ترجمه : حديث هفتم
پدرم رحمة الله عليه ، از حسين بن حسن بن ابان ، از حسين بن سعيد، از عبد الله بن مغيرة ، از عبد الله بن عبد الرحمن اصم ، از عبد الله بن بكير ارجانى .
و پـدرم رحـمـة الله عليه ، از سعد بن عبد الله ، از محمد بن الحسين ، از محمد بن عبد الله زراره ، از عـبـد الله بـن عـبـد الرحـمـن اصـم ، از عـبـد الله بـن بـكـيـر نـقـل كـرده كـه گـفـت : بـا حـضـرت ابـى عـبـد الله عليه السلام حج به جا آوردم ... حديث طولانى است و در يكى از فقرات آن راوى مى گويد:
مـحـضـر امـام عـليـه السـلام عـرض كـردم :اى پـسـر رسول خدا صلى الله عليه و آله اگر قبر حضرت حسين ابن على عليه السلام را نبش كنند در قبر به چيزى برخورد و اصابت مى كنند يا نه ؟
حضرت در جواب فرمودند:
چـقـدر سـئوال بـزرگـى كـردى ، حـضـرت حـسـيـن عـليـه السـلام بـا پدر و مادر و برادر بزرگوارشان در منزل رسول خدا صلى الله عليه و آله بوده و جملگى با آن حضرت از روزى خـدا بـهـره مند مى شوند و در خصوص آن جناب بايد بگويم كه حضرتش بر سمت راست عرض چنگ زده و به درگاه الهى عرض مى كند:
يا رب انجزلى ما وعدتنى آنچه را به من وعده دادى روا نما.
و آن حـضـرت بـه زوار خـود نگريسته و به آنها و به اسماء ايشان و اسماء پدرانشان و آنـچـه در خـورچـيـن و بـارشـان مـى بـاشد اعرف و آگاه تر از ايشان به فرزندشان مى باشد و نيز آن جناب به گريه كننده گانش نظر فرموده و براى آنها طلب آمرزش نموده و از پـدر بـزرگـوارش درخواست استغفار براى ايشان مى نمايد و خطاب به كسانى كه برايش گريه مى كنند كرده و مى فرمايد:
اى كـسـى كـه گـريـه مى كنى اگر بدانى چه خدا برايت آماده نموده مسلما سرور و شادى تـو بـيـشـتـر از حـزن و انـدوهـت مـى گـردد و ايـن حـتـمـى اسـت كه حقتعالى تمام گناهان و لغزشهاى تو را بواسطه اين اشگى كه ريخته اى مى آمرزد.
متن :
8ـ حـدثـنـى حـكيم بن داود، عن سلمة عن يعقوب بن يزيد، عن ابن ابى عمير، عن بكير بن مـحـمـد، عـن فـضـيـل بـن يـسـار، عـن ابـى عـبـد الله عـليـه السـلام قـال : مـن ذكـرنـا عـنـده فـفـاضـت عـيـنـاه و لو مـثـل جـنـاح بـعوضة غفرله ذنوبه و لو كانت مثل زبد البحر.
ترجمه : حديث هشتم
حـكـيـم بـن داود، از سـلمـه ، از يـعـقـوب بـن يـزيد، از ابن ابى عمير، از بكر بن محمد، از فـضـيـل بـن يـسـار، از حـضـرت ابـى عـبـد الله عـليـه السـلام نقل كرده كه آن حضرت فرمودند:
كـسـيـكـه نـام مـا نـزد او بـرده شـود و از چـشـمـانـش اشـگ بـيـايـد اگـر چـه بـه قـدر بال پشه باشد گناهانش آمرزيده شود و لو به اندازه روى درياها باشد.
متن :
حـدثـنـى مـحمد بن عبد الله ، عن ابيه ، عن احمد بن ابى عبد الله البرقى ، عن ابيه عن بكر بن محمد، عن ابى عبد الله عليه السلام مثله .
ترجمه :
مـحـمـد بـن عـبـد الله از پـدرش ، از احـمد بن ابى عبد الله برقى ، از پدرش از بكر بن مـحـمـد، از حـضـرت ابـى عـبـد الله مـثـل هـمـيـن حـديـث را نقل كرده است .
متن :
9ـ حـدثـنـى حكيم بن داود، عن سلمة بن الخطاب ، عن الحسن بن على ، عن العلاء بن رزين القـلاء عـن مـحـمـد بـن مـسـلم ، عـن ابـى جـعـفـر عـليـه السـلام قـال : ايـمـا مـومـن دمـعـت عـيـنـاه لقـتـل الحـسـيـن عـليـه السـلام ذمـعـة حـتـى تسيل على خده بواه الله بها غرفا فى الجنة يسكنها احقابا.
ترجمه : حديث نهم
حـكـيـم بـن داود از سـلمـة بن خطاب ، از حسن بن على ، از علاء بن رزين القلاء، از محمد بن مسلم ، از حضرت ابى جعفر عليه السلام نقل كرده كه آن جناب فرمودند:
هـر مـومـنـى كـه بخاطر شهادت حضرت حسين عليه السلام چشمانش اشگ ريخته بطوريكه اشـگـهـا بـر گـونـه هـايـش جـارى گـردد خـداونـد منان در بهشت غرفه هائى به او عنايت فرمايد كه وى براى روزگارها در آن سكنا گزيند.
متن :
10ـ و عـنـه عـن سـلمـة ، عـن عـلى بـن سـيـف ، عـن بـكـر بـن مـحـمـد، عـن فـضـيـل بـن فـضـالة ، عـن ابـى عـبـد الله عـليـه السـلام قال : من ذكرنا عنده ففاضت عيناه حرم الله وجهه على النار.
ترجمه : حديث دهم
حـكـيـم بـن داود از سـلمـة ، از عـلى بـن سـيـف ، از بـكـر بـن مـحـمـد، از فـضـيـل بـن فـضـالة ، از حـضـرت ابـى عـبـد الله عـليـه السـلام نقل كرد كه آن جناب فرمودند:
كـسـيـكـه مـا را نـزد او يـاد كـنـنـد پـس از چـشـمـانـش اشـگ بـيـايـد خـداونـد متعال صورتش را بر آتش حرام مى نمايد.
الباب الثالث و الثلاثون : من قال فى الحسين عليه السلام شعرا فبكى و ابكى 
متن :
1ـ حـدثـنـا ابـو العـبـاس القـرشى ، عن محمد بن الحسين بن ابى الخطاب ، عن محمد بن اسـمـعـيـل ، عـن صـالح بـن عـقـبـة ، عـن ابـى هـارون المـكـفـوف قـال : قـال ابـو عبد الله عليه السلام : يا ابا هارون انشدنى فى الحسين عليه السلام ؟ قـال : فـانـشـدتـه فـبـكـى ، فـقـال : انـشـدنـى كـمـا تـنـشـدون ـ يـعـنـى بـالرقـة ـ قال : فانشدته :
امرر على جدث الحسين فقل لاعظمه الزكية .
قـال : فـبـكـى ، ثـم قـال : زدنـى ، قـال : فـانـشـدتـه القـصـيـدة الاخـرى ، قـال : فـبـكـى ، و سـمـعـت البـكـاء مـن خـلف السـتـر، قـال : فـلما فرغت قال لى : يا ابا هارون من انشد فى الحسين عليه السلام شعرا فبكى و ابكى عشرا كتبت لهم الجنة و من انشد فى الحسين شعرا فبكى و ابكى خمسة كتبت لهم الجنة ، و مـن انـشـد فـى الحسين شعرا فبكى و ابكى و احدا كتبت لهما الجنة ، و من ذكر الحسين عليه السـلام عنده فخرج من عينه من الدموع مقدار جناح ذباب كان ثوابه على الله ، و لم يرض له بدون الجنةُ.
بـــاب ســـى و ســـوم : ثـــواب كــسـى كه كه بواسطه گفتن شعر در مصيبت حضرت امام حسين عليه السلام گريه كند و ديگران را بگرياند
ترجمه : حديث اول
ابـو العـبـاس قـرشـى ، از مـحـمـد بـن الحـسـيـن : ابـى الخـطـاب ، از مـحـمـد بـن اسـمـاعـيـل ، از صـالح بـن عـقـبـه ، از ابـى هـارون مـكـفـوف نقل كرده كه وى گفت : حضرت ابو عبد الله فرمودند:
همان طورى كه پيش خود شعر و مرثيه مى خوانيد برايم بخوان يعنى با رقت و لطافت ، ابا هارون مى گويد:
پس اين بيت را براى آن جناب با رقت و لطافت خواندم :

امرر على جدث الحسين

فقل لاعظمه الزكية

يعنى : گذر كن بر قبر حضرت حسين بن على عليه السلام ، پس به استخوانهاى پاك و مطهرش بگو.
اباهارون مى گويد: امام عليه السلام گريست ، سپس فرمود: بيشتر برايم بخوان .
پس قصيده ديگر براى حضرتش خواندم .
ابـاهـارون مـى گـويـد: امـام عـليـه السـلام گـريـسـتـنـد و صـداى گـريـه اهل منزل را از پشت پرده شنيدم .
سـپـس ابـاهـارون مـى گـويـد: وقـتـى از خـوانـدن فـارغ شـدم حـضرت به من فرمودند:اى ابـاهارون كسى كه درمرثيه حسين بن على عليه السلام شعرى خوانده و خود گريه كرده و ده نفر ديگر را بگرياند بهشت بر ايشان واجب مى گردد.
و كسى كه در مرثيه حسين عليه السلام شعرى خوانده و خود گريه كرده و يك نفر ديگر را بگرياند بهشت براى هر دو واجب مى شود.
و كـسـى امـام حـسـيـن را نـزدش يـاد كـنـنـد و از چـشـمـش بـه مـقـدار بال مگس اشك بيايد ثواب و اجر او بر خداست و خداوند براى وى به كمتر از بهشت اجر و ثواب نمى دهد.
متن :
2ـ حـدثـنـى ابـو العـبـاس ، عـن مـحمد بن الحسين ، عن الحسن بن على بن ابى عثمان ، عن الحـسـن بـن عـلى بـن ابـى المـغـيـرة ، عن ابى عمارة المنشد، عن ابى عبد الله عليه السلام قـال : قـال لى : يـا ابـا عـمـارة انـشـدنـى فـى الحـسـيـن عـليـه السـلام ، قـال : فـانـشـدتـه فـبـكـى ، ثـم انـشـدتـه فـبـكـى ، قـال : فـو الله مـازلت انـشـده و يـبـكـى حـتـى سـمـعـت البـكـاء مـن الدار، فقال لى : يا ابا عمارة من انشد فى الحسين شعرا فابكى خمسين فله الجنة ، و من انشد فى الحسين شعرا فابكى اربعين فله الجنة ، و من انشد فى الحسين شعرا فابكى ثلاثين فله الجـنـة ، و مـن انـشـد فـى الحـسين شعرا فابكى عشر بن فله الجنة ، و من انشد فى الحسين شـعـرا فـابـكى عشرة فله الجنة ، و من انشد فى الحسين عليه السلام شعرا فابكى واحدا فله الجنة ، و من انشد فى الحسين عليه السلام شعرا فابكى واحدا فله الجنة .
ترجمه : حديث دوم
ابـوالعـبـاس از مـحـمـد بن الحسين ، از حسن بن على بن ابى عثمان ، از حسن بن على بن بن ابـى المـغـيـره ، از ابـى عـمـاره المـنـشـد، از حـضـرت ابـى عـبـد الله عـليـه السـلام نقل كرده ، وى گفت :
حـضـرت ابى عبد الله عليه السلام به من فرمودند: اى ابو عماره شعرى در مرثيه حسين عليه السلام برايم بخوان .
ابو عماره مى گويد:
بـراى آن حـضـرت شـعر خواندم پس آن حضرت گريست سپس خواندم باز آن جناب گريه كرده و بعد از آن باز خواندم و آن حضرت گريستند.
ابـو عـماره مى گويد: به خدا قسم پيوسته شعر مى خواندم و آن جناب گريه مى كردند تـا جائى كه صداى گريه از منزل و خانه بگوشم رسيد، پس حضرت به من فرمودند: اى ابـو عـمـاره كـسـى كـه در مـصيبت حسين عليه السلام شعرى بخواند سپس پنجاه نفر را بگرياند بهشت براى او است .
و كـسـى كـه در مـرثـيـه حـسـيـن شـعـرى خـوانـده و چهل نفر را بگرياند بهشت براى اوست .
و كسى كه در مصيبت حسين عليه السلام شعرى خوانده و سى نفر را بگرياند بهشت براى او است .
و كـسـى كـه و در مـرثيه حسين عليه السلام شعرى خوانده و بيست نفر را بگرياند بهشت براى او است .
و كـسـى كـه در مـصـيـبـت حـسين عليه السلام شعرى خوانده و بيست نفر را بگرياند بهشت براى او است .
و كسى كه در مصيبت حسين عليه السلام شعرى خوانده و ده نفر را بگرياند بهشت براى او است .
و كسى كه در مصيبت حسين عليه السلام شعرى خوانده و ده نفر را بگرياند بهشت براى او است .
و كسى كه در مصيبت حسين عليه السلام شعرى خوانده و خودش بگريد بهشت براى او است .
و كسى كه در مرثيه حسين عليه السلام شعرى خوانده و يك نفر را بگرياند بهشت براى او است .
و كسى كه در مرثيه حسين عليه السلام شعرى خوانده و به هيئت گريه كن در آورد بهشت براى او است .
متن :
3ـ حدثنى محمد بن جعفر، عن محمد بن الحسين ، عن ابن ابى عمير، عن عبد الله بن حسان ، عـن ابـن ابـى شـعـبـة ، عـن عـبد الله بن غالب قال : دخلت على ابى عبد الله عليه السلام فانشدته مرثية الحسين عليه السلام ، فلما انتهيت الى هذا الوضع

لبليُة تسقو حسينا

بمسقاة الثرى غير التراب

فصاحت باكية من وراء الستر: و ابتاه !!!.
ترجمه : حديث سوم
مـحـمـد بن جعفر، از محمد بن الحسين ، از ابن ابى عمير، از عبد الله بن حسان ، از ابن ابى شعبة ، از عبد الله بن غالب نقل كرده كه وى گفت :
بـر حـضـرت ابـى عبد الله عليه السلام داخل شده پس شعرى در مرثيه حضرت امام حسين عليه السلام خواندم و وقتى به اين بيت منتهى شدم :

لبليُة تسقو حسينا

بمسقاة الثرى غير التراب

بـه خدا قسم مصيبتى بود كه آن مصيبت حسين عليه السلام را در آب خورگاه زمينى مرطوب نـه خـشك سيراب نمود پس مخدره اى كه در پشت پرده مى گريست با صداى بلند فرياد زد: و آابتاه !!!
متن :
4ـ و عـنـه ، عـن مـحـمـد بـن الحـسـيـن ، عـن مـحـمـد بـن اسـمـعـيـل ، عـن صـالح ابـن عـقـبـة ، عـن ابـى عـبـد الله عـليـه السـلام قـال : من انشد فى الحسين عليه السلام بيت شعر فبكى و ابكى عشرة فله و لهم الجنة ، و مـن انـشـد فـى الحـسـيـن بـيـتـا فـبـكـى و ابـكـى تـسـعـة فـله و لهـم الجـنـة ، فـلم يـزل حـتـى قـال : مـن انـشـد فـى الحـسـيـن بـيـتـا فـبـكـى ـ و اظـنـه قال : او تباكى ـ فله الجنة .
ترجمه : حديث چهارم
مـحـمـد بـن جـعـفـر، از مـحـمـد بـن الحـسـيـن ، از مـحـمـد بـن اسـمـاعـيـل ، از صـالح بـن عـقـبـه ، از حـضـرت ابـى عـبـد الله عـليـه السـلام نقل كرد كه آن جناب فرمودند:
كسى كه در مرثيه حضرت امام حسين عليه السلام يك بيت شعر خوانده پس گريه كند و ده نفر را بگرياند بهشت براى او و آن ده نفر مى باشد.
و كسى كه يك بيت شعر در مصيبت حضرت امام حسين عليه السلام خوانده پس ‍ گريه كند و نه نفر را بگرياند بهشت براى او و آن نه نفر مى باشد.
و پـيـوسـتـه امـام عـليه السلام اين فقره را با كاهش دادن نفرات تكرار نموده تا بالاخره فرمودند:
وكـسـى كـه يـك بـيـت شـعـر در مصيبت حضرت امام حسين عليه السلام خوانده و خود بگريد راوى مـى گـويد گمان مى كنم امام عليه السلام فرمودند: يا تباكى كرده و خود را به صورت گريه كن در آورد.
بهشت براى او مى باشد.
متن :
5ـ حدثنى محمد بن الحسن ، عن محمد بن الحسن الصفار، عن محمد بن الحسين ، عن محمد بن اسـمـاعـيـل ، عـن صـالح بـن عـقـبـة ، عـن ابـى هـارون المـكـفـوف قـال : دخـلت عـلى ابـى عـبـد الله عـليـه السـلام فـقـال لى : انـشـدنـى فـانـشـدتـه ، فـقـال لا؛ كـمـا تـنـشـدون و كـمـا تـرثـيـه عـنـد قـبـره ، قال : فانشدته :

امرر على جدث الحسين

فقل لاعظمه الزكية

قـال : فـلمـا بـكـى امـسـكـت انـا، فـقـال : مـرد فـمـررت ، قال ثم قال زدنى زدنى قال : فانشدته :

يا مريم قومى فاندبى مولاك

و على الحسين فاسعدى ببكاك

قـال : فـبـكـى و تـهـايـج النـسـاء!! قـال : فـمـا سـكـتـن قـال لى : يـا ابـا هـارون مـن انـشد فى الحسين عليه السلام فابكى عشرة فله الجنة ، ثم جعل ينقص واحدا واحدا حتى بلغ الواحد، فقال : من انشد فى الحسين فابكى واحدا فله الجنة ، ثم قال : من ذكره فبكى فله الجنة .
ترجمه : حديث پنجم
مـحـمـد بـن الحـسـن ، از مـحـمـد بـن الحـسـن الصـفـار، از مـحـمـد بـن الحـسـن ، از مـحـمـد ابـن اسماعيل ، از صالح بن عقبه ، از ابى هارون مكفوف ، وى مى گويد:
بر حضرت ابى عبد الله عليه السلام وارد شدم ، حضرت به من فرمودند:
برايم شعر بخوان ، پس براى آن حضرت شعر خواندم .
حـضرت فرمودند: نه ، آنطور كه در جمع خودتان مى خوانى و به همان نحو كه در كنار قبر آن حضرت حضرت امام حسين عليه السلام مرثيه مى خوانى ، بخوان :
ابو هارون مى گويد: پس شعر ذيل را براى آن حضرت خواندم :

امرر على جدث الحسين

فقل لاعظمه الزكية

يعنى : گذر كن بر قبر حسين بن على عليه السلام ، پس به استخوان هاى پاك و مطهرش بگو.
ابو هارون مى گويد: وقتى حضرت گريستند، من خوددارى كرده و خواندن را متوقف نمودم ، پس حضرت فرمودند:
بگذر، پس من گذشتم ، سپس فرمودند:
بيشتر برايم بخوان ، بيشتر برايم بخوان .
ابو هارون مى گويد: پس اين بيت را خواندم :

يا مريم قومى فاندبى مولاك

و على الحسين فاسعدى ببكاك

اى مـريـم مـادر حضرت عيسى عليه السلام بايست و بر سرور خود ندبه و زارى نـمـا، زارى كـن بـر حـضـرت حـسـيـن عليه السلام و با اين زارى و گريه خود او را نصرت و يارى نما.
ابـو هـارون مـى گويد: پس از خواندن اين بيت ، حضرت گريست و مخدرات شيون و زارى كردند.
وى مـى گـويد: وقتى بانوان آرام گرفتند حضرت به من فرمودند: اى ابا هارون : كسى كـه در مـرثـيـه حـضـرت امام حسين عليه السلام شعر بخواند و ده نفر را بگرياند بهشت بـراى او اسـت سـپـس حـضرت نفرات گريه كنندگان را يكى يكى كاهش داده تا به واحد رسيده و فرمودند:
كـسـى كـه در رثـاء حـضـرت حسين عليه السلام شعر خوانده و يك نفر را بگرياند بهشت براى او است .
سپس فرمودند:
كسى كه ياد امام حسين عليه السلام نموده و براى آن حضرت بگريد بهشت براى او است .
متن :
6ـ و روى عـن ابـى عـبـد الله عـليـه السـلام قـال : لكل شى ء ثواب الا الدمعة فينا.
ترجمه : حديث ششم
از حضرت ابى عبد الله عليه السلام مروى است كه آن جناب فرمودند:
هر چيزى ثواب و اجرى معين دارد مگر ريختن اشگ براى ما كه ثوابش را احدى نمى داند.
متن :
7ـ حدثنى محمد بن احمد بن الحسين العسكرى ، عن الحسن بن على ابن مهزيار، عن ابيه ، عـن مـحـمـد بن سنان عن محمد بن اسماعيل عن صالح بن عقبة ، عن ابى عبد الله عليه السلام قـال : مـن انـشد فى الحسين بيت شعر فبكى و ابكى عشرة فله و لهم الجنة ، و من انشد فى الحـشـيـن بـيـتـا فـبـكـى و ابـكـى تـسـعـة فـله و لهـم الجـنـة ، فـلم يـزى لحـتـى قـال : مـن انـشـد فـى الحـسـيـن بـيـتـا فـبـكـى ـ و اظـنـه قال : او تباكى ـ فله الجنة .
ترجمه : حديث هفتم
محمد بن احمد بن حسين العسكرى ، از حسن بن على بن مهزيار، از پدرش ، از محمد بن سنان ، از مـحـمـد بـن اسـمـاعـيـل ، از صـالح بـن عـقـبـه ، از حـضرت ابى عبد الله عليه السلام نقل كرده كه آن حضرت فرمودند:
كسى كه در مصيبت حضرت امام حسين عليه السلام يك بيت شعر بخواند پس خود گريسته و ده نفر را بگرياند بهشت براى او و آن ده نفر مى باشد.
و كـسـى كـه در مـصـيـبـت حـضـرت امـام حـسـيـن عليه السلام يك بيت شعر بخواند پس ‍ خود گريسته و نه نفر را بگرياند بهشت براى او و آن ده نفر مى باشد.
و كـسـى كـه در مـصـيـبـت حـضـرت امـام حـسـيـن عليه السلام يك بيت شعر بخواند پس ‍ خود گـريـسـتـه و نـه نـفـر را بـگرياند بهشت براى او و آن نه نفر مى باشد. پس پيوسته حضرت نفرات را يكى يكى كاهش داده تا فرمودند:
كـسـى كـه در مـصـيـبت حضرت امام حسين عليه السلام يك بيت شعر خوانده پس خود بگريد راوى مـى گويد: گمان مى كنم امام عليه السلام فرمودند: يا تباكى كرده و خود را به صورت گريه كن در آورد بهشت براى او مى باشد.
البـــاب الرابـــع و الثـــلاثــون : ثـواب مـن شـرب المـاء وذكـر الحسين عليه السلام و لعن قاتله
متن :
1ـ حـدثنى محمد بن جعفر الرزاز الكوفى عن محمد بن الحسين ، عن الخشاب ، عن على بن حـسـان ، عـن عـبـد الرحـمـن بـن كـثـيـر، عـن داود الرقـى قال : كنت عند ابى عبد الله عليه السلام اذ استسقى الماء، فلما شربه رايته قد استعبر و اغـر و رقـت عـيـنـاه بـدمـوعـه ، ثـم قـال لى : يـا داود لعـن الله قـاتـل الحـسـيـن عـليـه السـلام ، فـما من عبد شرب الماء فذكر الحسين عليه السلام و لعن قاتله الا كتب الله له مائة الف حسنة ، و حط عنه مائة الف سيئة ، و رفع له مائة الف درجة ، و كانما اعتق مائة الف نسمة و حشره الله تعالى يوم القيمة ثلج الفواد.
حـدثـنـى مـحـمـد بـن يـعـقـوب ، عـن عـلى بـن مـحـمـد، عـن سهل بن زياد، عن جعفر بن ابراهيم الحضرمى عن سعد بن سعد مثله .
بـاب سـى و چـهـارم : ثـواب كـسـى كـه آب نـوشـيده و ياد امام حسين عليه السلام نموده و كشنده آن حضرت را لعنت كند
ترجمه : حديث اول
مـحمد بن جعفر رزاز از كوفى از محمد بن الحسين ، از خشاب ، از على : حسان از عبد الرحمن بن كثير، از داود رقى ، وى مى گويد:
در مـحـضـر مـبـارك امام صادق عليه السلام بودم ، حضرت آب طلبيدند و زمانى كه آب را نـوشـيدند ديدم در حضرت حالت گريه پيدا شد و دو چشم آن حضرت غرق اشك شد سپس به من فرمودند:
اى داود خدا قتال حسين عليه السلام را لعنت كند، بنده اى نيست كه آب نوشيده و حسين عليه السلام را ياد نموده و كشنده اش را لعنت كند مگر آنكه خداوند منان صد هزار حسنه براى او منظور مى كند و صد هزار بنده آزاد كرده و روز قيامت حق تعالى او را با قلبى آرام و مطمئن محشورش مى كند.
محمد بن يعقوب ، از على بن محمد، از سهل بن زياد، از جعفر بن ابراهيم حضرمى ، از سعد بن سعد مثل همين حديث را نقل كرده است .
الباب الخامس و الثلاثون : بكاء على بن الحسين على الحسين بن على عليه السلام 
متن :
1ـ حـدثـنـى ابـى ـ رحـمـه الله ـ عـن جـماعة مشايخى ، عن سعد بن عبد الله ، عن محمد بن الحـسـيـن بـن ابـى الخـطـاب ، عن ابى داود المسترق ـ عن بعض اصحابناـ عن ابى عبد الله عـليـه السـلام قـال : بـكـى عـلى بـن الحـسين على ابيه حسين بن على صلوات الله عليهما عـشـريـن سـنـة ـ او اربـعـيـن سـنـة ـ و مـا وضـع بـيـن يـديه طعاما الا بكى على الحسين حتى قـال له مـولى له : جـلعـت فـداك يـابـن رسـول الله انى اخاف عليك ان تكون من الهالكين ، قـال : انما اشكوى بثى و حزنى الى الله و اعلم من الله ما لا تعلمون ، انى لم اذكر مصرع بنى فاطمة الا خنقتنى العبرة لذلك .
بـاب سـى و پـنـجـم : گـريـسـتـن حـضـرت عـلى بـن حـسـيـن بـر حـسين بن على سلام الله عليهم
ترجمه : حديث اول
ابى عبد الله عليه السلام نقل كرده اند كه آن حضرت فرمودند:
حـضـرت عـلى بـن الحـسـيـن صـلوات الله عـليـهـمـا مـدت بـيـسـت يـا چـهـل سـال بـر پـدرشـان گـريـسـتـنـد و طـعـام و غـذائى نـبـود كـه در مـقـابـل حضرت بگذارند مگر آنكه حضرتش بياد امام حسين عليه السلام گريه مى كردند تا جائى كه غلام حضرت محضر مباركش ‍ عرض نمود:
فدايت شوم اى پس رسول خدا مى ترسم كه شما هلاك شويد.
حضرت فرمودند:
انما اشكو بثى وحزنى الى الله و اعلم من الله ما لا تعلمون .
تـنـهـا درد دل و غـم خود را با خدا گويم و از لطف و كرم بى اندازه او چيزى دانم كه شما نمى دانيد.
سپس فرمودند:
هيچ گاه محل كشته شدند فرزندان فاطمه عليه السلام را بياد نمى آورم مگر آنكه حزن و غصه حلقوم من را مى فشارد.
متن :
2ـ حدثنى محمد بن جعفر الرزاز، عن خاله محمد بن الحسين بن ابى الخطاب الزيات ، عن عـلى بـن اسـبـاط عـن اسـمـاعـيـل بـن مـنـصـورـ عـن بـعـض اصـحـابـنـاـ قـال : اشـرف مـولى لعـلى بـن الحـسـيـن عـليـه السـلام و هـو فـى سقيفة له ساجد يبكى ، فـقـال له : يـا مـولى يـا عـلى بـن الحـسين اما آن لحزنك ان ينقضى ؟ فرنع راسه اليه و قـال : و يـلك او ثـكـلتـك امـك والله لقـد شـكـى يـعـقـوب الى ربـه فـى اقل مما رايت حتى قال : يا اسفى على يوسف ⁽¹⁷⁾ انه فقد ابنا واحدا، و انا رايـت ابـى و جـمـاعـة اهـل بيتى يذبحون حولى ، قال : و كان على بن الحسين عليه السلام يـمـيـل الى ولد عـقـيـل ، فـقـيـل له : مـا بـالك تـمـيـل الى بـنـى عـمـك هـولاء دون آل جعفر؟ فقال : انى اذكر يومهم مع ابى عبد الله الحسين بن على عليه السلام فارق لهم .
ترجمه : حديث دوم
مـحـمـد بـن جـعـفـر رزاز، از دائى خـود محمد بن الحسين بن ابى الخطاب زيات ، از على بن اسـبـاط، از اسـمـاعـيـل بـن مـنـصـور، از بـرخـى اصـحـاب نـقـل كـرده كـه او گـفـت : غـلام على بن الحسين عليه السلام به صفه سر پوشيده اى كه تـعـلق بـه امـام سـجـاد عـليـه السـلام داشـت و آن جـنـاب در آنـجـا پـيـوسـتـه در حال سجود گريه بودند نزديك شد و به حضرت عرض نمود:
اى آقاى من ،اى على بن الحسين آيا وقت تمام شدن حزن وغصه شما هنوز نرسيده ؟
حضرت سر مبارك از زمين برداشته و متوجه او شده و فرمودند:
واى بـر تـو يا فرمودند: مادرت به عزايت بنشيند به خدا قسم حضرت يعقوب در حادثه اى بس كمتر و واقعه اى ناچيزتر از آنچه من ديدم شكايت به پروردگار نمود اظهار كرد: يا اسفى على يوسف و اسفا بر فراق يوسفم .
بـا ايـنكه ايشان تنها يك فرزندش را از دست داده بود ولى من ديدم كه پدرم و جماعتى از اهل بيت من را در دور من سر بريدند.
راوى گفت :
حـضـرت عـلى بـن الحـسـيـن عـليـه السـلام بـه فـرزنـدان عـقـيـل مـيـل و تـوجـه خـاصـى داشتند به حضرت عرض شد : چه طور به اين بنى اعمامتان اولاد عـقـيـل تـوجـه و تـمـايـل داريـد نـه بـه آل و فرزندان جعفر؟
حضرت فرمودند:
يـادم مـى آيـد از روزى كـه ايـشـان هـمراه ابى عبد الله الحسين عليه السلام به چه مصيبت هائى گرفتار شدند پس به حالشان رقت مى كنم .
البـــاب الســـادس و الثـــلاثـــون : فـــى ان الحـــســـيـــن عـــليـــه السـلام قتيل العبرة لا يذكره مومن الا بكى
متن :
حدثنى ابى ؛ و على بن الحسين ؛ و محمد بن الحسن ـ رحمهم الله ـ جميعا،
عن سعد بن عبد الله ، عن احمد بن محمد بن عيسى ، عن سعيد بن جناح ، عن ابى يحيى الحذاءـ عـن بـعـض اصـحـابـنـاـ عـن ابـى عـبـد الله عـليـه السـلام قـال : نـظـر امـيـر المـومـنـيـن عـليـه السـلام الى الحـسـيـن فـقـال : يـا عـبـرة كـل مـومـن ، فـقـال : انـا يـا ابـتـاه ؟ قال : نعم يا بنى .
بـــاب ســـى و شـــشـم : حضرت امام حسين عليه السلام كشته اشگ بوده و هيچ مومنى او را يادنمى كند مگر آنكه برايش مى گريد
ترجمه : حديث اول
پدرم و على بن الحسين و محمد بن الحسن رحمة الله عليهم جملگى از سعد بن عبد الله ، از احـمـد بـن محمد بن عيسى از سعيد بن جناح از سعيد بن جناح از ابى يحيى حذاء، از برخى اصـحـاب از حـضـرت ابـى عـبـد الله عـليـه السـلام نقل كرده اند كه آن حضرت فرمودند:
امير المومنين عليه السلام به حضرت حسين عليه السلام نظر نموده پس فرمودند:
اى اشك هر مومنى .
حضرت حسين عليه السلام عرض نمود:
اى پدر من اشگ هر مومنى هستم ؟
اميرالمومنين عليه السلام فرمود:
بلى پسرم .
متن :
2ـ حدثنى جماعة مشايخى ، عن محمد بن يحيى العطار، عن الحسين ابن عبد الله ، عن الحسن بـن عـلى بـن ابى عثمان ، عن الحسن بن على بن عبد الله بن المغيرة ، عن ابى عمارة المنشد قال : ما ذكر الحسين عليه السلام عند ابى عبد الله عليه السلام فى يوم قط فرئى ابو عـبـد الله عـليـه السـلام مـتـبـسـمـا فـى ذلك اليـوم الى الليـل و كـان عـليـه السـلام يـقـول : الحـسـيـن عـليـه السـلام عـبـرة كل مومن .
ترجمه : حديث دوم
جماعتى از اساتيدم از محمد بن يحيى عطار، از حسين بن عبد الله ، از حسن ابن على بن ابى عـثـمـان ، از حـسـن بـن عـلى بـن عـبـد الله بـن مـغـيـرة ، از ابـى عـمـاره مـنـشـد نقل كرده اند كه وى گفت :
نام حضرت امام حسين عليه السلام هرگز در روزى نزد امام صادق عليه السلام برده نشد كه در آن روز ايشان متبسم و خندان باشند و مى فرمودند:
حسين عليه السلام اشگ هر مومنى مى باشد.
يعنى ياد امام حسين عليه السلام سبب اشگ هر مومنى مى باشد.
متن :
3ـ حـدثـنـى ابـى ـ رحمه الله ـ عن سعد بن عبد الله ، عن الحسن بن موسى الخشاب ، عن اسـمـاعـيـل بـن مـهـران ، عـن عـلى بـن ابـى حـمـزة عـن ابـى بـصـيـر قـال : قـال ابـو عـبـد الله عـليـه السـلام : قـال الحـسـيـن بـن عـلى عـليـه السـلام : انـا قتيل العبرة ، لا يذكرنى مومن الا استعبر.
ترجمه : حديث سوم
پـدرم رحـمـة الله عـليـه از سـعـد بـن عـبـد الله ، از حـسـن بـن مـوسـى خـشـاب ، از اسـمـاعـيـل بـن مـهـران ، از عـلى بـن ابـى حـمـزه ، از ابـى بـصـيـر نقل كرده كه وى گفت :
امام صادق عليه السلام فرمودند:
حضرت حسين بن على فرمودند:
حضرت حسين بن على فرمودند: من كشته اشگ هستم ، هيچ مومنى من را ياد نمى كند مگر آنكه با ياد من طلب اشگ مى كند.
متن :
4ـ حـدثـنـى ابـى ـ رحمه الله ـ عن سعد بن عبد الله ، عن الحسن بن موسى ، عن محمد بن سـنـان ، عـن اسـمـاعـيـل بـن جـابـر، عـن ابـى عـبـد الله عـليـه السـلام قال : قال الحسين عليه السلام : انا قتيل العبرة .
ترجمه : حديث چهارم
پـدرم رحـمـة الله عـليـه از سـعـد بـن عـبد الله ، از حسن بن موسى ، از محمد بن سنان ، از اسـمـاعـيـل بـن جـابـر، از حـضـرت ابـى عـبـد الله عـليـه السـلام نقل كرده كه آن حضرت فرمودند:
حضرت امام حسين عليه السلام فرمودند:
من كشته اشگ هستم .
متن :
5ـ حـدثـنـى مـحـمـد بـن جـعفر الرزاز، عن محمد بن الحسين ، عن الحكم ابن مسكين ، عن ابى بـصـيـر، عـن ابـى عـبـد الله عـليـه السـلام قـال : قـال الحسين بن على عليه السلام : انا قتيل العبرة .
ترجمه : حديث پنجم
محمد بن جعفر رزاز، از محمد بن الحسين ، از حكم بن مسكين ، از ابى بصير، از حضرت ابى عبد الله عليه السلام نقل كرده كه آن حضرت فرمودند:
حضرت حسين بن على عليه السلام فرمودند:
من كشته اشگ هستم .
متن :
6ـ حـدثـنـى محمد بن الحسن ، عن محمد بن الحسن الصفار، عن احمد بن محمد بن عيسى ، عن مـحمد بن خالد البرقى ، عن ابان الاحمر، عن محمد بن الحسين الخزار، عن هارون بن خارجة ، عـن ابـى عـبـد الله عـليـه السلام قال : كنا عنده فذكرنا الحسين عليه السلام و على قـاتـله لعـنـة الله فـبـكـى ابـو عـبـد الله عـليـه السـلام و بـكـيـنـا، قـال : ثـم رفـع راسـه فـقـال : قـال الحـسـيـن عـليـه السـلام : انـا قتيل العبرة ، لا يذكرنى مومن الا بكى ـ و ذكر الحديث ـ.
ترجمه : حديث ششم
مـحـمـد بـن الحـسـن ، از محمد بن الحسن الصفار، از احمد بن محمد بن عيسى از محمد بن خالد بـرقـى ، از ابـان احمر، از محمد بن الحسين الخزاز، از هارون بن خارجه ، از حضرت ابى عبد الله عليه السلام نقل كرده وى گفت :
محضر مبارك امام صادق عليه السلام بوديم ، پس نما امام حسين عليه السلام و على قاتله لعنة الله را برديم ، حضرت گريستند و ما نيز گريستيم .
راوى مى گويد: امام عليه السلام سر مباركشان را بلند كرده و فرمودند:
حضرت امام حسين عليه السلام فرمودند:
من كشته اشك هستم ، ياد نمى كند من را هيچ مومنى مگر آنكه مى گريد ...
متن :
7ـ حـدثـنـى عـلى بـن الحـسـيـن عـن عـلى بـن الحـسـيـن السـعـد آبـادى قـال : حـدثـنـى احـمـد بـن ابى عبد الله البرقى ، عن ابيه ، عن ابن مسكان ، عن هارون ابن خـارجـة ، عـن ابـى عـبـد الله عـليـه السـلام قـال : قـال الحـسـين عليه السلام : انا قتيل العبرة ، قتلت مكروبا، و حقيق على الله ان لاياتينى مكروب قط الا رده الله و قبله الى اهله مسرورا.
حدثنى حكيم بن داود، عن سلمة بن الخطاب ، عن محمد بن عمرو، عن هارون بن خارجة ، عن ابى عبد الله عليه السلام مثله .
ترجمه : حديث هفتم
على بن الحسين سعد آبادى مى گويد:
احمد بن ابى عبد الله برقى از پدرش ، از ابن مسكان ، از هارون بن خارجه ،
از حضرت ابى عبد الله عليه السلام نقل كرده كه حضرت فرمودند:
حضرت امام حسين عليه السلام فرمودند:
مـن كـشـتـه اشگ هستم ، من در حالى كه غمگين و اندوهگين بودم كشته شدم و سزاوار است بر خـدا كـه هـر مـكـروب و انـدوهگينى كه به زيارت من مى آيد را با قلبى مسرور و شاد به اهلش برگرداند.
حكيم بن داود، از سلمة بن الخطاب ، از محمد بن عمرو، از هارون بن خارجه ، از حضرت ابى عبد الله عليه السلام مثل همين حديث را نقل كرده است .
الباب السابع و الثلاثون : ماروى ان الحسين عليه السلام سيد الشهداء 
متن :
1ـ حـدثـنـى مـحـمـد بـن جـعـفـر الرزاز، عـن مـحـمـد بـن الحـسـيـن ، مـحـمـد بـن اسـمـاعـيـل ، عن حنان قال : قال ابو عبد الله عليه السلام : زورو الحسين عليه السلام و لا تجفوه ، فانه سيد شباب اهل الجنة من الخلق و سيد الشهداء.
بـــاب ســـى و هـــفـــتـــم : در بـيـان روايـاتـيـكه دلالت دارند بر اينكه حضرت امام حسين عليهالسلام سيد الشهداء مى باشند
ترجمه : حديث اول
مـحـمـد بـن جـعـفـر رزاز، از مـحـمـد بـن الحـسـيـن ، از مـحـمـد بـن اسماعيل ، از حنان نقل كرده كه وى گفت : حضرت ابو عبد الله عليه السلام فرمودند:
حـضـرت امـام حـسـيـن عـليـه السلام را زيارت كرده و به آن جناب جفاء نكنيد زيرا آن وجود مبارك سرور جوانان بهشت و آقا و سيد الشهداء مى باشند.
متن :
2ـ حـدثـنـى ابـى ـ رحـمـه الله ـ عـن سـعد بن عبد الله ، عن احمد بن محمد ابن عيسى ، عن العـبـاس بـن مـعـروف ، عـن حـمـاد بـن عـيـسـى ، عـن ربـعـى بـن عـبـد الله قـال : قـلت لابـى عـبـد الله عـليـه السـلام بـالمـديـنـة : ايـن قـبـور الشـهـداء؟ فقال : اليس افضل الشهداء عندكم ، والذى نفسى بيده ان حوله اربعة آلاف ملك شعثا غبرا يبكونه الى يوم القيمة .
ترجمه : حديث دوم
پـدرم رحـمـة الله عـليـه ، از سـعـد بن عبد الله ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از عباس ‍ بن مـعـروف ، از حـمـاد بـن عـيـسـى از ربـعـى بـن عـبـد الله نـقـل كـرده كـه وى گـفـت : مـحـضر ابو عبد الله عليه السلام در مدينه عرض كردم : قبور شهداء كجاست ؟
حضرت فرمودند:
آيا افضل و برترين شهداء نزد شما نيست ؟ قسم به كسى كه جانم در دست او است اطراف آن حضرت چهار هزار فرشته كه جملگى ژوليده و اندوهگين و گرفته مى باشند حضور داشته و پيوسته تا روز قيامت براى آن حضرت گريه مى كنند.
متن :
3ـ حـدثـنـى ابـو العـبـاس الرزاز، عـن مـحـمد بن الحسين بن ابى الخطاب ، عن ابى داود المسترق ، عن ام سيد الاحمسية قال : كنت عند ابى عبد الله عليه السلام و قد بعثت من يكترى لى حـمـارا الى قبور الشهداء فقل : ما يمنعك من زيارة سيد الشهداء قالت ، قلت : و من هو؟ قـال الحـسـيـن عـليـه السـلام ، قـالت : قـلت : و مـا لمـن زاره ؟ قال : حجة و عمرة مبرورة و من الخير كذا وكذا و كذاـ ثلاث مرات ـ بيده .
ترجمه : حديث سوم
ابـوالعـباس رزاز، از محمد بن الحسين بن ابى الخطاب ، از ابى داود المسترق ، ازام سعيد احمسيه وى مى گويد:
مـحـضـر مبارك حضرت ابو عبد الله عليه السلام بودم و كسى را فرستاده بودم كه دراز گوشى را كرايه كند و من را به قبور شهداء ببرد.
امام عليه السلام فرمودند:
چه چيز تو را باز داشت از زيارت حضرت سيد الشهداء.
ام سعيد عرض كرد: ثواب كسى كه آن حضرت را زيارت كند چيست ؟
حضرت فرمودند:
حج و عمره قبول شده و از اعمال خير فلان و فلان و فلان حضرت بادست مبارك سه مرتبه اين عبارت را تفهيم فرمودند.
متن :
4ـ و عنه ، عن محمد بن الحسين ، عن الحكم بن مسكين ، عن ام سعيد الاحمسية قالت : جئت الى ابـى عـبد الله عليه السلام فدخلت عليه ، فجاءت الجارية فقالت : قد جئتك بالدابة ؛ فـقـال لى : يـاام سـعـيداى شى ء هذه الدابة ؛ اين تبغين تذهبين ؟ قالت : قلت : ازور قبور الشـهـداء، قـال : اخـرى ذلك اليـوم ، مـا اعـجـبـكـم يـا اهـل العراق ؛ تاتون الشهداء من سفر بعيد و تتركون سيد الشهداء لا تاتونه ؟!قالت : قـلت له : مـن سـيـد الشهداء؟ فقال الحسين بن على عليه السلام قالت : قلت : انى امراة ، فـقال لا باس لمن كان مثلك ان تذهب اليه و تزوره ، قالت :اى شى ء لنا فى زيارته ؟ قـال : تـعـدل حـجة عمرة و اعتكاف شهرين فى المسجد الحرام و صيامها، و خيرها كذا و كذا، قالت : بسط يده و ضمها ضماـ ثلاث مرات ـ.
ترجمه : حديث چهارم
ابـو العـبـاس رزاز، از مـحـمـد بـن الحـسـيـن ، از حكم بن مسكين ، از ام سعيد احمسيه ، وى مى گويد:
رفـتـم مـحـضـر مـبـارك حـضـرت ابـى عـبـد الله عـليـه السـلام و بـر آن جـنـاب داخل شدم پس ‍ كنيزم آمد و اظهار كرد كه اسب را برايت آورده و آماده كرده ام .
امام عليه السلام به من فرمودند:
اين اسب چيست كجا را اختيار كرده اى كه بروى ؟
عرض كردم : به زيارت قبور شهداء مى روم .
حـضـرت فـرمـودنـد: امـروز را بـه تـاخـيـر بـيـانـداز، از شـمـا اهـل عـراق مـتـعـجـبم كه راه دورى را طى كرده و به زيارت قبور شهداء مى رويد ولى سيد الشهداء را ترك كرده و به زيارتش نمى رويد؟!
عرض كردم : سيد الشهداء كيست ؟
حضرت فرمودند: سيد الشهداء حضرت حسين بن على عليه السلام مى باشد.
عرض كردم : من زن هستم .
امـام عـليـه السـلام فـرمـودند: كسى كه مثل شما باشد اشكالى ندارد به آنجا رفته و آن حضرت را زيارت كند.
عرض كردم : در زيارت ما چه ثواب و اجرى هست ؟
حضرت فرمودند: زيارت شما معادل با يك حج و يك عمره و اعتكاف دو ماه در مسجد الحرام و روزه آن بـوده و بـهـتـر از آن كـذا و كـذا. ام سـعيد مى گويد: حضرت سه مرتبه دست هاى مبارك را باز كرده و بستند.
متن :
5ـ حـدثـنى ابى ؛ حدثنى ابى ؛ و على بن الحسين ، و محمد بن الحسن ـ رحمهم الله ـ عن سعد بن عبد الله ، عن الحسن بن على بن عبد الله بن المغيرة ، عن العباس بن عامر، عن احمد بـن رزق ، الغـمـشـانـى ، عـن ام سعيد الاحمسيُة قالت : دخلت المدينة فاكتريت حمارا على ان اطـوف عـلى قـبـور الشـهـداء فـقـلت لابـد ابـدء بـابـن رسول الله صلى الله عليه و آله فادخل عليه ، فابطات على المكارى قليلا، فهتف بى ت فـقـال لى ابـو عبد الله عليه السلام : ما هذا ياام سعيد؟ قلت له : جعلت فداك تكاريت حـمـارا لازور عـلى قـبـور الشـهـداء قـال : افـلا اخـبـرك بـسـيـد الشـهـداء؟! قـلت : بـلى ، قـال : الحـسـيـن بـن عـلى عـليـه السـلام ، قـلت : و انـه لسـيـد الشـهـداء؟! قال : نعم ، قلت : فما لمن زاره ؟ قال : حجة و عمرة و من الخيرـ هكذا و هكذاـ.
ترجمه : حديث پنجم
پـدرم و عـلى بـن الحسين و محمد بن الحسن رحمة الله عليهم ، از سعد بن عبد الله ، از حسن بـن عـلى بـن عـبـد الله بـن مـغـيـره از عباس بن عامر، از احمد بن رزق الغمشانى از ام سعيد احمسية نقل كرده اند كه وى گفت :
داخل مدينه شدم و دراز گوشى را كرايه كرده تا قبور شهداء را زيارت كنم ،
با خود گفتم :
چـاره اى نيست از اينكه ابتداء پسر رسول خدا صلى الله عليه و آله را زيارت كرده بعدا بـه زيـارت اهـل قـبـور بروم پس بر آن جناب داخل شدم و چون توقف و ماندم نزد آن جناب اندكى طول كشيد كمى مكارى معطل شد لذا فرياد زد و من را صدا نمود .
حضرت ابو عبد الله عليه السلام به من فرمودند:
اى ام سعيد اين شخص كيست ؟
عرض كردم : فدايت شوم درازگوشى را كرايه كرده ام تا به زيارت قبور شهداء بروم .
حضرت فرمودند: آيا به تو از سيد الشهداء خبر ندهم ؟!
عرض كردم : چرا.
فرمودند: سيد الشهداء حضرت حسين بن على عليه السلام است .
عرض كردم : آن حضرت سيد الشهداء مى باشند؟!
حضرت فرمودند: بلى .
عرض كردم : ثواب و اجر كسى كه حضرت را زيارت كند چيست ؟
فرمود:
يك حج و يك عمره و از اعمال خير هكذا و هكذا فلان مقدار و فلان مقدار.
متن :
6ـ حـدثـنـى ابـى ؛ و مـحـمـد بـن عبد الله بن جعفر الحميرى جميعا، عن عبد الله بن جعفر الحميرى ، عن احمد بن ابى عبد الله البرقى ، عن ابيه ، عن عبد الله بن قاسم الحارثى ، عـن عـبـد الله بـن سـنـان ، عـن ام سـعـيـد الاحـمـسـيـة ، قـالت : دخـلت المـديـنـة فـاكـتـريـت البـغـل لازور عـليـه قـبور الشهداء، قالت : قلت : ما احد احق ان ابدء به من جعفر بن محمد عـليـه السـلام قـالت : فدخلت عليه فابطات فصاح بى المكارى حبستينا عافاك الله ، فـقـال لى ابـو عـبـد الله : كان انسانا يستعجلك يا ام سعيد، قلت : نعم جعلت فداك ، انى اكـتـريـت بـغـلا لازور عـليـه قـبـور الشهداء فقلت : ما آتى احد احق من جعفر ابن محمد عليه السـلام قـالت : فـقـال : يـاام سـعـيـد فما يمنعك من ان تاتى قبر سيد الشهداء؟! قالت : فطمعت ان يدلنى على قبر على بن ابى طالب عليه السلام فقلت : بابى انت و امى و من سيد الشهداء؟ قال : الحسين ، ابن فاطمة عليه السلام ، يا ام سعيد من اتاه ببصيرة و رغبة فيه كان له حجة و عمرة مبرورة و كان له من الفضل هكذا و هكذا.
ترجمه : حديث ششم
پدرم و محمد بن عبد الله بن جعفر حميرى جملگى از عبد الله بن جعفر حميرى ، از احمد بن ابى عبد الله برقى ، از پدرش ، از عبد الله بن قاسم حارثى ، از عبد الله بن سنان از ام سعيد احمسيه نقل كرده اند كه وى گفت :
داخـل مـديـنه شده پس قاطرى كرايه كردم تا بر آن سوار شده و به زيارت قبور شهداء روم .
وى مـى گـويد: پيش خود گفتم : احدى شايسته تر از جعفر بن محمد عليه السلام به اين نـسـت كـه ابـتـداء زيـارتـش كـرده و سـپـس بـه زيـارت اهـل قـبـور بـروم لذا بـر آن جـنـاب داخـل شـدم پـس چـون تـوقـف و مـانـدم نـزد آن حـضـرت طول كشيد مكارى فرياد زد و گفت : خدا سلامتت بدارد، ما را اينجا حبس كردى و نگاه داشتى !
حضرت ابو عبد الله عليه السلام به من فرمودند:
گويا اى ام سعيد كسى انتظار تو را مى كشد؟
عـرض كـردم : بـلى فـدايـت شـوم ، مـن قاطرى را كرايه كرده تا بر آن سوار شده و به زيارت قبور شهداء روم منتهى به خودم گفتم : ابتداء نزد كسى شايسته تر از جعفر محمد عليه السلام نمى روم . ام سعيد مى گويد: امام عليه السلام فرمودند:
اى ام سـعـيـد: چـه چـيـز تـو را بـازداشت از زيارت قبر حضرت سيد الشهداء؟ ام سعيد مى گـويد: انتظار داشتم آن حضرت من را بر قبر على بن ابى طالب عليه السلام راهنمائى كنند، پس محضرشان عرض كردم : پدر و مادرم فدايت باد سيد الشهداء كيست ؟
حضرت فرمودند:
حـسـيـن بـن فـاطـمـه عـليـه السـلام ،اى ام سـعـيـد كـسـى كـه بـا بـصـيـرت و رغـبـت و مـيـل بـه زيـارتـش رود بـراى او يـك حـج و يـك عـمـره قبول شده منظور مى كنند و فلان و فلان فضيلت برايش مى باشد.
متن :
7ـ حدثنى محمد بن جعفر الرزاز، عن خاله محمد بن الحسين بن ابى الخطاب ، عن محمد بن اسـمـعـيـل ـ عـمـن حدثه ـ عن على بن ابى حمزة ، عن الحسين بن ابى العلاء و ابى المغرا؛ و عـاصـم بـن حـمـيـد الحـنـاط جـمـاعـتـهـم ، عـن ابـى بـصـيـر، عن ابى عبد الله عليه السلام قال : ما من شهيد الا و يحب ان يكون مع الحسين عليه السلام حتى يدخلون الجنه معه .
ترجمه : حديث هفتم
مـحـمـد بـن جـعـفـر رزاز از دائى خـود مـحـمـد بـن الحـسـيـن بـن ابـى الخـطـاب ، از محمد بن اسماعيل ، از كسيكه براى او حديث نقل كرده ، از على بن ابى حمزه از حسين بن ابى العلاء و ابـى المغرا و عاصم بن حميد حناط جملگى از ابى بصير و او از حضرت ابى عبد الله عليه السلام نقل كرده كه آن حضرت فرمودند:
نيست شهيدى مگر آنكه دوست دارد كه با حضرت امام حسين عليه السلام بوده تا در معيت آن جناب داخل بهشت شوند.
الباب الثامن و الثلاثون : زيارة الانبياء الحسين بن على عليه السلام 
متن :
1ـ حـدثـنـى الحـسـن بن عبد الله ، عن ابيه ، عن الحسن بن محبوب ، و عن اسحاق بن عمار قـال : سـمـعـت ابـا عـبد الله عليه السلام يقول : ليس نبى فى السماوات والارض الا يـسـالون الله تـعـالى ان يـاذن لهـم فـى زيـارة الحـسين عليه السلام ففوج ينزل و فوج يصعد.
باب سى و هشتم : زيارت انبياء عليه السلام حضرت حسين بن على عليه السلام را 
ترجمه : حديث اول
حسن بن عبد الله ، از پدرش ، از حسن بن محبوب از اسحق بن عمار وى مى گويد:
از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مى فرمودند:
نـيـسـت پـيـغـمـبـرى در آسـمـان هـا و زمـيـن مـگـر آنـكـه از خـداونـد مـتعال درخواست دارند كه به ايشان اذن داده شود تا حضرت حسين بن على عليه السلام را زيارت كنند پس ‍ فوجى از آسمان نازل شده و به زيارت آن جناب رفته و فوجى پس از زيارت به آسمان مى روند.
متن :
2ـ و عـنـه ، عـن ابـيـه ، عـن الحـسـن بـن مـحبوب ، عن الحسين بن بنت ابى حمزه الثمالى قـال : خـرجـت فـى آخـر زمـان بـنـى مـروان الى زيـارة قـبر الحسين عليه السلام مستخفيا من اهـل الشـام ، حـتـى انـتـهـيـت الى كـربـلاء فـاخـتـفـيـت فـى نـاحـيـة القـريـة حـتـى اذا ذهـب من الليـل نـصـفـه اقـبـلت نـحـو القـبـر، فـلمـا دنـوت مـنـه اقـبـل نـحـوى رجـل فـقـال لى : انـصـرف مـاجـورا؛ فـانـك لا تـصـل اليـه ، فـرجعت فزعا حتى اذا كاد يطلع الفجر اقبلت نحوه حتى اذا دنوت منه خرج الى الرجـل فـقـال لى : يا هذا انك لا تصل اليه ، فقلت له : عافاك الله و لم انا اخاف ان اصـبـح فـيـقـتـلونـنـى اهـل الشـام ان ادركـونـى هـهـنـا قـال : فـقـال لى : اصـبـر قـليـلا فـان مـوسـى بـن عـمـران عـليـه السـلام سـال الله ان يـاذن له فـى زيارة قبر الحسين فاذن له ، فهبط من السماء فى سبعين الف مـلك فـهـم بـحـضـرتـه مـن اول الليـل يـنـتـظرون طلوع الفجر ثم يعرجون الى السماء، قـال : قلت له : فمن انت عافاك الله ؟ قال : انا من الملائكة الذين امروا لجرس قبر الحسين عـليـه السـلام و الاسـتـغـفـار لزواره ، فـانـصـرفت و قد كاد ان يطير عقلى لما سمعت منه ، قـال : فـاقـبـلت لمـا طـلع الفـجـر نـحـوه فـلم يـحـل بـيـنـى و نـحـوه فـلم يـحـل بـيـنـى و بـينه احد فدنوت من القبر و سلمت عليه و دعوت الله على قتلته و صليت الصبح و اقبلت مسرعا مخافُة اهل الشام .