فهرست کتاب


زیارت آل یس - نظر به مقصد جان هر انسان

اصغر طاهرزاده

امام(ع) مظهر اسم هادی

﴿السَّلامُ عَلَیْكَ یَا نُورَ اللَّهِ الَّذِی یَهْتَدِی بِهِ الْمُهْتَدُونَ﴾
سلام بر تو ای نور خدایی كه هر كس بخواهد هدایت شود از طریق آن نور كه در نزد تو است هدایت می‌شود!
نور امام معصوم(ع) نور هدایت به سوی خدا است، باید اوّل مقام و جایگاه امام(ع) را بشناسیم، بعد به خوبی متوجه شویم كه حیّ و حاضر و زنده و قابل ارتباط است، بعد هم این‌طور با ایشان كه در این سلام مطرح است حرف بزنیم و نظر كنیم به جنبه الهی آن حضرت كه موجب هدایت هر طالب هدایتی می‌شود، بگوییم:
ای جانِ‌جانِ‌جانان، از ما سلام برخوان



رحم آر برضعیفان، عشقِ‌تو بی‌امان است

این كار را نكنیم، چه كار كنیم؟ آیا بهترین راه توجه به حقیقت نورانی امام همین نیست كه او مظهر هدایت الهی است؟ او مقصد هستی است، مقصد جان انسان‌ها است. پس باید دل را متوجه او كرد، آن هم توجهی خاص كه در این سلام مطرح است.
خواستم توجه عزیزان را به انواع زوایایی كه باید به وجود مقدس حضرت انداخت، جلب كنم، وگرنه خود این سلام، معارفِ عالیه‌ای در نهان خود دارد كه باید در فرصت دیگر و به توفیق الهی به آن بپردازیم، همان‌طور كه علاوه بر این دعا، دعای ندبه توجه‌ خاص به وجود مقدس حضرت می‌اندازد. دعای ندبه یك دائرة‌المعارف از معارف شیعه است.
معارف شیعه خیلی عمیق است. ائمه ما(ع) می‌فرمایند: معارف ما مثل قرآن هفتصد بطن دارد، بحث امام‌زمان(ع) از آن معارف عمیق نهفته در مكتب شیعه است و نباید انتظار داشت با مباحث سطحی بتوان به آن دست یافت. خدا به من و شما توفیق دهد كه از طریق دعای عزیز ندبه؛ یكی مبانی دقیق و عمیق تشیع را به قلبمان برسانیم و از جهت دیگر علاقه و توجه خود را به مقام عظمای امام ‌زمان(ع) آن‌طور كه باید و شاید اظهار داریم.

شب پانزده شعبان، نورٌ عَلی نور

عزیزان باید در یك كار پیگیر، موضوع تشیع و امامت و امام زمان(عج)را دنبال كنند، فقط در حدّ پانزده‌شعبان مسئله متوقف نشود. آری؛ شب پانزده شعبان شب بسیار مهمی است، هم به اعتبار خودش كه شب پانزدهم شعبان است و هم به اعتبار تولد وجود مقدس حضرت ولیّ عصر(عج).
تولد امام‌زمان(عج) و نیمه شعبان دو چیز است كه با هم تركیب شده است، مثل شب بیست‌و یكم ماه مبارك رمضان. آن شب در عین این‌كه یكی از شب‌های قدر است، شبِ شهادت امیرالمؤمنین علی(ع) هم هست، لذا قبل از این‌كه امیرالمؤمنین(ع) شهید شوند، باز شب بیست‌و یكم ماه رمضان شب قدر بود. بله شب پانزده شعبان یكی از شب‌های مباركی است كه قبل از تولد حضرت صاحب‌الزمان(ع) مورد بحث بوده است، پس باید كاری كرد كه شب پانزده شعبان از دست نرود.
همان‌طور كه نزول قرآن، شب قدر و روز قدر را مبارك می‌كند، نزول ثقل دیگر از ثقلین یعنی قرآن ناطق، در شب پانزده شعبان، شب و روز نیمة شعبان را مبارك می‌گرداند و آن شب بستر فوران غفران الهی می‌گردد. چنانچه رسول‌خدا(ص) فرمود: «یَغْفِرُاللهُ لَیْلَةَ النِّصفِ مِنَ الشَّعبان مِنْ خَلْقِهِ بِقَدْرِ شَعْر مِغْرِی بنی كلب»(43) یعنی؛ خداوند در شب نیمة شعبان به اندازة موی بزهای بنی‌كلب بندگانش را می‌بخشد. پس آن شب، شبِ تلاش برای قرب به خدا است. چون شبی است كه خداوند قسم یاد كرده است، هیچ سائلی را محروم نگرداند. شب تعیین سرنوشت‌ها است، « ... فِیهَا یَكْتُبُ آجال وَ فیها تَقْسِمُ الْاَرْزاق ... وَ یُنَزِّلُ اللهُ عَزَّوَجَلَّ مَلائِكَةَ اِلَی السَّماءِ الدُّنْیا وَ اِلَی الْاَرْضِ بِمَكَّة».(44)
كمیل می‌گوید: به اتفاق جمعی در مسجد بصره خدمت علی(ع) نشسته بودیم. شخصی پرسید: منظور آیه «فیها یُفْرق كلّ امرٍ حكیم»(45) كه در آن شب، هر امر حكیمی گشایش می‌یابد، چه شبی است؟ حضرت فرمودند: شب نیمة شعبان، قسم به كسی كه جان علی در دست اوست، كسی نیست مگر این‌كه آنچه تا آخر سال از خیر و شرّ بر او جاری می‌شود در این شب رقم می‌خورد. بنده‌ای نیست كه آن را زنده نگهدارد و دعای خضر را در آن بخواند، مگر آن‌كه به اجابت می‌رسد.
كمیل می‌گوید: سپس من به خانة حضرت رفتم و تقاضای آموختن دعای خضر را كردم. فرمود: بنشین، وقتی این دعا را حفظ كردی، در هر شب جمعه، یا یك بار در ماه، یا سالی یك بار، یا در عمرت یك بار بخوان كه از جانب خدا یاری خواهی شد و خدا رزقت را خواهد رساند و مشمول مغفرت او خواهی شد.(46)
خدا إن‌شاءالله كمیل را رحمت كند كه، علت ورود این دعا از طریق حضرت امیرالمؤمنین(ع) به ما شد. پس اولاً؛ ارزش شب نیمه شعبان از زمان امیرالمؤمنین(ع) هم مورد بحث بوده است و باید آن شب را تجلیل كرد. و بعد هم چنانچه ملاحظه می‌كنید، می‌فرماید این شب شبی است كه خصوصیات خاص خود را دارد. ثانیاً؛ با تولد وجود مقدس حضرت ولی‌عصر(عج)نورٌ علی نور شده و با نظر به مقام قدسی حضرت امام‌زمان(عج)زمینة ارتباط با خدا شدیدتر گشته است و عملاً می‌توان از بركات شب پانزده شعبان استفادة بیشتری كرد.
نكتة دیگری در رابطه با اعمال شب پانزدهم شعبان در مفاتیح هست و آن زیارت حضرت اباعبدالله(ع) است. اگر دقت بفرمایید عموماً یكی از اعمال شب‌های قدر زیارت حضرت اباعبدالله (ع)است، تا در بهترین زمان‌ها و در بهترین شرایط ارتباط با خدا -كه آن كنار حرم حضرت اباعبدالله(ع) بودن است- واقع شویم و یا به عشق حضور در حرم مطهر آن حضرت، در هر جا كه هستیم، آن زیارت را بخوانیم. در رابطه با زیارت آن حضرت در این شب، دو روایت خیلی عجیب ذكر شده است؛ یك روایت می‌فرماید: هر كه می‌خواهد با او، روح صدوبیست‌وچهارهزار پیامبر مصافحه كند، حضرت اباعبدالله(ع) را زیارت كند، در واقع این شب آن‌قدر ظرفیت دارد كه اگر كسی حضرت اباعبدالله(ع) را زیارت كند، روحش آماده می‌شود تا با روح صدوبیست‌و چهارهزار پیامبر تماس داشته باشد.
و در روایت دیگری هست كه زیارت آن حضرت، موجب آمرزش گناهان می‌شود، و در واقع این دو روایت هماهنگی دارند، چون وقتی گناهان انسان آمرزیده شد و به روح اهل عصمت نزدیك شد، آماده تماس با پیامبران خدا خواهد گشت.
اعمال دیگری هم از طریق ائمه معصومین(ع) وارد شده كه مرحوم شیخ عباس قمی(ره) در مفاتیح جمع‌آوری كرده است، در حدّ ‌امكان از انجام آن خود را محروم نكنید.

امام زمان(عج)منتظر آمادگی ما هستند

سؤال: چه نوع خطرهایی امام‌زمان را تهدید می‌كند كه در دعا از خدا تقاضا می‌كنیم خدایا او را از شرّ هر ماجراجو و متجاوزی حفظ كن؟
جواب: همان خطرهایی كه الان مانع ظهور امام ‌زمان(ع) هست، و امام(ع) را تهدید می‌كنند كه نتوانند برنامه‌های خود را اجرا كنند و خطر این‌كه آن حضرت به قتل برسند و مسئولیتی كه به عهده آن حضرت است خوب انجام نگیرد. خود حضرت می‌فرمایند: پدرم به من وصیت كرده كه خود را از منظر مردم دور نگهدارم،(47) چراكه خطر آن حضرت را تهدید می‌كند. به گفتة آیت‌الله‌الهی (برادرِ علامه‌طباطبایی(ره)): «ظهور انفرادی، زمینة ظهور اجتماعی است، وگرنه اگر امّت آماده نباشند و او بیاید، همان بلایی سرشان خواهد آمد كه بر سر یازده معصوم دیگر آمد.»(48) پس ملاحظه می‌فرمایید كه آن حضرت منتظر آمادگی ما هستند، منتظر این‌كه دل‌ها و دست‌های ما آماده پذیرش و دفاع از آن حضرت شود.
چرا الآن امام‌زمان(عج)به طور معین ومشخص ظاهر نیستند؟ برای این‌كه ما این دعاها را با تمام وجود قبول نكرده‌ایم كه جزء مرام و زندگی ما شود. خطرهایی كه امام(ع) را تهدید می‌كند، همان خطرهایی است كه پیامبر(ص) را تهدید كرد، اگر پیامبر(ص) در جنگ اُحد كشته شده بودند، چه می‌شد؟ به آن حضرت ضرر نمی‌خورد، ولی مسئولیت ایشان ناقص می‌ماند و لذا با نهایت تلاش، خودشان را حفظ كردند و دو زره روی هم پوشیدند و بر عمامه‌شان كلاه خود گذاشتند، و بالأخره ماندند و ماندند تا این دین ادامه پیدا كرد و كامل شد. خود حضرت رسول‌الله(ص) در حفظ خود تلاش می‌كردند، و اگر امام ‌زمان(ع) را در همان ابتدا شهید كرده بودند، الآن بشر چه كار می‌كرد؟ پس همت من و شما را می‌‌طلبد تا آماده دفاع از امام زمانمان باشیم و از خدا بخواهیم كمك كند تا إن‌شاء‌الله آن نتایج كامل را به‌دست آوریم. در واقع با این دعاها به خدا می‌گوییم هم خود خداوند كمك كند در حفظ آن حضرت و در تحقق برنامه‌های او، و هم به ما آمادگی آن كارها را بدهد. اگر ما بخواهیم خدا كسی را حفظ كند دعا می‌كنیم، در این دعا به خدا عرض می‌كنیم كه هم خودمان آماده‌ایم از آن حضرت دفاع كنیم و هم از تو می‌خواهیم كه ماوراء توان ناقص ما، خودت آن حضرت را حفظ كن. به یك اعتبار هم در این دعاها ما نظر به جانِ جانمان انداخته‌ایم تا با خدا صحبت كنیم، كه خدایا ما ایستاده‌ایم تا از امام‌زمانمان دفاع كنیم؛ یكی از راه‌های دفاع هم همین است كه از خدا بخواهیم كه كمك كند كه امام‌زمان(ع) حفظ شود. مگر شما، امام‌خمینی(ره) بنیان‌گذار انقلاب را دعا نمی‌كردید، تا امام(ره) توانست راه را به اینجا برساند؟ پس دعا برای امام‌ زمان(ع) كردن، زمینه می‌شود تا خداوند تدریجاً فیض خود را به مردم برساند و مردم آمادة پذیرش فیض نهایی ظهور شوند و بتوانند امام را درست بپذیرند.
«والسلام علیكم و رحمةالله و بركاته»