فهرست کتاب


توضیح المسائل حضرت آیه الله العظمی امام خمینی (ره)

امام خمینی (ره)

عرق جنب از حرام

مسأله :116 - عرق جنب از حرام نجس نیست، ولی احتیاط واجب آن است که با بدن یا لباسی که به آن آلوده شده نماز نخوانند.
مسأله :117 - اگر انسان در موقعی که نزدیکی با زن حرام است - مثلاً در روزه ماه رمضان - با زن خود نزدیکی کند بنابر احتیاط واجب باید از عرق خود در نماز اجتناب نماید.
مسأله :118 - اگر جنب از حرام بواسطه تنگی وقت عوض غسل تیمم نماید و بعد از تیمم عرق کند بنابر احتیاط واجب باید از عرق خود در نماز اجتناب نماید، ولی اگر بواسطه عذر دیگر تیمم کند اجتناب لازم نیست.
مسأله :119 - اگر کسی از حرام جنب شود و بعد با حلال خود نزدیکی کند بنابر احتیاط واجب باید از عرق خود در نماز اجتناب کند، ولی اگر اول با حلال خود نزدیکی کند و بعد با حرام جنب شود می تواند با آن نماز بخواند.

11 - عرق شتر نجاستخوار

مسأله :120 - عرق شتر نجاستخوار نجس است، ولی اگر حیوانات دیگر نجاستخوار شوند از عرق آنها اجتناب لازم نیست.

راه ثابت شدن نجاست

مسأله :121 - نجاست هر چیز از سه راه ثابت می شود: اول آنکه خود انسان یقین کند چیزی نجس است، و اگر گمان داشته باشد چیزی نجس است لازم نیست از آن اجتناب نماید. بنابراین غذا خوردن در قهوه خانه ها و مهمانخانه هائی که مردان لاابالی و کسانی که پاکی و نجس را مراعات نمی کنند در آنها غذا می خورند، اگر انسان یقین نداشته باشد غذائی را که برای او آورده اند نجس است اشکال ندارد. دوم آنکه کسی که چیزی در اختیار او است بگوید آن چیز نجس است، مثلاً همسر انسان یا نوکر یا کلفت بگوید ظرف یا چیز دیگری که در اختیار او است نجس می باشد، سوم آنکه دو مرد عادل بگویند چیزی نجس است و نیز اگر یکنفر عادل هم بگوید چیزی نجس است بنابر احتیاط واجب باید از آن چیز اجتناب کرد.
مسأله :122 - اگر به واسطه ندانستن مسأله، نجس بودن و پاک بودن چیزی را نداند مثلاً نداند عرق جنب از حرام پاک است یا نه باید مسأله را بپرسد، ولی اگر با این که مسأله را می داند، چیزی را شک کند پاک است یا نه مثلاً شک کند آن چیز خون است یا نه یا نداند که خون پشه است یا خون انسان پاک می باشد.
مسأله :123 - چیز نجسی که انسان شک دارد پاک شده یا نه نجس است، و چیز پاک را اگر شک کند نجس شده یا نه پاک است. و اگر هم بتواند نجس بودن یا پاک بودن آنرا بفهمد لازم نیست وارسی کند.
مسأله :124 - اگر بداند یکی از دو ظرف یا دو لباسی که از هر دوی آنها استفاده می کند نجس شده و نداند کدام است باید از هر دو اجتناب کند، بلکه اگر مثلاً نمی داند لباس خودش نجس شده یا لباسی که بعد از این علم از مورد ابتلای او خارج شده و هیچ از آن استفاده نمی کند و مال دیگری است باز هم واجب است که از لباس خودش اجتناب کند.