عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَيْرٍ يَرْفَعُهُ قَالَ قِيلَ لِعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ يَا رُوحَ اللَّهِ هَلْ يَقْدِرُ رَبُّكَ عَلَى أَنْ يُدْخِلَ الدُّنْيَا فِي بَيْضَةٍ مِنْ غَيْرِ أَنْ يُصَغِّرَ الدُّنْيَا وَ يُكَبِّرَ الْبَيْضَةَ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَا يُنْسَبُ إِلَى عَجْزٍ وَ الَّذِي سَأَلْتُمْ عَنْهُ لَا يَكُونُ

محمّد بن ابى عمير نقل كند: به عيسى بن مريم گفته شد: اى روح خدا! آيا پروردگارت قادر است كه دنيا را در تخم مرغى جاى دهد، بدون اينكه دنيا را كوچك يا تخم مرغ را بزرگ كند؟ فرمود: خداى عزّ و جلّ از هيچ كارى ناتوان نيست ، ولى آنچه شما مى خواهيد نشدنى است .

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ إِنَّ لِلَّهِ دِيكاً رِجْلَاهُ فِي الْأَرْضِ وَ رَأْسُهُ فِي السَّمَاءِ تَحْتَ الْعَرْشِ وَ جَنَاحٌ لَهُ فِي الشَّرْقِ وَ جَنَاحٌ لَهُ فِي الْغَرْبِ يَقُولُ سُبْحَانَ رَبِّيَ الْقُدُّوسِ فَإِذَا صَاحَ أَجَابَتْهُ الدُّيُوكُ فَإِذَا سَمِعْتُمْ أَصْوَاتَهَا فَلْيَقُلْ أَحَدُكُمْ سُبْحَانَ رَبِّيَ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ

امام صادق عليه السّلام فرمود: خداوند خروسى دارد كه دو پايش در زمين و سرش در آسمان زير عرش خداست ، يك بال او در مشرق و بال ديگريش در مغرب است ، مى گويد: پروردگارم منزّه و مقدّس است ، هر گاه فرياد مى زند خروسهاى ديگر نيز جوابش را مى دهند، هر گاه يكى از شما صدايش را شنيد، بگويد: پروردگارم منزّه است ، پادشاهى مقدس است .

عَنْهُ قَالَ النَّاسُ مَأْمُورُونَ وَ مَنْهِيُّونَ وَ مَنْ كَانَ لَهُ عُذْرٌ عَذَرَهُ اللَّهُ

امام صادق عليه السّلام فرمود: مردم مورد امر و نهيند، هر كه (در انجام عملى ) عذرى داشت خداوند عذرش را مى پذيرد.

عَنْهُ عَنْ آبَائِهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَنْ وَعَدَهُ اللَّهُ عَلَى عَمَلٍ ثَوَاباً فَهُوَ مُنْجِزٌ لَهُ وَ مَنْ أَوْعَدَهُ عَلَى عَمَلٍ عِقَاباً فَهُوَ فِيهِ بِالْخِيَارِ

امام صادق عليه السّلام از پدران بزرگوارش از رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله روايت كند كه فرمود: خداوند به هر بنده اى كه در برابر عملى وعده ثواب داده باشد به آن عمل نمايد، و هر كه را بر عملى به عقاب وعده داده باشد، در عمل كردن به آن مخيّر است .

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى خَلَقَ الشَّقَاءَ وَ السَّعَادَةَ قَبْلَ خَلْقِهِ فَمَنْ كَانَ شَقِيّاً لَمْ يُسْعِدْهُ اللَّهُ أَبَداً وَ مَنْ كَانَ سَعِيداً لَمْ يُشْقِهِ اللَّهُ أَبَداً

امام صادق عليه السّلام فرمود: خداى تبارك و تعالى بدبختى و خوشبختى را قبل از مخلوقاتش آفريد، هر كس شقى باشد خداوند هرگز خوشبختش نكند، و هر كس سعادتمند باشد هرگز او را شقى نكند.

عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْمُغِيرَةِ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ عَنْ شِرْكِ الشَّيْطَانِ- فَقَالَ مَهْمَا شَكَكْتَ فِيهِ فَلَا تَشُكَّنَّ فِي النَّاقِصِ الْخَلْقِ

على بن مغيره گويد: از امام صادق عليه السّلام در باره شريك شدن با شيطان پرسيدم ، فرمود: هر گاه شك كردى در شركت شيطان ، در (فرزند) ناقص الخلقه شك نكن (كه حتما شيطان در آن شركت داشته ).

عَنْهُ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ قَالَ مَنْ كَانَ بَذِيَّ اللِّسَانِ فَحَّاشاً لَمْ يُبَالِ مَا قَالَ أَوْ قِيلَ فِيهِ فَإِنَّهُ لِغَيَّةٍ أَوْ شِرْكِ الشَّيْطَانِ

امام صادق عليه السّلام فرمود: هر كس بد زبان و فحّاش باشد باكى ندارد كه چه مى گويد يا در باره اش چه گفته مى شود، زيرا نامشروع زاده است يا شيطان در آن شريك است .

و اللغية الرجل الشديد الا كل عَنْهُ ع قَالَ النَّاسُ مَعَادِنُ كَمَعَادِنِ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ- مَا كَانَ لَهُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ أَصْلٌ فَإِنَّهُ لَهُ فِي الْإِسْلَامِ أَصْلٌ

امام صادق عليه السّلام فرمود: مردم معدنهايى مثل معدنهاى طلا و نقره اند، در زمان جاهليت براى اين معدن اساس و پايه اى نبود، ولى در اسلام داراى اساس و پايه است .

عَنْهُ قَالَ إِنَّ مُوسَى وَ هَارُونَ ع حِينَ دَخَلَا عَلَى فِرْعَوْنَ لَمْ يَكُنْ فِي جُلَسَائِهِ يَوْمَئِذٍ وَلَدُ سِفَاحٍ وَ لَوْ كَانَ لَأَمَرُوهُ بِقَتْلِهِمَا- قَالُوا أَرْجِهْ وَ أَخَاهُ وَ أَمَرُوهُ بِالتَّأَنِّي وَ النَّظَرِ قَالَ ثُمَّ وَضَعَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ يَدَهُ عَلَى صَدْرِهِ وَ قَالَ وَ كَذَلِكَ نَحْنُ وَ لَا يَتَسَرَّعُ إِلَيْنَا إِلَّا كُلُّ خَبِيثِ الْوِلَادَةِ

امام صادق عليه السّلام فرمود: هنگامى كه موسى و هارون بر فرعون وارد شدند، در ميان همنشينان او زنازاده اى نبود، و اگر بود حكم به كشتن موسى و هارون مى دادند، از اين جهت گفتند: او را با برادرش حفظ كنيد، و فرعون را به تأ مّل و تدبّر (در باره آنها) واداشتند. در اينجا امام صادق عليه السّلام دستش را بر سينه نهاد و فرمود: ما نيز اين چنين هستيم ، هيچ كس در كشتن ما تعجيل ندارد مگر اينكه زنازاده باشد.

عَنِ الرِّضَا ع قَالَ إِيَّاكَ وَ الْمُرْتَقَى الصَّعْبَ إِذَا كَانَ مُنْحَدَرُهُ وَعْراً- وَ إِيَّاكَ أَنْ تُتْبِعَ النَّفْسَ هَوَاهَا فَإِنَّ فِي هَوَاهَا رَدَاهَا

امام رضا عليه السّلام فرمود: از رفتن به جاهاى بلند و سخت كه شيب دارد و صاف است بپرهيز، و از پيروى از هواى نفس بپرهيز، زيرا پيروى از آن پستى به دنبال دارد.

عَنْهُ قَالَ الْمُؤْمِنُ لَا يَكُونَ ذَلِيلًا وَ لَا يَكُونُ ضَعِيفاً

امام رضا عليه السّلام فرمود: مؤمن نه خوار و ذليل است و نه ضعيف .

عَنْ أَبِي بَصِيرٍ فِي قَوْلِهِ تَعَالَى قُوا أَنْفُسَكُمْ وَ أَهْلِيكُمْ قُلْتُ كَيْفَ أَقِيهِمْ قَالَ تَأْمُرُهُمْ بِمَا أَمَرَهُمُ اللَّهُ بِهِ وَ تَنْهَاهُمْ عَمَّا نَهَاهُمُ اللَّهُ عَنْهُ فَإِنْ أَطَاعُوكَ كُنْتَ قَدْ وَقَيْتَهُمْ وَ إِنْ عَصَوْكَ كُنْتَ قَدْ قَضَيْتَ مَا عَلَيْكَ

ابو بصير گويد: از امام صادق عليه السّلام در باره قول خداى تعالى (خود و خانواده تان را حفظ كنيد) پرسيدم ، كه چگونه آنان را حفظ كنم ؟ فرمود: آنان را به آنچه خدا امر فرموده امر كن و از آنچه نهى فرموده نهى كن ، اگر اطاعت كردند تو آنها را حفظ كرده اى ، و اگر نافرمانيت كردند تو وظيفه ات را انجام داده اى .

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الاْيَةُ قُوا أَنْفُسَكُمْ وَ أَهْلِيكُمْ ناراً جَلَسَ رَجُلٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ يَبْكِي فَقَالَ أَنَا عَجَزْتُ عَنْ نَفْسِي كُلِّفْتُ أَهْلِي فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ حَسْبُكَ أَنْ تَأْمُرَهُمْ بِمَا تَأْمُرُ بِهِ نَفْسَكَ- وَ تَنْهَاهُمْ عَمَّا تَنْهَى عَنْهُ نَفْسَكَ

امام صادق عليه السّلام فرمود: هنگامى كه اين آيه نازل شد (خودتان و خانواده تان را از دوزخ حفظ كنيد) مردى از مسلمانان نشست و شروع به گريه كرد و گفت : من از حفظ خودم عاجزم ، خانواده ام را هم بر عهده من گذاشتند! رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود: براى تو همين بس كه به آنچه خودت امرشده اى امرشان كنى ، و از آنچه خودت نهى شده اى نهيشان كنى .

عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَعِظُ أَهْلَهُ وَ نِسَاءَهُ وَ هُوَ يَقُولُ لَهُنَّ لَا تَقُلْنَ فِي سُجُودِكُنَّ أَقَلَّ مِنْ ثَلَاثِ تَسْبِيحَاتٍ- فَإِنْ كُنْتُنَّ فَعَلْتُنَّ لَمْ يَكُنْ أَحْسَنَ عَمَلًا مِنْكُنَّ

اسحاق بن عمّار گويد: شنيدم كه امام صادق عليه السّلام خانواده و زنهايش را موعظه مى كند و به آنها مى فرمايد: در سجده هايتان كمتر از سه تسبيح نگوييد، اگر چنين كنيد، عملى بهتر از عمل شما نخواهد بود.

فصل ششم : در آسايش
(الفصل السادس في الرفاهية)

مِنْ كِتَابِ الْمَحَاسِنِ عَنِ الْحَلَبِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ ثَلَاثَةُ أَشْيَاءَ لَا يُحَاسَبُ عَلَيْهَا الْمُؤْمِنُ طَعَامٌ يَأْكُلُهُ وَ ثَوْبٌ يَلْبَسُهُ وَ زَوْجَةٌ صَالِحَةٌ تُعَاوِنُهُ وَ تُحْصِنُ فَرْجَهُ

امام صادق عليه السّلام فرمود: مؤمن در باره سه چيز مورد محاسبه قرار نمى گيرد: غذايى كه مى خورد، لباسى كه مى پوشد، زن صالحه اى كه كمكش ‍ مى كند و دامنش را پاك نگه مى دارد.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ ثَلَاثَةٌ فِيهِنَّ لِلْمُؤْمِنِ رَاحَةٌ دَارٌ وَاسِعَةٌ تُوَارِي عَوْرَتَهُ وَ سُوءَ حَالِهِ مِنَ النَّاسِ وَ امْرَأَةٌ صَالِحَةٌ تُعِينُهُ عَلَى أَمْرِ الدُّنْيَا وَ الاْخِرَةِ وَ بِنْتٌ أَوْ أُخْتٌ أَخْرَجَهَا مِنْ بَيْتِهِ بِمَوْتٍ أَوْ تَزْوِيجٍ

امام صادق عليه السّلام فرمود: مؤمن در سه چيز راحت است : خانه بزرگى كه ناموسش و بدى حالش را از مردم حفظ كند، زن صالحه اى كه بر امر دنيا و آخرت كمك كارش باشد، دختر يا خواهرى كه او را به مرگ يا ازدواج از خانه اش بيرون برد.

عَنِ النَّوْفَلِيِّ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَنْ أَصْبَحَ مُعَافاً فِي سَمْعِهِ وَ بَصَرِهِ وَ عَقْلِهِ آمِناً فِي سَرْبِهِ مِنَ السُّلْطَانِ وَ لَهُ رِزْقُ يَوْمٍ إِلَى اللَّيْلِ فَقَدْ أُعْطِيَ خير خَيْراً مِمَّا أَشْرَقَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ وَ غَرَبَتْ

رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود: هر كس وارد صبح شود در حالى كه چشم و گوش و عقلش سالم باشد، و از سلطان وقت در امان باشد، و روزى صبح تا شبش مهيّا باشد، به اين شخص بهتر از آنچه خورشيد بر آن بتابد و غروب كند عطا شده است .

عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَمَّنْ حَدَّثَهُ أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ مَعَ أَبِي الْحَسَنِ أَيَّامَ حَبْسِهِ بِبَغْدَادَ وَ كَانَ لِي شَعْرٌ فَقَالَ جُزَّ شَعْرَكَ ثُمَّ قَالَ ثَلَاثُ خِصَالٍ مَنْ كُنَّ فِيهِ فَتَرَكَهُنَّ لَمْ يَعُدْ إِلَيْهِنَّ أَبَداً مَنْ كَانَ لَهُ شَعْرٌ فَطَمَّهُ لَمْ يَعُدْ يُوَفِّرُ شَعْرَهُ أَبَداً لِمَا يُصِيبُ مِنَ اللَّذَّةِ وَ الرَّاحَةِ وَ مَنْ كَانَ يَلْبَسُ ثَوْباً طَوِيلًا فَشَمَّرَ لَمْ يَعُدْ يَلْبَسُ ثَوْباً طَوِيلًا لِمَا يَجِدُ مِنَ الرَّاحَةِ وَ مَنْ كَانَتْ عِنْدَهُ حُرَّةٌ فَطَلَّقَهَا وَ اتَّخَذَ الْإِمَاءَ لَمْ يَعُدْ إِلَى حُرَّةٍ أَبَداً لِخِفَّةِ مَئُونَةِ الْإِمَاءِ وَ مُتَابَعَتِهِنَّ فِي جَمِيعِ الْحَالاتِ قَالَ إِنَّ اللَّهَ جَلَّ وَ عَزَّ قَالَ لِنَبِيِّهِ- وَ ثِيابَكَ فَطَهِّرْ وَ كَانَتْ ثِيَابُهُ طَاهِرَةً وَ إِنَّمَا أَمَرَهُ بِالتَّشْمِيرِ

عبد الرحمن بن ابى ليلى گويد: با امام كاظم عليه السّلام در زندان بودم ، مويم بلند بود، فرمود: مويت را كوتاه كن ، سپس فرمود: سه خصلت است كه اگر در كسى باشد و آنها را ترك كند، ديگر به سراغشان نرود: كسى كه موى بلند داشته و آن را كوتاه كند، ديگر موهاى خود را بلند نكند به خاطر لذّت و راحتى (كه در موى كوتاه هست )، و هر كس لباس بلندى بپوشد، بعد پايين آن را كوتاه كند، هرگز لباس بلند نخواهد پوشيد، به دليل راحتى ، و هر كه زن آزادش را طلاق دهد و كنيزى بگيرد، ديگر آن زن آزاد را نخواهد گرفت ، و اين به خاطر كم خرج بودن كنيزها و پيروى كردنشان در همه حال مى باشد. حضرت فرمود: خداوند عزّ و جلّ به پيامبرش صلّى اللّه عليه و آله فرمود: (و لباست را پاكيزه گردان ) در حالى كه لباس ايشان طاهر بود، و فقط ايشان را امر به كوتاه نمودن لباس كرد.

عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ ع قَالَ مِنْ سَعَادَةِ الْمَرْءِ أَنْ يَكُونَ مَتْجَرُهُ فِي بِلَادِهِ وَ يَكُونَ خُلَطَاؤُهُ صَالِحِينَ وَ يَكُونَ لَهُ وَلَدٌ يَسْتَعِينُ بِهِ- وَ مِنْ شَقَاءِ الْمَرْءِ أَنْ يَكُونَ عِنْدَهُ امْرَأَةٌ يُعْجَبُ بِهَا وَ هِيَ تَخُونُهُ فِي نَفْسِهَا

امام سجاد عليه السّلام فرمود: از خوشبختى انسان اين است كه محل كسبش در شهرش باشد، و رفقايش افراد صالح باشند، و فرزندى داشته باشد كه كمكش كند، و از بدبختى انسان اين است كه زنى داشته باشد كه به او مباهات مى كند، در حالى كه آن زن در نفسش به او خيانت مى ورزد.

قَالَ عُثْمَانُ بْنُ مَظْعُونٍ لِلنَّبِيِّ ص إِنِّي قَدْ هَمَمْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَنْ أَخْتَصِيَ فَقَالَ مَهْلًا يَا عُثْمَانُ فَإِنَّ الِاخْتِصَاءَ فِي أُمَّتِي الصِّيَامُ وَ الصَّلَاةُ قَالَ فَإِنِّي قَدْ هَمَمْتُ بِالسِّيَاحَةِ فَقَالَ مَهْلًا يَا عُثْمَانُ فَإِنَّ السِّيَاحَةَ فِي أُمَّتِي لُزُومُ الْمَسَاجِدِ وَ انْتِظَارُ الصَّلَاةِ بَعْدَ الصَّلَاةِ قَالَ فَإِنِّي قَدْ هَمَمْتُ أَنْ لَا آكُلَ لَحْماً فَقَالَ مَهْلًا يَا عُثْمَانُ فَإِنِّي آكُلُ اللَّحْمَ وَ أُحِبُّهُ وَ لَوْ وَجَدْتُ كُلَّ يَوْمٍ لَأَكَلْتُهُ وَ لَوْ سَأَلْتُ اللَّهَ لَأَطْعَمَنِيهِ قَالَ فَإِنِّي يَا نَبِيَّ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي قَدْ هَمَمْتُ أَنْ لَا أَتَطَيَّبَ أَبَداً قَالَ مَهْلًا يَا عُثْمَانُ فَإِنِّي أَتَطَيَّبُ وَ أُحِبُّ الطِّيبَ- الطِّيبُ مِنْ سُنَّتِي وَ سُنَّةِ الْأَنْبِيَاءِ قَبْلِي

عثمان بن مظعون به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود: اى رسول خدا! من قصد كرده ام خود را از مردى بياندازم ، فرمود: اى عثمان ! آرام باش ، اخته كردن در امت من به روزه گرفتن و نماز خواندن است . عرض كرد: من به گردش خيلى اهميّت مى دهم ، فرمود: اى عثمان ! صبر كن ، گردش امت من حضور هميشگى در مسجدها و انتظار كشيدن نماز بعد از نماز است ، گفت : من قصد كرده ام كه ديگر گوشت نخورم . فرمود: اى عثمان ! مهلت بده ، من گوشت مى خورم و آن را دوست دارم و اگر هر روز هم آن را بيابم خواهم خورد، و اگر هم از خدا بخواهم به من مى خوراند، گفت : اى پيامبر خدا! پدر و مادرم قربانت ، من قصد كرده ام كه ديگر عطر نزنم . فرمود: اى عثمان ! تأ مل كن ، من خود را معطّر مى كنم و بوى خوش را دوست دارم ، بوى خوش از سنّت من و سنّت پيامبران قبل از من است .

عَنِ النَّوْفَلِيِّ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَنِ اتَّخَذَ شَعْراً فَلْيُحْسِنْ وِلَايَتَهُ أَوْ ليحزه - لِيَجُزَّهُ وَ مَنِ اتَّخَذَ نَعْلًا فَلْيَسْتَجِدْهَا وَ مَنِ اتَّخَذَ دَابَّةً فَلْيَسْتَفْرِهْهَا- وَ مَنِ اتَّخَذَ ثَوْباً فَلْيَسْتَنْظِفْهُ أَوْ لِيَسْتَجِدَّ أَيْ فَلْيَأْخُذْ جَدِيداً

رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله فرمود: هر كس مويش را بلند گذاشت بايد آن را تميز نگهدارد يا كوتاهش كند، و هر كس كفشى خريد بايد آن را تميز نگهدارد، يا كفش نو بخرد، و هر كس حيوانى نگهدارى مى كند بايد نيكو مواظبتش كند تا فربه شود، و هر كس جامه اى تهيه نمود بايد آن را پاكيزه نگهدارد، يا جامه اى نو بخرد.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ إِذَا كَانَ النَّائِمُونَ أَكْثَرَ مِنَ الْمُنْتَبِهِينَ- خَرَجَ عَنْهُمُ الْمُنْتَبِهُونَ أَكْثَرَ مِمَّا خَرَجَ عَنْهُمُ النَّائِمُونَ

امام صادق عليه السّلام فرمود: هر گاه خوابيدگان بيش از بيداران باشند، خوابيدگان بيشتر از آگاهان و بيداران به آگاهى مى رسند.

فصل هفتم : در مذمّت دنيا
(الفصل السابع في ذم الدنيا)

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ فِي وَصِيَّةِ لُقْمَانَ لِابْنِهِ يَا بُنَيَّ اعْلَمْ أَنَّ الدُّنْيَا قَلِيلٌ وَ عُمُرَكَ مِنْهَا قَلِيلٌ مِنْ قَلِيلٍ وَ يَقِرُّ مِنَ الْقَلِيلِ قَلِيلٌ

امام صادق عليه السّلام فرمود: لقمان در وصيتى به فرزندش فرمود: فرزندم ! بدان كه دنيا كوتاه است و عمر تو اندك ، بنا بر اين از اندك فقط اندك حاصل مى شود.

عَنْ مُهَاجِرٍ الْأَسَدِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِيهِ ع قَالَ مَرَّ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ عَلَى قَرْيَةٍ قَدْ مَاتَ أَهْلُهَا وَ طَيْرُهَا وَ دَوَابُّهَا فَقَالَ أَمَا إِنَّهُمْ لَمْ يَمُوتُوا إِلَّا بِسَخْطَةٍ وَ لَوْ مَاتُوا مُتَفَرِّقِينَ لَتَدَافَنُوا فَقَالَ الْحَوَارِيُّونَ يَا رُوحَ اللَّهِ وَ كَلِمَتَهُ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يُحْيِيَهُمْ لَنَا- فَيُخْبِرُونَا مَا كَانَتْ أَعْمَالُهُمْ فَنَجْتَنِبَهَا فَدَعَا عِيسَى رَبَّهُ فَنُودِيَ مِنَ الْجَوِّ أَنْ نَادِهِمْ فَقَامَ عِيسَى صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ بِاللَّيْلِ عَلَى شَرَفٍ مِنَ الْأَرْضِ فَقَالَ يَا أَهْلَ هَذِهِ الْقَرْيَةِ فَأَجَابَهُ مِنْهُمْ مُجِيبٌ لَبَّيْكَ يَا رُوحَ اللَّهِ وَ كَلِمَتَهُ فَقَالَ وَيْحَكُمْ مَا كَانَتْ أَعْمَالُكُمْ قَالَ عِبَادَةُ الطَّاغُوتِ وَ حُبُّ الدُّنْيَا مَعَ خَوْفٍ قَلِيلٍ وَ أَمَلٍ بَعِيدٍ فِي غَفْلَةٍ وَ لَهْوٍ وَ لَعِبٍ قَالَ كَيْفَ حُبُّكُمُ الدُّنْيَا قَالَ كَحُبِّ الصَّبِيِّ لِأُمِّهِ إِذَا أَقْبَلَتْ عَلَيْنَا فَرِحْنَا وَ سُرِرْنَا وَ إِذَا أَدْبَرَتْ عَنَّا بَكَيْنَا وَ حَزِنَّا قَالَ كَيْفَ كَانَتْ عِبَادَتُكُمْ لِلطَّاغُوتِ قَالَ الطَّاعَةُ لِأَهْلِ الْمَعَاصِي - قَالَ كَيْفَ كَانَتْ عَاقِبَةُ أَمْرِكُمْ قَالَ بِتْنَا لَيْلَةً فِي عَافِيَةٍ وَ أَصْبَحْنَا فِي الْهَاوِيَةِ- قَالَ وَ مَا الْهَاوِيَةُ قَالَ سِجِّينٌ قَالَ وَ مَا السِّجِّينُ قَالَ جِبَالٌ مِنْ جَمْرٍ- تُوقَدُ عَلَيْنَا إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ قَالَ فَمَا قُلْتُمْ وَ مَا قِيلَ لَكُمْ قَالَ قُلْنَا رُدَّنَا إِلَى الدُّنْيَا فَنَزْهَدَ فِيهَا فَقِيلَ لَنَا كَذَبْتُمْ قَالَ وَيْحَكَ كَيْفَ لَمْ يُكَلِّمْنِي غَيْرُكَ مِنْ بَيْنِهِمْ قَالَ يَا رُوحَ اللَّهِ وَ كَلِمَتَهُ إِنَّهُمْ مُلْجَمُونَ بِلُجُمٍ مِنْ نَارٍ بِأَيْدِي مَلَائِكَةٍ غِلَاظٍ شِدَادٍ وَ إِنِّي كُنْتُ فِيهِمْ وَ لَمْ أَكُنْ مِنْهُمْ فَلَمَّا نَزَلَ بِهِمُ الْعَذَابُ عَمَّنِي مَعَهُمْ فَأَنَا مُعَلَّقٌ بِشَعْرَةٍ عَلَى شَفِيرِ جَهَنَّمَ لَا أَدْرِي أُكَبْكَبُ فِيهَا أَمْ أَنْجُو مِنْهَا فَالْتَفَتَ عِيسَى صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ إِلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ- يَا أَوْلِيَاءَ اللَّهِ أَكْلُ الْخُبْزِ الْيَابِسِ بِالْمِلْحِ الْجَرِيشِ وَ النَّوْمُ عَلَى الْمَزَابِلِ خَيْرٌ كَثِيرٌ مَعَ عَافِيَةِ الدُّنْيَا وَ الاْخِرَةِ

امام باقر عليه السّلام فرمود: عيسى بن مريم (صلوات اللّه عليه ) از آباديى عبور مى كرد كه مردم آن و پرندگان و حيواناتش همگى مرده بودند، عيسى عليه السّلام فرمود: اينها نمرده اند مگر به غضب خدا، و اگر يكى يكى مرده بودند همديگر را دفن مى كردند، حواريون گفتند: اى روح اللّه ! از خدا بخواه آنان را براى ما زنده كند، تا با ما از اعمالشان سخن بگويند، و ما از آن عملها دورى كنيم ، عيسى پروردگارش را خواند، ندايى از آسمان گفت : آنان را صدا بزن ، عيسى (صلوات اللّه عليه ) شب هنگام برخاست و روى بلندى رفت و گفت : اى كسانى كه اهل اين آبادى هستيد، كسى از بين آنان جوابش ‍ داد: بفرماييد اى روح خدا. فرمود: واى بر شما! عملهاى شما چه بوده است ؟ گفت : پرستش طاغوت و دوستى دنيا با كمى ترس (از خدا) و آرزويى دور و دراز، فرو رفته در غفلت و لهو و لعب ، فرمود: دنيا را چگونه دوست داشتيد؟ گفت : مانند دوست داشتن طفل نسبت به مادرش ، هر گاه به ما روى مى نمود شاد و مسرور مى شديم ، و هر گاه پشت مى كرد گريه مى كرديم و غمناك مى شديم ، فرمود: چگونه طاغوت را مى پرستيديد؟ گفت : با پيروى از گنهكاران ، فرمود: عاقبت كارتان چه شد؟ گفت : شب در سلامت خوابيديم و صبح خود را در هاويه ديديم . فرمود: هاويه چيست ؟ گفت : سجّين است ، فرمود: سجّين چيست ؟ گفت : كوههايى از آتش كه تا روز قيامت بر ما گداخته مى شوند، فرمود: شما چه گفتيد و به شما چه گفته شد؟ گفت : گفتيم ما را به دنيا بر گردانيد تا در آن پرهيزگارى پيشه كنيم ، به ما گفته شد: دروغ گفتيد، فرمود: واى بر تو! چرا از ميان آنان فقط تو با من سخن مى گويى ؟ گفت : اى روح خدا! آنان لگامهاى آتشين در دهان دارند و در دست ملائك غلاظ و شداد اسيرند، و من در بين آنهايم ولى جزء آنها نمى باشم ، ولى چون عذاب فرود آمد مرا هم با آنان در بر گرفت ، و من اكنون به مويى از لبه جهنم آويزان شده ام ، نمى دانم در آن فرود خواهم آمد، يا از آن نجات پيدا مى كنم ؟ عيسى (صلوات اللّه عليه ) رو به اصحابش كرد و فرمود: اى اولياى خدا! خوردن نان خشك با نمك زبر و خوابيدن در زباله دان اگر به همراه سلامت دنيا و آخرت باشد بهترين سعادت است .

مِنْ كِتَابِ الْمَحَاسِنِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ سُبْحَانَ مَنْ لَوْ كَانَتِ الدُّنْيَا خَيْراً كُلُّهَا لَمَا ابْتَلَى فِيهَا مَنْ أَحَبَّ سُبْحَانَ مَنْ لَوْ كَانَتِ الدُّنْيَا كُلُّهَا شَرّاً لَمَا نَجَا مِنْهَا مَنْ أَرَادَ

امام صادق عليه السّلام فرمود: منزّه است خدايى كه ؛ اگر تمامى دنيا خير بود كسى را كه دوست داشت در آن گرفتار نمى نمود، و اگر تمامش شرّ بود هر كه را مى خواست از آن نجات نمى داد.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ جُعِلَ الشَّرُّ كُلُّهُ فِي بَيْتٍ وَ جُعِلَ مِفْتَاحُهُ حُبَّ الدُّنْيَا وَ جُعِلَ الْخَيْرُ كُلُّهُ فِي بَيْتٍ وَ جُعِلَ مِفْتَاحُهُ الزُّهْدَ فِي الدُّنْيَا

امام صادق عليه السّلام فرمود: همه بدى در اطاقى نهاده شده و كليدش ‍ محبت دنياست ، و تمامى خير در خانه اى قرار داده شده و كليدش زهد در دنياست .

عَنْهُ قَالَ نَزَلَ جَبْرَئِيلُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ فَقَالَ لَهُ رَبُّكَ يُقْرِئُكَ السَّلَامَ وَ يَقُولُ لَكَ هَذِهِ بَطْحَاءُ مَكَّةَ تَكُونُ لَكَ رَضْرَاضُهُ ذَهَبٌ وَ لَا تَنْقُصُ مِمَّا ادَّخَرْتُ لَكَ شَيْئاً قَالَ فَنَظَرَ رَسُولُ اللَّهِ إِلَى الْبَطْحَاءِ فَقَالَ لَا يَا رَبِّ وَ لَكِنْ أَشْبَعُ يَوْماً فَأَحْمَدُكَ وَ أَجُوعُ يَوْماً فَأَسْأَلُكَ

امام صادق عليه السّلام فرمود: جبرئيل بر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نازل شد و عرض كرد: خدايت سلام مى رساند و مى فرمايد: ريگزارهاى مكه را برايت تبديل به تكه هاى طلا مى كنم و از مقامات اخروى هم چيزى كم نمى كنم ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نگاهى به بيابان كرد و عرض ‍ كرد: پروردگارا! اگر روزى سير باشم تو را سپاس گويم ، و اگر روزى گرسنه باشم از خودت مى خواهم .

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَا لِي وَ لِلدُّنْيَا وَ مَا أَنَا وَ الدُّنْيَا إِنَّمَا مَثَلِي وَ مَثَلُهَا كَمَثَلِ رَاكِبٍ رُفِعَتْ لَهُ شَجَرَةٌ فِي يَوْمٍ صَائِفٍ فَنَامَ تَحْتَهَا ثُمَّ رَاحَ وَ تَرَكَهَا

امام صادق عليه السّلام از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نقل كند كه فرمود: مرا چه به دنيا و من با دنيا چه كار دارم ، حكايت من و دنيا حكايت سوارى است كه در روزى گرم به درختى برخورد، و زير سايه آن درخت خواب كوتاهى نموده ، سپس كوچ كرده و درخت را واگذاشته .