|
على اى هماى رحمت تو چه آيتى خدا را | |
كه به ما سوى فكندى همه سايه هما را |
|
دل اگر خداشناسى همه در رخ على بين | |
به على شناختم من به خدا قسم خدا را |
|
به خدا كه در دو عالم اثر از فنا نماند | |
چه على گرفته باشد سرچشمه بقا را |
|
مگر اى سحاب رحمت تو ببارى از نه دوزخ | |
به شرار قهر سوزد همه جان ما سوى را |
|
برو اى گداى مسكين در خانه على زن | |
كه نگين پادشاهى دهد از كرم گدا را |
|
بجز از على كه گويد به پسر كه قاتل من | |
چو اسير تو است اكنون به اسير كن مدارا |
|
بجز از على كه آرد پسرى ابو العجائب | |
كه عَلَم كند به عالم ، شهداى كربلا را |
|
چه به دوست عهد بندد ز ميان پاكبازان | |
چو على كه مى تواند كه به سر برد وفا را |
|
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت | |
متحيرم چه نامم شه ملك لافَتى را |
|
به دو چشم خون فشانم هله اى نسيم رحمت | |
كه ز كوى او غبارى ز من آر توتيا را |
|
به اميد آن كه شايد برسد به خاك پايت | |
چه پيامها كه دارم همه سوز
دل صبا را |
