازآ به عذر خواهى

غزل شماره 489 - 481

غزل شماره 481 تعداد ابيات 1 - 9

سحرم هاتف ميخانه به دولتخواهى         گفت باز آى كه ديرينه ء اين درگاهى

همچو جم جرعه ء ماكش كه ز سر دو جهان ⁽⁴¹³⁾         پرتو جام جهان بين دهدت آگاهى

قطع اين مرحله بى همرهى خضر مكن         ظلماتست بترس از خطر گمراهى ⁽⁴¹⁴⁾

بر در ميكده رندان قلندر باشند         كه ستانند و دهند افسر شاهنشاهى

خشت زير سر و بر تارك هفت اختر پاى         دست قدرت نگر و منصب صاحب جاهى

سر ما و در ميخانه كه طرف بامش         به فلك بر شد و ديوار بدين كوتاهى

اگرت سلطنت فقر ببخشند اى دل         كمترين ملك تو از ماه بود تا ماهى ⁽⁴¹⁵⁾

تو در فقر ندانى زدن از دست مده         مسند خواجگى و مجلس توران شاهى

حافظ خام طمع شرمى ازين قصه بدار
عملت چيست كه مزدش دو جهان مى خواهى ⁽⁴¹⁶⁾

غزل شماره 482 تعداد ابيات 1 - 12

اى پادشه خوبان داد از غم تنهائى         دل بى تو به جان آمد وقتست كه باز آئى

دائم گل اين بستان شاداب نمى ماند         درياب ضعيفان را در وقت توانائى

ديشب گله ء زلفش با باد همى كردم         گفتا غلطى بگذر زين فكرت سودائى

صد باد صبا اينجا با سلسله مى رقصند         اينست حريف اى دل تا باد نپيمائى

مشتاقى و مهجورى دور از تو چنانم كرد         كز دست بخواهد شد پاياب شكيبائى

يارب به كه شايد گفت اين نكته كه در عالم         رخساره به كس ننمود آن شاهد هر جائى

ساقى چمن گل را بى روى تو رنگى نيست         شمشاد خرامان كن تا باغ بيارائى

اى درد توام درمان در بستر ناكامى         وى ياد توام مونس در گوشه ء تنهائى

در دايره ء قسمت ما نقطه ء تسليميم         لطف آن چه تو انديشى حكم آن چه تو فرمائى

فكر خود و راى خود در عالم رندى نيست         كفرست درين مذهب خودبينى و خودرائى

زين دايره ء مينا خونين جگرم مى ده         تا حل كنم اين مشكل در ساغر مينائى

حافظ شب هجران شد بوى خوش وصل آمد
شاديت مبارك باد اى عاشق شيدائى

غزل شماره 483 تعداد ابيات 1 - 10

به چشم كرده ام ابروى ماه سيمائى         خيال سبز خطى نقش بسته ام جائى

اميد هست كه منشور عشقبازى من         از آن كمانچه ء ابرو رسد به طغرائى

سرم زدست بشد چشم از انتظار بسوخت         در آرزوى سر و چشم مجلس آرائى

مكدر است دل آتش به خرقه خواهم زد         بيا بيا كه كه را مى كند تماشائى ⁽⁴¹⁷⁾

به روز واقعه تابوت ما ز سرو كنيد         كه مى رويم به ياد بلند بالائى

زمام دل به كسى داده ام من درويش         كه نيستش به كس از تاج و تخت پروائى

در آن مقام كه خوبان ز غمزه تيغ زنند         عجب مدار سرى اوفتاده در پائى

مرا كه از رخ او ماه در شبستان است         كجا بود به فروغ ستاره پروائى

فراق و وصل چه باشد رضاى دوست طلب ⁽⁴¹⁸⁾         كه حيف باشد از او غير او تمنائى

درر ز شوق بر آرند ماهيان به نثار
اگر سفينه ء حافظ رسد به دريائى

غزل شماره 484 تعداد ابيات 1 - 10

در همه دير مغان نيست چو من شيدائى         خرقه جائى گرو باده و دفتر جائى

دل كه آئينه ء شاهيست غبارى دارد         از خدا مى طلبم صحبت روشن رائى

كشتى باده بياور كه مرا بى رخ دوست         گشت هر گوشه چشم از غم دل دريائى

جويها بسته ام از ديده به دامان كه مگر         در كنارم بنشانند سهى بالائى

كرده ام توبه به دست صنم باده فروش         كه دگر مى نخورم بى رخ بزم آرائى

نرگس ار لاف زد از شيوه ء چشم تو مرنج         نروند اهل نظر از پى نابينائى

شرح اين قصه مگر شمع برآرد به زبان         و رنه پروانه ندارد به سخن پروائى

سخن غير مگو با من معشوقه پرست         كز وى و جام مى ام نيست به كس پروائى

اين حديثم چه خوش آمد كه سحرگه مى گفت         بر در ميكده اى با دف و نى ترسائى

گر مسلمانى از اين است كه حافظ دارد
آه اگر از پى امروز بود فردائى

غزل شماره 485 تعداد ابيات 1 - 11

سلامى چو بوى خوش آشنائى         بدان مردم ديده ء روشنائى

درودى چو نور دل پارسايان         بدان شمع خلوتگه پارسائى

نمى بينم از همدمان هيچ بر جاى         دلم خون شد از غصه ساقى كجائى

ز كوى مغان رخ مگردان كه آنجا         فروشند مفتاح مشكل گشائى

عروس جهان گرچه در حد حسن است         ز حد مى برد شيوه ء بى وفائى

مرا گر تو بگذارى اى نفس طامع         بسى پادشاهى كنم در گدائى

مى صوفى افكن كجا مى فروشند         كه در تابم از دست زهد ريائى

رفيقان چنان عهد صحبت شكستند         كه گوئى نبودست خود آشنائى

بياموزمت كيمياى سعادت         ز همصحبت بد جدائى جدائى

دل خسته ء من گرش همتى هست         نخواهد ز سنگين دلان موميائى

مكن حافظ از جور دوران شكايت
چه دانى تو اى بنده كار خدائى