به ياد آر آن هنگامى را كه كفار مى انديشيدند تا تو را باز داشته و يا به
قتل برسانند و يا بيرونت كنند، و ايشان (همواره ) مكر مى كنند و خداوند هم مكر مى كند و
خدا بهترين مكر كنندگان است (30)
|
و وقتى آيات ما بر ايشان تلاوت مى شود گويند (بس است ) شنيديم ، (ما خودمان هم )
اگر بخواهيم مثل اين را مى گوييم ، اين نيست جز افسانه هاى باستانى (31)
|
و آن هنگام را كه گفتند: بار الها اگر اين است حق از نزد تو پس بر ما بباران سنگى را
از آسمان و يا بياور براى ما عذابى دردناك (32)
|
و خداوند بنا ندارد ايشان را با اينكه تو در ميانشان هستى و مادام كه استغفار مى كنند
عذاب كند (33)
|
و چيست ايشان را (چرا) خدا عذابشان نكند در حالى كه از مسجد الحرام باز مى دارند با
اينكه صاحب اختيار آن نيستند، و صاحب اختيار آن نيست مگر پرهيزكاران و ليكن بيشترشان
نمى دانند (34)
|
نماز خواندنشان نزد خانه جز صفير و كف زدن نيست پس بچشيد عذاب را بخاطر آن كفرى
كه مى ورزيديد (35)
|
كسانى كه كافر شدند و اموال خود را خرج مى كنند تا از راه خدا جلوگيرى
بعمل آورند، پس زود است بدهند آنها را و سپس حسرتى برايشان شود آنگاه شكست
بخورند، و كسانى كه كافر شدند به سوى جهنم محشور مى شوند (36)
|
تا خداوند ناپاك را از پاك جدا نموده و ناپاك ها را پاره اى بر پاره اى نهاده و همه را
يكجا جمع و انباشته كرده و در جهنم قرار دهد، ايشان ، آرى هم ايشانند زيانكار (37)
|
بگو به كسانى كه كافر شدند اگر دست بردارند گناهانى كه تاكنون كرده اند
آمرزيده مى شود، و اگر از سر گيرند همانا گذشت شيوه پيشينيان (و به سرنوشت آنان
دچار مى شوند) (38)
|
و با آنان كارزار كنيد تا ديگر فتنه اى نباشد، و دين همه اش براى خدا شود،
حال اگر دست برداشتند خداوند به آنچه مى كنند بينا است (39)
|
و اگر اعراض كردند پس بدانيد كه خدا ياور شما است و چه مولاى و چه ياور خوبى است
(40)
|
