|
1- بسم الله الرحمن الرحيم
| |
كه عارف در مقام كن مقيم است |
|
2- كن الله و بسم الله عارف
| |
چه خوش وزنند در بحر معارف |
|
3- ز كن اعيان ثابت آمد از غيب
| |
به عين خارجى بى نقص و بى عيب |
|
4- ز كن هردم قضا آيد بتقدير
| |
دهد اسم مصور را به تصوير |
|
5- كه دائم خلق در خلق جديد است
| |
كه از هر ذره صد حب حصيد است |
|
6- ز بس تجديد امثالش سريع است
| |
جهان را هر دمى شكل بديع است |
|
7- ز كن هر لحظه اسماى جلالى
| |
بود اندر تجلى جمالى |
|
8- چو رحمت امتنانى و وجوبى است
| |
مر عارف راز كن حظ ربوبى است |
|
9- كن عارف كندكار خدايى
| |
ببين ايخواجه خود را از كجايى |
|
10- مصور شد به انشاى پيمبر
| |
مثال بوذرى از كن اباذر |
|
11- مقام كن سر قلب سليم است
| |
مقامى اعظم از عرض عظيم است |
|
12- سلام ما بقلب آفرينش
| |
به مشكوة و سراج اهل بينش |
|
13- سلام ما بدان روح معانى
| |
سلامى در خور سبع المثانى |
|
14- به شرح صدر خود آن آيت نور
| |
عماء است و هباء و بيت معمور |
|
15- ندارد او بتاهى و تناهى
| |
تعالى الله ازين صنع الهى |
|
16- ز وسع قلبش آن نور مويد
| |
نبوت را شده ختم موبد |
|
17- سوادش ليلة القدر شهودى
| |
فوادش يوم الايام صعودى |
|
18- خيالش مجمع غيب و شهود است
| |
مثال منفصل او را نمود است |
|
19- چو در توحيد فانى بود كامل
| |
مقام فوق كن را بود نائل |
|
20- كه محمود و محمد هست و احمد
| |
اللهم صل على محمد |
|
21- على بن ابيطالب هم اين است
| |
كه سر انبياء و عالمين است |
|
22- امامت در جهان اصلى است قائم
| |
چو اصل قائمش نسلى است دائم |
|
23- ز حق هر دم درود آفرينش
| |
بروح ختم و آل طاهرينش |
|
24- كه اندر جمع يس اند و قران
| |
كه اندر فرق طه اند و فرقان |
|
25- خدايا مرغ دل بنموده پرواز
| |
بسوى دلنوازى ته پرواز |
|
26- يكى فرزانه دانا سرشتى
| |
يكى جانانه رشك بهشتى |
|
27- يكى دل داده روشن روانى
| |
يكى شوريده شيرين بيانى |
|
28- چو بلبل از گل و گلبن شود مست
| |
مرا گفتار ز نغرش برده از دست |
|
29- سلام خالص ما بر روانش
| |
سلامت باد دائم جسم و جانش |
|
30- روان بادا هميشه خامه او
| |
نويسم من جواب نام او |
|
31- كه حكم شرعى خير الانام است
| |
جواب نامه چون رد سلام است |
|
32- مرا از سر من گرديده معلوم
| |
جواب نامه ابد هم بمنطوم |
|
33- كه نظم اندر نظام آفرينش
| |
بقا دارد بنزد اهل بينش |
|
34- ز نظم است فكر را تعديل و توسيط
| |
بدر آيد ز افراط و ز تفريط |
|
35- ز نظم آيد سخن در حد موزون
| |
ز اندازه نه كم باشد نه افزون |
|
36- چو حق اندر كلامت هست منظور
| |
كلام حق چه منظوم و چه منشور |
|
37- بسا شعر بحكمت گشته معجون
| |
نموده نيك بختى را دگرگون |
|
38- چه بينى شعر از طبع روان را
| |
بشور اند بسى پيرو جوان را |
|
39- شناسم من كس را محض شاهد
| |
كه از اين مائده او راست عائد |
|
40- سحرگاهى در آغاز جوانى
| |
كه بايد بگذرد در كامرانى |
|
41- بخلوتخانه صدق و صفايش
| |
بقرآن و مناجات و دعايش |
|
42- ز شعرى ناگهان زير و زبر شد
| |
چو گوگردى كز آتش شعله ور شد |
|
43- فروغ جلوه هاى آسمانى
| |
از آن شعرش نموده آنچنانى |
|
44- كه تار و مار گشته تار و پودش
| |
بشد از دست او بود و نمودش |
|
45- چو يكسر تارك نفس و هوى شد
| |
خدا گفت و بحق سوى خدا شد |
|
46- ز شعرى شد زمينى آسمانى
| |
كه بنموده وداع زندگانى |
|
47- از اين هجرت بدان اجرت رسيده است
| |
كه چشم مثل من آنرا نديده است |
|
48- عروس معنى شعرى كه عذر است
| |
چرا مر قائلش را وجه از راست |
|
49- زبان حجت الله زمان است
| |
كه در مدح و دعاى شاعر آنست |
|
50- كه راوى در دل دفتر نوشته است
| |
بهر يك بيت بيتى در بهشت است |
|
51- صله بگرفته اند از حجت عصر
| |
كه نقل آن فزون ميايد از حصر |
|
52- فرزدق را و دعبل را گواهى
| |
دو عدل شاهد آوردم چه خواهى |
|
53- خداوندا نما يارى حسن را
| |
برين منظومه نيك آرد سخن را |
|
54- دلش را از بديها پاك فرما
| |
تنش را در دهت چالاك فرما |
|
55- به ن والقلمت اى رب بيچون
| |
نگارش در خط و ما يسطرون |
|
56- زبانش را گشا بهر بيانش
| |
تو ميگو حرف خود را از زبانش |
|
57- چو طاهر كردى او را اطهرش كن
| |
بسان سلسبيل و كوثرش كن |
|
58- كه تا آب حيات علم جارى
| |
شود از او با حفاد و ذرارى |
|
59- ز لطف خويشتن فرماى نايل
| |
مرا و را دولت قرب نوافل |
|
60- اگر قرب فرائض راست لايق
| |
زهى عشق و زهى معشوق و عاشق |
|
61- بيا بر گيراى پاكيزه گوهر
| |
نكاتى را كه آوردم به دفتر |
|
62- چو اين دفتر حكايت دارد از دل
| |
بسى حرف و شكايت دارد از دل |
|
63- بحكم طالعش از اختر دل
| |
نهادم نام او را دفتر دل |
|
64- ز طوفانى درياى دل من
| |
صد فهايى كه دارد ساحل من |
|
65-بسى از آن صدفها راز ساحل
| |
نمودم جمع و شد اين دفتر دل |
|
66- ز ما اين دفتر دل يادگارى
| |
بماند بعد ما در روزگارى |
|
67- نه چندان بگذرد از اين زمانه
| |
كه ما را اينست نامى و نشانه |
|
68- وليكن دفتر دل هست باقى
| |
من الان الى يوم التلاقى |
|
69- شد آغاز سخن از دفتر دل
| |
ز دل افتاده ام در كار مشكل |
|
70-كه اين دفتر نبايد كرد بازش
| |
نشايد بر ملا بنمود رازش |
|
71- مپرس از من حديث دفتر دل
| |
مكن آواره ام در كشور دل |
|
72-شورانش كه چون زنبور خانه است
| |
زبس از تير عم دردى نشانه است |
|
73- چو ديوانه كه در زنجير بسته است
| |
حسن از دست دل پيوسته خسته است |
|
74- نيارم شرح دل دادن كه چونست
| |
چه وصف آن ز گفتگو برونست |
|
75- هر آنچه بشنوى از بيش و از كم
| |
نه آن وصف دل است و الله اعلم |
|
76- نه آن وصف دل است اى نورديده
| |
كه دل روز است و وصف آن سپيده |
|
77- چو حرف اندك از بسيار آمد
| |
چو يكدانه ز صد خروار آمد |
|
78- بر صاحبدلى بنما اقامت
| |
نمايد وصف دل را تا قيامت |
|
79- ز دل بسيار گفتى و شنيدى
| |
شب ديوانه دل را نديدى |
|
80- شب ديوانه دل يك طلسم است
| |
كه تعريفش برون از حد و رسم است |
|
81- ادب كردى چو نفس بى ادب را
| |
گشايى اين طلسم بوالعجب را |
|
82- دل ديوانه رند جهانسوز
| |
چو شب آيد نخواهد در پيش روز |
|
83- نميدانم چه تقدير و قضايى است
| |
دلم را دل شب آشنايى است |
|
84- نواى سينه و ناى گلويم
| |
بر آرد از دل شب هاى و هويم |
|
85- همين ناى است كو دارد حكايت
| |
نمايد از جدائيها شكايت |
|
86- ز بس معشوق شيرين و غيور است
| |
دل بيچاره نزديك است و دور است |
|
87- كمال وصل و مهجورى عجيب است
| |
مرعين قرب را دروى غريب است |
|
88- چو نالى خواهم از دردم بنالم
| |
معاذ الله كه ار خواهم ببالم |
|
89- چو روى خور فرو شد از كرانه
| |
دل ديوانه ام گيرد بهانه |
|
90- چو بيند شب پره آيد به پرواز
| |
نمايد ناله شبگيرش آغاز |
|
91- كه در شب شب پرده پرواز دارد
| |
ز پروازم چه چيزى باز دارد |
|
92- بود آنمرغ دل بى بال و بى پر
| |
كه شب خو كرده بابا لين و بستر |
|
93- ولى كو بلبل گلزار ياراست
| |
شب او خوشتر از صبح بهار است |
|
94- چو بايد مرغ زارى مرغزارى
| |
ز شوق وصل دار ده و آزارى |
|
95- بشب مرغ حق است و نطق حق حق
| |
چو مى بيند جمال حسن مطلق |
|
96- شب آيد تا كه انوار الهى
| |
بتابد بر دل پاك از بتاهى |
|
97- شب آيد تا كه دل در محق و در طمس
| |
نمايد سورت و الليل را لمس |
|
98- چه خوش باشد سخن از دفتر دل
| |
از آن خوشتر وطن در كشور دل |
|
99-نه از قطان اين اوطانى ايدل
| |
نه از سكان اين بنيانى ايدل |
|
100- تو آن عنقا عرشى آشيانى
| |
كه بنود آشيانت را نشانى |
|
101- به اميد بناى خانه دل
| |
گرفتم خوى با ويرانه دل |
|
102- چو شير در قفس سيمرغ در بند
| |
درين ويرانه بايد بود تا چند |
|
103- مگر از خضر فرخ فام آگاه
| |
رها گردى دلا از ما سوى الله |
|
104- در آن مشهد نه دينى و نه عقبى است
| |
فلله الاخره و الاولى است |
|
105- قلم از آتش دل زد زبانه
| |
سوى بسم الله و كن شد روانه |
|
106- زبسم الله و كن بشنود گر بار
| |
كه تا گرد و روان تو گهر بار |
|
107- كن عارف بود امر الهى
| |
بكن با امرا و هر چه كه خواهى |
|
108- چو يابى رتبت سر ولايت
| |
بود اذن الهى از برايت |
|
109- چو صاحب سر شدى سر تو حاكيست
| |
چه كارى آسمانى و چه خاكيست |
|
110- در آنگه سر تو خود هست معيار
| |
كه اقبالت بيايد يا كه ادبار |
|
111- كجا بايد كه خاموشى گزينى
| |
روى در گوشه عزلت نشينى |
|
112- كجا بايد چو سيف الله مسلول
| |
لسانت باشد از منثول معقول |
|
113- كجا دست تصرف را گشايى
| |
به اذن الله كنى كار خدايى |
|
114- بهر حالت مصيبى و مثابى
| |
حسن مشهد حسينى انتسابى |
|
115- چه نورى بر فراز شاهق طور
| |
حديثى از پيمبر هست ناثور |
|
116- كه از امر الهى يك فرشته
| |
كه در دستش بود نيكو نوشته |
|
117- بيايد نزد اهل جنت آنگاه
| |
بگيرد اذن تا يابد در آن راه |
|
118- مقامى را كه انسان است حائز
| |
كجا افراشتگان راهست جائز |
|
119- ببايد باريا بند و وگرنه
| |
بنا شد ره مر آنان راد گرنه |
|
120-و وارد شد بر آنان آن فرشته
| |
كه بدهد دست ايشان آن نوشته |
|
121- رساند پيك حق با عزت و شان
| |
سلام حق تعالى را بديشان |
|
122- سلام اسمى ز اسماى الهى است
| |
چنانكه آخر حشرت گواهى است |
|
123- نه صرف لفظ سين و لا و ميم است
| |
سلامى گر ترا قلب سليم است |
|
124- تو آن اسم الهى سلامى
| |
اگر سالم بهر حال و مقامى |
|
125- بماند سالم از دست و زبانت
| |
مسلمانان در عصر و زمانت |
|
126- بود اسلام از دست و زبانت
| |
ازين اسم سلام اى طالب حق |
|
127- شدى سالم چو در فعل و كلامت
| |
فرشت آورد از حق سلامت |
|
128- در اينجا چون فرشته در ميانست
| |
سلام حق رسان نامه رسانت |
|
129- نباشد اين بهشتى آنچنانه
| |
كه بنود و اسطر اندر ميانه |
|
130- بيا در آن بهشتى كن اقامت
| |
كه حق بى واسطه بدهد سلامت |
|
131- بجاى نامه با تو در خطا بست
| |
دهن بندم كه خاموشى صوابست |
|
132- ولى حرف دگر دارم نهفته
| |
شود گفته بود به از نگفته |
|
133- كه حق سبحانه در ص قران
| |
چو فرمايد ز استكبار شيطان |
|
134- در آن گفت و شنود با عتابش
| |
نباشد واسطه اندر خطابش |
|
135- تدبر كن در آيات الهى
| |
كه قران بخشدت هر چه كه خواهى |
|
136- مر آن نامه كه منشور الهى است
| |
مپندارى كه قرطاست و سياهى است |
|
137- حروفش از مداد نور باشد
| |
در آن نامه چنين مسطور باشد |
|
138- كه اين نامه بود از حى قيوم
| |
بسوى حى قيوم و من اليوم |
|
139- ترا دادم مقام كن ازين كن
| |
هر آنچه خواهى انشايش كنى كن |
|
140- من از كن هر چه ميخواهم شود مست
| |
تو هم كن گوى و ميباشد ترا دست |
|
141- خطاب نامه جامع هست و كامل
| |
كه هر يك از بهشتى است شامل |
|
142- قيامت را پس از بعد زمانى
| |
چه پندارى كه خود اينك در آنى |
|
143- قيامت چون كه در تو گشت قائم
| |
بود اين نامه در دست تو دانم |
|
144- در آن حد سزاوار مقامت
| |
رساند حق تعالى هم سلامت |
|
145- مقام كن به بسم الله يابى
| |
بهر سور و نمايد فتح بابى |
|
146- بطى الارض اندر طرفة العين
| |
ببينى اينكه من اين الى اين |
|
147- و يا با اينكه درجات مقيمى
| |
چو آصف آورى عرش عظيمى |
|
148- بلى با قدرت كامله حق
| |
بلى با حكمت شامله حق |
|
149- هم استصغار هر امر عظميم است
| |
هم استحقار هر خطب حسيم است |
|
150- به بسم الله كه اذن الله فعلى است
| |
ترا فيض مقدس در تجلى است |
|
151- و مادم جلوهاى يار بينى
| |
چه كالاها درين بازار بينى |
|
152- متاع عشق را گردى خريدار
| |
برون آيى ز وسواست و زپندار |
|
153- چو با تنها و يا تنها نشينى
| |
بجز روى دل آرايش نبينى |
|
154- نبيند ديدگان من جهانى
| |
كه خود عين عيانست و نهانى |
|
155- نموده جلوه او عشوه اى ساز
| |
كه خواهد كوه در آيد بپرواز |
|
156- ولى مالم تذق لم تدرايدوست
| |
چشيدى اندكى دانى چه نيكوست |
|
157- آيا غواص درياى معارف
| |
بيا بشنو ز بسم الله عارف |
|
1- به بسم الله الرحمن الرحيم است
| |
كه عارف محى عظم رميم است |
|
2- چو خود اسم ولى كردگار است
| |
نفخت فيه من روحى شعار است |
|
3- بنفخى جان دهد بر شكل بيجان
| |
خرد از او چو مار سله پيچان |
|
4- بگاو مرده با پايش كندهى
| |
از آن هى گاو مرده ميشود حى |
|
5- به امرش شير پرده شير گردد
| |
بغرد دردم آدم گير گردد |
|
6- زگل سازد همى بر هيات طير
| |
دهد در او شود طير و كند سير |
|
7- براى مس سر اسم محيى
| |
بخواهد از خدايش كيف تحيى |
|
8- به اذن او بيابد رهنمون را
| |
بگيرد چار مرغ گونه گون را |
|
9- چه مرغان شگفت پرفسوسى
| |
ز نسر و بط و طاوس و خروسى |
|
10- نمايد هر يكى را پاره پاره
| |
به رهر كوهى نهد جزئى دوباره |
|
11- بخواند نام آنان را به آواز
| |
كه دردم هر چهار آيد بپرواز |
|
12- ترا هر چار مرغ نهادست
| |
كه روحت از عروجش اوفتادست |
|
13- تراتا خست نفس است بطى
| |
كه بالاى دلجن در بحر و شطى |
|
14- همى جو شد ز شهوت و يك دانى
| |
زخارف آن طاوس است و آنى |
|
15- چو نسرى كركس مردار خوارى
| |
ببين اندر نهاد خود چه دارى |
|
16- بكش اين چار مرغ بى ادب را
| |
كه تا يابى حيات بوالعجب را |
|
17- عزيز من حيات تو الهى است
| |
كه عقل و نقل دو عدل گواهى است |
|
18- طبيعت بر حياتت گشت حاكم
| |
نباشد جز تو بر نفس تو ظالم |
|
19- تو انسانى چرا امر دار خوارى
| |
چرا از سفره خود بركنارى |
|
20- غذاى تو چرا لاى دلجن شد
| |
طباع تو بط و زاغ و زعن شد |
|
21 - زخارف همچو شهوت شد حجاب
| |
كه شد از دست تو حق و حسابت |
|
22- ترا شهوت بقرب دوست بايد
| |
بدانچه وصف و خلق اوست بايد |
|
23- به بسم الله الرحمن الرحيم است
| |
كه عارف صاحب خلق عظيم است |
|
24- ترا زينت بود نام الهى
| |
به از اين تاج كر مناچه خواهى |
|
25- بيا نفس پليدت را ادب كن
| |
حيات خود الهى را طلب كن |
|
26- بيابى عيسوى مشرب بسى را
| |
چو عيسى مى كند احياى موتى |
|
27- ولى اسمى زاسماى الهى است
| |
كه او را دولت نامتناهى است |
|
28- چه در دنيا و در عقبى ولى است
| |
لسان صدق يوسف نبى است |
|
29- نبى نبود زاسماى الهى
| |
لذا آمد نبوت را تناهى |
|
30- نبى است و ولى مشكوة و مصباح
| |
ازين دو نور اشباح است و ارواح |
|
31- چو در تو اسم باطن اسم ظاهر
| |
يكايك را مقاماتى است باهر |
|
32- بظاهر تجليت آمد دتارت
| |
بباطن تحليت باشد شعارت |
|
33- نبى را اسم ظاهر هست حاكم
| |
ولى را باطن حاكم هست دانم |
|
34- نبى بايد ولى باشد ولى نه
| |
كه مى شايد نبى باشد نبى نه |
|
35- زمشكوة است و از نور ولايت
| |
هر آن فتحى كه پيش آيد برايت |
|
36- جمال قلب تو از نور مشكوة
| |
درخشد همچو از خورشيد مراة |
|
37- ولايت سارى اندر ما سوايت
| |
كه آن فيض نخستين خدايست |
|
38- چو حق سجانه نور بسيط است
| |
و ليكن آن محاط و اين محيط است |
|
39- هر آن رسمى كه از اسم محيط است
| |
چو نقشى روى آن نور بسيط است |
|
40- تعالى الله ز وسع قلب عارف
| |
بدان حدى در او گنجد معارف |
|
41- كه گردد مظهر اسم محيطش
| |
شود آن رق منشور بسيطش |
|
42- به بسم الله بگشاد دفتر دل
| |
كه بينى عرصه پهناور دل |
|
1- به بسم الله الرحمن الرحيم است
| |
گرت فتحى زفتاح عليم است |
|
2- حديث حضرت ختمى مابست
| |
كه بسم الله كليد هر كتابست |
|
3- كتابى را كه فرموده به اطلاق
| |
كتاب انفسى ميخوان و آفاق |
|
4- چنانكه كتبيش را نيز شامل
| |
بود اطلاق آن تعبير كامل |
|
5- ولى آنكه به آفاقى رسى تو
| |
كه دريابى كتاب انفسى تو |
|
6- گرت معرفت نفس است حاصل
| |
به آفاقى توانى گشت و اصل |
|
7- بيا از خود سفه كن سوى خارج
| |
نگراندروجود ذوالمعاج |
|
8- بيا خود را شناست ايخواجه اول
| |
كه سر گردان نمانى و معطل |
|
9- زهر جايى خواهى سر در آرى
| |
زخود نزديكتر راهى ندارى |
|
10- ترانفست بخارج هست مرآت
| |
ولى آئينه زنگار است هيهات |
|
11- ترا تا آينه زنگار باشد
| |
حجاب رويت دلدار باشد. |
|
12- شبى خلوت نما با دفتر دل
| |
ببين در دفترت دارى چه حاصل |
|
13- بشور دانش كه از سان ضمائر
| |
بشب بينى يوم تبلى اسرائر |
|
14- بيا در كارگاه صبنعة الله
| |
كه گيرى رنگ بيرنگى و آنگاه |
|
15- چو صفحه افاقى سطر لاب
| |
بيابى نفس خود راباب ابواب |
|
16- نباشى در اميد فتح بابى
| |
مگر انكه كليدش را بيابى |
|
17- ترا مفتاح فتاح مفاتح
| |
نباشد غير بسم الله صالح |
|
18- هر آن فتحى كه عارف مينمايد
| |
به بسم الله آن را مى گشايد |
|
19- بود هر حرف بسم الله بابى
| |
زهر بابى مراد خويش بابى |
|
20- گرت شد سر بسم الله حاصل
| |
مراد تو نشد آنگاه حاصل |
|
21- مرا از رحمت حق دور بينى
| |
كر و لال و چلاق و كور بينى |
|
22- شنيدم عارفى عاليجنابى
| |
بهر حرفش كتاب مستطابى |
|
23- به تفسير و بيان با و سينش
| |
نوشته تا به ميم آخر نيش |
|
24- كه شد يكدوره اش نوزده مجلد
| |
ولى كامل بگويد تا در اين حد |
|
25- كه تفسير ار كنم نقطه بى را
| |
لقدا ا قرت سعبين بعيرا |
|
26- نباشد راحتى از بهر روحت
| |
اگر از روح تو نبود فتوحت |
|
27- ترا جسم و غذاى جسم مطلوب
| |
براى روح مى باشند محبوب |
|
28- چو جسمى نبود از بهر فتوحت
| |
نباشد جز عذابى بهر روحت |
|
29- اگر چه وصلت از حب است جارى
| |
در اجسام است محض هم جوارى |
|
30- وصال جسم تا سرحد سطح است
| |
وراى ان سخن در حد سطح است |
|
31- نهايت وصلت جسمى نكاح است
| |
كه آن از غايت حب لقاح است |
|
32- وصال روح با روحست درد است
| |
وصالى فوق الفاظ و عبارات |
|
33- تو دانش اتحاد عقل و معقول
| |
تو خوانش وصل علت هست و معلول |
|
34- تو گويش ارتقاى ذات عاشق
| |
تو نامش اعتلاى نفس ناطق |
|
35- تو مى گو روح اند اشتداد است
| |
براى كسب عقل مستفاد است |
|
36- و يا اينكه تعالى وجود است
| |
كه هر دم از خدايش فضل وجود است |
|
37- و يا تجديد امثال است و ديگر
| |
چه باشد حركت در متن جوهر |
|
38- هر آنچه خوانيش بى شگ و بى ريب
| |
زعينبى و دروانى هم سوى غيب |
|
39- زحد نقص خود سوى كمالى
| |
بسوى كل خود در اتحالى |
|
40- هر انچه جسم و جسمانى يكسر
| |
ترا محض معدند و نه ديگر |
|
41- كجا جسمى تواند بود علت
| |
كه عين مسكنت هست و مذلت |
|
42- ترا در راه استكمال ذاتى
| |
ببايد همت و صبر و ثباتى |
|
43- كه گردى قابل فيض الهى
| |
نمايندت همه اشياء كماهى |
|
44- نبور حق دلت گردد منور
| |
زبانت هم بذكر او معطر |
|
45- مقامى كان ترا باشد مقرر
| |
بعز قرب او گردى مظفر |
|
46- مقامى كان برايت هست مطلوب
| |
مقام غر محمود است و محبوب |
|
47- مقامى كان بقاى جاودانيست
| |
كه در حب بقايت كامرانيست . |
|
48- بقايى در لقاى با خدايت
| |
بگويم با تو از حب بقايت |
