مکیال المکارم (در فوائد دعا برای حضرت قائم (علیه السلام) / جلد دوم

نویسنده : سید محمد تقی موسوی اصفهانی مترجم : سید مهدی حائری قزوینی‏

هفتاد و پنجم: نماز آن حضرت (عجل الله فرجه)

و آن در کتاب های متعدد و به طرق معتبری روایت آمده است، از جمله: در آخر فصل بیست و نهم از کتاب جمال الاسبوع سید بن طاووس (رحمةالله) چنین گوید: نماز حجت قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) دو رکعت است، در هر رکعت سوره حمد را تا: ایاک نعبد و ایاک نستعین می خوانی سپس صد بار می گویی: ایاک نعبد و ایاک نستعین آنگاه بقیه سوره حمد را می خوانی، و بعد از آن سوره اخلاص قل هو الله را یک بار می خوانی، و پس از نماز می گویی: الله عظم البلاء و برح الخفاء و انکشف الغطاء و ضاقت الارض بما وسعت السماء و الیک یا رب المشتکی و علیک المعول فی الشدة و الرخاء اللهم صل علی محمد و آل محمد الذین امرتنا بطاعتهم و عجل اللهم فرجهم بقائمهم و اظهر اعزازه یا محمد یا علی یا علی یا محمد اکفیانی فانکما کافیای یا محمد یا علی یا علی یا محمد انصرانی فانکما ناصرای یا محمد یا علی یا علی یا محمد احفظانی فانکما حافظای، یا مولای یا صاحب الزمان، یا مولای یا صاحب الزمان، یا مولای یا صاحب الزمان، الغوث الغوث الغوث ادرکنی ادرکنی ادرکنی الامان الامان الامان(852)؛ خدایا!بلا و گرفتاری بزرگ شد، و (با آزمایش هایی که پیش آمد) امور مخفی آشکار گشت، و پرده ها بالا رفت، و زمین به همان نسبت که آسمان وسعت دارد تنگ شد، و ای پروردگار شکوه به درگاه تو داریم، و در سختی ها و آسانی ها تکیه بر تو است، خدایا!بر محمد و آل محمد درود فرست آنان که اطاعتشان را به ما امر فرمودی و ای خدا فرج آنان را به (ظهور) قائمشان تعجیل فرمای، و دوران عزت بخشیدنش را ظاهر ساز، ای محمد ای علی، ای علی ای محمد!مرا یاریم کنید که شما یاری کننده اید، ایم محمد ای علی، ای علی ای محمد!مرا حفظ کنید که شما حفظ کننده اید، ای مولایم ای صاحب الزمان، ای مولایم ای صاحب الزمان، ای مولایم ای صاحب الزمان!پناه ده، پناه ده، پناه ده، مرا دریاب مرا دریاب مرا دریاب امان امان امان.
می گویم : نظیر این دعا با تغییر اندکی در اواخر بخش هفتم که از خود آن حضرت -سلام الله علیه- روایت شده گذشت.
و از جمله: در مکارم الاخلاق تألیف حسن بن فضل طبرسی از ابو عبدالله حسین بن محمد بزوفری به طور مرفوع و النجم الثاقب به نقل از کنوز النجاح فضل بن الحسن طبرسی -پدر مصنف مکارم الاخلاق- از احمد بن الدربی آورده که گفت: از ناحیه مقدسه است این که: هر کس را به سوی خدای تعالی حاجتی باشد، شب جمعه بعد از نیمه شب غسل کند و به جای نماز خود برود و دو رکعت نماز بگزارد که در رکعت اول سوره حمد را بخواند و چون به آیه ایاک نعبد و ایاک نستعین رسید آن را صد بار تکرار نماید، و در صدمین بار سوره حمد را تا به آخر برساند و سوره توحید را یک بار بخواند، سپس رکوع و سجود را انجام دهد، و دعای زیر را پس از نماز بخواند، پس اگر این عمل را به جای آورد خداوند البته حاجتش را هر چه که باشد بر می آورد، مگر در صورتی که در مورد قطع رحم باشد دعا این است: اللهم ان اطعتک فالمحمدة لک و ان عصیتک فالحجة لک منک الروح و منک الفرج سبحان من انعم و شکر سبحان من قدر و غفر الهی ان کنت قد عصیتک فقد اطعتک فی احب الاشیاء الیک و هو الایمان بک لم اتخذ لک ولدا" و لم ادع لک شریکا" منا" منک به علی لا منا" به منی علیک و قد عصیتک یا الهی علی غیر وجه المکابرة و لا الخروج عن عبودیتک و لا الجحود لربوبیتک ولکن اطعت هوای و ازلنی الشیطان فلک الحجة علی و البیان فان تعذبنی فبذنوبی غیر ظالم و ان تغفرلی و ترحمنی فانک جواد کریم یا کریم یا کریم... آن قدر این کلمه را تکرار کند تا نفس قطع گردد. سپس بگوید: یا آمنا" من کل شی ء منک خائف اسألک بأمنک من کل شی ء و خوف کل شی ء منک ان تصلی علی محمد و ان تعطینی امانا" لنفسی و اهلی و ولدی و سایر ما انعمت به علی حتی لا اخاف احدا" و لا احذر من شی ء ابدا" انک علی کل شی ء قدیر و حسبنا الله و نعم الوکیت یا کافی ابراهیم نمرود و یا کافی موسی فرعون اسألک ان تصلی علی محمد و آل محمد و ان تکفینی فلان بن فلان؛ خدایا! چنانچه تو را اطاعت کنم پس حمد تو است، و چنانچه معصیتت کنم پس حجت و دلیل تو است، راحتی و گشایش از سوی تو است، منزه است آن که نعمت بخشیده و سپاس گزارده، منزه است آن که قدرت داشته و آمرزیده است، خدایا چنانچه تو را معصیت نموده ام پس به راستی که در بهترین اشیا نزد تو که ایمان به تو است اطاعتت کرده ام، برای تو فرزندی نپنداشته و شریکی نخوانده ام، منت این (ایمان) تو راست بر من، نه این که سبب آن منتی بر تو داشته باشم، خدایا و تو را معصیت کردم بدون مکابره و بزرگ منشی، و بدون اینکه از بندگیت خودم را بیرون برده و یا ربوبیت تو را انکار کرده باشم، و لیکن هوای نفس را اطاعت نمودم و شیطان مرا لغزانید، پس حجت و بیان بر من تو راست، که اگر عذابم کنی به خاطر گناهان من است بی آنکه بر من ظلم کرده باشی، و چنانچه مرا بیامرزی و بر من رحم آری پس تو جواد کریم هستی، ای کریم، ای کریم...(آن قدر این کلمه را تکرار کن تا نفست تمام شود). سپس بگوید: ای آنکه از هم چیز ایمنی و همه اشیا از تو در بیم و حذر هستند، از تو مسألت می نمایم به ایمنیت از هر چیز و ترس همه چیز از تو اینکه بر محمد و آل محمد درود فرستی، و به من امانی برای خود و خانواده و فرزندانم و سایر چیزهایی که بر من نعمت داده ای عطا فرمایی، تا از هیچ کس بیمناک نباشم، و از هیچ چیز ابدا" حذر نکنم، که همانا تو بر هر چیز توانایی و خداوند ما را بسنده و بهترین وکیل است. ای کفایت کننده موسی از فرعون از تو می خواهم که بر محمد و آل محمد درود فرستی، و مرا از فلانی پسر فلانی کفایت فرمایی -و نام کسی را که از شر و ضررش بیمناک است بگوید، و از خدای تعالی بخواهد که ضرر او را دفع نماید که به اذن خدای تعالی ضررش دفع خواهد شد- سپس سجده کند و حاجت خویش را از خداوند بخواهد، و به درگاه خدای تعالی زاری نماید.
در مکارم الاخلاق گوید: روایت شده که اگر هر مرد و زن مؤمنی این نماز را بخواند و با این دعا خالصانه دعا کند درهای آسمان برای اجابت به رویش گشوده خواهد شد، و همان وقت اجابت خواهد گشت (یا در هما شب - خ ل) و این از فضل خداوند بر ما و بر مردم است(853).
و در کتاب النجم الثاقب مثل این را به نقل از کنوز النجاح آورده است.
مصنف ضعیف کتاب محمد تقی موسوی اصفهانی -عفی الله تعالی عنه- گوید: مکرر کارهای مهمی برایم اتفاق افتاد که این نماز را با این کیفیت به جای آوردم، خدای تعالی با لطف و کرم خویش و به برکت مولایمان -صلوات الله علیه- آن ها را بر آورده ساخت.
و از جمله در کتاب النجم الثاقب این نماز را به عنوان نماز مولایمان حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از کتاب سید فضل الله راوندی حکایت کرده، و پس از فراغت از نماز صد مرتبه صلوات بر محمد و آل محمد را یاد کرده، و پس از آن دعایی و وقت معینی برایش ذکر ننموده است.
و از جمله در کتاب جنة المأوی به نقل از کتاب تاریخ قم تألیف فاضل حسن بن محمد قمی از کتاب مونس الحزین فی معرفة الحق و الیقین تألیف شیخ ابو جعفر محمد بن بابویه (رحمةالله) در باب بنای مسجد جمکران آورده، و حکایتی طولانی برای آن ذکر نموده و در آنجا گفته: امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) این نماز را به گونه خاصی امر فرموده، به اینکه: دو رکعت نماز بگزارد، و در هر رکعت سوره فاتحة الکتاب (حمد) را بخواند، و چون به آیه: ایاک نعبد و ایاک نستعین رسید آن را صد بار تکرار کند، سپس سوره حمد را تا به آخر بخواند، و در رکوع و سجود هفت بار تسبیح بگوید، و چون نماز را تمام کرد تهلیل بگوید، و تسبیح حضرت فاطمه زهرا (علیهاالسلام) بگوید، و چون از آن فراغت یافت سجده کند و صد بار بر پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) صلوات فرستد. سپس گفته: و این نقل از لفظ مبارک امام (علیه السلام) است که: فمن صلاها فکأنما صلی فی البیت العتیق؛ هر کس این دو رکعت نماز را بگزارد چنان است که دو رکعت نماز در کعبه گزارده باشد(854).
دانشمند محدث نوری در حاشیه راجع به فرموده آن حضرت (علیه السلام): و چون نماز را تمام کرد تهلیل بگوی گفته است ظاهر این است که بگوید لا اله الا الله وحده وحده.
می گویم: احتیاط در عبادت و اهتمام در قضای حاجت مقتضی آنند که بین چگونگی های یاد شده جمع گردد به این که پس از نیمه شب جمعه غسل کند و آن نماز را به جای آورد، و تسبیح بزرگ را هفت بار در رکوع و سجود تکرار نماید، و پس از نماز تهلیلی که رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) می گفت و می فرمود: این دعای من و دعای پیغمبران پیش از من است را بگوید که: لا اله الا الله وحده لا شریک له، له الملک و له الحمد یحیی و یمیت و هو حی لا یموت بیده الخیر و هو علی کل شی ء قدیر سپس تهلیلی را بگوید که رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) روز فتح مکه گفت: لا اله الا الله وحده وحده، انجز وعده و نصر عبده و هزم (غلب -خ ل) الاحزاب وحده، فله الملک و له الحمد یحیی و یمیت و هو علی کل شی ء قدیر. آنگاه تسبیح حضرت زهرا (علیها السلام) را بگوید که در تعقیب هر نماز وارد شده است. سپس تسبیح معروف آن حضرت که بعد از نمازش وارد شده را بگوید، و آن چنین است: سبحان ذی العز الشامخ المنیف سبحان ذی الجلال الباذخ العظیم سبحان ذی الملک الفاخر القدیم سبحان من لبس البهجة و الجمال سبحان من تردی بالنور و الوقار سبحان من یری اثر النمل فی الصفا سبحان من یری وقع الطیر فی الهواء سبحان من هو هکذا و لا هکذا غیره؛ منزه است عزت بلند افراشته، منزه است صاحب جلال والا و با عظمت، منزه است صاحب ملک فاخر ازلی، منزه است آن که لباس حسن و جمال به قامت خویش آراسته، منزه است خدایی که ردای نور و وقار در بردارد، منزه است خدایی که اثر پای مورچه را در سنگ سخت سیاه می بیند، منزه است خدایی که خط سیر مرغان را در هوا می بیند، منزه است آن که فقط او چنین است و جز او چنین نیست. سپس صد بار بر پیغمبر و آل او صلوات بفرستد، آنگاه دعایی که از مکارم الاخلاق روایت شد را بخواند، و بعد دعایی که سید بن طاووس یاد کرده را بخواند، که هرگاه به آنچه یاد کردیم عمل نمود همه احتمالات را به جای آورده، و اجابت دعاها و بر آمدن حاجت ها ان شاء الله تعالی زودتر انجام می گردد. و شایسته است که قنوت را در آن نماز طولانی کند، و کلمات فرج را در آن بخواند، چنان که مولایمان امیرالمؤمنین (علیه السلام) در خواب به بعضی از صالحین امر فرموده است، و آن کلمات چنین است: لا اله الا الله الحلیم الکریم لا اله الا الله العلی العظیم سبحان الله رب السموات السبع و رب الارضین السبع و ما فیهن و ما بینهن و رب العرش العظیم. نیست خدایی جز آن خدای بردبار بزرگوار، نیست خدایی جز آن خدای بلند مرتبه بزرگ: منزه است خداوند پروردگار آسمان های هفتگانه و پروردگار زمین های هفتگانه و آنچه درآنها و آنچه میان آنهاست و پروردگار عرش با عظمت.
توجه و تتمه ای پرسود: سید بن طاووس (رحمةالله) در نمازهای حاجت شب جمعه نمازی را شبیه همین نماز یاد کرده، و می گوید: نماز حاجت در شب جمعه و شب عید قربان -دو رکعت است، سوره فاتحةالکتاب را تا ایاک نعبد و ایاک نستعین می خوانی و این آیه را صد بار تکرار می کنی، و حمد را به آخر می رسانی، سپس سوره قل هو الله احد را صد بار می خوانی، در هر رکعت (به همین صورت) سپس سلام دهد و هفتاد مرتبه بگوید: لا حول و لا قوة الا بالله العلی العظیم و بعد به سجده برود و دویست بار بگوید: یا رب یا رب... و هر حاجتی که دارد بخواهد.

هفتاد و ششم: گریستن در مصیبت مولایمان شهید مظلوم حضرت ابی عبدالله الحسین (علیه السلام)

زیرا که این کار از اموری است که به وسیله آن حق امام (علیه السلام) ادا می گردد، و بدون تردید ادای حق آن حضرت از عظیم ترین و مهم ترین وسایل تقرب یافتن به اوست.
بیان مطلب اینکه: شیخ ثقه اجل جعفر بن محمد بن قولویه قمی (رحمةالله) در کتاب کامل الزیارات به سند خود از امام صادق (علیه السلام) ضمن حدیثی طولانی در فضیلت گریستن بر امام حسین (علیه السلام) روایت آورده که فرمود: و هیچ دیده و هیچ اشکی نزد خداوند محبوب تر از چشمی نیست که بر او بگرید و اشک بریزد و هیچ گریه کننده ای بر او نگرید مگر این که فاطمه (علیها السلام) را صله کرده و حق ما را ادا نموده است، و هر بنده ای (روز قیامت) با دیدگان گریان محشور می شود مگر گریه کنندگان بر جدم حسین (علیه السلام) که (هر ان که بر او گریسته) در حالی محشور می گردد که دیده اش روشن است و مژده به او می رسد و شادمانی بر چهره اش نمودار است، و خلایق در بیم و هراس هستند در حالی که اینان (گریه کنندگان بر امام حسین (علیه السلام)) ایمن باشند، و خلایق (در هنگامه عرصات محشر) عرضه می شوند ولی اینان زیر عرش و در سایه عرش با حسین (علیه السلام) هم سخن خواهند بود.
از سختی روز حساب ترسان نیستند، به ایشان گفته می شود: داخل بهشت شوید، پس امتناع می ورزند و سخن و مجلس آن حضرت را بر می گزینند، و همانا حوریان به آنان پیغام می دهند: ما ولدان مخلدین اشتیاق شما را داریم: پس آن ها به سوی حور العین سر بر نمی دارند، به جهت آنچه از خوشی و بزرگواری در مجلسشان می بینند...(855)
و دلیل بر آنچه یاد کردیم فرمایش امام (علیه السلام) است که: و حق ما را ادا کرده می رساند که گریستن بر امام حسین (علیه السلام) ادای حق صاحب الامر و سایر امامان -سلام الله علیهم اجمعین- می باشد، و شاید سر مطلب این باشد که تسلیت دادن مؤمنین نسبت به بازماندگان کسانی از ایشان که از دنیا گذشته اند گرامیداشت و تعظیم ایشان و دوستی کردن به آنان و یاری نمودن از جهت شرکت در مصیبتشان می باشد، و این ها قسمتی از حقوق مؤمنین نسبت به یکدیگر است، زیرا که هرگاه مؤمین از جهان دنیا درگذرد برای او آدابی هست که شرع مقدس امر فرموده آن آداب رعایت گردد، و آنها بر دو گونه اند: یک گونه آن است که به سبب آن حق میت ادا می شود، و آن عبارت از تشییع و کنار قبر او رفتن، و برایش طلب مغفرت کردن، و از طرف او صدقه دادن و بر او نماز خواندن و از او به خوبی یاد کردن و امثال این ها می باشد. و گونه دیگر آن است که حق بازماندگان او به وسیله آن رعایت گردد، و این عبارت از دیدار آن ها و تعزیت ایشان و دعا کردن برای آنان و شرکت در حزن و مصیبتشان، و فرستادن غذا برای ایشان و امثال این ها از اموری که صله آنان و احسان به ایشان می باشد، و بدون تردید حق امام (علیه السلام) در این باره از همه مردم بزرگ تر است.
پس هرگاه مؤمن در مصیبت مولای مظلوممان ابی عبدالله (علیه السلام) بگرید، حق امامی که بعد از آن حضرت باقی مانده را در آن فاجعه بزرگ ادا کرده، چون این کار موافقت نمودن با امام (علیه السلام) و یاری کردن او و تقرب یافتن به او و تسلی دل اوست، نه این که حق امام را از هر جهت و در هر جای رعایت کرده باشد، زیرا که برای امام و همین طور سایر مؤمنین به حسب تفاوت مراتب و شئونشان حقوقی هست که می بایست در هر مورد و هنگام و هر شی ء به طور مقتضی رعایت و ایفا گردند، و در روایاتی که از امامان (علیهم السلام) وارد شده این مطلب را توجه داده اند، که اگر بخواهیم عنان بحث را به آن سوی بکشانیم کتاب حجیم خواهد شد. و با این توضیح معنی فرمایش امام (علیه السلام): و حق ما را ادا نموده است معلوم گشت، و معنی نظایر این کلام در سایر موارد و عبارات نیز روشن شد، پس ان شاء الله تعالی نسبت به این مطلب متذکر و با بینش باش.

هفتاد و هفتم: زیارت قبر مولایمان امام حسین (علیه السلام)

زیرا که این کار صله حضرت صاحب الزمان و نیکی نسبت به آن جناب و سایر امامان (علیهم السلام) می باشد، و با این عمل سرور و شادمانی در دل امام (علیه السلام) وارد می شود و امام (علیه السلام) مانند سایر پدران بزرگوارش هر صبح و شام برای زوار قبر امام حسین (علیه السلام) دعا می کند.
و ابن قولویه در کتاب کامل الزیارات به سند خود از ابان از امام صادق (علیه السلام) روایت کرده که فرمود: هر کس قبر ابی عبدالله (علیه السلام) را زیارت کند، همانا رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) را صله نموده و پیوند ما را گرامی داشته، و غیبتش حرام؛ و گوشتش بر آتش دوزخ حرام می شود...(856)
و در همان کتا به سند خود از عبدالله بن سنان آمده که گفت: به حضرت ابی عبدالله امام صادق (علیه السلام) عرضه داشتم: فدایت گردم، پدرت می فرمود: در راه حج هر درهمی که شخص انفاق کند هزار برایش محسوب می گردد، پس برای کسی که در راه رفتن به زیارت پدرت حسین (علیه السلام) انفاق کند چقدر خواهد بود؟ فرمود: ای پسر سنان، به هر درهم برایش هزار هزار -تا ده هزار شمرد- محسوب می شود، و به همین میزان درجات او نیز بالا می رود، و رضای خدای تعالی برایش بهتر است، و دعای محمد (صلی الله علیه و آله و سلم)، و دعای امیرالمؤمنین (علیه السلام) و امامان (علیهم السلام) برایش بهتر است.(857)
و در همان کتاب به سند خود از امام صادق (علیه السلام) آورده که فرمود: از محبوب ترین اعمال نزد خدای تعالی زیارت قبر امام حسین (علیه السلام) است، و بهترین اعمال نزد خداوند شادمان کردن مؤمنان است، و نزدیک ترین حالت بنده نزد خداوند آن است که در حال سجده گریان باشد.(858)
و به سند خود از معاویة بن وهب آورده که شنیده بود امام صادق (علیه السلام) دعا می کند و با پروردگارش مناجات می نماید و می گوید: مغفرتت را بر من و برادرانم و زائران قبر پدرم حسین (علیه السلام) قرار ده، آنان که اموالشان را انفاق کردند، و بدن های شان را به رنج انداختند، به خاطر رغبت در نیکی به ما، و به امید ثواب تو با صله ما، و شادمان کردن پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) تو، و به منظور اجابت امر ما و خشمگین کردن دشمنانمان، که با این کار رضای تو را خواستند، پس (ای خدا) از سوی ما رضوانت را به آنان پاداش ده، و شب و روز ایشان را در حفظ خویش بدار، و به بهترین پاداش ها خاندان و اولادشان که پس از آنها باز می مانند را پاداش ده، و با آنها (یار) باش، و شر هرگونه شرکش عنود و هر مخلوق ناتوان و زورمند، و شر شیاطین انس و جن را از آن ها دور کن، و برترین چیزی که در غربت از وطن هایشان از تو آرزو دارند، و از جهت اینکه ما را بر فرزندان و خاندان و خویشاوندان خود برگزیده اند، به آنان عطا فرمای. خدایا!همانا دشمنان ما سفر ایشان (برای زیارت قبور ما) را عیب کردند، ولی عیب جویی آن ها ایشان را از روی آوردن به سوی ما باز نداشت، به جهت اینکه با مخالفین ما مخالفت نمایند، پس بر آن صورت هایی که تابش خورشید آن ها را تغییر داده رحم آور، و بر آن گونه ها که بر مزار حضرت ابی عبدالله الحسین (علیه السلام) گردانده می شوند رحمت آور، و بر آن دیده هایی که اشک هایشان به خاطر مهر به ما جاری است، رحمت آور، و بر آن دلها که به خاطر ما محزون و سوزان گردیده رحمت آور، و بر آن فریادی که به خاطر ما بلند می شود رحمت آور، خدایا!من آن بدنها و آن جانها را به تو می سپارم تا آنگاه که آن ها را بر کنار حوض (کوثر) روز تشنگی بزرگ بیاوری...(859)
و حدیث طولانی است، مقداری که محل حاجت بود از آن آوردیم، و آن دلیل است بر حصول شادمانی و سرور برای حضرت صاحب الامر و سایر امامان (علیهم السلام) به سبب این عمل شریف، و این که آن صله آنان و اجابت امرشان و دشمنی با دشمنانشان می باشد.
و در همان کتاب به سند خود نیز از معاویة بن وهب آورده که از امام صادق (علیه السلام) که گوید: آن حضرت به من فرمود: ای معاویه، زیارت قبر حسین (علیه السلام) را به خاطر ترس وامگذار، زیرا که هر کس آن را ترک گوید آن قدر حسرت خواهد کشید که آرزو کند قبرش در کنارش می بود، آیا دوست نمی داری که خداوند شخص و سایه تو را در میان کسانی ببیند که رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) و علی و فاطمه و امامان (علیهم السلام) درباره اش دعا می کنند.(860)
و به سند خود از حلبی آورده که ضمن حدیثی طولانی گوید: به حضرت ابی عبدالله امام صادق (علیه السلام) عرضه داشتم: فدایت گردم، چه می گویی درباره کسی که زیارت آن حضرت را ترک گوید در حالی که بتواند آن را انجام دهد؟ فرمود: می گویم او رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) و ما را عاق کرده، و امری که مربوط به اوست سبک شمرده، و هر کس او را زیارت کند خداوند در پی حوائجش خواهد بود، و آنچه از امور دنیایش برایش اهمیت دارد را خداوند کفایت کند، و روزی را به سوی بنده خواهد کشانید، و آنچه انفاق نموده به او باز خواهد آورد، و گناهان پنجاه ساله اش را خواهد آمرزید، و در حالی به خاندانش باز خواهد گشت که بر عهده او گناه و خطایی نماند مگر این که از پرونده اش محو شده باشد، پس چنانچه در سفرش از دنیا برود، فرشتگان فرود می آیند و او را غسل می دهند، و دری به سوی بهشت به رویش گشوده می شود، پس هرگاه محشور گردد به او گفته شود: به هر درهمی ده هزار درهم برایت هست، و خداوند به تو نظر (عنایت) فرموده، و آنها را برای تو نزد خود ذخیره نموده است.(861)
و در حدیث عبدالله بن حماد بصری از امام صادق (علیه السلام) است که فضیلت زائر قبر امام حسین (علیه السلام) را بیان فرموده تا آنجا که گوید: و اما آنچه برای او نزد ما خواهد بود: رحمت فرستادن بر او هر صبح و شام می باشد....
و در حدیث صفوان جمال از امام صادق (علیه السلام) است که فرمود: اگر زائر امام حسین (علیه السلام) بداند که چه شادمانی و خرسندی به رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) و به امیرالمؤمنین و به فاطمه و امامان (علیهم السلام) و شهدای از ما اهل البیت می رسد، و از دعای ایشان چه چیزهایی به او بر می گردد، و چقدر از ثواب در دنیا و آخرت به او خواهد رسید و چه (ثوابی) برایش نزد خداوند ذخیره است، هر آینه دوست خواهد داشت که باقیمانده عمرش در خانه اش دیده نشود...(862)