|
على اى هماى رحمت تو چه آيتى خدا را | |
كه به ما سوى فكندى همه سايه هما را |
|
دل اگر خداشناسى همه در رخ على بين | |
به على شناختم من بخدا قسم خدا را |
|
به خدا كه در دو عالم اثر از فنا نماند | |
چو على گرفته باشد سرچشمه بقا را |
|
مگر اى سحاب رحمت تو ببارى ارنه دوزخ | |
به شرار قهر سوزد همه جان ماسوى را |
|
برو اى گداى مسكين در خانه على زن | |
كه نگين پادشاهى دهد از كرم گدا را |
|
بجز از على كه گويد به پسر كه قاتل من | |
چو اسير تست اكنون به اسير كن مدارا |
|
بجز از على كه آرد پسرى ابوالعجائب | |
كه علم كند به عالم شهداى كربلا را |
|
چو بدوست عهد بندد ز ميان پاكبازان | |
چو على كه مى تواند بسر برد وفا را |
|
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت | |
متحيرم چه نامم شه ملك لافتى را |
|
به دو چشم خونفشانم هله اى نسيم رحمت | |
كه ز كوى او غبارى به من آر، توتيا را |
|
به اميد آنكه شايد برسد به خاكپايت | |
چه پيامها سپردم همه سوز دل صبا را |
|
چو تويى قضايگردان ، به دعاى مستمندان | |
كه زجان ما بگردان ره آفت قضا را |
|
چه زنم چو ناى هر دم ز نواى شوق او دم | |
كه لسان غيب خوشتر بنوازد اين نوا را |
|
همه شب در اين اميدم كه نسيم صبحگاهى | |
به پيام آشنايى بنوازد آشنا را |
|
زنواى مرغ يا حق بشنو كه در دل شب | |
غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهريارا |
