آيه 124 بقره ابراهيم (ع ) در اواخر عمر به امامت رسيد خداوند امامت را بعد از امتحانهايى كه از ابراهيم كرد به او بخشيد امتحان جز با برنامه اى عملى صورت نمى گيرد و كلمات مبين آن است مراد از ((كلمة اللّه )) در قرآن مراد از ((كلمات )) و ((اتهمن )) در آيه كريمه معنى ((امامت )) و بيان اينكه امامت ابراهيم (ع ) غير نبوت او بوده هيچ يك از معانى ياد شده با معناى امامت تطبيق نمى كند حقيقتى كه در تحت عنوان ((امامت )) است در قرآن ((امامت )) و ((هدايت )) با هم آورده شده اند تفاوت ميان هدايت امام و ساير هدايتها صبر و يقين سببى براى موهبت امامت معرفى شده است باطن دلها و اعمال و حقيقت آن بر امام مكشوف است امام بايد ذاتا سعيد و پاك و معصوم باشد مراد از ((ظالمين )) در آيه مطلق هركسى است كه ظلمى و معصيتى هر چند كوچك از او صادرشده هفت نكته كه درباره امام و امامت از آيه كريمه بانضمام آيات ديگر استفاده مى شود امامت مستلزم اهتداء به حق است نه بالعكس آنچه از سياق اين آيات بدست مى آيد بحث روايتى روايتى درباره مقاماتى كه جناب ابراهيم (ع ) به ترتيب بدست آورد فرق بين ((نبى )) و ((رسول )) معنى ((خليل )) و فرق آن با ((صديق )) چند روايت در ذيل آيه شريفه 124