ghadeer.org

در نتيجه صبر و عفت ورزيدن و عاقبت محمود آن
شاعر گفته است :

اما فى رسول الله يوسف اءسوة لمثلك محبوسا على الظلم و الافك
اقام جميل الصبر فى السجن برهة فقاد به الصبر الجميل الى الملك

و راء مضيق الخوف متسع الامن و اول مفروج به آخر الحزن
فلا تيتاءس فالله ملك يوسفا خزانته بعد الخروج من السجن
در ((تفسير ابو الفتوح )) در خصوص يوسف پيغمبر (عليه السلام ) فرمود: قال رسول الله رحم الله اخى يوسف لو لم يقل (اجعلنى على خزائن الاءرض انى حفيظ عليم ...)⁽²¹⁷⁾ يعنى اگر يوسف نمى گفت و استدعا نمى كرد از ملك كه مرا عامل كن و به من واگذار خزائن خود را من نگه دارنده عالمى هستم . در همان حين ملك خزائن را به او واگذار مى نمود براى استدعايش يكسان تاءخير افتاد بعد از يكسال به او واگذار شد.⁽²¹⁸⁾
پس اى بيچاره بنده عاجز! چيزى از غير حق تمنا مكن كه به مراد خود نرسى و اگر هم برسى بعد از طى مراحل و عقبات و فشار (خواهد بود.)
در ذيل آيه شريفه (اذكرنى عند ربك )⁽²¹⁹⁾ گويد: شيطان در آن حال از ياد يوسف برد كه نام خداى برد جبرئيل نازل شد و دست يوسف را گرفت و به گوشه اى از زندان برد و پر بر زمين زد. زمين اول را شكافت گفت : فرو نگر ببين چه مى نگرى ! فرو نگريد گفت : زمين دوم مى بينيم آن نيز بشكافت گفت : فرو نگر! در نگريد زمين سوم بديد. همچنين تا هفت طبقه زمين بشكافت . گفت : فرو نگر چه مى بينى ! نگاه كرد سنگ عظيمى ديد گفت : سنگى مى بينيم بزرگ ، جبرئيل پر بر آن زد بشكافت از ميان آن سنگ كرمى بيرون آمد برگ سبزى در دهان داشت . جبرئيل گفت : خدايت سلام مى رساند و مى گويد چه گمان بودى ؟! پنداشتى من تو را فراموش كرده ام در زندان و اين كرم را در هفتم طبقه زمين در ميان اين سنگ فراموش ننموده ام ! اكنون به عزت من هفت سال در اينجا بمانى ، يوسف گفت : خدا از من راضى باشد؟ گفت : آرى . گفت : اينك هفت سال است اگر هفتاد سال باشد باك ندارم .
فيه اءيضا: در خبر است جبرئيل آمد در زندان چون يوسف او را ديد گفت : يا اخا المنذرين مالى اراك بين الخاطئين . جبرئيل او را گفت : يا طاهر الطاهرين يقرء عليك السلام رب العالمين و يقول لك اما استحييت منى اذا استعنت بالادميين و عزتى لالبثنك فى السجن سنين .
(يوسف (عليه السلام ) به جبرئيل گفت : اى برادر انذار دهندگان چه شده تو را ميان خطاكاران مى بينم ؟ جبرئيل گفت : اى پاك پاكان ! پروردگار عالميان بر تو سلام مى رساند و مى فرمايد هنگامى كه از آدميان يارى خواستى چرا از من شرم و حيا نكردى ؟ به عزتم قسم كه طور قطع تو را چند سال در زندان نگاه خواهم داشت .)
فيه اءيضا: كعب الاخبار گفت : جبرئيل آمد گفت : خدايت سلام مى رساند و مى گويد: تو را كه آفريد؟ گفت : خداى . گفت : صورتت در رحم مادر كه نگاشت ؟ گفت : خداى . گفت : تو را بر پدرت كه دوست داشته و محبوب گردانيد؟ گفت : خداى . گفت : چه كسى تو را از محنت و كربت چاه رهانيد! گفت : خداى . گفت : كه تو را علم تعبير خواب آموخت ؟ گفت : خداى . گفت : چرا استعانت كردى بجز خداى ؟!⁽²²⁰⁾
فيه اءيضا؛ وقتى كه برادران يوسف ، يوسف را به مالك بن زعير به ثمن بخس ⁽²²¹⁾ فروختند به مالك گفتند كه اين غلام ما دزد است و گريزپا و با اين عيوب او را مى فروشيم . با همين شرط او را خريدند مالك او را بر شترى نشاند، و روى بر مصر نهادند و ره ايشان بر قبر مادر يوسف كه راحيل نام داشت بود. چون يوسف از دور قبر مادر را ديد خويش را از روى شتر در افكند و به سر گور مادر آمد و زيارت كرد و بگريست گفت : اى مادر! اگر هيچ توانى سر از قبر بردار و بنگر با فرزندت چه معامله كردند، و آنچه با او كرده بودند از سوز دل در سر آن قبر مى گفت : اى مادر! بى خبرى كه برادران بى رحم مرا از پدر جدا نمودند و در چاه افكندند و بر روى من طپانچه زدند و مرا در بيابان سنگسار نمودند و چنانچه غلامان را⁽²²²⁾ مى فروشند مرا فروختند و چنانچه اسيران را شهر به شهر مى بردند مرا مى برند.
كعب الاحبار گفت : چون يوسف اين كلمات را گفت از پشت سر هاتفى آواز داد: و اصبر و ما صبرك الا بالله . مالك بن زعير باز نگريد او را بر شتر نديد، گفت : گفتند اين غلام گريزپا است ، راست گفتند. در ميان كاروان آواز مى داد يوسف را طلب مى كرد و مى گفت اين غلامى كه خريده ام بگريخت به خانه اهل خود. آنگاه در آن ميان رسيدند ديدند بر سر گور مادر آمده او را بزدند و بردند. مالك گفت : ما را باور نبود آنچه درباره تو مى گفتند تو گريزنده اى ! فرمود: من نگريختم لكن اين گور مادر من است . خواستم زيارت كنم . باور نكردند و بندى گران بياوردند و بر پاى او زدند و او را بر شتر سوار نمودند و به مصر بردند.⁽²²³⁾
جاى اين هست سلامى به جانب يوسف كنيم و عرض نمائيم : يا رسول الله (عليه السلام )! فقط به شما سيلى زدند ولى ديگر سر بريده پدرت چهل منزل مقابل رويت نبود لكن عيالات حسين (عليه السلام ) سوار بر شتران نيزه داران در جلو محامل آنها را ممنوع از گريه نمودند هر وقت مى رفتند گريه كنند به فرمايش سيد سجاد (عليه السلام ) كه فرمود: ان دمعت عن احدنا عين قرع راءسه بالرمح . (اگر اشكى از ديدگان يكى از ما فرو مى ريخت با نيزه بر سرش مى كوفتند.)
فى ((سفينة البحار)) حكى اءنه (يعنى يوسف عليه السلام ) لا يمتلى ء من الطعام شبعا فى الاءيام المجدبة ،⁽²²⁴⁾ فقيل له : تجوع و بيدك خزائن الاءرض ؟! فقال : اءخاف ان اءشبع و اءنسى الجياع .⁽²²⁵⁾
(حكايت كرده اند كه حضرت يوسف (عليه السلام ) در ايام خشكسالى سير از طعام نمى خورد پس به او گفتند: تو گرسنگى مى كشى در حالى كه گنجينه هاى زمين در دست توست ؟! پس يوسف (عليه السلام ) گفت : مى ترسم خود را سير كنم و گرسنگان را فراموش نمايم .)
فيه اءيضا عن ((دعوات الراوندى )) در مكالمه جناب يوسف با زليخا. عن ابن عباس قال : مكث يوسف فى منزل الملك و زليخا ثلاث سنين ثم احتلم فراودته ، فبلغنا - والله (اءعلم ) - انها مكثت تخدمه سبع سنين على صدر قدميها و هو مطرق على الاءرض لا يرفع طرفه اليها مخافة من ربه ، فقالت يوما: ارفع طرفك الى و انظر الى ، قال : اءخشى العمى فى بصرى ، قالت : ما اءحسن عينيك ! قال : هما اول ساقط على خدى فى قبرى ، قالت : ما اءطيب ريحك ! قال : لو شممت رائحتى بعد ثلاث لهربت منى ، قالت : لم لا تقرب منى ؟ قال : اءرجو بذلك القرب من ربى ، قالت : فرشى الحرير، فقم و اقض ‍ حاجتى ، قال : اءخشى اءن يذهب نصيبى من الجنة ، قالت : اءسلمك الى المعذبين ، قال : اذا يكفينى ربى . قال المحدث القمى رحمة الله : الظاهر ان معنى احتلم اى بلغ الحلم و جرى عليه حكم الرجال .⁽²²⁶⁾
عبارة صاحب الكشاف فى عفو يوسف عن اخوته
روى صاحب ((الكشاف )) فى ذكر عفو يوسف عن اخوته و قوله لهم : (لا تثريب عليكم )⁽²²⁷⁾ اى لا تاءنيب عليكم و لا عتب .⁽²²⁸⁾
رواية يعجبنى نقلها هاهنا و هى ان اخوة يوسف لما عرفوه ارسلوا اليه انك تدعونا الى طعامك بكرة و عيشيا و نحن نستحيى منك لما فرط منا قبل . فقال يوسف (عليه السلام ): و ان اهل مصر و ان ملكت فيهم فانهم ينظرون الى بالعين الاولى و يقولون سبحان من بلغ عبدا بيع بعشرين درهما ما بلغ و شرفت الان بكم و عظمت فى العيون حيث علم الناس انكم اخوتى و انى من حفدة ابراهيم (عليه السلام ).
مذاكره يعقوب ليوسف (عليهما السلام ) عند ملاقاته
فى ((سفينة البحار)): روى انه لما اجتمع يعقوب مع يوسف (عليهما السلام ) قال : حدثنى يا بنى يخبرك . قال : يا اءبت لا تسئلنى عما فعل بى اخوتى و اسئلنى عما فعل الله بى .
فى شرافة اليقين فى البحار فى الحديث
ما من شى ء اءعز من اليقين اى اقل وجودا فى الناس منه اءو اءشرف منه و الاءول اءظهر؛ اذ اليقين لا يجتمع مع المعصية لا سيما مع الاصرار عليها و تارك هذا نادر قليل بل يمكن اءن يدعى اءن ايمان اءكثر الخلق ليس الا تقليدا اءو ظنا يزول باءدنى وسوسة من النفس و الشيطان اءلا ترى اءن الطبيب اذا اءخبر اءحدهم باءن الطعام الفلانى يضره او يوجب زيادة مرضه او بطى ء برئه يحتمى من ذلك الطعام بمحض قول الطبيب حفظا لنفسه من الضرر الضعيف المتوهم و لا يترك المعصية الكبيرة مع اخبار الله و رسوله و الائمة الهدى (عليهم السلام ) باءنها مهلكة و موجبة للعذاب الشديد و ليس ذلك الا لضعف الايمان و عدم اليقين .⁽²²⁹⁾
فى ((مجموعة ورام )) عن جعفر بن محمد الصادق (عليه السلام ) انه قال (عليه السلام ): ان لله تعالى بقاعا تسماى المنتقمة فاذا اعطى الله عبدا ما لا ثم لم يخرج حق الله عزوجل منه سلط الله عليه بقعة من تلك البقاع فاتلف ذلك المال فيها ثم مات و تركها.⁽²³⁰⁾
من الاشعار المنسوبة الى الشهيد الاول رحمة الله

عظمت مصيبة عبدك المسكين فى نومه من مهر حور العين
(مصيبت بنده بيچاره ات كه در خواب غفلت فرو رفته از كابين حورالعين بيشتر است )

الاءولياء تمتعوا بك فى الدجى بتهجد و تخشع و حنين
(اولياء الله در دل شبهاى تار با شب زنده دارى و خشوع و ناله از فيوضات تو برخوردارند)

فطردتنى عن قرع بابك دونهم اءترى لعظم جنايتى سبقونى
(اما از آن ميان تو مرا از در خانه ات راندى ، آيا آنان به خاطر سنگينى گناهانم از من پيش افتادند؟)

اءو جدتهم لم يذنبوا فرحمتهم اءم اءذنبوا فعفوت عنهم دونى
(يا چون ديدى آنان گناه نمى كنند به آغوشى رحمت خود گرفتيشان ؟ يا گناه مى كردند اما آنان را آمرزيد و از گناه من در نگذشتى ؟)

ان لم يكن للعفو عندك موضع للمذنبين فاءين حسن ظنونى ⁽²³¹⁾
(اگر به درگاهت بر گناهكاران جاى عفوى نيست ، پس اين خوش گمانى هاى من در حقت چه مى شود؟!)
فى : الكشكول )) لما خص الله تعالى الانسان بكرامته و اصطفاء من بين الموجودات بخلافته كما قال الله سبحانه و تعالى شاءنه : (انى جاعل فى الاءرض خليفة )⁽²³²⁾ وجب عليهم التخلق باءخلاقه و التشبه باءوصافه لاءن الحكيم لا يستخلف السفيه و العالم لا يستنيب الجاهل و لهذا قال النبى (صلى الله عليه و آله و سلم ): تخلقوا بالخلاق الله . و قيل الفلسفة هى التشبه بالله تعالى و من لم يكمل انسانيته بالعلم و لم يترق عن سائر المكونات بالرتبة لم يستحق اءن يفوض اليه اءمرها و تدبيرها و يجعل فى يده التصرف فيها و تسخيرها لاءنه لا يمكن من امضاء اءمره المستخلف و انفاذ حكمه فيضطرب اءحوالها و يقع الخلل فى نظامها:

اذا كان الغراب دليل قوم فطاوس المجوس لهم مقيل ⁽²³³⁾
و ذلك انما يتم بالعلم و العمل و هما بمنزلة الصورة و المادة فكما اءن وجود الصورة بدون المادة متعذر و بقاء المادة بدون الصورة ممتنع فكذلك حصول العلم بغير عمل ضايع و وجود العمل بلا علم محال كما قال اميرالمومنين (عليه السلام ): العلم مقرون بالعمل و العلم يهتف بالعمل فان اجابه و الا ارتحل .⁽²³⁴⁾
شعر

دل به هنر ده نه بدعوى پرست صيد هنر باش بهر جا كه هست
هر كه در او جوهر دانائى است در همه كاريش توانائيست
دشمن دانا كه غم جان بود بهتر از آن دوست كه نادان بود
مى كه حلال آمده در هر مقام دشمنى عقل تو كردش حرام
از پى صاحب خبران است كار بى خبران را چه غم از روزگار
فى الكشكول من كلام بعض الحكماء
ان الله خلق الملائكة من عقل بلا شهوة و خلق البهائم من شهوة بلا عقل و خلق الانسان من عقل و شهوة فمن غلب عقله شهوته فهو خير من الملائكة و من غلب شهوته عقله فهو شر من البهائم . و قد نظم بعضهم هذا المضمون و اءظن ان النائم هو الجامى فقال :

آدمى زاده طرفه معجونى است كز فرشته سرشته و از حيوان
گر كند ميل اين بود كم از اين ور كند ميل آن شود به از آن ⁽²³⁵⁾
معنى كلام حكما: خداوند ملائكه را از عقل صرف بدون شهوت خلق فرمود و بهائم را از شهوت صرف بدون عقل آفريد و انسان را هم از عقل و هم از شهوت خلق نمود. پس هر كس كه عقلش بر شهوتش غالب شده بهتر از ملائكه است و هر كس شهوتش بر عقل غلبه پيدا كرد بدتر از بهائم است .
معنى شهر جامى : گل آدم را از فرشته و بهيمه سرشته اند اگر ميل بهيمه كند از او بدتر و اگر ميل فرشته كند از او بالاتر است .
ديگرى گويد:

قبضه از دو عالم سرشته خاك و افلاك و ديو و فرشته
سر وحدت در آن قبضه هشته اسم اعظم بر او بر نوشته
گر خبر خواهى از مبتدايم
فيه اءيضا: يعنى فى ((الكشكول )):

بشناس قدر خويش كه پاكيزه تر ز تو درى نداد پرورش اين آبگون صدف
عمر تو گنج و هر نفس از وى يكى گهر گنجى چنين لطيف مكن رايگان تلف
فيه اءيضا:

لا يخدعنك بعد طول تجارب دنيا تغر بوصلها و ستقطع
احلام نوم او كظل زائل ان اللبيب بمثلها، لا يخدع ⁽²³⁶⁾
فيه اءيضا: روى ان دعاء صنفين من الناس مستجاب لا محالة مومنا اءو كافرا: دعاء المظلوم و دعاء المضطر؛ لاءن الله تعالى يقول : اءمن يجيب المضطر اذا دعاه و يكشف السوء.⁽²³⁷⁾ و لاءن النبى (صلى الله عليه و آله و سلم ) قال : دعوة المظلوم مستجابة . فان قيل اءليس الله تعالى يقول : و ما دعاء الكافرين الا فى ضلال فكيف يستجاب دعائهم ؟ قلنا: الايد واردة فى دعاء الكفار فى النار و هناك لا ترحم العبرة و لا تجاب الدعوة و الخبر الذى اءوردناه فى دار الدنيا فلا تدافع .⁽²³⁸⁾
فى التحذير عن اهل الزمان
نقل عن قثم الزاهد قال راءيت راهبا على باب بيت المقدس كالواله فقلت له اءوصنى ! فقال : كن كرجل احتوشته ⁽²³⁹⁾ السباع ، فهو خائف مذعور⁽²⁴⁰⁾ يخاف اءن يسهو فتفترسه ، اءو تلهو⁽²⁴¹⁾ فينهشه ،⁽²⁴²⁾ فليله ليل مخافة اذا اءمن فيه المغترون و نهاره نهار حزن اذا فرح فيه البطالون ثم ولى و تركنى فقلت زدنى ! فقال : ان الظمان يقنع بيسير من الماء.⁽²⁴³⁾
در خانه اگر كس است ، يك حرف بس است .
المعنى : قثم زاهد مى گويد: رهبرى را بر در بيت المقدس ديدم در حالى كه حيران و متحير بود بدو گفتم : مرا پند ده و نصيحت كن ، گفت : مثل كسى باش كه درنده ها دور او را احاطه نموده باشند، و خائف و ترسناك باشد و مى ترسد كه آنى غفلت ورزد مبادا كه درنده ها او را پاره پاره كنند، پس شب او مثل شب ترسناكان است وقتى كه مغرورين ايمن اند و روز او روز حزن و اندوه است وقتى كه اهل بطالت در آن شاد و خرم هستند و فرحناك اند. پس ‍ پشت به من كرد و رفت باز به او گفتم كه : زياده از اين مرا پند ده . جواب داد كه آدم تشنه ؛ كمى از آب او را كافى است .
فى ((سفينة البحار)) لبعض الشعراء:

از روش اين فلك سبز فام عمر گذشته است مرا شصت عام
در سر هر سال از اين روزگار خورده ام افسوس خويشيهاى يار
باشدم از گردش گردون شگفت كانچه مرا داد همه پس گرفت
قوتم از زانو و بازو برفت آب ز رخ ، رنگ هم از مو برفت
عقد ثرياى من از هم گسيخت گوهر دندان همه يك يك بريخت
آنچه به جا ماند و نيابد خلل بار گناه آمد و طول امل
بانگ رحيل آمد از اين كوچگاه همسفران روى نهاده به راه
آه ز بى زادى روز معاد زاد كم و طول مسافت ، زياد
بار گردان بر سر دوشم چو كوه كوه هم از بار من ، آمد ستوه
اى كه بر عفو عظيمت ، گناه در جلوه سيل بهار است ، كاه
فضل تو گر دست نگيرد مرا عصمتت ار باز گذارد مرا
جز به جهنم ، نرود راه من در سَقَر انداخته ، بنگاه من
بنده شرمنده نادان منم غوطه زن لجه عصيان ، منم
خالق و بخشنده احسان ، تويى فرد نوازنده به غفران ، تويى ⁽²⁴⁴⁾
ديگرى گويد:

دست حاجت كشيده سر در پيش آمدم در برت ، من درويش ‍
مگرم رحمت تو، گيرد دست ورنه اسباب نامرادى ، هست
هر آنچه دور كند مر تو را از دوست ، بد است به هر چه روى نهى بى وى ار نكو است ، بد است
فراق يار اگر اندك است ، اندك نيست درون ديده اگر يم تار مو است ، بد است
من كلام الحكماء، كما اءن الذباب ، يتبع مواضع الجرح فينكاها. و يجتنب المواضع الصحيحة كذلك شرار الناس ، يتبعون معائب الناس و يذكرونها و يدفنون المحاسن .⁽²⁴⁵⁾
(از سخنان حكماست كه گفته اند: همانطور كه مگس جاهاى مجروح و آسيب ديده بدن را جستجو مى كند و آن را مى خراشد و از جاهاى سالم بدن كناره مى گيرد، افراد فرومايه نيز در جستجوى عيبهاى مردم بر مى آيند و آنها را براى ديگران بيان مى كنند و خوبى هاى آنها را دفن و پوشيده مى دارند.)
از ملا مومن حسين

زهد صلحاء كه زرق و شيد است همه اسباب فريب عمرو و زيد است همه
بى خوابى زاهدان چو خواب صياد از بهر گرفتارى صيد است همه
فى ذم الدنيا الدنية
فى ((مجموعة ورام )) قال رسول الله (صلى الله عليه و آله و سلم ): لا تشغلوا قلوبكم بذكر الدنيا. فنهى عن ذكرها فضلا عن اصابة عينها.⁽²⁴⁶⁾
(از رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم ) فرمودند: دلهايتان را مشغول ياد دنيا نكنيد. پس حضرت از ياد دنيا نهى فرموده اند چه رسد به خود دنيا.)
اءشعار جناب مستطاب حجة الاسلام والمسلمين آية الله العالم العامل والفقيهالكامل المرحوم المغفور الحاج سيد جمال گلپايگانى قدس سره فى مصيبةالطفل الرضيع على الاءصغر (عليه السلام )

بر سر دست پدر آن شيرخوار شد به ميدان بلا آن شهريار
قال يا لله من خطب فظيع ما لهذا الرزء والاءمر الفجيع ⁽²⁴⁷⁾
ثم نادى القوم بالصوت الرفيع هل اءنا المذنب اءم هذا الرضيع ⁽²⁴⁸⁾
فارحموا طفلى و منوا يا طغات جرعة مما بها تبقى الحيات ⁽²⁴⁹⁾
چون شنيد از باب اين گفتار را كرد شق او پرده پندار را
كرد ظاهر نور خود را برملا پس ندا در داد قوموا الصلا
جلوه گر گرديد حق بر آن سپاه زان جمال دلرباى همچو ماه
همچون قرآن گشت حجت برخسان از زبان بى زبان كرد اين بيان
گر به ظاهر طفلم ، اى قوم شرار پير عشقم شير حقم جان نثار
گر به ظاهر اصغرم من شيرخوار اكبرم من حجت پروردگار
از كه خوردم شير غير از شير عشق كى مرا پرورد جز تدبير عشق
من ز پستان ولايت خورده شير من ولى حق و بر خلقم امير
من هم از مستان آن مى بوده ام راه عشقش را به جان پيموده ام
ريخت اين مى از ازل بر كام من شد ذبيح الله وصف و نام من
سوز عشق است اين عطش در جان من چاره جز وصلش نشد درمان من
بر فراز تخت وصلش سر نهم سرفرازان عشق بازان در قدم
من ذبيح حقم اسماعيل وار تير را بر جان خرم جان را نثار
هان بيا اى تير عشق و يار من آتشى زن بر دل بيمار من
هان بيا اى تير خون افشان من قطع كن اين فصل هستى زان من
هان بيا اى رَفرَف ⁽²⁵⁰⁾ معراج من كه تو هستى موصل و منهاج من
هان بيا اى تير با فيروز من پاره كن اين حلق آتش سوز من
غلغله در لشكر اعداد فتاد پس جوابش حرمله با تير داد
حرمله چون تير در پيكان گذاشت هروله كن سوى تير او شتافت
با زبان حال گفت آن مه لقا مرحبا اى پيك جانان مرحبا
در كفم نبود بجز جانى دگر شد فداى مقدمت اى خوش خبر
پيك جانانش چو از پيكان گذشت يكسره آمد به حلقومش نشست
تير را چون جان در آغوشش كشيد چون نداى قم تَعال از او شنيد
سوز آهش شد بلند از سوز تير سوخت از حلقوم تا قلب منير
دوخت آن حلقوم را بر دوش باب زين مصيبت سوخت قلب بوتراب
گوش تا گوشش بريد و چاك شد از نسيم وصل ، جان چالاك شد
دست و پا مى زد چو مرغ بسمله مى طپيد از زهر تير حرمله
همچو مرغ سر بريده از الم سر به دوش باب مى زد دمبدم
چون نسيم وصل معشوقش رسيد صبح اميدش ز غيب آمد پديد
در تبسم آن شهيد راه دين لب گزان خندان به سوى شاه دين
يعنى اى بابا كه من شادان شوم در كفت قربانى جانان شدم
در مدح اهلبيت رسالت (عليهم السلام )

هم السفينة فاز الراكبون بها و من تخلف عنها صار فى تيه
(آنان همان كشتى هستند كه هر كس به آن در آيد نجات يابد و هر كس از آن كشتى جا ماند سرگردان شود)

و آية الرجس والتطهير شاهدة بصدقهم ما تلى القرآن تاليه
(آية تطهير گواه بر صدق و راستى آنهاست براى كسى كه تلاوتگر قرآن باشد)

الجد جدهم والبيت بيتهم و صاحب البيت اءدرى بالذى فيه
(جد، جد آنهاست و خانه خانه آنها و صاحب خانه داناتر است به كسانى كه در آن هستند)

آتاهم الله ما لم يوته اءحد منهم و ذلك فضل الله يوتيه
(خداوند به آنان چيزى ارزانى داشت كه به هيچ كس نداده است و اين فضل و عنايت خداست كه به آنان ارزانى داشته است )
اشعار در مصيبت ام الائمة النقبا النجبا فاطمة الزهرا (عليها السلام ) الستغاثة به حضرت حجة (عج )
لمنشدها السيد على شريف المكه طاب ثراه :

لا صبر يابن العسكرى فشرعة ال هادى النبى استنصرت انصارها
(صبر نمى توان نمود اى پسر عسكرى چون شرع پيمبر هادى ، طلب يارى مى كند از انصار خود.)

هدمت قوائمها⁽²⁵¹⁾ و طاح منارها فاءقم بسيفك ذى الفقار منارها
(نشانه قوائم شريعت خراب شد و ساقط شد طريق او پس بپا دار به شمشير خود علم و نشانه او را)

مولاى ما سن الضلال سوى الاءلى هجموا على بيت ⁽²⁵²⁾ البتولة دارها
(منع نمودند بتول را از نوحه گرى آن زمانى كه صبح كرد از فوت پدر شب و روز گريه مى كرد.)

قالوا لها: قرى لقد آذيتنا اءنى و قد سلب المصاب قرارها
(گفتند: اى فاطمه آرام بگيرد ما را از گريه خود آزار مى دهى ؛ كجا توان آرام بگيرد و حال آنكه مصيبت قرار او را برده .)

قطعوا اءراكتها و من اءبنائها قطعت اءمية يمينها و يسارها
(قطع نمودند درخت اراكه را كه مى رفت زير سايه او و مى ناليد. اين قطع باعث شد بنى اميه در كربلا دست راست و چپ اولاد او را قطع نمودند.)

جمعوا على بيت النبى محمد حطبا و اءوقدت الضغائن نارها