سال جديدى را در پيش رو داريم و همان طور كه مىدانيد، امسال، هم در آغاز و هم در پايان خود، مزيّن به عيد مبارك غدير است؛ يعنى سال1379، دو عيد غدير دارد. بسيار مناسب است كه ما اين سال را به اين مناسبت، «سال امام اميرالمؤمنين، علىبنابىطالب عليهالسّلام» بدانيم و بناميم و خودمان را به آن بزرگوار نزديك كنيم.
اميرالمؤمنين عليهالسّلام، يك الگوى كامل براى همه است. جوانىِ پرشور و پرحماسه او، الگوى جوانان است. حكومت سراسر عدل و انصاف او، الگوى دولتمردان است. زندگى سراپا مجاهدت و سراپا مسؤوليت او، الگوى همه مؤمنان است. آزادگى او، الگوى همه آزادگان جهان است و سخنان حكمتآميز و درسهاى ماندگار او، الگوى عالمان و دانشمندان و روشنفكران است.
اميرالمؤمنين عليهالسّلام در زندگى حكومتى خود، نسبت به عدالت، نسبت به حقوق ضعفا و درماندگان و پابرهنگان، بىاغماض و بىگذشت بود. ماهم بايد همينطور باشيم. آن حضرت نسبت به حقّ خود و به سهم خود، بسيار پرگذشت بود؛ همه ما نيز بايد همينگونه باشيم. او در همه عمر، مظهرى از خداپرستى و صفاى معنوى و مجاهدت و تلاش و سرزندگى و نشاط بود و با تلخيها، غمها و دردها، شادمانانه برخورد كرد و مسؤولانه وظيفه خودش را انجام داد. اين الگوى بسيار خوبى است.
ما مىتوانيم در سايه نزديكى به اميرالمؤمنين عليهالسّلام، به آرزوى بزرگ كشور و ملتمان و نظام جمهورى اسلامى - يعنى عدالت اجتماعى - نزديك شويم. اميدوارم كه ما مسؤولان كشور - در درجه اوّل - و همه آحاد مردم تلاش كنند تا بتوانيم عدالت اجتماعى را در اين كشور، مستقر كنيم. اين آرزوى بزرگ همه عدالتخواهان، همه مبارزان و شهيدان و همه رادمردان عالم در تاريخ ما و در تاريخ عالم بوده و هست.
من گمان مىكنم بزرگترين شعار ما در سالى كه در پيش داريم، مىتواند «وحدت ملى و امنيت ملى» باشد. اين براى ما دو شعار اساسى است.
«وحدت ملى»، همان چيزى است كه مىتواند پشتوانه همه تلاشهاى دولتمردان و مسؤولان و مبارزان و دلسوزان اين كشور و اين انقلاب باشد. بدون وحدت ملى، اين كشور بزرگترين نيروى خود و مايه عظمت خودش را نخواهد داشت. مىبينيم كسانى تلاش مىكنند تا اين وحدت را خدشهدار كنند. يقيناً آنها دوستان اين ملت نيستند. وحدت ملى، شعار اساسى و حياتى براى كشور ماست. مخاطب اين شعار هم افراد خاصى نيستند؛ همه هستند. آحاد مردم مسؤولند؛ بخصوص مسؤولان كشور، بيش از همه مسؤولند. سياستمداران و كسانى كه در صحنه سياست، حضور و فعاليت دارند، بسيار مسؤولند. وحدت ملى براى همه ملت، شعار بزرگى است.
و ديگر «امنيت ملى» است. اگر امنيت نباشد، اقتصاد هم نيست؛ تلاش براى سازندگى و براى افتخارآفرينى هم نيست. ناامنى، بزرگترين خطرى است كه يك ملت را تهديد مىكند. اگر به بعضى از ملتهاى ديگر نگاه كنيد و ببينيد كه در زيرآوار ناامنى، چه مشكلاتى برايشان به وجود آمده و امنيتى كه ما در طول سالهاى گذشته داشتيم، چه فرصتهاى خوبى را در اختيار ملت ايران قرار داده است، آن وقت اهميتِ امنيت ملى براى كشور و مردم ما آشكار خواهد شد.
اميدوارم همه مسؤولان، همه آحاد مردم و همه شخصيتهاى اثرگذار برروى ذهن و دل مردم و هدايت كننده عمل مردم، اين دو شعار - «امنيت ملى» و «وحدت ملى» - را پاس بدارند و نه فقط به صورت يك شعار زبانى، بلكه به صورت يك شعار عملى و به صورت يك حركت، در راه اين دو هدف بزرگ، تلاش كنند.
اميدوارم خداى متعال تفضّل كند و اين ملت در سايه اخلاص خود، در سايه ايمان و مجاهدت خود و در سايه عظمتى كه خون مطهّر شهدا برايش به وجود آورد، در راه امام بزرگوارمان - كه امام نيكيها و سرچشمه عظمتها براى ملت ما بود - راه خودش را ادامه دهد. با درود به همه ملت ايران و درود به ارواح مطهّر شهيدان و روح مطهّر امام بزرگوار، سخنان خودم را پايان مىدهم.
والسّلام عليكم و رحمةاللَّه و بركاته
|