استخاره و کیفیت آن

مرکز غدیر‏‏‏

مفتاح پنجم در بیان استخاره به تسبیح است

علامه حلی (قدس اللَّه روحه) در کتاب منهاج الصلاح از پدر بزرگوار خود سدیدالدین یوسف (رحمه اللَّه) روایت کرده است، و او از حضرت صاحب الزمان (صلوات اللَّه علیه) روایت کرده، که چون در امری کسی خواهد استخاره کند سوره فاتحه را ده مرتبه می خواند و به سه مرتبه و به یک مرتبه نیز اکتفا می تواند کرد، پس ده مرتبه سوره انا أنزلناه را می خواند، پس این دعا را سه مرتبه می خواند:
اللّهمّ انّی أستخیرک لعلمک بعواقب الامور، و أستشیرک لحسن ظنّی بک فی المأمول و المحذور. اللّهمّ ان کان الامر الفلانیّ ممّا قد نیطت بالبرکة أعجازه و بوادیه، و حفّت بالکرامة أیامه و لیالیه، فخرلی فیه خیرة تردّ شموسه ذلولاً، و تقعض أیامه سروراً، اللّهمّ امّا أمر فأء تمر، و امّا نهی فأنتهی، اللّهمّ انّی أستخیرک برحمتک خیرة فی عافیة
پس قصد می کند که اگر این امر برای من خوب است طاق می آید، و اگر بد است جفت می آید یا برعکس، پس قطعه از تسبیح را می گیرد و می شمارد تا معلوم شود که طاق است یا جفت است(101).
و سید (قدس سره) در فتح الابواب گفته است که یافتم به خط برادر صالح پسندیده محمد بن محمد حسینی آوی خدا سعادتش را مضاعف گرداند و مشرف گرداند خاتمه او را: که روایت رسیده است از حضرت صادق (صلوات اللَّه علیه) که هر که خواهد طلب خیر خود از خدا بکند، پس سوره حمد و انا أنزلناه را هر یک ده مرتبه بخواند، پس سه مرتبه این دعا را بخواند، و آن دعای سابق را ذکر کرده است، پس گفته است که کفّی از سنگ ریزه یا تسبیح بگیرد، و سید گفته است که مراد آن است که قصد کند که اگر طاق باشد بکن و اگر جفت باشد مکن.
پس باز سید گفته است: که بعضی از اصحاب ما حدیث مرسلی نقل کرده است در صفت قرعه به تسبیح، که سوره حمد را یک مرتبه، و سوره انا أنزلناه را یازده مرتبه بخواند، پس آن دعا که گذشت بخواند، و رفیقی به هم رساند و خود کردن را، و او نکردن را یا برعکس به خاطر بگذرانند، پس دو رقعه بنویسد یکی به اسم خود و دیگری به اسم رفیقش و در جایی بگذارد و دست کند و بدر آورد اسم هر یک که بدر آید به خاطر گرفته، او عمل کند(102).
طریق دیگر: شیخ یوسف بن حسین، از خط شیخ شهید (قدس اللَّه روحهما) روایت کرده است، که ده مرتبه سوره انا أنزلناه می خوانی، پس می گوئی:
اللّهمّ انّی أستخیرک لعلمک بعاقبة الامور، و أستشیرک لحسن ظنّی بک فی المأمول و المحذور. اللّهمّ ان کان الامر الّذی عزمت ممّا قد نیطت البرکة بأعجازه و بوادیه، و حفّت بالکرامة أیّامه و لیالیه، فأسألک بمحمد و علی و فاطمة و الحسن و الحسین و علیّ و محمد و جعفر و موسی و علیّ و محمد و علیّ و الحسن و الحجة القائم علیهم السلام أن تصّلی علی محمد و علیهم أجمعین، و أن تخیرلی فیه خیرة تردّ شموسه ذلولاً، و تقیّض أیّامه سروراً. اللّهمّ ان کان أمراً فاجعله فی قبضة الفرد، و ان کان نهیاً فاجعله فی قبضة الزّوج پس تسبیح را می گیری و عمل می کنی به آنچه می آید، یعنی: اگر یک می ماند عمل می کنی و اگر دو می ماند ترک می کنی(103).
مؤلف گوید: که عبارت سید، اجمالی دارد، فقیر از عبارت او چنین می فهمم واللَّه یعلم.
و بدان که ظاهر روایات آن است که از سنگ ریزه چند یا دانه تسبیحی چند دست کند و مشتی بردارد و بشمارد نه به روشی که متعارف است.
و بعضی از مشایخ ما (رضوان اللَّه علیهم) تسبیح منظوم را در میان کف می گرفتند و دانه ها که در میان کف واقع می شد می شمردند که طاق است یا جفت. و این نوع نیز با روایت فی الجمله انطباقی دارد.
اما آنچه دست بدست از اکثر مشایخ دیده و شنیده ایم همان روش متعارف است که به انگشت میان تسبیح را بگیرند. و اگر حمد و انا أنزلناه و آن دعا را به یکی از آن عددها که در روایات مذکور شد بخواند و نیت کند و تسبیح را بگیرد و دو تا دو تا بشمارد و اگر یک بماند عمل کند و اگر دو بماند ترک کند ظاهراً بد نباشد.
و والد مرحوم فقیر، از شیخ عظیم الشأن بهاءالدین محمد (علیهماالرحمة و الرضوان) نقل می فرمود: که ما دست بدست، از مشایخ خود شنیده ایم که از حضرت صاحب الامر (صلوات اللَّه علیه) روایت می کردند در طریق استخاره تسبیح که سه مرتبه صلوات بر محمد و آل محمد بفرستند و تسبیح را بگیرند و دو تا دو تا بشمارند، اگر طاق می ماند خوب است و اگر جفت می ماند بد است. و والد مبرور (رحمه اللَّه) به این روش اکثر اوقات در اموری که در آن استعجالی بود استخاره می کردند.
و طریق دیگر در میان عوام شهرت دارد که سه تا سه تا بشمارند، اگر یک بماند خوب است و دو وسط است و سه بد است. و این طریق در کتب مشهوره به نظر فقیر نرسیده.
و لیکن یکی از فضلای بحرین از کتاب السعادات از حضرت صادق علیه السلام روایت کرده است که حمد را یک مرتبه و سوره قل هواللَّه را سه مرتبه بخواند و پانزده مرتبه صلوات بر محمد و آل محمد بفرستد، پس بگوید:
اللّهمّ انّی أسألک بحقّ الحسین و جدّه و أبیه و أمه و أخیه و الائمة من ذریّته أن تصّلّی علی محمد و آل محمد، و أن تجعل لی الخیرة فی هذه السّبحة، و أن ترینی ما هو الاصلح لی فی الدین و الدّنیا. اللّهمّ ان کان الاصلح فی دینی و دنیای و عاجل أمری و آجله فعل ما أنا عازم علیه فأمرنی و الاّ فانهنی، فانّک علی کلّ شی ء قدیر پس قبضه از تسبیح می گیری و می شماری و می گویئی سبحان اللَّه و الحمدللَّه و لا اله الاّ اللَّه تا آن قبضه تمام شود، اگر آخرش سبحان اللَّه باشد مخیری میان کردن و نکردن، و اگر الحمدللَّه باشد امر است، و اگر لا اله الاّ اللَّه باشد نهی است(104).

مفتاح ششم استخاره به رقاع است

و سید بن طاووس و اکثر متأخرین علما (رحمةاللَّه علیهم) این نوع را بهترین استخارات می دانند.
و در کتاب احتجاج منقول است که حمیری عریضه نوشت به خدمت حضرت صاحب (علیه السلام) و پرسید که اگر کسی در امری متردد شود میان کردن و نکردن و دو انگشتر بگیرد و بر یکی بنویسد بکن و بر دیگری مکن، پس هر دو را پنهان کند و چندین مرتبه طلب خیر خود را از حق تعالی بکند، پس یکی از آنها را بیرون آورد و به آن عمل کند آیا حکم استخاره دارد؟ حضرت در جواب نوشتند: که آنچه عالم اهل بیت (علیهم السلام) در باب استخاره مقرر فرموده نماز کردن و رقعه ها نوشتن است، یعنی: چنان باید کرد(105).
مؤلف گوید: که این نوع از استخاره به چند طریق وارد شده:
اول: آن است که کلینی و شیخ طوسی و سید و دیگران (رضوان اللَّه علیهم) به سندهای معتبر از هارون بن خارجه روایت کرده اند که حضرت امام جعفر صادق (صلوات اللَّه علیه) فرمود: که هرگاه امری را اراده کنی شش رقعه کاغذ بگیر و در سه تای آنها بنویس بسم اللَّه الرحمن الرحیم خیرة من اللَّه العزیز الحکیم لفلان بن فلانه افعله و در سه رقعه دیگر بنویس بسم اللَّه الرحمن الرحیم خیرة من اللَّه العزیز الحکیم لفلان ابن فلانة لاتفعل پس آن رقعه ها را در زیر مصلای خود بگذار و دو رکعت نماز بکن، و چون فارغ شوی برو به سجده و صد مرتبه بگو أستخیر اللَّه برحمته خیرة فی عافیة پس درست بنشین و بگو اللّهمّ خرلی و اخترلی فی جمیع أموری فی یسر منک و عافیة
پس دست بزن و رقعه ها را مشوش کن، یعنی: به یکدیگر مخلوط گردان و یک یک از آنها را بیرون آور و ملاحظه کن، اگر سه افعل پیاپی درآید پس بکن آن کار را که اراده کرده، و اگر سه لاتفعل پیاپی بیرون آید پس مکن آن کار، و اگر بعضی افعل و بعضی لاتفعل برآید تا پنج رقعه بیرون آور اگر افعل بیشتر است عمل کن و اگر لاتفعل بیشتر است ترک کن و احتیاج نیست به بیرون آوردن رقعه ششم(106).
مؤلف گوید: که به جای فلان بن فلانة در هر دو جا اسم خود و مادر خود را بنویسد.
و بدان که غسل در این روایت وارد نشده است، و بعضی از علما در این استخاره ذکر کرده اند به اعتبار این که در استخاره مطلقه که در محل خود ذکر کردیم واقع شده است و شاید بد نباشد، و ورود غسل در نمازهای حاجت نیز شاید مؤید تواند شد، و اگر قصد زیارت ائمه (علیهم السلام) نیز در آن غسل بکند شاید احوط باشد.
و ایضاً تعیین سوره در این نماز وارد نشده است، و بعضی سوره حشر و سوره رحمن را ذکر کرده اند، به اعتبار آن که در نوع دیگر استخاره وارد شده است و شاید بد نباشد، و اگر در هر رکعت سه مرتبه قل هواللَّه بخوانند چنانچه بعد از این مذکور می شود ایضاً بد نیست، و ظاهراً هر سوره که بخوانند خوب است.
و آنچه در روایت واقع شده است که اگر درهم درآید افعل و لاتفعل باید پنج تا بیرون آورند اشکالی ندارد، زیرا که در بعضی از صور احتیاج نمی شود به بیرون آوردن پنجم، مثل آن که اول یک لاتفعل درآید و بعد از آن سه افعل یا برعکس، یا آن که دو افعل برآید و یک لاتفعل و یک افعل یا برعکس، و دور نیست که مراد آن باشد که احتیاج به بیرون آوردن ششم هرگز نمی شود کواحتیاج به پنجم نیز در بعضی از شقوق نشود. و احتمال دارد که در همه صور پنجم را باید بیرون آورد تعبداً کو [که او] فائده اش بر ما معلوم نباشد اما بعید است.
و ایضاً باید دانست که اگر مختلف بیرون آید و یکی بیشتر باشد از حدیث تفاوتی در خوبی و بدی در میان صور آن ظاهر نمی شود، و بعضی از علما به اعتبار زود بیرون آمدن هر یک یا توالی آنها تفاوت در مراتب خوبی و بدی قرار داده اند، مثل آنکه سه افعل در چهار رقعه بیرون آید بهتر است از آن که در پنج رقعه بیرون آید، و همچنین لاتفعل در بدی، و اگر دو افعل بیرون بیاید پیاپی و یک لاتفعل و یک افعل بهتر است از آن که اول لاتفعل بیرون آید و بعد از آن سه افعل، و بر این قیاس سایر شقوق نیکی و بدی معلوم می شود.
دوم: آن است که سید (رضی اللَّه عنه) از طریق عامه از ابن مسعود روایت کرده است که او در استخاره این دعا را می خواند:
اللّهمّ انّک تعلم و لاأعلم و تقدر و لا أقدر و أنت علام الغیوب، اللّهمّ انّ علمک بما یکون کعلمک بما کان، اللّهمّ انّی قدعزمت علی کذا و کذا فان کان لی فیه خیرة للدین و الدّنیا و العاجل و الاجل فیسره و سهّله و وفّقنی له و وفّقه لی، و ان کان غیر ذلک فامنعنی منه کیف شئت
پس به سجده می رفت و صد و یک مرتبه می گفت: اللهمّ انّی أستخیرک برحمتک خیرة فی عافیة پس در سه رقعه می نوشت خیرة من اللَّه العزیز الحکیم لفلان بن فلان افعل علی اسم اللَّه و عونه و در سه رقعه دیگر می نوشت خیرة من اللَّه العزیز الحکیم لفلان بن فلان لاتفعل و الخیرة فیما یقضی اللَّه و در زیر سجاده می گذاشت و چون از نماز و دعا فارغ می شد یک یک از آنها را بیرون می آورد، و هر یک که بیشتر بیرونمی آمد به آن عمل می کرد(107).
مؤلف گوید: که به جای علی کذا و کذا حاجت خود را به عربی بگوید، و اگر نتواند بگوید علی الامر الّذی علمت و به جای فلان بن فلان اسم خود و پدرش را بنویسد در همه رقعه ها. و این روایت اگر چه از طریق اهل سنت است اما مؤید روایت اول است، و عمل به روایت اول که از طریق شیعه است اولی است، و اگر این دعا را بخواند بد نیست.
سوم: آن است که باز سید (رحمه اللَّه) از طرق مخالفان نقل کرده است از جابربن عبداللَّه انصاری که از اکابر صحابه است گفت: که حضرت رسول خدا (صلی اللَّه علیه و آله) ما را تعلیم می کرد استخاره در امور را چناچه تعلیم می نمود به ما سورهای قرآن را، و می فرمود: که هرگاه احدی از شما اراده کاری بکند دو رکعت نماز بکند غیر نمازهای واجب، پس بگوید:
اللهمّ انّی أستخیرک بعلمک، و أستقدرک بقدرتک، و أسألک من فضلک العظیم، فانّک تقدرو لا أقدر و تعلم و لاأعلم و أنت علام الغیوب. اللهمّ ان کنت تعلم أنّ هذا الامر خیر لی فی دینی و معاشی و عاقبة أمری [فی عاجل أمری و آجله - خ ل ]فاقدره لی و یسره لی ثمّ بارک لی فیه، و ان کنت تعلم أنّ هذاالامر شرّ لی فی دینی [فی عاجل أمری و آجله - خ ل ]و معاشی و عاقبة أمری، فاصرفه عنّی و اصرفنی عنه، و اقدر لی الخیر حیث کان ثمّ رضّنی به.
پس سید گفته گفته است که بعضی از مشایخ ما (رحمم اللَّه) گفته است که چون این نماز را بکند و این دعا را بخواند شش رقعه از کاغذ قطع کند، و در سه تا افعل بنویسد، و در سه تا لاتفعل بنویسد، و به یکدیگر مخلوط گرداند و در میان آستین خود بگذارد، پس سه تا را یکی یکی بدر آورد، اگر همه افعل باشد آن کار را بکند با طیب خاطر، و اگر دو تا افعل باشد و یکی لاتفعل باکی نیست که آن را بکند اما پست تر است از شق اول، و اگر همه لاتفعل باشد نکند، و اگر دو تا لاتفعل باشد حذر کردن اولی است، و اکثر حکم کل دارد(108).
مترجم گوید: که از فحوای اصل حدیث ظاهر می شود که این نماز و دعا برای مطلق طلب خیر است بدون آن که عملی با آن باشد، و آن عملی که سید از بعض مشایخ نقل کرده است جزء آن نیست، و در روایت دیگر ندیده ام، پس بهتر آن است که به نحو اول به عمل آورند، و اگر خواهند این دعا را نیز بخوانند.
چهارم: آن است که باز سید (قدس سره) در فتح الابواب گفته است که به من رسیده است از بعضی علما در کیفیت استخاره که در سه رقعه بنویس بسم اللَّه الرحمن الرحیم خیرة من اللَّه العزیز الحکیم افعل ودر سه رقعه دیگر بنویس بسم اللَّه الرحمن الرحیم خیرة من اللَّه العزیز الحکیم لاتفعل و رقعه ها را در زیر سجاده بگذارد و دو رکعت نماز بکن، و در هر رکعت بعد از سوره فاتحةالکتاب سه مرتبه سوره قل هواللَّه أحد بخوان.
پس سلام بگو و بگو اللهم انی استخیرک بعلمک تا آخر دعا که مذکور شد، پس به سجده برو و صد مرتبه بگو أستخیراللَّه العظیم پس سر از سجده بردار و پنج رقعه را بیرون آور اگر افعل سه تا باشد بکن که صلاح تو در آن است، و اگر لاتفعل سه تا باشد مکن که خیر تو در نکردن است انشاءاللَّه(109).
پنجم: آن است که باز سید (رضی اللَّه عنه) از شیخ ابوالفتح کراچکی (رحمةاللَّه علیه) نقل کرده است، و او به سند خود از هارون بن حماد روایت کرده است، که حضرت صادق (علیه السلام) فرمود: که هرگاه امری را اراده کنی شش رقعه بگیر و بر سه رقعه بنویس بسم اللَّه الرحمن الرحیم خیرة من اللَّه العزیز الحکیم و به روایت دیگر العلیّ الکریم لفلان بن فلان افعل کذا انشاءاللَّه و نام خود را و پدر خود را و آن کاری که می خواهی بکنی بنویس، و در سه رقعه دیگر بسم اللَّه الرحمن الرحیم خیرة من اللَّه العزیز الحکیم لفلان بن فلان لاتفعل کذا انشاء اللَّه و چهار رکعت نماز کن، و در هر رکعت پنجاه مرتبه سوره قل هو اللَّه احد، و سه مرتبه سوره انا أنزلناه فی لیلة القدر یعنی بعد از سوره حمد، و رقعه ها را در زیر سجاده خود بگذار، پس این دعا را بخوان:
بقدرتک تعلم و لاأعلم، و تقدر و لا أقدر، و أنت علام الغیوب. اللّهمّ بک فلا شی ء أعظم منک، صلّ علی آدم صفوتک،و محمد خیرتک و أهل بیته الطاهرین، و من بینهم من نبیّ و صدّیق و شهید و عبد صالح و ولیّ مخلص و ملائکتک أجمعین، و ان کان ما عزمت علیه من الدخول فی سفری الی بلد کذا و کذا خیرة لی فی البدء و العاقبة و رزق تیسّر لی منه، فسهله و لاتعسّره و خرلی فیه، و ان کان غیره فاصرفه عنّی و بدّلنی منه بما هو خیر منه، فسهّله و لاتعسره و خرلی فیه، و ان کان غیره فاصرفه عنّی و بدّلنی منه بما هو خیر منه، برحمتک یا أرحم الراحمین پس هفتاد مرتبه بگو خیرة من اللَّه العلیّ الکریم پس به سجده برو و رو را بر خاک بگذار و حاجت خود را از خدا بطلب.
و در روایت دیگر وارد شده است که بعد از آن رقعه ها را بیرون آور بنحوی که در روایت اول مذکور شد(110).
مؤلف گوید: که این دعا در خصوص اراده سفر است، و اگر اراده امر دیگر داشته باشد باید که به جای من الدخول فی سفری الی بلد کذا و کذا آن حاجت را ذکر کند، و اگر اراده سفر باشد به جای الی بلد کذا و کذا، آن سفر و آن شهری را که اراده دارد ذکر کند، و بر هر تقدیر عمل به روایت اول بهتر است، و اگر خواهد این دعا را نیز اضافه کند.
و سید بن باقی (رحمه اللَّه) در مصباحش گفته است: که در دست آن کس که استخاره می کند انگشتر عقیقی بوده باشد که در آن نام محمد و علی نقش کرده باشند و به دست راست رقعه ها را بدر آورد.
و بدان که سید بن طاووس (رضی اللَّه عنه) چون این استخاره را بهترین استخارات می داند و مدارش بر عمل بر این استخاره بوده است چند امر غریب از تجربه این استخاره نقل کرده است:
اول: آن که بعضی از ارباب مناصب دنیویّه مرا طلبید و من در جانب غربی بغداد بودم و بیست و دو روز در آنجا ماندم، و هر روز استخاره کردم که او را ملاقات کنم و همه استخاره ها یا سه لاتفعل متوالی می آمد یا در چهار رقعه سه لاتفعل آمد، و ظاهر شد که خیر من در ندیدن او بوده است، و چنین اتفاقی نمی باشد مگر از جانب خداوندی که عالم الخفیات است(111).
دوم: آن که در ایامی که در دارالسلام بغداد اقامت داشتم وارد شهر حله شدم، و بعضی از ارقاب من تکلیف نمود مرا که بدیدن یکی از حکّام حلّه بروم، و چنان اتفاق افتاد که یک ماه در حله ماندم و هر روز که اراده ملاقات او می کردم در اول آن روز و آخر آن روز استخاره می کردم برای دیدن او، و در همه استخارات سه لاتفعل می آمد، تا آن که پنجاه استخاره در عرض آن مدت کردم و در همه لاتفعل بیرون آمد، و معلوم شد که خیر من در آن بوده، و عقل باور می کند این را که پنجاه استخاره کسی برای یک مطلب بکند و بر سبیل اتفاق بدون اراده قادر علی الاطلاق همه بد بیاید(112).
سوم: آن که تا حالت تحریر این رساله پنجاه و سه سال از عمر من گذشته است، و تا حقیقت استخاره بر من ظاهر شده است پیوسته در امور خود استخاره کرده ام، و در همه آنها خیر خود را در آن یافته ام که استخاره مرا به آن دلالت کرده است، و همیشه سعادت دنیا و عقبای خود را در آن یافته ام (113).
مؤلف گوید: که فقیر نیز در انواع استخارات تجربه هایی بسیار کرده ام، و از جمعی از برادران و صلحای خویشان و آشنایان خود، امور غریبه در این باب شنیده ام، خصوصاً این استخاره و استخاره به مصحف مجید، و اللَّه الموفق.

مفتاح هفتم در بیان استخاره به رقاع است بر خلاف طریق مشهور

و آن چند قسم است:
اول: شیخ طبرسی (رحمةاللَّه علیه) در مکارم الاخلاق از عبدالرحمن بن سیابه روایت کرده است، که در سالی رفتم به مکه معظه و با خود متاعی برده بودم و آن متاع در آن سال کساد بود و کسی به هم نرسید که بخرد، بعضی از اصحاب ما گفتند: که متاع را به مصر بفرست و به کوفه برمگردان، و بعضی گفتند: که به یمن بفرست، پس رفتم به خدمت حضرت امام موسی کاظم (علیه السلام) بعد از آن که از منی به مکه مراجعت کرده بودیم و احوال خود را عرض کردم و پرسیدم که شما چه می فرمائید؟
حضرت فرمود که قرعه بزن میان مصر و یمن و تفویض کن امر خود را به خدا و اسم هر شهر که بیرون آید متاع خود را به آنجا بفرست، گفتم فدای تو شوم چگونه قرعه بزنم؟
فرمود: که در یک رقعه بنویس بسم اللَّه الرحمن الرحیم اللّهمّ انت [انّه لااله - خ ل ] اللَّه لا اله الاّ أنت عالم الغیب و الشّهادة أنت العالم و أنا المتعلّم، فانظرلی فی أیّ الامرین خیر لی حتی أتوکّل علیک فیه و اعمل [فاعمل - خ ل ] به پس بنویس مصر انشاء اللَّه.
پس در رقعه دیگر همان دعا را بنویس، پس بنویس یمن انشاء اللَّه، پس در رقعه سوم باز همان دعا را بنویس، و بعد از آن بنویس یحبس المتاع و لایبعث الی بلد منهما یعنی: حبس کنم متاع را و به هیچ یک از آن دو شهر نفرستم، پس رقعه ها را جمع کن و به یکی از برادران مؤمن خود بده که در جائی پنهان کند از تو، پس دست خود را در آنجا داخل کن و هر یک از آن رقعه ها که به دستت می آید بیرون بیاور و بر خدا توکل کن، و به آنچه در آن رقعه هست، عمل کن که انشاء اللَّه خیر تو در آن است(114).
و سید نیز این عمل را به سند حسن معتبر از عبدالرحمان روایت کرده است(115).
مترجم گوید: که این عمل خوب است و اعتبار سندش کمتر از ذات الرقاع مشهور نیست، و می تواند بود که عمومات احادیث قرعه شامل این بوده باشد، زیرا که احادیث بسیار وارد شده است که در هر امر مشکلی قرعه باید انداخت، و وارد شده است که هر قومی که امر خود را به خدا تفویض کنند البته سهم به حق بیرون می آید، خصوصاً در امری که رأیها در آن مختلف شده باشد.
دوم: سید (رضی اللَّه عنه) از حضرت باقر یا صادق (صلوات اللَّه علیهما) روایت کرده است که کسی که خواهد به مساهمه بکند یعنی به قرعه، در سه رقعه این دعا را بنویسد:
اللهمّ فاطر السّماوات و الارض عالم الغیب و الشّهادة الرحمن الرحیم، أنت تحکم بین عبادک فیما کانوا فیه یختلفون، أسألک بحق محمد و آل محمد أن تصلی علی محمد و آل محمد، و أن تخرج لی خیرة [خیر السّهمین - خ ل ] فی دینی و دنیای و عاقبة أمری و عاجله و آجله، انّک علی کلّ شی ء قدیر، ما شاء اللَّه لاحول و لاقوة الاّ باللَّه، صلّی اللَّه علی محمد و آله
پس مطلب خود را در دو رقعه بنویسد اگر دو شق باشد، و اگر نه یکی را کردن و یکی را نکردن بنویسد، اگر یکی از آن دو رقعه بیرون آید به آن عمل کند، و اگر غفل بیرون آید آن را بیندازد و دیگری را بیرون آورد و به آن عمل کند(116).