فهرست کتاب


سفر به عالم برزخ

علی‏رضا اسداللهی فرد

مردم را با عمل به دین دعوت کنیم

گفتم: با این فرمایش شما نباید کسی امر به معروف و نهی از منکر می کرد.
پسندیده: این فرمایش شما صحیح نیست چرا که بدون اینکه انسان خود از عیبی بری باشد بخواهد عیب دیگری را بگوید حرف او در آدم عیب دار اثر نخواهد گذاشت لذا دین همه ما مسلمانها را مکلف کرد اول درون خانه را از عیب پاک کنیم بعد فرمود حال که خود پاک شدی به پاک سازی دیگران بپرداز و چنانکه توضیح دادم برای هیچ مسلمانی نگفتند. بگو من چه کنم یا به من چه، بلکه مسلمانان همه مثل اعضای یک بدنند:
چو عضوی بدرد آورد روزگار - دگر عضوها را نماند قرار
گفتم: پس شما که امر به معروف و نهی از منکر نمی کردید؟
پسندیده: چرا، وقتی خود عامل شدیم آنوقت در مراحل اولیه با ملایمت و نرمی دیگران را امر به معروف می کردیم و تا می توانستیم با لباس عمل به دیگران خوبی دین را نشان می دادیم.(222)
گفتم: دیگر چکار کردید که مستوجب ین نعمت شدید؟
پسندیده: مردم از دست و زبان ما در امان بودند(223)، یعنی به این و آن تهمت و افتراء نمی زدیم و تا چیزی را خود به چشم نمی دیدیم و یا تا مطمئن نمی شدیم به کسی آنرا نمی گفتیم. چرا که می دانستیم هر سخنی، از خیر یا شر بر زبان بیاوریم در نامه عمل ما ثبت می گردد چرا که خدا فرمود: ما یلفظ من قول الا لدیه رقیب عتید(224) می ترسیدیم اگر شب اول قبر از ما بپرسند چرا فلان حرف زدی و ما جوابی نداشتیم به همین علت ما زبان را از حرف به مردم می بستیم.
- از همه مهمتر از تهمت زدن می ترسیدیم، در مجالس، اگر کسی لب به غیبت مردم می گشود او را منع می کردیم و اگر ادامه می داد آنجا را ترک می کردیم، تا می توانستیم در حفظ آبروی دیگران تلاش می کردیم، رحمت مومن را از کعبه مهمتر می دانستیم(225) و در برآورده کردن حاجات دیگران دریغ نمی کردیم. نسبت به دیگران سوء ظن زیادی نمی کردیم.(226)
گفتم: چطور می شود به دیگران سوء ظن نکرد؟
پسندیده: ببین، انسان موجودی اجتماعی است و در این اجتماع به وسیله تکلم نیازها و علایق و دانش ها و خیلی چیزهای دیگر، رد و بدل می شود و در نتیجه، هم نوعان ما با حرفهای خود به ما می رسانند. مثلا چه می خواهند، وقتی چنین شد چون فقط ما ظاهر الفاظ را می شنویم و یا می بینیم از نیات مردم که، خبر نداریم لذا به همان ظواهر کلمات حکم می کنیم.
- حالا اگر کسی کلمه ای به زبان آورد که ما از آن کلمه چیزهای بدی می فهمیدیم وقتی چنین شد ما اینجا دو جور می توانیم این حرف را حمل کنیم اول اینکه بگوییم او قصد و مرض دارد و به وسیله همین سوء ظن با او یا دعوا کنیم و یا قطع رابطه کنیم.
دوم اینکه ما تا می توانیم آن حرف بدی که شنیدیم حمل بر خیر کنیم و بگوییم ان شاء الله متوجه نبود و یا شاید منظورش را نتوانست خوب بیان کند و از این قبیل چیزها و ما در دنیا به این شیوه دوم عمل می کردیم و همین شیوه را ما از بزرگان دین مان آموخته بودیم.(227)
گفتم: برای اینکه ما به منزلت شما برسیم به ما چه توصیه ای دارید؟
پسندیده: عزیز من، ما در دنیا دریافته بودیم که ارتباط خوب با خلق خدا البته به خاطر خدا، خیلی از گره ها را باز می کند و همین کار رحمت و نظر خداوند را جلب می کند و لذا با خلق خدا چنان برخورد می کردیم که احدی از ما نرنجد و تا دم مرگ با مردم خوب بودیم، با همسایه ها، با اهل و فامیل، با دوست و آشنا خوب معاشرت می کردیم آنها نیز ما را دوست می داشتند. چون ما هم آنها را دوست می داشتیم.(228)
گفتم: واقعا از فرمایشات شما استفاده کردم اجازه می خواهیم از حضور شما مرخص شویم تا توفیق دیدار از منازل دیگری را نیز داشته باشیم.
پسندیده: خواهش می کنم خداوند شما را هم از اهل نعیم قرار دهد.
ما از آقای پسندیده خداحافظی کردیم و به منزل دیگری از منازل بهشت به راه افتادیم وقتی از بهشت معروف بیرون آمدیم هدایت گفت:
رفیق دیدی همه اهل بهشت چه شهداء و چه اهل معروف و چه در منازل دیگر که خواهیم رفت همه در سایه عمل، به این درجات رسیده اند؟
گفتم: بله، ان شاء الله خدا هم ما را از عاملین قرار دهد.

بهشت ریّان برای روزه داران

آنگاه هدایت دروازه بهشتی را نشان داد که بر سر در آن نوشته بودند. بهشت ریان.
گفتم: با اجازه سوالی از محضرتان دارم.
هدایت: بفرما
گفتم: چرا به اینجا باب ریان گفته می شود؟
هدایت: چون کسانی که به بهشت از این دروازه خواهند شد در شادابی بسر خواهند برد و هیچ تشنگی و گرسنگی نمی بینند.
گفتم: چه کسانی از این در به بهشت می روند؟
هدایت: کسانی که در دنیا اهل روزه بودند.(229) چه در سرما و چه در گرمای تابستان به امر الهی، روزه می گرفتند.(230) تلاش می کردند تا مغفرت الهی را در ماه رمضان به دست بیاورند و در روزه گرفتن تنها به امساک از خوردن و آشامیدن بسنده نمی کردند و تمام اعضاء و جوارح آنها روزه بود.
گفتم: اگر ممکن است کمی بیشتر توضیح بفرمایید.
هدایت: یعنی روزه را سپر، آتش قرار می دادند، چطور اگر رزمنده بخواهد از رگبار تیر دشمن در امان بماند از سپر استفاده می کند، روزه دار هم از روزه برای خود سپر برای جلوگیری از آتش جهنم قرار می دهد و از این راه به کمال انسانی نایل می شود و با روزه گرفتن که تشنه و گرسنه می شود و به یاد تشنگی و گرسنگی روز قیامت می افتند و انسان وقتی احوال عالم برزخ و قیامت را یاد کند مواظب حرکات و سکنات خود می شود و به حول و قوه الهی متقی می گردد و ثمره روزه گرفتن همین تقوا است.
- آری روزه دار نه تنها از خوردن و آشامیدن دست می کشد بلکه با روزه تمرین می کند و غیبت نکند، بهتان نبندد، با گرسنگی به یاد گرسنه ها، به یاد یتیمان باشد، مواظب زبان و گوش و چشم و سایر اعضای بدن از محرمات الهی باشد و در یک کلمه با روزه گرفتن تمام وجودش را از گناه نگه دارد.(231)
- از این دروازه، اینچنین انسان اعم از زن و مرد وارد خواهند شد.
گفتم: معذرت می خواهم آیا منظور شما از (وارد خواهند شد) این است که هنوز کسی به آن بهشت وارد نشده است؟
هدایت: کاملا درست گفتی دروازه ریان تا روز قیامت به روی کسی باز نخواهد شد و وقتی در بهشت ریان باز شد فقط روزه داران از امت پیامبر وارد خواهند شد.
من که داشتم به عظمت بهشت ریان فکر می کردم شخصی مرا صدا می زد و می گفت:
برادر! حاج آقا! حاج آقا...
و من با پریشانی و ترس و لرز از خواب پریدم و گفتم:
- چیه! چیه
آن شخص گفت: شما اینجا خوابتان برده بود خواستم بیدارتان کنم با گریه گفتم:
عمر بگذشت به بیحاصلی و بوالهوسی - ای پسر جام میم ده که به پیری برسی
چه شکرهاست درین شهر که قانع شده اند - شاهبازان طریقت بمقام مگسی
وش در خیل غلامان درش میرفتم - گفت ای عاشق بیچاره تو باری چه کسی
لمع البرق من الطور و آنست به - فلعلی لک آت بشهاب قبس
کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش - وه که بس بیخبر از غلغل چندین جرسی
بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زن - حیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی
تا چو مجمر نفسی دامن جانان گیرم - جان نهادیم بر آتش ز پی خوش نفسی(232)
ایکاش هیچوقت مرا بیدار نمی کردی، من تازه به نعمتهای الهی رسیده بودم، تازه می فهمیدم حساب و کتاب چیست؟ آخر چرا؟ چرا مرا بیدار کردی؟
- و حالا من فهمیدم که چرا به من می گفتند: به صفر برزخی می روم و من به یاد تعهدی افتادم که هدایت از من گرفته بود و آن تعهد این بود که بعد از آمدن از سفر مواظب خود باشم و با کسب توشه و انجام کارهای نیکو و خدا پسند(233)، خود را به کمال ابدی و رضوان الهی برسانم و در همین جا، تصمیم گرفتم؛ از این به بعد سراغ گناه و کارهای ناپسند، که قهر و غضب الهی را به همراه دارد؛ نروم و سعی خواهم کرد اعمال نیکو داشته باشم تا هنگام لقایش، رو سفید بوده و مشمول این آیه شریفه باشم که فرمود: ای نفس قدسی مطمئن و دل آرام - به یاد خدا امروز به حضور پروردگارت باز آی که تو خشنود - به نعمتهای ابدی - و او راضی از توست، باز آی و در صف بندگان خاص من در آی.(234)
به پایان آمد این دفتر - حکایت همچنان باقی است
و الحمد لله رب العالمین و العاقبه للمتقین و النار للعاصین و الملحدین.

...................) Anotates (.................
1) سوره زلزال، آیه 8: فمن یعمل مثقال ذره خیرا یره.
2) بحارالانوار، ج 70، ص 73، روایت 26، باب 45: عن النبی (صلی الله علیه و آله): حاسبوا انفسکم قبل ان تحاسبوا، وزنوها قبل ان توزنوا و تجهز و اللعرض الاکبر.
3) مراجعه شود به کتاب معاد حضرت آیت الله مکارم شیرازی و همچنین کتاب عالم ارواح، تالیف عطاء الله بیان الحق که نمونه هایی از صحبتها و کیفیت زندگی مرده ها را در آن عالم و همچنین شادی و غم آنها مفصلا بحث کرده است.
4) تفسیر المیزان، ج 20، ص 158
5) حتی اذا جاء أحدهم الموت قال رب ارجعون لعلی أعمل صالحا فیما ترکت کلا انها کلمه هو قائلها و من ورائهم برزخ الی یوم یبعثون.
6) المیزان، ج 15، ص 67
7) زندگی جاوید یا حیات آخروی، نوشته شهید آیت الله مطهری، ص 20، نشر صدرا، تاریخ نشر 1369.
8) سوره مومنون، آیه 100
9) تفسیر قمی، جلد 2، ص 93
10) منظور حضرت از بیان اینکه نه چیزی بر اعمال صالحشان افزوده می شود این است که خودشان دیگر نمی توانند به عمل خود اضافه کنند چون آنجا دیگر عمل نیست و همانطور که بعدا خواهد آمد با صدقه جاریه و یا اولاد صالح از جمله وسائط ازدیاد عمل صالح محسوب می شوند.
11) شرح نهج البلاغه بن ابی الحدید،، ج 6، ص 260، باب 82: و اهل مده البقا الا اونه الفناء مع قرب الزیال و ازوف الانتقال....
12) بحارالانوار، ج 4، ص 3، روایه 4، باب 1: الهمدانی عن علی عن ابیه عن الهروی قال: قلت لعلی بن موسی الرضا (علیه السلام) یابن رسول الله فاخبرنی عن الجنه و النار اهما الیوم مخلوقتان؟ فقال: نعم و ان رسول الله (صلی الله علیه و آله) قد دخل الجنه و رای النار لما عرج به الی السماء.
13) تفسیر قمی، جلد 2، ص 93: قال الصادق (علیه السلام): و الله ما اخاف علیکم الا البرزخ فاما اذا صار الامر الینافنحن اولی بکم.
14) مراجعه شود به جلد 76 بحارالانوار مرحوم مجلسی و معاد مرحوم علامه طهرانی و معاد آیت الله مکارم شیرازی و سایر کتب روائی....
15) دعوات رواندی، ص 259: قال امیرالمؤمنین علی (علیه السلام): زوروا موتاکم و سلموا علیهم فان لکم فیهم لعبره.
16) سوره بقره، آیه 2: ذلک الکتاب لا ریب فیه هدی للمتقین.
17) از غزلیات حافظ، غزل 353
18) سوره یس، آیه 17 و ما علینا الا البلاغ المبین.
19) سوره بقره، آیه 197: فان خیر الزاد التوقی فاتقون یا اولی الالباب.
20) سوره بقره 156.
21) بحارالانوار، ج 22، ص 471، روایه 20، باب؛ ابن عباس و السدی.... قال: ثم خرج یوم الاربعاء معصوب الراس متکیا علی علی بیمنی یدیه و علی الفضل بالید الاخری فصعد المنیر فحمد الله و اثنی علیه ثم قال اما بعد ایها الناس فانه قد حان منی خفوق من بین اظهرکم فمن کانت له عندی عده فلیاتنی اعطه ایاها و من کان له علی دین فلیخبرنی به فقام رجل فقال یا رسول الله ان لی عندک عده انی تزوجت فوعدتنی ان تعطینی ثلاثه اواقی فقال انحلها یا فضل ثم نزل فلما کان یوم الجمعه صعد المنبر فخطب ثم قال معاشر اصحابی ای نبی کنت لکم الم اجاهد بین اظهرکم الی آخر ما اوردنا فی باب و فاته (صلی الله علیه وآله)
22) بحارالانوار، ج 6، ص 224، روایت 26، باب 8:
عن سوید بن غفله عن علی بن ابی طالب (علیه السلام) قال ابن آدم اذا کان فی آخر یوم من الدنیا و اول یوم من الاخره مثل له ماله و ولده و عمله فیلتفت الی ماله فیقول و الله انی کنت علیک لحریصا شحیحا فما عندک فیقول خذ منی کفنک فیلتفت الی ولده فیقول و الله انی کنت لکم محبا و انی علیکم لمحامیا فما ذا عندکم فیقولون نودیک الی حفرتک و نواریک فیها فیلتفت الی عمله فیقول و الله انی کنت فیک لزاهد و ان کنت علی ثقیلا فما عندک فیقول انا قرینک فی قبرک و یوم نشرک حین اعرض انا و انت علی ربک فان کان لله ولیا اتاه اطیب الناس ریحا و احسنهم ریاشا فیقول ابشر بروح و ریحان و جنه نعیم قدمت خیر مقدم فیقول من انت فیقول انا عملک الصالح ارتحل من الدنیا الی الجنه و انه لیعرف غاسله و یناشد حامله ان یعجله فاذا ادخل قبره اتاه اثنان هما فتانا القبر یجزان اشعارهما و یبحثان الارض بانیابهما اصواتهما کالرعد العاصف و ابصارهما کالبرق الخاطف ثم یقولان من ربک و مادینک و من نبیک فیقول ربی الله و دینی الاسلام و نبیی محمد فیقولان ثبتک الله فیما تحب و ترضی و هو قول الله یثبت الله الذین آمنوا بالقول الثابت فی الحیوه الدنیا و فی الاخره ثم یفسحان له فی قبره مد بصره ثم یفتحان له بابا الی الجنه ثم یقولان له نم قریر العین نوم الشاب الناعم فانه یقول الله اصحاب الجنه یومئذ خیر مستقرا و احسن مقیلا و اما ان کان لربه عدوا فانه یاتیه اقبح من خلق الله ریاشا و انتنهم ریحا فیقول ابشر بنزل من حمیم و تصلیه جحیم و انه لیعرف غاسله و یناشد حامله ان یحبسه فاذا ادخل فی قبره اتاه ممتحنا القبر فالقیا اکفانه ثم قالا له من ربک و ما دینک و من نبیک فیقول لا ادری فیقولان لا دریت و لا هدیت فیضربان یافوخه بمرزبه ضربه ما خلق الله من دابه الا تذعر لها ما خلا الثقلین ثم یفتح له باب الی النار ثم یقولان له نم بشر حال فانه الضیق مثل ما فیه القناه من الزج حتی ان دماغه لیخرج ما بین ظفره و لحمه و یسلط الله عیله حیات الارض و عقاربها و هوامها فتنهشه حتی یبعثه من قبره و انه لیتمنی قیام الساعه مما هو فیه من الشر.
23) عوالی اللئالی، ج 1، ص 274: فی الحدیث ان ابراهیم (علیه السلام) لقی ملکا فقال له من انت قال انا ملک الموت قال تستطیح ان ترینی الصوره التی تقبض بهار روح المومن قال نعم اعرض عنی فاعرض عنه فاذا هو شاب حسن الصوره حسن الثبات حسن الشمائل طیب الرائحه فقال یا ملک الموت لو لم یلق المومن الا حسن صورتک لکان حسبه ثم قال هل تستطیع ان ترینی الصوره التی تقبض بها روح الفاجر فقال لا تطیق فقال بلی قال فاعرض عنی فاعرض عنه ثم التفت فاذا هو رجل اسود قائم الشعر منتن الرائحه اسود الثیاب یخرج من فیه و من مناخیره النیران و الدخان فغشی علی ابراهیم ثم افاق و قد عاد ملک الموت الی حالته الاولی فقال یا ملک الموت لو لم یلق الفاجر الا صورتک هذه لکفته.
مجموعه ورام، ج 1، ص 290: قال! البراء بن عازب خرجنا مع رسول الله (صلی الله علیه وآله) علی جنازه رجل من الانصار فجلس رسول الله (صلی الله علیه وآله) علی قبره منکسا راسه ثم قال اللهم انی اعوذ بک من عذاب القبر ثلاثا ثم قال ان المومن اذا کان فی کان اقبال من الاخره بعث الله له ملائکه کان وجوههم الشمس معهم حنوطه و کفنه فی جلسون مد بصره فاذا خرجت روحه صلی علیه کل ملک بین السماء و الارض و کل ملک فی السماء و فتحت له ابواب السماء فلیس منها باب الا یحب ان تدخل روحه منه فاذا صعد بروحه قیل ای رب عبدک فلان فیقول ارجعوه فاروه ما اعددت له من النعیم فانی وعدته منها خلقناکم و فیها نعیدکم و منها نخرجکم تاره اخری و انه لیسمع خفق نعالهم اذا ولوا مدبرین حتی یقال یا هذا من ربک و من نبیک و من امامک فیقول ربی الله و نبیی محمد و امامی علی و یعد الائمه و احدا و احدا قال فینتهرانه انتهارا شدیدا و هی آخر فتنه تعرض علیه فاذا قال ذلک نادی مناد صدقت و هی معنی قوله یثبت الله الذین آمنوا بالقول الثابت ثم یاتیه آت حسن الوجه طیب الریح حسن الثیاب فیقول ابشر برحمه من ربک و جنات فیها نعیم مقیم فیقول و انت بشرک الله بالخیر بالجنه من انت فیقول انا عملک الصالح و الله ما علمتک الا سریعا فی طاعه الله تعالی بطیا عن معصیه الله فجزاک الله خیرا قال ثم ینادی منادان افرشواله من فراش الجنه و افتحواله بابا الی الجنه فیفرش له فرش من الجنه فیقول اللهم عجل قیام الساعه حتی ارجع الی اهلی و مالی و اما الکافر فبالعکس کما یلحق المومن من النعیم یلحقه من العذاب بشیر عن بعض اصحابه عن ابی عبدالله (علیه السلام) قال قلت له اصلحک الله من احب لقاء الله احب الله لقائه و من ابغض الله لقاء قال نعم قلت فو الله انا لنکره الموت فقال لیس ذاک حیث تذهب انما ذلک ذاک عند المعاینه ان المومن اذا رای ما یحب عاین الموت فلیس شی ء احب الیه من ان یقدم علی الله یتقدم و الله یحب لقائه و هو یحب لقاء الله حینئذ و اذا رای ما یکره فلیس شی ء الیه ابغض الیه من لقاء اله عزوجل و الله عزوجل یبغض لقائه.



24) الفضائل ، ص 87؛ اذ مرضت و بقیت فی مرضی ایاما حتی انقضت من الدنیا مدتی و قرب موتی فاتانی عند ذلک شخص عظیم الخلقه فظیع المنظر فوقف مقابل وجهی لا الی السماء صاعدا و لا الی الارض نازلا فاشار الی بصری فاعماه و الی سمعی فاصمه و الی لسانی فاخرسه فصرت لا ابصر و لا اسمع فعند ذلک بکی اهلی و اعوانی و ظهر خبری الی اخوانی و جیرانی.
25) غزلیان حافظ، غزل 34
26) معانی الاخبار، ص 289؛ قیل لعلی بن الحسین (علیه السلام): ما الموت قال للمومن کنزع الثیاب و سخه، قمله و فک قیود و اغلال ثقیله و الاستبدال بافخر الثیاب و اطیبها روائح و اوطا المراکب و آنس المنازل....
27) روضه الوعظین ص 198.
قال طاووس مررت بالحجر فاذا انا بشخص راکع و ساجد فتاملته فاذا هو علی بن الحسین (علیه السلام) فقلت یا نفس رجل صالح من اهل بیت النبوه و الله لاغتنمن دعاه فجلعت ارقبه حتی فرغ من صلاته و رفع باطن کفیه الی السماء و جعل یقول الهی سیدی سیدی هذه یدای قد مددتهما الیک بالذنوب مملوه و عینای بالرجاء ممدوده و حق لمن دعاک بالندم تذللا ان تجیبه بالکرم تفضلا سیدی ام اهل الشفاء خلقتنی فاطیل بکای ام من اهل السعاده خلقتنی فابشر رجایی سیدی ابضرت المقامع خلقت اعضایی ام اشرب الحمیم خلقت امعائی سیدی لو ان عبدا استطاع الهرب من مولاه لکنت اول الهاربین منک لکنی اعلم انی لا افرتک سیدی لو ان عذابی مما یزید فی ملکک سالتک الصبر علیه غیر انی اعلم انه لا یزید فی ملکک طاعه المطیعین و لا ینقص منه معصیه العاصین سیدی ها انا و ما خطرب هب لی بفضلک و جللنی بسترک و اعف عن توبیخی بکرم وجهک الهی و سیدی ارحمنی مصروعا علی الفراش تقلبنی ایدی احبتی و ارحمنی مطروحا علی المغتسل یغسلنی صالح جیرتی و ارحمنی محمولا قد تناول الاقرباء باطراف جنارتی و ارحم فی ذلک البیت المظلم وحشتی و غربتی و وحدتی.
28) مستحب است مشیعین در پشت سر جنازه کلمات لا اله الا الله، محمد رسول الله، علی ولی الله را بلند ذکر کنند تا اینکه جنازه را دفن کنند.
29) شعر از بابا طاهر عریان
30) سوره نحل، آیه 96: ما عندکم ینفد و ما عند الله باق.
31) سوره حجرات، آیه 13: یا ایها الناس انا خاقناکم من ذکر و أنثی و جعلناکم شعوبا و قبائل لتعارفوا ان أکرامکم عند الله أتقیکم ان الله علیم خبیر.
32) دعای شریف کمیل: کم من ثناء جمیل لست اهلاله نشرت.
33) شرح نهج البلاغه بن ابی الحدید، ج 18، باب 10، ص 107: خالطوا الناس مخالطه ان متم معها بکوا علیکم و ان عشتم حنوا الیکم.
34) این کار هم از آداب تشیع می باشد و مستحب می باشد.
35) شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 20، باب 462، ص 10: و قال (علیه السلام): ما لابن آدم و الفخر، اوله نطفه و آخره جیفه، لا یرزق نفسه و لا یدفع حتفه.
36) شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 1، باب 3، ص 150: اما الذی فلق الحبه و برا النسمه لو لا حضور الحاضر و قیام الحجه بوجود الناصر و ما اخذ الله علی العلماء الا یقاروا علی کظه ظالم و لا سغب مظلوم لالقیت حبلها علی غاربها و سقیت آخرها بکاس اولها و لالفیتم دنیاکم هذه از هد عندی من عفطه عنز.
37) تلقین در اینجا به معنای القاء کلمات به خصوصی که در روایات کیفیت آن بیان شده و طبق همان روایات مستحب است برای میت القاء شود. برای توضیح بیشتر به رساله های علمیه، قسمت آداب دفن میت مراجعه شود.
38) بحارالانوار، ج 6، ص 264، روایت 108، باب 8؛ یدخل علیه فی قبره قعیدا القبر منکر و نکیر فیلقی و نکیر فیلقی فیه الروح الی حقوقه فیقعدانه فیسئلانه فیقولان له من ربک فیقول الله فیقولان و ما دینک فیقول الاسلام فیقولان و من نبیک فیقول محمد فیقولان و من امامک فیقول علی فینادی مناد من السماء صدق عبدی افرشواله فی القبر من الجنه و البسوه من ثیاب الجنه و افتحوا له فی قبره بابا الی الجنه حتی یاتینا و ما عندنا خیر له ثم یقولان له نم نومه العروس نم نومه لا حلم فیها.
39) سوره مومنون، آیه 99 و 100؛ حتی اذا جاء أحدهم الموت قال رب ارجعون لعلی أعمل صالحا فیما ترکت.
40) فراضی از دعای شریف کمیل، الهی و سیدی اتراک معذبی بنارک بعد توحیدک... هیهات انت اکرم من ان تضیع من ربیته...
41) بحارالانوار، ج 6، ص 222، باب 8، علی بن حاتم عن علی بن الحسین النحوی عن البرقی عن ابیه عن سلیمان بن مقبل عن موسی بن جعفر عن ابیه (علیه السلام) قال اذا مات المومن شیعه سبعون الف ملک الی قبره فاذا ادخل قبره اتاه منکر و نکیر فیقعدانه و یقولان له من ربک و مادینک و من نبیک فیقول ربی الله و محمد نبیی و الاسلام دینی فیفسحان له فی قبره مد بصره.
42) بحارالانوار، ج 22، ص 374، روایت، باب 11؛ قسمتی از خبر مربوط به سلمان فارسی: فقال یا عبدالله ابشر بالنعیم الدائم و الخیر المقیم ثم انه اضجعنی و قال نم نومه العروس ثم انه فتح لی بابا من عند راسی الی الجنه و بابا من عند رجلی الی النار ثم قال یا عبدالله انظر الی ما صرت علیه من الجنه و النعیم و الی ما نجوت منه من نار الحجیم ثم سد الباب الذی من عند رجلی و ابقی الباب الذی من عند راسی مفتوحا الی الجنه فجعل یدخل علی من روح الجنه و نعیمها و اوسع لحدی مد البصر و اسرج لی سراجا اضوا من الشمس و القمر و مضی عنی فهذه صفتی و حدیثی و ما لقیته من شده الاهوال.

43) بحارالانوار، ج 6، ص 257، روایه 91، باب 8:العده عن سهل عن ابن محبوب عن اسحاق بن عمار عن ابی الحسن الاول (علیه السلام) قال: سالته عن المیت یزور اهله قال: نعم فقلت: فی کم یزور قال: فی الجمعه و فی الشهر و فی السنه علی قدر منزله....
44) علل الشرایع، ص 218، فقد عن النبی (صلی الله علیه و آله) انه قال فی تفسیر قوله تعالی وقفوهم انهم مسئولون انه لا یجاوز قدما عبد حتی یسال عن اربع شبابه فیما الاه و عن عمره فیما افناه و عن ماله من این جمعه و فیما انفقه و عن حبنا اهل البیت.
45) بحارالانوار، ج 74، ص 56، روایت 13، باب 2؛ عن ابراهیم بن شعیب قال قلت لابی عبدالله علیه السلام ان ابی ق 6کبر جدا و ضعف و نحن نحمله 151را6الحاجه فقال ان استطعت ان تلی ذلک فافعل و لقمه بیدک فانه جندلک غدا.
46) شرح نهج البلاغه ابن الحدید، ج 2، باب 42، ص 318؛ قال علی (علیه السلام): الیوم عمل و لا حساب و غدا یوم حساب و لا عمل.
47) انسان بعد از مردن پدر و مادر نباید اونها را فراموش کند.
48) الامالی للشیخ الصدوق، ص 169 عن ابی عبد الله (علیه السلام) قال: خصال ینتفع بها المومن من بعد موته، ولد صالح یستغفر له و مصحف یقرء منه و قلیب یحقره و غرس یغرسه و صدقه ماء یجریه و سنه حسنه یوخذ بها بعده.
49) در مورد اهوال قبر و سختی آن در روایت سلمان آمده که میت به سلمان گفت: و ما لقیته من شده الاهوال و انا اشهد ان مراره الموت فی حلقی الی یوم القیامه فراقب الله ایها السائل خوفا من وقفه المسائل و خف من هول المطلع و ما قد ذکرته لک هذا الذی لقیته و انا من الصالحین دعوات راوندی صحفه 243 قال: ابو جعفر (علیه السلام) من ادمن قراء حم الزخرف لمنه الله فی قبره من هوام الارض و من ضمه القبر
و قال ابو عبدالله علیه السلام: من قرا سوره ن فی فریضه او ناقله اعاذه الله من ضمه القبر.
50) قلت ان سعدا قد اصابته ضمه قال فقال نعم انه کان فی خلقه مع اهله سوء.
51) قبلا روایت مربوط به ولد صالح از امام صادق (علیه السلام) نقل شد.
52) بحارالانوار، ج 6، ص 268، روایه 120، باب 8: عده من اصحابنا عن سهل بن زیاد عن عبد الرحمن بن ابی نجران عن مثنی الحناط عن ابی بصیر قال قال ابو عبدالله (علیه السلام) ان ارواح المومنین لفی شجره من الجنه یاکلون من طعامها و یشربون من شرابها و یقولون ربنا اقم لنا الساعه وانجز لنا ما و عدتنا و الحق آخرنا باولنا.
53) لازم به ذکر است در این قسمت نقل؛ معراج پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) به استحضار می رسد که ما در ذیل هر قسمت روایت مربوطه را از فرمایش آن حضرت در پاروقی خواهیم آورد و آدرس آن فراضها را در ابتدا اولین مورد ذکر می کنیم و در جاهای دیگر که به این روایت استناد کردیم فقط قسمتی از روایت را که محل بحثمان هست می آوردیم و با عبارت (همو) بسنده می کنیم.
54) بحارالانوار، ج 5، ص 309، روایه 75؛ باب 24: الوراق عن الاسدی عن سهل عن عبد العظیم الحسنی عن محمد بن علی عن ابیه الرضا عن آبائه عن امیرالمؤمنین صلوات الله علیهم اجمعین قال دخلت انا و فاطمه علی رسول الله (صلی الله علیه و آله) فوجدته یبکی بکاء شدید افقلت فداک ابی و امی یا رسول الله ما الذی ابکاک فقال یا علی لیله اسری بی الی السماء رایت نساء من امتی فی عذاب شدید فانکرت شانهن فبکیت لما رایت من شده عذابهن... و رایت امراه معلقه بشعرها یغلی دماغ راسها... فقال یا بنتی اما المعلقه بشعرها فانها کانت لا تغطی شعرها من الرجال....
55) سوره احزاب، آیه 59: یا أیها النبی قل لازوجک وبناتک و نساء المومنین یدنین علیهن من جلابیبهن ذلک أدنی أن یعرفن فلایوذین و کان الله غفورا رحیما.
لازم به توضیح است حدود حجاب در رساله های عملیه آمده است، علاقمندان به کتب فقهی مراجعه نمایند و یا یا از اهل خبره استفتاء نمایند.
56) سوره نور آیه 31: و قل للمومنات یغضضن من أبصارهن و یحفظن فروجهن و لا یبدین زینتهن الا ما ظهر منها و لیضربن بخمرهن علی جیوبهن و لا یبدین زینتهن الا لبعولتهن او ابائهن او اباء بعولتهن او ابنائهن او ابناء بعولتهن او اخوانهن او بنی اخوانهن او بنی اخوانهن او بنی نسائهن او ما ملکت ایمانهن او التابعین غیر اولی الاربه من الرجال او الطفل الذین لم یظهروا علی عورات النساء و لا یضربن بأرجلهن لیعلم ما یخفین من زینتهن و توبوا الی الله جمیعا أیها المومنون لعلکم تفلحون.
57) سوره نور آیه 31: و قل للمومنات یغضضن من أبصارهن و یحفظن فروجهن و لا یبدین زینتهن الا ما ظهر منها و لیضربن بخمرهن علی جیوبهن و لا یبدین زینتهن الا لبعولتهن او ابائهن او اباء بعولتهن او ابنائهن او ابناء بعولتهن او اخوانهن او بنی اخوانهن او بنی اخوانهن او بنی نسائهن او ما ملکت ایمانهن او التابعین غیر اولی الاربه من الرجال او الطفل الذین لم یظهروا علی عورات النساء و لا یضربن بأرجلهن لیعلم ما یخفین من زینتهن و توبوا الی الله جمیعا أیها المومنون لعلکم تفلحون.
58) سوره بقره، آیه 222؛ ان الله یحب التوابین و یحب المتطهرین
59) همو... و رایت امراه معلقه بلسانها و الحمیم یصب فی حلقها... و اما المعلقه بلسهانها فانها کانت توذی زوجلها...
60) بحارالانوار، ج 103، (ص) 252، روایت 55، باب 4: عن ابی عبدالله (علیه السلام) قال ملعونه ملعونه امراه توذی زوجها و تغمه و سعیده سعیده امراه تکرم زوجها و لا توذیه و تطیعه فی جمع احواله.
61) بحارالانوار، ج 103، (ص) 252، روایت 55، باب 4:... رایت امراه معلقه بثدیها... اما المعلقه بثدیها فانها کانت تمتنع من فراش زوجها...
62) همو... و اما المعلقه بر جلیها فانها کانت تخرج من بیتها بغیر اذن زوجها...
63) یس، آیه 60: یعنی ای فرزندان آدم ایا با شما عهد نبستم اینکه شیطان را پرستش نکنید او به درستی که او با شما دشمنی آشکار دارد.
64) بحارالانوار، ج 103، ص 257، روایه 2، باب 5: فیما اوصی به البنی ص علیالا تخرج من بیت زوجها الا باذنه فان خرجت بغیر اذنه لعنها الله و جبرئیل و میکائیل و لا تعطی من بیت زوجها شیئا الا باذنه.
65) بحارالانوار، ج 103، ص 257، روایه 2، باب 5؛... و رایت امراه تاکل لحم جسدها و النار توقد... و اما التی کانت تاکل لحم جسدها فانها کانت تزین بدنها للناس.
66) بحارالانوار، ج 101، ص 40، روایت 46، باب 33، نسخه بیروت: عن ابی عبدالله (علیه السلام) قال النظر سهم من سهام ابلیس مسموم و کم من نظره اورثت حشره طویله.
67) بحارالانوار، ج 101، ص 40، روایت 46، باب 33، نسخه بیروت:.. و رایت امراه قد شد رجلاها الی یدیها و قد سلط علیها الحیات و العقارب... و اما التی شدت یداها الی رجلیها و سلط علیها الحیات و العقارب قانها کانت قذره الوضوء قذره الثبات و کانت لا تغتسل من الجنابه و الحیض و لا تتظف و کانت تستهین بالصلاه.
68) بحارالانوار، ج 59، ص 291، روایت 72، باب 89، نسخه بیروت: قال النبی ص: النظافه من الایمان و الایمان مع صاحبه فی الجنه.
69) بحارالانوار، ج 79، ص 202، روایت 1، نسخه بیروت: قال رسول الله (صلی الله علیه و آله) الصلوه عماد الدین فمن ترک صلوته متعمدا فقد هدم دینه و من ترک اوقانها یدخل الویل و الویل واد فی جهنم.
و در ادامه این روایت می فرماید: حافظوا علی الصلوات فان الله تبارک و تعالی اذا کان یوم القیامه یاتی بالعبد فاول شی ء یساله عنه الصوله فان جاء بها تامه و الا زخ فی النار.
70) بحارالانوار، ج 79، ص 202، روایت 1، نسخه بیروت:..و رایت اماره صماء عمیاء خرساء فی تابوت من نار یخرج دماغ راسها من منخرها و بدنها متقطع من الجذام و البرص...
71) بحارالانوار، ج 84، ص 252، روایت 47، باب 16؛ عن ابی عبد الله (علیه السلام) قال لا ایمان لمن لا امانه له.
72) همو... و رایت امراره تقطع لحم جسدها من مقدمها و موخرها بمقاریض من نار... و اما التی تقرض لحمها بالمقاریض فانها تعرض نفسها علی الرجال.
73) سوره بقره، آیه 195: لا تلقوا بایدیکم الی التهلکه.
74) سوره بقره، آیه 160: الا الذین تابوا و أصلحوا و بینوا فاولیک اتوب علیهم و أنا التواب الرحیم.
75) سوره ق، آیه 16: و نحن أقرب الیه من حبل الورید.
76) سوره یس، آیه 60: ألم أعهد الیکم یا بنی آدم أن لا تعبدوا الشیطاأ انه لکم عدو مبین.
77) سوره یس، آیه 60: ...و رایت امراه یحرق وجهها و یداها و هی تاکل امعاء... و اما التی کانت تحرق وجهها و بدنها و هی تاکل امعاءها فانها کانت قواده.
78) سوره مائده، آیه 32: انه من قتل نفسا بغیر نفس أو فساد فی الارض فکانما قتل الناس جمیعا.
79) سوره المدثر، آیه 38: کل نفس بما کسبت رهینه.
80) سوره المدثر، آیه 38: ...و رایت امراه راسها راس خنزیر و بدنها بدن الحمار و علیها الف الف لون من العذاب... و اما التی کان راسها راس خنزیر و بدنها بدن الحمار فانها کانت نمامه کذابه.
81) کشف الغمه، ص 41
82) کشف الغمه، ص 41
83) همو ...و اما التی کانت علی صوره الکلب و النار تدخل فی دبرها و تخرج من فیها فانها کانت قینه نواحه حاسده.
84) سوره بقره، آیه 24: اتقوا النار التی وقودها الناس و الحجاره.
85) سوره الرحمن، آیه 41: یعرف المجرمون بسیماهم.
86) سوره کهف، آیه 29: انا أعتدنا للظالمین نارا احاط بهم سرداقها و ان یستغیثوا یغاثوا بماء کالمهل یشوی الوجود بئس الشراب و سائت مرتفقا.
87) سوره غافر، آیه 49: و قال الذین فی النار لخزنه جهنم أدعوا ربکم یخفف عنا یوما من العذاب.
88) سوره نباء، آیه 78: فذوقوا فلن نزیدکم الا عذابا.
89) سوره نحریم، آیه 6: یا أیها الذین امنوا قوا أنفسکم و أهلیکم نارا وقودها الناس و الحجاره... یعنی ای کسانی که ایمان آوردید خود و اهلتان را از آتش جهنم نگه دارید، آتشی که مردم و بتها بر افروختند.
90) سوره حج، آیه 47: یستعجلونک بالعذاب و لن یخلف الله وعده و ان یوما عند رکب کألف سنه مما تعدون.
91) سوره احزاب، آیه 68: ربنا اتهم ضعفین من العذاب و العنهم لعنا کبیرا.
92) سوره مومنون، آیه 100: کلا انها کلمه هو قائلها...
93) سوره اعراف، آیه 71: فانتظروا انی معکم من المنتظرین.
94) سوره بقره، آیه 75: و قد کان فریق منهم یسمعون کلام الله ثم یحرفونه من بعد ما عقلوه و هم یعلمون.
95) بحارالانوار، ج 49، ص 133، روایه 9 باب 13: الهمدانی و المکتب و الوراق جمیعا عن علی بن ابراهیم قال حدثنی یاسر الخادم لما رجع من خراسان بعد وفاه ابی الحسن الرضا (علیه السلام) بطوس باخباره کلها قال علی بن ابراهیم و حدثنی الریان بن الصلت و کان من رجال الحسن بن سهل و حدثنی ابی عن محمد بن عرفه و صالح بن سعید الراشدیین کل هولاء حدثوا باخبار ابی الحسن (علیه السلام)... فلما حضر العید بعث المامون الی الرضا یساله ان یرکب و یحضر العید و یخطب لتطمئن قلوب الناس و یعرفوا فسله و تقر قلوبهم علی هذه الدوله المبارکه فبعث الیه الرضا (علیه السلام) و قال قد علمت ما کان بینی و بینک من الشروط فی دخولی فی هذا الامر فقال المامون انما ارید بهذا ان یرسخ فی قلوب العامه و الجند و الشاکریه هذا الامر فتطمئن قلوبهم و بفروا بما فضلک الله تعالی به فلم یزل یراده الکلام فی ذلک فلما الح علیه قال یا امیرالمؤمنین ان اعفیتنی من ذلک فهو احب الی و ان لم تعفنی خرجت کما کان یخرج رسول الله (صلی الله علیه و آله) و کما خرج امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب قال المامون اخرج کما تحب و امر المامون القواد و الناس ان
یبکروا الی باب ابی الحسن (علیه السلام) فقعد الناس لابی الحسن (علیه السلام) فی الطرفات و السطوح من الرجال و النساء و الصبیان و اجتمع القواد علی باب الرضا (علیه السلام) فلما طلعت الشمس قام الرضا (علیه السلام) فاغتسل و تعمم بعمامه بیضاء من قطن و القی طرفا منه علی صدره و طرفا بین کتفیه و تشمر ثم قال لجمیع موالیه افعلوا مثل ما فعلت ثم اخذ بیده عکازه و خرج و نحن بین یدیه و هو حاف قد شمر سراویله الی نصف الساق و علیه ثیاب مشمره فلما قام و مشینا بین یدیه رفع راسه الی السماء و کبر اربع تکبیرات فخیل الینا ان الهواء و الحیطان تجاوبه و القواد و الناس علی الباب قد تزینوا و لبسوا السلاح و تهیوا باحسن هیئه فلما طلعنا علیهم بهذه الصوره حفاه قد تشمرنا و طلع الرضا وقف وقفه علی الباب و قال الله اکبر الله اکبر الله اکبر علی ما هدانا الله اکبر علی ما رزقنا من بهیمه الانعام و الحمد لله علی ما ابلانا و رفع بذلک صوته و رفعنا اصوتنا فتز عزعت مرو من البکاء و الصیاح فقالها ثلاث مرات فسقط القواد عن دوابهم و رموا بخفافهم لما نظروا الی ابی الحسن (علیه السلام) و صارت مرو ضجه و احده و لم یتمالک الناس من البکاء و الضجه فکان ابو الحسن (علیه السلام) یمشی و یقف فی کل عشره خطوات وقفه یکبر الله اربع مرات فیتخیل الینا ان السماء و الارض و الحیطان تجاوبه و بلغ المامون ذلک فقال له الفضل بن سهل ذو الرئاستین یا امیرالمؤمنین ان بلغ الرضا المصلی علی هذا السبیل افتتن به الناس فالرای ان تساله ان یرجع فبعث الیه المامون فساله الرجوع فدعا ابو الحسن (علیه السلام) بخفه فلبسه و رجع.
96) مثل حضرت اما موسی بن جعفر و حضرت جواد و امام هادی و امام حسن عسگری (علیه السلام).
97) سوره اعراف،، 162: فبدل الذین ظلموا منهم قولا غیر الذی قیل لهم.
98) کما اینکه در مورد امام حسین (علیه السلام) و زید بن علی این کار را کردند.
99) عیون اخبار الرضا (علیه السلام)، ج 2، ص 235: ابراهیم ابی الهمدانی قال سمعت الرضا (علیه السلام) یقول: من اعان ظالما فهو ظالم و همچنین در ورایتی پیامبر اکرم فرمود: و من تولی خصومه ظالم او اعانه علیها نزل به ملک الموت بالبشری بلعنه الله و نار جهنم خالدا فیها و بئس المصیر و من خف لسلطان جابر فی حاجه کان فرینه فی النار و من دل سلطانا علی الجور قرن مع هامان و کان هو و السلطان من اشد اهل النار عذابا.
وسائل السعیه، ج 12، ص 131: و در روایتی دیگر ورام بن ابی فراس فی کتابه قال قال (علیه السلام): اذا کان یوم القیامه نادی مناد این الظلمه و اعوان الظلمه و اشباه الظلمه حتی من بری لهم قلما و لاق لهم دواه قال فیجتمعون فی تابوت من حدید ثم یرمی بهم فی جهنم.
100) حب الدنیا راس کل خطیئه.
101) امالی الشیخ الصدوق، 521: یا عیس اعقل و تفکر و انظر فی نواحی الارض کیف کان عاقبه الظالمین.
102) امالی الشیخ الصدوق، ص 521: یا عیسی کل وصیتی نصیحه لک و کل قولی حق و انا الحق المبین و حقا اقول لان انت عصیتنی بعد ان انباتک مالک من دونی ولی و لانصیر.
103) نهج البالاغه ابن ابی الحدید، ج 6، ص 233: قیل لعلی بن الحسین (علیه السلام) من اعظم الناس خطرا؟ قال من لم یر الدنیا لنفسه خطرا.
104) ارشاد القلوب، ص 76: قال الحسن (علیه السلام): من دعا لظالم بالبقاء فقد احب ان یعصی اله.
و در کتاب وسایل الشیعه، ج 12، ص 131 روایتی است که ابا صفوان از امام ابی الحسن اول نقل می کند قال: دخلت علی ابی الحسن الاول فقال لی ابا صوفان کل شی ء منک حسن جمیل ما خلا شیئا واحد قلت جعلت فداک ای شی ء قال اکراوک جمالک من هذا الرجل یعنی هارون قلت و الله ما اکریت اشرا و لا بطرا و لا للصید و لا للهور و لکنی الکریته لهذا الطریق یعنی مکه و لا اتولاه بنفسی و لکنی ابع معه غلمانی فقال لی یا صفوان ایقع کراوک علیهم قلت نعم جعلت فداک قال فقال لی اتحب بقاء هم حتی یخرج کرواک فقلت نعم قال من احب بقاءهم فهو منهم و من کان منهم ورد النار....
105) مجموعه ورام، ج 2، ص 233: قال رسول الله (صلی الله علیه و آله): من مشی مع ظالم لیعینه فقد خرج من الاسلام...
106) سوره اعراف، آیه 38: قال ادخلوا فی أمم قد خلت من قبلکم من الجن و الانس فی النار کلما دخلت امه لعنت أختها حتی اذا ادارکوا فیها جمیعا قالت اخراهم لاولاهم ربنا هولاء اضلونا فاتهم عذابا ضعفا من النار قال لکل ضعف و لکن لا تعلمون.
107) سوره تحریم، آیه 6: قوا أنفسکم و أهلیکم نارا وقودها الناس و الحجاره علیها ملائکه غلاظ شداد لا یعصون الله ما أمرهم و یفعلون ما یأمرون.
108) سوره ق. آیه 30: یوم نقول لجهنم هل امتلات و تقول هل من مزید.
109) بحارالانوار، ج 6، ص 239، روایه 59 باب نهم: ثم مضیت فاذا انا باقوام یرید احدهم ان یقوم فلا یقدر من عظم بطنه فقلت من هولاء یا جبرئیل قال هولاء الذین یاکلون الربالا یقومون الا کما یقوم الذی یتخبطه الشیطان من المس و اذا هم بسبیل آل فرعون یعرضون علی النار غدوا و عشیا یقولون ربنا متی تقوم الساعه.
110) سوره آل عمران، آیه 130: یا ایها الذین آمنوا لا تاکلوا الربا أضعافا مضاعفه و اتقوا الله لعلکم تفلحون.
111) خصال، ص 583: قال رسول الله (صلی الله علیه و آله) فی وصیته له... یا علی درهم ربا اعظم من سبعین زنیه.
112) بحارالانوار، ج 18،س 324، روایت 34، باب 3؛... لا یقومون الا کما یقوم الذی یتخبطه الشیطان من المس و اذا هم بسبیل آل فرعون یعرضون علی النار غدوا و عشیا یقولون ربنا متی تقوم الساعه.
113) سوره بقره، آیه 275: قالوا انما البیع مثل الربوا و أحل الله البیع و حرم الربوا فمن جاءه موعظه من ربه فانتهی فله ما سلف و أمره الی الله و من عاد فاولئک اصحاب النار هم فیها خالدون.
114) بحار، ج 79، ص 131، روایه 20، باب 86؛ فی روایه ابی الجارود عن ابی جعفر (علیه السلام) قال حق علی الله ان یسقی من شرب الخمر مما یخرج من فروج المومسات و المومسات الزوانی یخرج من فروجهن صدید و الصدید قیح و دم غلیظ مختلط یوذی اهل النار حره و نتنه.
115) بحارالانوار، ج 76، ص 328، روایه 1، باب 67؛ قال رسول الله (صلی الله علیه و آله): من ملا عینه من حرام ملا الله عینه یوم القیامه من النار الا ان یتوب.
116) سوره مومنین، آیه 5؛ قل للمومنین یغضوا من البصارهم و یحفظوا فروجهم ذلک أزکی لهم ان الله خبیر بما یصنعون و قل للمومنات یغضضن من أبصارهن...
117) سوره اسراء، آیه 152: لا تقربوا الزنا انه کان فاحشه و ساء سبیلا.
118) بحارالانوار، ج 7، ص 213، روایه 116، باب 8، قال النبی: و من صافح امراه حراما جاء یوم القیامه مغلولا ثم یومر به الی النار.
119) بحارالانوار، ج 7، ص 213، روایه 116، باب 8، قال النبی: و من صافح امراه حراما جاء یوم القیامه مغلولا ثم یومر به الی النار.
120) بحارالانوار، ج 104، ص 37، روایت 28، باب 23؛ عن الصادق (علیه السلام): قال من نطر الی امراه فرفع بصره الی السماء او غمض بصره لم یرتد الیه بصره حتی یزوجه الله من الحور العین.
121) سیئاتهم حسنات و کان الله غفورا رحیما
122) شرح نهج البلاغه الحدید، ج 19، باب 389، ص 324؛ قال علی علیه السلام: احذر ان یراک الله عند معصیته و ییفقدک عند طاعته فتکون من الخاسرین و اذا قویت فاقو علی طاعه الله و اذا ضعف فاضعف عن معصیه الله.
123) بحارالانوار، ج 7، ص 303، روایه 60، باب 15؛ عن النبی صلی الله علیه و آله قال من عرضت له فاحشه او شهوه فاجتنبها من مخافه الله عزوجل حرم الله علیه النار و آمنه من الفزع الاکبر.
124) خدایا مرا به اندزه یک چشم بهم زدن به حال خودم وا مگذار.
125) بحارالانوار، ج 7، ص 213، روایه 116، باب 8، عن ابن عباس عن النبی صلی الله علیه و آله قال من نکح امراه حراما فی دبرها او رجلا او علاما حشره الله یوم القیامه انتن من لجیفه تتاذی به الناس حتی یدخل جهنم و لا یقبل الله منه صرفا و لا عدلا و احبط الله عمله و یدعه فی تابوت مشدود بمسامیر من حدید و یضرب علیه فی التابوت بصفائح حتی یشتبک فی تلک المسامیر فلو وضع عرق من عروقه علی اربعمائه امه لماتوا جمیعا و هو اشد الناس عذابا.
126) بحارالانوار، ج 12، ص 167، روایت 21، قال ابو عبدالله علیه السلام قال امیرالمؤمنین ص: اللواط ما دون الدبر و هو لواط و الدبر هو الکفر.
127) بحارالانوار، ج، ص 72، روایه، باب 71، قال النبی صلی الله علیه و آله من قبل غلاما من شهوه الجمه الله یوم القیامه بلجام من نار.
128) بحارالانوار، ج 40، ص 230، روایه 10، باب 97، ابوالقاسم الکوفی و القاضی النعمان فی کتابیهما قالا رفع الی عمران عبدا قتل مولاه فامر بقتله فدعاه علی علیه السلام فقال له اقتلت مولاک قال نعم قال فلم قتلته قال غلبنی علی نفسی و اتانی فی ذاتی فقال لاولیاء المقتول ادفنتم ولیکم قالوا نعم قال و متی دفنتموه قالوا الساعه قال لعمر اجبس هذا الغلام فلا تحدث فیه حدثا حتی تمر ثلاثه ایام ثم قل لاولیاء المقتول اذا مضت ثلاثه ایام فاحضرونا فلما مضت ثلاثه ایام حضروا فاخذ علی علیه السلام بید عمر و حرجوا ثم وقف علی قبر الرجل المقتول فقال علی علیه السلام لاولیائه هذا قبر صاحبکم قالوا نعم قال احفروا فحفروا حتی انتهوا الی اللحد فقال علیه السلام اخرجوا میتکم فنظروا الی اکفانه فی اللحد ولم یجدوه فاخبره بذلک فقال علی علیه السلام الله اکبر الله اکبر و الله ما کذبت و لا کذبت سمعت رسول الله (صلی الله علیه و آله) یقول من یعمل من امتی عمل قوم لوط ثم یموت علی ذلک فهو موجل الی ان یوضع فی لحده فاذا وضع فیه لم یمکث اکثر من ثلاث حتی تقذفه الارض الی جمله قوم لوط المهلکین فیحشر معهم.
129) بحارالانوار، ج 79، ص 71، روایه 22، باب 71، من لاط بغلام فعقوبته أن یحرق بالنار او یهدم علیه حائط او یضرت بالسیف و لا تحل له اخته فی التزویج ابدا و لا ابنته و یصلب یوم القیامه علی شفیر جهنم حتی یفرع الله من حساب الخلائق ثم یلقیه فی النار فیعذبه بطبق من طبقه منه حتی یوده الی اسفلها فلا یخرج منها ابدا.
130) سوره بقره، آیه 81: بلی من کسب سیئه و احاطت و خطیئته فاولیک اصحاب النار هم فیها خالدون.
131) سوره ملک، آیه 10: و قالوا لو کنا نسمع او نعقل ما کنا فی اصحاب السعیر.
132) سوره نبا، آیه 4و 5: کلا سیعلمون ثم کلا سیعلمون
133) جامع الاخبار، ص 151: قال رسول الله (صلی الله علیه و آله) من شرب الخمر فی الدنیا سقاه الله عزوجل من سم العقارب شربه یتساقط لحم و جهه فی الاناء قبل ان یشربها فاذا شربها تفسخ لحمه و جلده کالجیفه یتاتی به اهل الجمیع
134) شاربها و عاصرها و معتصرها فی النار و بایعها و متبایعها و حاملها و المحمول الیه و آکل ثمنها سواء فی عارها و اثمها.
135) سوره مائده، آیه 90، 91: یا ایها الذین امنوا انما الخم و المسیر و الانصاب و الازلام رحبس من عمل الشیطان فاجتنبوه لعلکم تفلحون...
136) سوره مائده، آیه 94: یا ایها الذین امنوا لیبلونکم الله بشی من الصید تناله ایدیکم و رماحکم لیعلم الله من یخافه بالغیب....
سوره الانبیاء، آیه 49: الذین یخشون ربهم بالغیب و هم من الساعه مشفقون.
137) بحارالانوار، ج 79، سص 148، روایه 86، باب 86: و قال صلی الله علیه و آله شارب الخمر کعابد الوثن.
138) بحارالانوار، ج 79، ص 148، روایه 63، باب 86: و قال صلی الله علیه و آله من کان فی قبله آیه من القرآن او حرف فصب علیها الخمر یوم القیامه یخاصمه القرآن و قال صلی الله علیه و آله الخمرام الخبائث و قال صلی الله علیه و آله جمع الشر کله فی بیت و جعل مفتاحه شرب الخمر.
139) بحارالانوار، ج 79، ص 148، روایه 63، باب 86: عنه (علیه السلام) انه قال العبد اذا شرب شربه میکائیل و اسرافیل و جمیع الملائکه و فی الثالثه تبرء منه جمیع الانبیاء و الائمه و فی الرابعه تبرء منه الجبار جل جلاله و الخامس قوله عزوجل و اما الذین فسقوا فماواهم النار کلما ارادوان یخرجوا منها اعیدوا فیها و قیل لهم ذوقوا عذاب النار التی کنتم بها تکذبون.
140) سوره نوح، 1: انما ارسلنا نوحا الی قومه ان انذر قومک من قبل ان یاتیهم عذاب الیم.
141) بحارالانوار، ج 6، ص 239، روایه 59، باب 8: فی الخبر الطویل فی المعراج عن ابی عبد الله (علیه السلام) الی ان قال فاذا انا بقوم بین ایدیهم موائد من لحم طیب و لحم خبیث و هم یاکلون الخبیث و یدعون الطیب فسالت جبرئیل من هولاء فقال یاکلون الحرام و یدعون الحلال من امتک.
142) و قسم بینهم معایشهم.
143) بجار الانوار، ج 43، ص 352، روایه 29، باب 16، نسخه بیروت: عن النبی ص قال: من اکل لقمه حرام لم تقبل له صلوه اربعین لیله و لم تستجب له دعوه اربعین صباحا و کل لحم ینبته الحرام فالنار اولی به و ان لقمه الواحده تبنت اللحم. و قال من وقی شر لقلقه و قبقبه و ذبذبه فقد و جب له الجنه و اللقلق اللسان و القبقب البطن و الذبذب الفرج.
144) بحارالانوار، ج 90، ص 372، روایت 16، باب 24: روی علی بن اسباط عن ابی عبد الله (علیه السلام) قال من سره ان یستجاب دعاوه فیطیب کسبه و قال (علیه السلام) ترک لقمه حرام احب الی الله تعالی من صلوه الفی رکعه تطوعا.
145) سوره زلزل، آیه 7و 8: فمن یعمل مثقال ذره خیرا یره و من یعمل مثقال ذره شرا یره.
146) بحارالانوار، ج 6، ص 239، روایت 59، باب 8 نسخه تهران: قال ثم مررت باقوام لهم مشافر الابل یقرض اللحم من اجسامهم و یلقی فی افواههم فقلت من هولاء یا جبرئیل فقال هم الهمازون المازون.
147) سوره همزه، آیه 2: ویل لکل همزه لمزه
148) کتاب ثواب الاعمال، ص 269: زیدین علی عن آبائه (علیه السلام) قال قال رسول الله (صلی الله علیه و آله) یجی ء یوم القیامه ذو الوجیهن دالعا لسانه فی فقاه آخر من قدامه یتلهب نارا حتی یلبها جسد ثم یقال له هذا الذی کان فی الدنیا ذا الوجهین و لسانین یعرف بذلک یوم القیامه...
149) ثواب الاعمال، ص 269: عن ابی جعفر (علیه السلام) قال: بئس العبد عبدایکون ذا الوجهین و ذا لسانین یطری اخاه شاهدا و یاکله غائبا ان اعطی حسده و ان ابتلی خذله.
150) ثم مضیت فاذا باقوام یقذف بالنار فی افواههم فتخرج من ادبارهم فقلت من هولاء قال هولاء الذین یاکلون اموال الیتامی ظلما انما یاکلون فی بطونهم نارا و سیصلون سعیرا.
151) البحار الانوار، ج 75، ص 10، روایه 33، 32: عن ابی الجاورد عن ابی جعفر قال قال رسوال الله (صلی الله علیه و آله)
یبعث ناس عن قبورهم یوم القیامه تاجج افواهم نارا فقیل له یا رسول الله من هولاء قال الذین یاکلون اموال الیتامی ظلما انما یاکلون فی بطونهم نارا و سیطلون سعیرا.
152) نساء، آیه 10، ان الذین یاکلون اموال الیتامی ظلما انما یاکلون فی بطونهم نارا و سیطون سعیرا.
153) سوره مائده، آیه 62، و تری کثیر منهم یسارعون فی الاثم و العدوان و أکلهم و السحت لبئس ما کانوا یعلمون.
154) جامع الاخبار، ص 156، و روی عن الرضا (علیه السلام) انه قال حدثنی ابی عن علی بن ابی طالب (علیه السلام) فی قول الله تعالی اکالون للسحت قال هو الرجل یقضی لاخیه الحاجه ثم یقبل هدیته.
155) جامع الاخبار، ص 156: و قال (علیه السلام): الراشی و المرتشی و الماشی بینهما ملعونون.
156) جامع الاخبار، ص 156: و قال (علیه السلام): ایاکم و الرشوه فانها محض کفر و لا یشم صاحب الرشوه ریح الجنه.
157) جامع الاخبار، ص 74: قال رسول الله (صلی الله علیه و آله): من ترک اوقاتها یوخل الویل و الویل واد فی جهنم.
158) جامع الاخبار، ص 73: قال رسول الله (صلی الله علیه و آله): الصلوه عماد الدین فمن ترک صلوته متعمدا فقد هدم دینه.
159) ان قبلت قبلت ما سواها و ان ردت ردت ما سواها.
160) جامع الاخبار، ص 74: قال لا تضیعوا صلاتکم فان من ضیع صلاته حشره الله مع قارون و فرعون و هامان لعنهم الله و اخزاهم و کان حقا علی الله ان یدخله النار مع المنافقین.
161) جامع الاخبار، ص 74: قال النبی ص: من اعان علی تارک الصلوه بلقمه او کسوه فکانما قتل سبعین نبیا اولهم آدم و آخرهم محمد.
162) سوره نساء، آیه 145: ان المنافقین فی الدرک الاسفل من النار و لن تجد لهم نصیرا.
163) جامع الاخبار، ص 74: و المنافق یقول الحمد لله الذی خلقنی منافقا و لم یخلقنی تارک الصلوه.
164) مفاتیح الجنان، از تعقیبات مشترک: حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) فرموده هر که خواهد که خداوند او را در قیامت بر اعمال بد او مطلع نگرداند و دیوان گناهان او را نگشاید باید که بعد از هر نماز این دعا را بخواند.
165) سوره زمر، آیه 53: ای بندگان من که به خود ظلم کردید از رحمت خدا ناامید نشوید البته خدا همه گناهان شما را می بخشد او همانا بسیار بخشنده و مهربان است.
166) شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 10، باب 186، ص 132، از خطبه همام: اما بعد فان الله سبحانه و تعالی خلق الخلق حیث خلقهم غنیا عن طاعتهم آمنا عن معصیتهم لانه لا تضره معصیه من عصاه و لا تنفعه طاعه من اطاعه...
167) سوره زمر، آیه 7: ان تکفروا فان الله غنی عنکم
168) سوره انسان، آیه 3: انا هدیناه السبیل اما شاکرا و اما کفورا
169) بحارالانوار، ج 75، ص 432، باب 87: عن علی عن ابیه عن ابن ابی عمیر عن جمیل بن صالح قال قال ابو عبدالله (علیه السلام): احذروا عواقب العثرات.
170) سوره کهف، آیه 110: قل انما انا بشر مثلکم یوحی الی انما الهکم اله واحد فمن کان یرجو لقاء ربه فلیعمل عملا صالحا و لا یشرک بعباده ربه احدا.
171) سوره یوسف، آیه 101: توفنی مسلما و ألحقنی بالصالحین
172) سوره آل عمران، آیه 133: و سارعوا الی مغفره من ربکم و جنه عرضها السماوات و الارض أعدت للمتقین.
173) سوره محمد ص، آیه 14: مثل الجنه التی وعد المتقون فیها أنهار من ماء غیر آسن و أنهار من لبن لم یتغیر طعمه و أنهار من خمر لذه للشاربین و أنهار من عسل مصفی و لهم فیها من کل الثمرات و مغفرة من ربهم الایه
174) کتاب زندگانی امام رضا (علیه السلام)، چاپ آستان قدس رضوی
175) سوره الطور، آیه 24: و یطوف علیهم غلمان لهم کانهم لؤلؤ مکنون.
176) بحارالانوار، ج 33، ص 547، روایت 720، باب 30، فقال رجل یا رسوال الله انی یعجبنی الصوت الحسن اففی الجنه صوت الحسن قال نعم والذی نفسی بیده ان الله یأمر لمن احب ذلک منهم صوتا بالتسبیح ما سمعت الاذان باحسن منه قط.
177) سوره آل عمران، آیه 171: ان الله لا یضیع اجر المؤمنین و همچنین در سوره هود، آیه 115 فرمود: و اصبر فان الله لا یضیع اجر المحسنین
178) سوره شعرا، آیه 85: واجعلنی من ورثه جنه النعیم
179) سوره حمد، آیه 5: اهدنا الصراط المستقیم
180) جزاهم بما صبروا جنه و حریرا
181) سوره اعراف، آیه 96: و لو أن أهل القری آمنوا و اتقوا لفتحنا علیهم برکات من السماء و الأرض و لکن کذبوا فأخذناهم بما کانوا یکسبون
182) سوره کهف، آیه 31: یحلون فیها من أساور من ذهب و یلبسون ثیابا خضرا من سندس و استبرق...
183) از نظر اسلام ساخت و فروش و بدست کردن انگشتر طلا و زنجیر طلا و لباس حریر حرام است و تمام مسلمانان اعم از شیعه و سنی بر حرمت آن متفقند.
184) نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 2، ص 318، باب 42: قال علی (علیه السلام): الیوم عمل و لا حساب و غدا حساب و لا عمل.
185) سوره انسان، آیه 13: متکئین فیها علی الارئک لا یرون فیها شمسا و لا زمهریرا.
186) سوره محمد، آیه 14: ...و لهم فیها من کل الثمرات...
187) سوره مریم: لا یسمعون فیها لغواً الا سلاماً
188) سوره توبه، آیه 111: ان الله اشتری من المؤمنین أنفسهم و أموالهم بان لهم الجنه...
189) و الذین آمنوا و عملوا الصالحات لنبوئنهم من الجنه غرفا تجری من تحتها الانهار خالدین فیها نعم اجر العاملین.
190) از فرمایش مرحوم آیت الله دکتر بهشتی رحمة الله.
191) سوره یس، آیه 26: بما غفر لی ربی و جعلنی من المکرمین.
192) غزلیات حافظ، غزل 177
193) هل من ناصر ینصرنی
194) بحارالانوار، ج 100، ص 12، روایه 27، باب 1، نسخه تهران: عن الرضا عن آبائه عن علی بن الحسین (علیه السلام) قال بینما امیر المؤمنین علی بن ابی طالب (علیه السلام) یخطب الناس و یحضهم علی الجهاد.
195) بحارالانوار، ج 100، ص 12، روایه 27، باب 1، نسخه تهران: فقال علی (علیه السلام): کنت ردیف رسول الله (صلی الله علیه و آله) علی ناقته العضباء و نحن قافلون من غزوه ذات السلاسل فسالته عما سالتنی عنه فقال ان الغزاه اذا هموا بالغزو کتب الله لهم براءة من النار فاذا تجهزوا لغزوهم باهی الله تعالی بهم الملائکه فاذا ودعهم اهلو هم بکت علیهم الحیطان و البیوت و یخرجون من ذنوبهم کما تخرج الحیه من سلخها و یوکل الله عزوجل بهم بکل رجل منهم اربعین الف ملک یحفظونه من بین یدیه و من خلفه و عن یمینه و عن شماله و لا یعمل حسنه الا ضعفت له و یکتب له کل یوم عباده الف رجل یعبدون الله الف سنه کل سنه ثلاث مائه و ستون یوما و الیوم مثل عمر الدنیا و اذا صاروا بحضره عدوهم انقطع علم اهل الدنیا عن ثواب الله ایاهم فاذا برزوا لعدوهم و اشرعت الاسنه و فوقت السهام و تقدم الرجل الی الرجل حفتهم الملائکه باجنحتهم و یدعون الله لهم بالنصر و التثبیت فینادی مناد الجنه تحت ظلال السیوف.
196) همو: فتکون الطعنه و الضربه علی الشهید اهون من شرب الماء البارد فی الیوم الصائف.
197) غزلیات حافظ، غزل 287
198) همو: و اذا زال الشهید عن فرسه بطعنه او ضربه لم یصل الی الارض حتی یبعث الله عزوجل زوجته من الحور العین فتبشره بما اعد الله له من الکرامه.
199) همو: فاذا وصل الی الارض تقول له مرحبا بالروح الطیبه التی اخرجت من البدن الطیب ابشر فان لک ما لا عین رات و لا اذن سمعت و لا خطر علی قلب بشر.
200) همو...: و یقول الله عزوجل انا خلیفته فی اهله و من ارضاهم فقد ارضانی و من اسخطهم فقد اسخطنی.
201) همو: و یجعل الله روحه فی حواصل طیر خضر تسرح فی الجنه حیث تشاء.
202) سوره یس، آیه 26: قیل ادخل الجنه
203) یس، آیه 26: قال یا لیت قومی یعملون بما غفر لی ربی و جعلنی من المکرمین.
204) سوره زخرف، آیه 70: ادخلو الجنه انتم و أزواجکم تحبرون.
205) بحارالانوار، ج 33، ص 547، روایت 720، باب 30، نسخه تهران: قال رجل یا رسول الله انی احب الخیل فهل فی الجنه خیل قال نعم والذی نفسی بیده ان فیها خیلا من یاقوت احمر علیها یرکبون فتدف بهم خلال ورق الجنه.
206) بحارالانوار، ج 100، ص 12، روایه 27، باب 1، نسخه تهران: و یعطی الرجل منهم سبعین غرفه من غرف الفردوس ما بین صنعاء و الشام یملا نورها ما بین الخافقین فی کل غرفه سبعون بابا علی کل باب سبعون مصراعا من ذهب علی کل باب ستور مسبله فی کل غرفه سبعون خیمه فی کل خیمه سبعون سریرا من ذهب قوائمها الدر و الزبرجد موصوله بقضبان من زمرد علی کل سریر اربعون فرشا غلظ کل فراش اربعون ذراعا علی فراش زوجه من الحور العین عربا اترابا.
207) سوره نمل، آیه 40 هذا من فضل ربی
208) سوره آل عمران، آیه: فرحین بما آتاهم الله من فضله و یستبشرون بالذین لم یلحقوا بهم من خلفهم ألا خوف علیهم و لا هم یحزنون.
209) بحارالانوار، ج 6، ص 197، روایت 51، باب 7: ثم یزور فی جنان رضوی فیأکل معهم من طعامهم و یشرب معهم من شرابهم و یتحدث معهم فی مجالسهم حتی یقوم قائمنا اهل البیت فاذا قام قائمنا بعثهم الله.
210) بحارالانوار، ج 6، ص 256، روایت 93، باب 8: عن اسحاق بن عمار قال قلت لابی الحسن الاول (علیه السلام) بزور المؤمن اهله فقال نعم فقلت فی کم قال علی قدر فضائلهم منهم من یزور فی کل یوم و...
211) بحارالانوار، ج 8، ص 176، روایه 129، باب 23: من تفسیر النعمانی فیما رواه عن امیر المؤمنین علیه السلام قال: قال صلی الله علیه و آله و سلم: لما اسری بی الی السماء دخلت الجنه فرایت فیها قیعان و رایت فیها ملائکه یبنون لبنه من ذهب و لبنه من فضه و ربما امسکوا فقلت لهم ما بالکم قد امسکتم فقالوا حتی تجیئنا النفقه فقلت و ما نفقتکم قالوا قول المؤمن سبحان الله و الحمد لله و لا اله الا الله و الله اکبر فاذا قال بنینا و اذا امسک امسکنا.
212) بحارالانوار، ج 8، ص 186، روایه 154، باب 23: الفامی عن الحمیری عن ابیه عن البرقی عن ابیه عن محمد بن سنان عن ابی الجارود عن الصادق عن آبائه (علیه السلام) قال قال رسول الله (صلی الله علیه و آله) من قال سبحان الله غرس الله له بها شجره فی الجنه و من قال الحمد لله غرس الله له بها شجره فی الجنه و من قال لا اله الا الله غرس الله له بها شجره فی الجنه و من قال الله اکبر غرس الله له بها شجره فی الجنه فقال رجل من قریش یا رسول الله ان شجرنا فی الجنه لکثیر قال نعم و لکن ایاکم ان ترسلوا علیها نیرانا فتحرقوها و ذلک ان الله عزوجل یقول یا ایها الذین آمنوا اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و لا تبطلوا اعمالکم.
213) بحارالانوار، ج 8، ص 186، روایه 154، باب 23: قال رسول الله (صلی الله علیه و آله): ایاکم ان ترسلوا علیها نیرانا فتحرقوها و ذلک ان الله عزوجل یقول یا ایها الذین امنوا اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و لا تبطلوا اعمالکم.
214) بحارالانوار، ج 8، ص 176، روایه 129، باب 23: من تفسیر النعمانی فیما رواه عن امیر المؤمنین (علیه السلام) قال قال رسول الله (صلی الله علیه و آله) دخلت الجنه فرایت فیها قصرا من یاقوت احمر یری داخله من خارجه و خارجه من داخله من نوره فقلت یا جبرئیل لمن هذا القصر فقال لمن اطاب الکلام و ادام الصیام و اطعم الطعام و تهجد باللیل.
215) بحارالانوار، ج 8، ص 156، روایت 96، باب 23: علی عن ابیه عن ابن ابی عمیر عن منصور بن یونس عن اسحاق بن عمار عن ابی عبدالله (علیه السلام) قال: ان للجنه بابا یقال له المعروف لا یدخله الا اهل المعروف و اهل المعروف فی الدنیا هم اهل المعروف فی الاخره.
216) بحارالانوار، ج 33، ص 547، روایت 720، باب 30: فقال رجل یا رسول الله انی احب الخیل فهل فی الجنه خیل قال نعم والذی نفسی بیده ان فیها خیلا من یاقوت احمر علیها یرکبون فتدف ببهم خلال ورق الجنه.
217) بحارالانوار، ج 8، ص 156، روایت 96، باب 23: فقال رجل یا رسول الله انی یعجبنی الصوت الحسن افی الجنه صوت الحسن قال نعم و الذی نفسی بیده ان الله یامر لمن احب ذلک منهم صوتا بالتسبیح ما سمعت الاذان باحسن منه قط.
218) عوالی اللئالی، ج، ص 321، المسلک الاول: و روی عن الحسن بن علی یقول ان الله جمیل یحب الجمال...
219) سوره توبه، آیه 71: المؤمنون و المؤمنات بعضهم أولیاء بعض یأمرون بالمعروف و ینهون عن المنکر...
220) سوره صف، آیه 2: یا ایها الذین آمنوا لم تقولون ما لا تفعلون.
221) بحارالانوار، ج 67، ص 350، روایت 52، باب 12: قال امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) فی بعض خطبه یا ایها الناس طوبی لمن شغله عیبه عن عیوب الناس.
222) کونوا دعاه للناس بغیر السنتکم.
223) بحارالانوار، ج 67، ص 302، روایت 31، باب 14: عن ابی جعفر (علیه السلام) قال قال رسول الله (صلی الله علیه و آله): المسلم من سلم المسلمون من یده و لسانه.
224) سوره ق، آیه 18: سخنی از خیر و شر بر زبان نیاورد جز آنکه هماندم رقیب و عتید بر آن آماده اند.
225) بحارالانوار، ج 67، ص 71، روایه 35، باب 1: عن ابی عبد الله (علیه السلام) قال المؤمن اعظم حرمه من الکعبه.
226) سوره حجرات، آیه 12: یا ایها الذین امنوا اجتنبوا کثیرا من الظن ان بعض الظن اثم و لا تجسسوا و لا یغتب بعضکم بعضا أیحب احدکم أن یأکل لحم اخیه میتا فکرهتموه و اتقوا الله ان الله تواب رحیم.
227) شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 19، باب 366، ص 277: لا تظنن بکلمه خرجت من احد سوءا و انت تجد لها فی الخیر محملا.
228) شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 18، باب 10، ص 107: قال علی (علیه السلام): خالطوا الناس مخالطه ان متم معها بکوا علیکم و ان عشتم حنوا الیکم.
229) بحارالانوار، ج 8، ص 185، روایه 147، باب 23: قال و للجنه باب یقال له الریان لا یفتح الی یوم القیامه ثم یفتح للصائمین و الصائمات من امه محمد (ص) ثم ینادی رضوان خازن الجنه یا امه محمد هلموا الی الریان فیدخل امتی من ذلک الباب الی الجنه فمن لم یغفر له فی شهر رمضان ففی ای شهر یغفر له.
230) سوره بقره، آیه 183: یا ایها الذین آمنوا کتب علیکم الصیام کما کتب علی الذین من قبلکم لعلکم تتقون.
231) بحارالانوار، ج 96، ص 356، روایه 25، باب 46؛ النقاش و القطان و المعاذی و الطالقانی جمیعا عن احمد الهمدانی عن علی بن الحسن بن فضال عن ابیه عن ابی الحسن الرضا عن ابیه عن آبائه عن امیرالمؤمنین (علیه السلام) قال ان رسول الله (صلی الله علیه و آله) خطبنا ذات یوم فقال ایها الناس انه قد اقبل الیکم شهر الله بالبرکه و الرحمه و المغفره شهر هو عند الله افضل الشهور و ایامه افضل الایام و لیالیه افضل اللیالی و ساعاته افضل الساعات هو شهر دعیتم فیه الی ضیافه الله و جعلتم فیه من اهل کرامه الله انفاسکم فیه تسبیح و نومکم فیه عباده و عملکم فیه مقبول و دعاوکم فیه مستجاب فسلوا الله ربکم بنیات صادقه و قلوب طاهره ان یوفقکم لصیامه و تلاوه کتابه فان الشقی من حرم غفران الله فی هذا الشهر العظیم و اذکروا بجوعکم و عطشکم فیه جوع یوم القیامه و عطشه و تصدقوا علی فقرائکم و مساکینکم و وقروا کبارکم و ارحموا صغارکم و صلوا ارحامکم و احفظوا طیه و غضوا عما لا یحل النظر الیه ابصارکم و عما لا یحل الاستماع الیه اسماعکم و تحننوا علی ایتام الناس یتحنن علی ایتامکم و توبوا الی الله من ذنوبکم و ارفعوا الیه ایدیکم بالدعاء فی اوقات صلواتکم فانها افضل الساعات ینظر الله عزوجل فیها بالرحمه الی عباده یجیبهم اذا ناجوه و یلبیهم اذا نادوه و یستجیب لهم اذا دعوه ایها الناس ان انفسکم مرهونه باعمالکم ففکوها باستغفارکم و ظهورکم ثقیله من اوزارکم فخففوا عنها بطول سجودکم و اعلموا ان الله تعالی ذکره اقسم بعزته ان لا یعذب المصلین و الساجدین و ان لا یروعهم بالنار یوم یقوم الناس لرب العالمین ایها الناس من فطر منکم صائما مومنا فی هذا الشهر کان له بذلک عند الله عتق رقبه و مغفره لما مضی من ذنوبه قیل یا رسول الله و لیس کلنا یقدر علی ذلک فقال صلی الله علیه و آله اتقوا النار و لو بشق تمره اتقوا النار و لو بشربه من ماء ایها الناس من حسن منکم فی هذا الشهر خلقه کان له جوازا علی الصراط یوم تزل فیه الاقدام و من خفف فی هذا الشهر عما ملکت یمینه خفف الله علیه حسابه و من کف فیه شره کف الله عنه غضبه یوم یلقاه و من اکرم فیه یتیما اکرمه الله یوم یلقاه و من وصل فیه رحمه وصله الله برحمته یوم یلقاه و من قطع فیه رحمه قطع الله عنه رحمته یوم یلقاه و من تطوع فیه بصلاه کتب الله له براءه من النار و من ادی فیه فرضا کان له ثواب من ادی سبعین فریضه فیما سواه من الشهور و من اکثر فیه من الصلاه علی ثقل الله میزانه تخف الموازین و من تلا فیه آیه من القرآن کان له مثل اجر من ختم القرآن فی غیره من الشهور ایها الناس ان ابواب الجنان فی هذا الشهر مفتحه فسلوا ربکم ان لا یغلقها علیکم و ابواب النیران مغلقه فسلوا ربکم ان لا یفتحها علیکم و الشیاطین مغلوله فسلوا ربکم ان لا یسلطها علیکم قال امیرالمؤمنین (علیه السلام) فقمت فقلت یا رسول الله ما افضل الاعمال فی هذا الشهر فقال یا اباالحسن افضل الاعمال فی هذا الشهر الورع عن محارم الله عزوجل...
232) غزلیات حافظ، غزل 448.
233) سوره بقره، آیه 197: و تزودوا فان خیر الزاد التقوی و اتقون یا أولی الالباب.
234) سوره فجر، آیات 27 تا 30: یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه فادخلی فی عبادی و ادخلی جنتی.