بِسمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
|
إِذَا الشمْس كُوِّرَت (1)
|
وَ إِذَا النُّجُومُ انكَدَرَت (2)
|
وَ إِذَا الجِْبَالُ سيرَت (3)
|
وَ إِذَا الْعِشارُ عُطلَت (4)
|
وَ إِذَا الْوُحُوش حُشِرَت (5)
|
وَ إِذَا الْبِحَارُ سجِّرَت (6)
|
وَ إِذَا النُّفُوس زُوِّجَت (7)
|
وَ إِذَا الْمَوْءُدَةُ سئلَت (8)
|
بِأَى ذَنبٍ قُتِلَت (9)
|
وَ إِذَا الصحُف نُشِرَت (10)
|
وَ إِذَا السمَاءُ كُشِطت (11)
|
وَ إِذَا الجَْحِيمُ سعِّرَت (12)
|
وَ إِذَا الجَْنَّةُ أُزْلِفَت (13)
|
عَلِمَت نَفْسٌ مَّا أَحْضرَت (14)
|
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر. زمانى كه آفتاب درهم پيچيده مى شود (1)
|
و آن روز كه ستارگان سقوط مى كنند (2).
|
و وقتى كه كوهها از شدت زلزله به راه مى افتند (3).
|
و هنگامى كه نفيس ترين اموال بى صاحب مى ماند (4).
|
و روزگارى كه وحشى ها هم مانند انسانها زنده مى شوند (5).
|
و زمانى كه درياها افروخته گردند (6).
|
و آن وقت كه نفوس هر يك به جفت مناسب و لايق خود مى رسد (7).
|
و روزى كه از دختران زنده به گور شده سؤ
ال شود (8).
|
كه به كدامين گناه كشته شدند؟ (9).
|
و روزى كه نامه هاى اعمال براى حساب باز مى شود (10).
|
و روزى كه آسمان چون طومار پيچيده مى شوند (11).
|
و روزى كه دوزخ را مى افروزند (12).
|
و زمانى كه بهشت را به اهلش نزديك مى سازند (13).
|
در چنين روزى هر كس مى فهمد كه چه كرده است (14).
|
