next page

fehrest page

back page

غزل شماره 165 تعداد ابيات 1 - 8

زاهد خلوت نشين دوش به ميخانه شد        از سر پيمان برفت با سر پيمانه شد
صوفى مجلس كه دى جام و قدح مى شكست        باز به يك جرعه مى عاقل و فرزانه شد
شاهد عهد شباب آمده بودش بخواب        باز به پيرانه سر عاشق و ديوانه شد
معبچه اى مى گذشت راهزن دين و دل        در پى آن آشنا از همه بيگانه شد
آتش رخسار گل خرمن بلبل بسوخت        چهره ء خندان شمع آفت پروانه شد
نرگس ساقى بخواند آيت افسونگرى        حلقه ء اوراد ما مجلس افسانه شد
گريه ء شام و سحر شكر كه ضايع نگشت        قطره ء باران ما گوهر يك دانه شد
منزل حافظ كنون بارگه پادشاست
دل بر دلدار رفت جان بر جانانه شد(133)

غزل شماره 166 تعداد ابيات 1 - 9

دوش از جناب آصف پيك بشارت آمد        كز حضرت سليمان عشرت اشارت آمد
خاك وجود ما را از آب ديده گل كن (134)        ويران سراى دل را گاه عمارت آمد
اين شرح بى نهايت كز زلف يار گفتند        حرفيست از هزاران كاندر عبارت آمد
عيبم بپوش زنهار اى خرقه ء مى آلود        كان پاك پاكدامن بهر زيارت آمد
امروز جاى هر كس پيدا شود ز خوبان        كان ماه مجلس افروز اندر صدارت آمد
بر تخت جم كه تاجش معراج آسمانست        همت نگر كه مورى با آن حقارت آمد
از چشم شوخش اى دل ايمان خود نگهدار        كان جادوى كمانكش بر عزم غارت آمد
درياست مجلس او درياب وقت و درياب        هان اى زيان رسيده وقت تجارت آمد
آلوده اى تو حافظ فيضى ز شاه درخواه
كان عنصر سماحت بهر طهارت آمد

غزل شماره 167 تعداد ابيات 1 - 7

عشق تو نهال حيرت آمد        وصل توكمال حيرت آمد
بس غرقه ء حال وصل كاخر        هم بر سر حال حيرت آمد
يك دل بنما كه در ره او        بر چهره نه خال حيرت آمد
نه وصل بماند و نه واصل        آنجا كه خيال حيرت آمد
از هر طرفى كه گوش كردم        آواز سؤ ال حيرت آمد
شد منهزم از كمال عزت        آن را كه جلال حيرت آمد
سر تا قدم وجود حافظ
در عشق نهال حيرت آمد

غزل شماره 168 تعداد ابيات 1 - 8

در نمازم خم ابروى تو با ياد آمد        حالتى رفت كه محراب به فرياد آمد
از من اكنون طمع صبر و دل و هوش مدار        كان تحمل كه تو ديدى همه بر باد آمد(135)
باده صافى شد و مرغان چمن مست شدند        موسم عاشقى و كار به بنياد آمد
بوى بهبود ز اوضاع جهان مى شنوم        شادى آورد گل و باد صبا شاد آمد
اى عروس هنر از بخت شكايت منما        حجله ء حسن بياراى كه داماد آمد
دلفريبان نباتى همه زيور بستند        دلبر ماست كه با حسن خداداد آمد
زير بارند درختان كه تعلق دارند        اى خوشا سرو كه از بار غم آزاد آمد
مطرب از گفته ء حافظ غزلى نغز بخوان
تا بگويم كه ز عهد طربم ياد آمد

غزل شماره 169 تعداد ابيات 1 - 7

مژده اى دل كه دگر باد صبا باز آمد        هدهد خوش خبر از طرف سبا باز آمد
بركش اى مرغ سحر نغمه ء داودى باز        كه سليمان گل از باد هوا باز آمد
عارفى كو كه كند فهم زبان سوسن        تا بپرسد كه چرا رفت و چرا باز آمد
مردمى كرد و كرم بخت خداداد به من (136)        كان بت ماه رخ از راه وفا باز آمد
لاله بوى مى نوشين بشنيد از دم صبح        داغ دل بود به اميد دوا باز آمد
چشم من در ره اين قافله ء راه بماند(137)        تا به گوش دلم آواز درا باز آمد
گرچه حافظ در رنجش زد و پيمان بشكست
لطف او بين كه به لطف از در ما باز آمد(138)

غزل شماره 170 تعداد ابيات 1 - 8

صبا به تهنيت پير مى فروش آمد        كه موسم طرب و عيش و ناز و نوش آمد
هوا مسيح نفس گشت و باد نافه گشاى        درخت سبز شد و مرغ در خروش آمد
تنور لاله چنان برفروخت باد بهار        كه غنچه غرق عرق گشت و گل به جوش آمد
به گوش هوش نيوش از من و به عشرت كوش        كه اين سخن سحر از هاتفم به گوش آمد
ز فكر تفرقه باز آى تا شوى مجموع        به حكم آن كه چو شد اهرمن سروش آمد
ز مرغ صبح ندانم كه سوسن آزاد        چه گوش كرد كه باده زبان خموش آمد
چه جاى صحبت نامحرم است مجلس انس        سر پياله بپوشان كه خرقه پوش آمد
ز خانقاه به ميخانه مى رود حافظ
مگر ز مستى زهد ريا به هوش آمد؟

غزل شماره 171 تعداد ابيات 1 - 8

سحرم دولت بيدار به بالين آمد        گفت برخيز كه آن خسرو شيرين آمد
قدحى دركش و سرخوش به تماشا بخرام        تا ببينى كه نگارت به چه آئين آمد
مژدگانى بده اى خلوتى نافه گشاى        كه ز صحراى ختن آهوى مشكين آمد
گريه آبى به رخ سوختگان باز آورد        ناله فريادرس عاشق مسكين آمد
ساقيا مى بده و غم مخور از دشمن و دوست        كه به كام دل ما آن بشد و اين آمد
رسم بدعهدى ايام چو ديد ابر بهار        گريه اش بر سمن و سنبل و نسرين آمد
مرغ دل باز هوادار كمان ابروئى است (139)        اى كبوتر نگران باش كه شاهين آمد
چون صبا گفته ء حافظ بشنيد از بلبل
عنبر افشان به تماشاى رياحين آمد

غزل شماره 172 تعداد ابيات 1 - 8

اى پسته ء تو خنده زده بر حديث قند        مشتاقم از براى خدا يك شكر بخند
طوبى ز قامت تو نيارد كه دم زند        زين قصه بگذرم كه سخن مى شود بلند
خواهى كه بر نخيزدت از ديده رود خون        دل در هواى صحبت رود كسان مبند(140)
گر جلوه مى نمائى و گر طعنه مى زنى        ما نيستيم معتقد شيخ خودپسند
ز آشفتگى حال من آگاه كى شود        آن را كه دل نگشت گرفتار اين كمند
بازار شوق گرم شد آن سر و قد كجاست        تا جان خود بر آتش رويش كنم سپند
جائى كه يار ما بشكر خنده دم زند        اى پسته كيستى تو خدا را دگر مخند(141)
حافظ چو ترك غمزه تركان نمى كنى
دانى كجاست جاى تو؟ خوارزم يا خجند

غزل شماره 173 تعداد ابيات 1 - 7

بعد ازين دست من و دامن آن سرو بلند        كه به بالاى چماناز بن و بيخم بر كند
حاجت مطرب و مى نيست تو برقع بگشا        كه به رقص آوردم آتش رويت چو سپند
هيچ روئى نشود آينه ء حجله ء بخت (142)        مگر آن روى كه مالند بر آن سم سمند(143)
گفتم اسرار غمت هر چه بود گو مى باش        صبر ازين بيش ندارم چه كنم تا كى و چند
مكش آن آهوى مشكين مرا اى صياد        شرم از آن چشم سيه دار و مبندش به كمند
من خاكى كه ازين در نتوانم برخاست        از كجا بوسه زنم بر لب آن قصر بلند
باز مستان دل از آن گيسوى مشكين حافظ
زانكه ديوانه همان به كه بود اندر بند

غزل شماره 174 تعداد ابيات 1 - 10

نه هر كه چهره بر افروخت دلبرى داند        نه هر كه آينه سازد سكندرى داند
نه هر كه طرف كله كج نهاد و تند نشست        كلاهدارى و آيين سرورى داند
هزار نكته باريكتر ز مو اين جاست        نه هر كه سر بتراشد قلندرى داند(144)
تو بندگى چو گدايان به شرط مزد مكن        كه دوست خود روش بنده پرورى داند
غلام همت آن رند عافيت سوزم        كه در گداصفتى كيمياگرى داند
وفا و عهد نكو باشد ار بياموزى        و گرنه هر كه تو بينى ستمگرى داند
به قد و چهره هر آن كس كه شاه خوبان شد        جهان بگيرد اگر دادگسترى داند
بباختم دل ديوانه و ندانستم        كه آدمى بچه اى شيوه ء پرى داند
مدار نقطه ء بينش ز خال تست        مرا كه قدر گوهر يك دانه جوهرى داند
ز شعر دلكش حافظ كسى بود آگاه
كه لطف طبع و سخن گفتن درى داند

غزل شماره 175 تعداد ابيات 1 - 11

هر كه شد محرم دل در حرم يار بماند        وانكه اين كارند انست در انكار بماند
اگر از پرده برون شد دل من عيب مكن        شكر ايزد كه نه در پرده ء پندار بماند
صوفيان واستدند از گرو مى همه رخت        دلق ما بود كه در خانه ء خمار بماند
محتسب شيخ شد و فسق خود از ياد ببرد(145)        قصه ء ماست كه در هر سر بازار بماند
داشتم دلقى و صد عيب مرا مى پوشيد        خرقه رهن مى و مطرب شد و رنار بماند
جز دل من كز ازل تا به ابد عاشق رفت        جاودان كس نشنيديم كه در كار بماند
هر مى لعل كز آن دست بلورين ستديم        آب حسرت شد و در چشم گهر بار بماند
از صداى سخن عشق نديدم خوشتر        يادگارى كه درين گنبد دوار بماند
گشت بيمار كه چون چشم تو گردد نرگس        شيوه ء او نشدش حاصل و بيمار بماند(146)
بر جمال تو چنان صورت چين حيران شد        كه حديثش همه جا بر در و ديوار بماند(147)
به تماشاگه زلفش دل حافظ روزى
شد كه باز آيد و جاويد گرفتار بماند

غزل شماره 176 تعداد ابيات 1 - 9

رسيد مژده كه ايام غم نخواهد ماند        چنان نماند و چنين نيز هم نخواهد ماند
من ار چه در نظر يار خاكسار شدم        رقيب نيز چنين محترم نخواهد ماند
چو پرده دار به شمشير مى زند همه را        كسى مقيم حريم حرم نخواهد ماند
چه جاى شكر و شكايت ز نقش نيك و بدست        چو بر صحيفه هستى رقم نخواهد ماند
سرود مجلس جمشيد گفته اند اين بود        كه جام باده بياور كه جم نخواهد ماند
توانگرا دل درويش خود به دست آور        كه مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند
برين رواق زبر جد نوشته اند به زر        كه جز نكوئى اهل كرم نخواهد ماند
غنيمتى شمر اى شمع وصل پروانه        كه اين معامله تا صبحدم نخواهد ماند
ز مهربانى جانان طمع مبر حافظ
كه نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

غزل شماره 177 تعداد ابيات 1 - 9

حسب حالى ننوشتيم و شد ايامى چند        محرمى كو كه فرستم به تو پيغامى چند
ما بدان مقصد عالى نتوانيم رسيد        هم مگر پيش نهد لطف شما گامى چند
چون مى از خم به سبو رفت و گل افكند نقاب        فرصت عيش نگه دار و بزن جامى چند
قند آميخته با گل نه علاج دل ماست        بوسه اى چند برآميز به دشنامى چند
زاهد از كوچه رندان به سلامت بگذر        تا خرابت نكند صحبت بد نامى چند
عيب مى جمله چو گفتى هنرش نيز بگوى        نفى حكمت مكن از بهر دل عامى چند
اى گدايان خرابات خدا يار شماست        چشم انعام مداريد ز انعامى چند
پير ميخانه چه خوش گفت به دردى كش خويش        كه مگو حال دل سوخته با خامى چند
حافظ از شوق رخ مهر فروغ تو بسوخت
كامگارا نظرى كن سوى ناكامى چند

غزل شماره 178 تعداد ابيات 1 - 8

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند        و اندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند
بيخود از شعشعه ء پر تو ذاتم كردند        باده از جام تجلى صفاتم دادند
چه مبارك سحرى بود و چه فرخنده شبى        آن شب قدر كه اين تازه براتم دادند
من اگر كامروا گشتم و خوشدل چه عجب        مستحق بودم و اين ها به زكاتم دادند
هاتف آن روز به من مژده ء اين دولت داد        كه بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند
بعد ازين روى من و آينه ء وصف جمال        كه در آن جا خبر از جلوه ء ذاتم دادند
اين همه شهد و شكر كز سخنم مى ريزد        اجر صبريست كز آن شاخ نباتم دادند
همت حافظ و انفاس سحر خيزان بود
كه ز بند غم ايام نجاتم دادند

غزل شماره 179 تعداد ابيات 1 - 7

دوش ديدم كه ملائك در ميخانه زدند        گل آدم بسرشتند و به پيمانه زدند
ساكنان حرم ستر و عفاف ملكوت        با من راه نشين باده ء مستانه زدند(148)
شكر آن را كه ميان من و او صلح افتاد(149)        صوفيان رقص كنان ساغر شكرانه زدند
آسمان بار امانت نتوانست كشيد        قرعه ء كار به نام من ديوانه زدند
آتش آن نيست كه از شعله او خندد شمع        آتش آنست كه در خرمن پروانه زدند
جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه        چون نديدند حقيقت ره افسانه زدند
كس چو حافظ نگشاد از رخ انديشه نقاب
تا سر زلف سخن را به قلم شانه زدند

غزل شماره 180 تعداد ابيات 1 - 7

نقدها را بود آيا كه عيارى گيرند        تا همه صومعه داران پى كارى گيرند
مصلحت ديد من آنست كه ياران همه كار        بگذارند و خم طره ء يارى گيرند
خوش گرفتند حريفان سر زلف ساقى        گر فلكشان بگذارد كه قرارى گيرند
قوت بازوى پرهيز به خوبان مفروش        كه درين خيل حصارى به سوارى گيرند
يارب اين بچه ء تركان چه دليرند به خون        كه به تير مژه هر لحظه شكارى گيرند
رقص بر شعر تر و ناله ء نى خوش باشد(150)        خاصه رقصى كه در آن دست نگارى گيرند(151)
حافظ ابناى زمان را غم مسكينان نيست
زين ميان گر بتوان به كه كنارى گيرند

غزل شماره 200 - 181
غزل شماره 181 تعداد ابيات 1 - 8

گر مى فروش حاجت رندان روا كند        ايزد گنه ببخشد و دفع بلا كند
ما را كه درد عشق و بلاى خمار كشت (152)        يا وصل دوست يا مى صافى دوا كند
مطرب بساز عود كه كس بى اجل نمرد(153)        وانكو نه اين ترانه سرايد خطا كند
ساقى به جام عدل بده باده تا گدا        غيرت نياورد كه جهان پر بلا كند
حقا كزين غمان برسد مژده ء امان        گر سالكى به عهد امانت وفا كند
گر رنج پيش آيد و گر راحت اى حكيم (154)        نسبت مكن به غير كه اين ها خدا كند
در كارخانه اى كه ره علم و عقل نيست (155)        فهم ضعيف راى فضولى چرا كند
جان رفت در سر مى و حافظ به عشق سوخت
عيسى دمى كجاست كه احياى ما كند

غزل شماره 182 تعداد ابيات 1 - 7

دلا بسوز كه سوز تو كارها بكند        نياز نيم شبى دفع صد بلا بكند
تو با خداى خود انداز كار و دل خوش دار        كه رحم اگر نكند مدعى خدا بكند
عتاب يار پريچهره عاشقانه بكش        كه يك كرشمه تلافى صد جفا بكند
طبيب عشق مسيحا دمست و مشفق ليك        چو درد در تو نبيند كه را دوا بكند
ز ملك تا ملكوتش حجاب بردارند        هر آن كه خدمت جام جهان نما بكند
ز بخت خفته ملولم بود كه بيدارى        به وقت فاتحه ء صبح يك دعا بكند
بسوخت حافظ و بوئى به زلف يار نبرد
مگر دلالت اين دولتش صبا بكند

غزل شماره 183 تعداد ابيات 1 - 7

مرا به رندى و عشق آن فضول عيب كند        كه اعتراض بر اسرار علم غيب كند
كمال سحر محبت ببين نه نقص گناه        كه هر كه بى هنر افتد نظر به عيب كند
ز عطر حور بهشت آن نفس برآيد بوى        كه خاك ميكده ء ما عبير جيب كند
چنان زند ره اسلام غمزه ء ساقى        كه اجتناب ز صهبا مگر صهيب كند
كليد گنج سعادت قبول اهل دلست        مباد آن كه درين نكته شك و ريب كند(156)
شبان وادى ايمن گهى رسد به مراد        كه چند سال به جان خدمت شعيب كند
ز ديده خون بچكاند فسانه ء حافظ
چو ياد وقت زمان شباب و شيب كند(157)

غزل شماره 184 تعداد ابيات 1 - 9

طاير دولت اگر باز گذارى بكند        يار باز آيد و با وصل قرارى بكند
ديده را دستگه در و گهر گرچه نماند        بخورد خونى و تدبير نثارى بكند
شهر خاليست ز عشاق بود كز طرفى        مردى از خويش برون آيد و كارى بكند
كسى نيارد بر او دم زند از قصه ء ما(158)        مگرش باد صبا گوش گذارى بكند
داده ام باز نظر را به تذورى پرواز        باز خواند مگرش نقش و شكارى بكند
كو كريمى كه ز بزم طربش غمزده اى        جرعه اى دركشد و دفع خمارى بكند
يا وفا يا خبر وصل تو يا مرگ رقيب        بود آيا كه فلك زين دو سه ، كارى بكند
دوش گفتم بكند لعل لبش چاره ء من ؟        هاتف غيب ندا داد كه آرى بكند
حافظا گر نروى از در او هم روزى
گذرى بر سرت از گوشه كنارى بكند

غزل شماره 185 تعداد ابيات 1 - 8

كلك مشكين تو روزى كه ز ما ياد كند        ببرد اجر دو صد بنده كه آزاد كند
قاصد منزل سلمى كه سلامت بادش        چه شود گر به سلامى دل ما شاد كند
يارب اندر دل آن خسرو شيرين انداز        كه به رحمت گذرى بر سر فرهاد كند
حاليا عشوه ء ناز تو ز بنيادم برد        تا دگر باره حكيمانه چه بنياد كند
امتحان كن كه بسى گنج مرادت بدهند        گر خرابى چو مرا لطف تو آباد كند
شاه را به بود از طاعت صد ساله و زهد        قدر يك ساعته عمرى كه درو داد كند
گوهر پاك تو از مدحت ما مستغنى است        فكر مشاطه چه با حسن خداداد كند
ره نبرديم به مقصود خود اندر شيراز
خرم آن روز كه حافظ ره بغداد كند

غزل شماره 186 تعداد ابيات 1 - 9

آن كيست كز روى كرم با من وفادارى كند        بر جاى بد كارى چو من يك دم نكوكارى كند
اول به بانگ ناى و نى آرد به دل پيغام وى        وانگه به يك پيمانه مى با من وفادارى كند
پشمينه پوش تندخو از عشق نشنيدست بو        از مستيش رمزى بگو تا ترك هشيارى كند
دلبر كه جان فرسود ازو كام دلم نگشود ازو        نوميد نتوان بود ازو باشد كه دلدارى كند
گفتم گره نگشوده ام زان طره تا من بوده ام        گفتا منش فرموده ام تا با تو طرارى كند
چون من گداى بى نشان مشكل بود يارى چنان        سلطان كجا عيش نهان با رند بازارى كند
زان طره ء پرپيچ و خم سهلست اگر بينم ستم        از بند و زنجيرش چه غم هركس كه عيارى كند
با چشم پر نيرنگ او حافظ مكن آهنگ او
كان طره ء شبرنگ او بسيار طرارى كند(159)

غزل شماره 187 تعداد ابيات 1 - 10

سرو چمان من چرا ميل چمن نمى كند        همدم گل نمى شود ياد سمن نمى كند
تا دل هرزه گرد من رفت به چين زلف        او زان سفر دراز خود عزم وطن نمى كند
چون ز نسيم مى شود زلف بنفشه پر شكن        وه كه دلم چه ياد از آن عهدشكن نمى كند
دل به اميد روى او همدم جان نمى شود        جان به هواى كوى او خدمت تن نمى كند
پيش كمان ابرويش لابه همى كنم ولى        گوش كشيده است از آن گوش به من نمى كند
دى گله اى ز طره اش كردم و از سر فسوس        گفت كه اين سياه كج گوش به من نمى كند
ساقى سيم ساق من گر همه درد مى دهد        كيست كه تن چو جام مى جمله دهن نمى كند
با همه عطف دامنت آيدم از صبا عجب (160)        كز گذر تو خاك را مشك ختن نمى كند
كشته ء غمزه ء تو شد حافظ ناشنيده پند
تيغ سزاست هر كه را درد سخن نمى كند(161)

غزل شماره 188 تعداد ابيات 1 - 11

در نظر بازى ما بيخبران حيرانند(162)        من چنينم كه نمودم دگر ايشان دانند
عاقلان نقطه پرگار وجودند ولى        عشق داند كه درين دايره سرگردانند
گر شوند آگه از انديشه ء ما مغبچگان        بعد ازين خرفه ء صوفى به گرو نستانند
جلوه گاه رخ او ديده ء من تنها نيست        ماه و خورشيد همين آينه مى گردانند
وصل خورشيد به شب پره ء اعمى نرسد(163)        كه در آن آينه صاحب نظران حيرانند
مفلسانيم و هواى مى و مطرب داريم        آه اگر خرقه ء پشمين به گرو بستانند
عهد ما با لب شيرين دهنان بست خدا        ما همه بنده و اين قوم خداوندانند
لاف عشق و گله از يار زهى لاف دروغ        عشقبازان چنين مستحق هجرانند
مگرم چشم سياه تو بياموزد كار        ور نه مستورى و مستى همه كس نتوانند
گر به نزهتگه ارواح برد بوى تو باد        عقل و جان گوهر هستى به نثار افشانند
زاهد ار رندى حافظ نكند فهم چه شد(164)
ديو بگريزد از آن قوم كه قرآن خوانند

غزل شماره 189 تعداد ابيات 1 - 8

سمن بويان غبار غم چو بنشينند بنشانند        پرى رويان قرار از دل چو بستيزند بستانند
به فتراك جفا دلها چو بر بندند بر بندند        ز زلف عنبرين جانها چو بگشايند بفشانند
به عمرى يك نفس با ما چو بنشينند بر خيزند        نهال شوق در خاطر چو بر خيزند بنشانند
سرشك گوشه گيران را چو دريابند دريابند        رخ مهر از سحرخيزان نگردانند اگر دانند
ز چشمم لعل رمانى چو مى خندند مى بارند        ز رويم راز پنهانى چو مى بينند مى خوانند
دواى درد عاشق را كسى كو سهل پندارد        ز فكر آنان كه در تدبير درمانند درمانند
درين حضرت چو مشتاقان نياز آرند ناز آرند        كه با اين درد اگر در بند درمانند درمانند
چو منصور از مراد آنانكه بر دارند بر دارند
بدين درگاه حافظ را چو مى خوانند مى رانند

غزل شماره 190 تعداد ابيات 1 - 9

غلام نرگس مست تو تاج دارانند        خراب باده لعل تو هوشيارانند
بزير زلف دو تا چون گذر كنى بنگر(165)        كه از يمين و يسارت چه بيقرارانند(166)
گذار كن چو صبا بر بنفشه زار و ببين        كه از تطاول زلفت چه سوگوارانند(167)
نه من بر آن گل عارض غزل سرايم و بس        كه عندليب تو از هر طرف هزارانند
ترا صبا و مرا آب ديده شد غماز        و گر نه عاشق و معشوق رازدارانند
تو دستگير شو اى خضر پى خجسته كه من (168)        پياده مى روم و همرهان سوارانند
بيا به ميكده و چهره ارغوانى كن        مرو به صومعه كانجا سياهكارانند
نصيب ماست بهشت اى خداشناس برو        كه مستحق كرامت گناهكارانند
خلاص حافظ از آن زلف تابدار مباد
كه بستگان كمند تو رستگارانند

غزل شماره 191 تعداد ابيات 1 - 12

آنان كه خاك را به نظر كيميا كنند        آيا بود كه گوشه چشمى بما كنند
دردم نهفته به ز طبيبان مدعى        باشد كه از خزانه ء غيبم دوا كنند
معشوق چون نقاب ز رخ در نمى كشد        هركس حكايتى به تصور چرا كنند
چون حسن عاقبت نه به رندى و زاهديست        آن به كه كار خود به عنايت رها كنند
بى معرفت مباش كه در من يزيد عشق        اهل نظر معامله با آشنا كنند
حالى درون پرده بسى فتنه مى رود        تا آن زمان كه پرده بر افتد چه ها كنند
مى خور كه صد گناه ز اغيار در حجاب        بهتر ز طاعتى كه بروى ريا كنند
گر سنگ ازين حديث بنالد عجب مدار        صاحبدلان حكايت دل خوش ادا كنند
پيراهنى كه آيد ازو بوى يوسفم        ترسم برادران غيورش قبا كنند
بگذر به كوى ميكده تا زمره ء حضور        اوقات خود ز بهر تو صرف دعا كنند
پنهان ز حاسدان بخودم خوان كه منعمان        خير نهان براى رضاى خدا كنند
حافظ دوام وصل ميسر نمى شود
شاهان كم التفات بحال گدا كنند

next page

fehrest page

back page