فهرست کتاب


خاطرات استاد قرائتی جلد2

حاج شیخ محسن قرائتی

هجرت مقدّس

تاریخ یكى از علماى همدان در هفتصد سال پیش را مى خواندم، بسیار بر خود تأسف خوردم. مرحوم آیت اللَّه سید على همدانى هفتصد سال قبل به هندوستان سفر كرد و اوج فقر و بت پرستى مردم را دید.
در بازگشت از سفر دو نفر از طلاب را به هند فرستاد و به آنها گفت: مرتّب مشاهدات خود را از وضع جامعه هند براى من بنویسید. كار دیگرى نیز انجام داد و آن این بود كه هفتصد نفر نیرو آماده كرد كه انواع حرفه ها و تخصّص ها در آنها جمع بود: آهنگر، نجّار، خطاطّ، موسیقى دان، معمار، قالیباف و... مدّتى با این هفتصد نفر كار كرد، آنگاه با این لشگر هفتصد نفرى وارد هند شد.
این گروه به محض ورود مشغول كار شدند، امتیاز اوّل این گروه این بود كه چون هنر داشتند بار بر مردم نبودند، امتیاز دوّم این بود كه مجّانى هنرشان را به هندى ها آموختند. دیرى نگذشت كه هزاران نفر از مردم هند به اسلام گرویدند. هندى ها به موسیقى خیلى علاقه داشتند، موسیقى دان هاى مسلمان موسیقى آنان را نیز با محتواى سازنده جهت دادند، زبان فارسى و عربى رایج شد و خلاصه اینكه این عالم همدانى تحوّلى در جامعه هند به پا كرد.

آرزوى بندگى خدا

در شهر مكه خلبانى را دیدم كه در عملیات هاى مختلفى شركت كرده بود. از او پرسیدم: از خدا چه خواستى؟ گفت: از خدا خواستم كه بنده او باشم، محبوب او باشم.

جلد قرآن یا ضریح پیامبر

تنها امام جماعت شیعه كه مسجدالحرام به خود دیده، مرحوم سید شرف الدین صاحب كتاب شریف «المراجعات» است.
وقتى به مكه سفر كرد، پادشاه حجاز مجلسى را ترتیب داد و از علماى اهل تسنن براى مباحثه با ایشان دعوت نمود.
هنگامى كه سید وارد مجلس شد، قرآنى را به شاه هدیه داد، شاه قرآن را گرفت و بوسید.
سید به او گفت: تو مشركى! شاه پرسید چرا؟ سید گفت: براى اینكه شما جلد قرآن را كه از چرم و پوست گاو است بوسیدى، پس شما گاوپرستى! شاه گفت: منظور من محتواى قرآن بود و قصد دیگرى نداشتم. سید فرمود: پس چرا ما را به خاطر بوسیدن ضریح پیامبر مشرك مى دانید؟