فهرست کتاب


خاطرات استاد قرائتی جلد اول

حاج شیخ محسن قرائتی

رهبر بیل بدست

در زمان طاغوت جوانى عكسى را پیش من آورد كه نشان مى داد رئیس جمهور یكى از كشورهاى كمونیستى در حال كار كردن و بیل زدن است و این كار را ملاك ارزش آن شخص مى دانست. به او گفتم: چرا اینقدر در غفلتى و خود را بى ارزش مى دانى؟! تو رهبرى همچون على علیه السلام دارى كه سالها كار كرد و بیل زد و محصول كارش را وقف محرومان كرد.

بى پیر مرو تو در خرابات

در سفرى چند جوان را دیدم كه كار تحقیقى روى قرآن انجام مى دهند. گفتم: در علوم قرآنى تخصص و سواد شما چقدر است؟ گفتند: مایه عربى آنچنانى نداریم، امّا در رشته خود دانشجویان خوش فكرى هستیم. گفتم: عزیزان من! بى پیر مرو تو در خرابات. كباب پزى هم تخصّص مى خواهد وگرنه گوشت ها روى آتش مى ریزد! آنگاه از آنها پرسیدم: «و لایُسرِف فى القتل»(اسراء 33) یعنى چه؟ گفتند: یعنى در كشتن اسراف نباید كرد. گفتم: پس یكى دو نفر را مى شود كشت؟ متحیّر شدند و گفتند: پس معناى آیه چیست؟ گفتم: چون در زمان جاهلیّت وقتى دو قبیله با هم مى جنگیدند به انتقام یك كشته دهها نفر را مى كشتند، این آیه مى گوید: یك نفر در مقابل یك نفر نه بیشتر.

توجّه به منبع خیر

در یكى از شهرها مشغول سخنرانى بودم، پیرمردها و علماى ریش سفید شهر هم حضور داشتند. در حین سخنرانى جوانى بلند شد و گفت: آقاى قرائتى شما خوب سخنرانى مى كنى، امّا این علماى شهر ما چنین و چنانند. حیران بودم كه چه جوابى به او بدهم. خودم را سرگرم تخته پاك كردن نموده از خدا خواستم تا پاسخى به ذهنم بیندازد، آنگاه رو كردم به جمعیّت و گفتم: حرف شما مثل این است كه كسى وارد این سالن شود و ببیند لامپى نورافشانى مى كند بگوید: زنده باد لامپ! غافل از آنكه روشن بودن لامپ به خاطر وصل بودن به كارخانه و نیروگاه برق است. اگر من حدیثى خواندم و شما لذّت بردید، نزد همین علما و ریش سفیدها درس خوانده ام. اگر اینها استادى نمى كردند من الآن نمى توانستم چنین حرف بزنم.