| پيرمردى مفلس و برگشته بخت | |
| روزگارى داشت ، ناهموار و سخت |
| هم پسر، هم دخترش بيمار بود | |
| هم بلاى فقر و هم ، تيمار بود |
| اين دوا مى خواستى آن يك پزشك | |
| اين غذايش آه بودى ، آن سرشك |
| اين عسل مى خواست ، آن يك شوربا | |
| اين لحافش پاره بود، آن يك قبا |
| روزها مى رفت بر بازار و كوى | |
| نان طلب مى كرد و مى برد، آبروى |
| ست بر هر خود پرستى مى گشود | |
| تا پشيزى بر پشيزى ميفزود |
| هر اميدى را روان مى شد ز پى | |
| تا مگر، پيراهنى بخشد به وى |
| شب بسوى خانه مى آمد زبون | |
| قالب از نيرو، تهى
دل ، پر ز خون |
| روز سائل بود و شب بيمار دار | |
| روز از مردم ، شب از خود شرمسار |
| صبحگاهى رفت و از اهل كرم | |
| كس ندادش نه پشيز و نه درم |
| از درى مى رفت حيران بر درى | |
| رهنمود، اما نه پايى نه سرى |
| ناشمرده بر زن و كويى نماند | |
| ديگرش پاى تكاپويى نماند |
| درهمى در دست و در دامن ، نداشت | |
| ساز برگ خانه برگشتن نداشت |
| رفت سوى آسيا هنگام شب | |
| گندمش بخشيد دهقان يك دو جام |
| زد گره در دامن ، آن گندم ، فقير | |
| شد روان و گفت كاى حى قدير |
| گر تو پيش آرى به فضل خويش دست | |
| برگشايى هر گره كايام پست |
| چون كنم يا رب در اين فصل شتا | |
| من
عليل و كودكانم ناشتا |
| مى خريد اين گندم از يك جاى كس | |
| هم
عسل زان مى خريدم هم عدس |
| آن عدس در شوربا مى ريختم | |
| وان
عسل با آب مى آميختم |
| درد اگر باشد يكى ، دارو يكى است | |
| جان فداى آنكه درد او يكى است |
| بس گره بگشوده اى از هر قبيل | |
| اين گره را نيز بگشا از
جليل |
| اين دعا مى كرد و مى پيمود راه | |
| ناگه افتادش به پيش پا، نگاه |
| ديد گفتارش فساد انگيخته | |
| وان گره بگشوده ، گندم ريخته |
| بانگ برزد، كاى خداى دادگر | |
| چون تو دانايى نمى داند، مگر |
| سالها نرد خدايى باختى | |
| اين گره را زان گره نشناختى |
| اين چه كار است ، اى خداى شهر و ده | |
| فرقها بود اين گره را زان گره |
| چون نمى بيند چو تو، بيننده اى | |
| كاين گره را برگشايد بنده اى |
| تا كه بر دست تو دادم كار را | |
| ناشتا بگذاشتى ، بيمار را |
| هر چه در غربال ديدى بيختى | |
| هم
عسل هم شوربا را ريختى |
| من ترا كى گفتم ، اى يار عزيز | |
| كاين گره بگشاى و گندم را بريز |
| آن گره را چون نيارستى گشود | |
| اين گره بگشودنت ديگر چه بود |
| الغرض برگشت مسكين دردناك | |
| تا مگر برچيند آن گندم ز خاك |
| چون براى جستجو خم كرد سر | |
| ديد افتاده يكى هميان زر |
| سجده كرد و گفت كاى رب و دود | |
| من چه دانستم ترا حكمت چه بود |
| هر بلايى كز تو آيد رحمتى است | |
| هر كه را فقرى دهى آن دولتى است |
| تو بسى ز انديشه برتر بوده اى | |
| هر چه فرمان است خود فرموده اى |
| ز آن بتاريكى گذارى بنده را | |
| تا ببيند آن رخ تابنده را |
| تيشه ، زان بر هر رگ و بندم زنند | |
| تا كه با لطف تو، پيوندم زنند |
| گر كسى را از تو دردى شد نصيب | |
| هم سرانجامش تو گرديدى طبيب |
| هر كه مسكين و پريشان تو بود | |
| خود نمى دانست و مهمان تو بود |
| رزق ، زان معنى ندادندم خسان | |
| تا ترا دانم پناه بى كسان |
| ناتوانى زان دهى بر تندرست | |
| تا بداند كانچه دارد، ز آن تست |
| زان به درها بردى اين درويش را | |
| تا كه بشناسد، خداى خويش را |
| اندرين پستى ، قضايم زان فكند | |
| تا تورا جويم ، تو را خوانم بلند |
| من به مردم داشتم روى نياز | |
| گر چه روز و شب ، در حق بود باز |
| من بسى ديدم خداوندان مال | |
| تو كريمى ، اى خداى
ذوالجلال |
| بر در دو نان چو افتادم ز پاى | |
| هم تو دستم را گرفتى اى خداى |
| گندمم را ريختى ، تا زر دهى | |
| رشته ام بردى كه تا گوهر دهى (167
) |
