مکیال المکارم (در فوائد دعا برای حضرت قائم (علیه السلام) / جلد دوم

نویسنده : سید محمد تقی موسوی اصفهانی مترجم : سید مهدی حائری قزوینی‏

چهلم: دیدار مؤمنین صالح و سلام کردن بر آنان

به قصد نایل شدن به فضیلت و فیض زیارت آن حضرت و سلام کردن بر آن جناب -صلوات الله علیه- و در مطلب سی و ششم آنچه مایه بشارت و چشم روشنی اهل اخلاص و یقین است، که بر این معنی دلالت دارد گذشت.

چهل و یکم: درود فرستادن بر آن حضرت (علیه السلام)

و آنچه بر فضیلت و تأکید آن دلالت دارد چند امر است، از جمله:
1- این که درود وصلوات از اقسام دعا کردن است، پس تمام آنچه در فضیلت دعا برای آن حضرت رسیده شامل آن نیز می شود، چون صلوات از ناحیه ما درخواست رحمت از خداوند -عز و جل- است، و با رحمت او امور دنیا و آخرت سامان می گیرد. بنابراین هر گاه ما بر امام زمانمان (علیه السلام) درود فرستیم به این که بگوییم اللهم صل علی مولانا و سیدنا صاحب الزمان یا با امثال این عبارت صلوات بفرستیم، این کار طلب رحمت برای آن حضرت است در تمام اموری که در دنیا و آخرت متعلق به او است. پس در این خواسته ما از خداوند -عز اسمه- طلب کردن حفظ آن جناب و حفظ یاران و دوستانش از هر گونه گزند، و درخواست هرگونه هم و غم از قلب مقدسش و دل دوستانش و تقاضای تعجیل فرج و ظهورش، و موجبات خشنودی اش از جهت پیروزی بر دشمنان دین و برپاسازی کارهای نیک و گسترش عدل در سراسر زمین، و رستگاری پیروان و مؤمنان به واسطه آن حضرت به بهشت و ... از اقسام مختلف رحمت واسعه الهی که به اولیای خود اختصاص داده و شماره آن ها را کسی جز خودش نمی داند، در این صلوات ما نهفته است. از درگاه خدای تعالی خواهانیم که ما را از یاران مولایمان صاحب الزمان (علیه السلام) قرار دهد و از دوستانش که در دنیا و آخرت عنایتش را به آنان اختصاص می دهد محسوب فرماید، که او نزدیک و اجابت کننده دعا است.
2- تمام آنچه در فضیلت صلوات فرستادن بر خاندان پیغمبر (علیهم السلام) روایت شده، و روایاتی که دلالت دارند بر این که درود فرستادن بر پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) جز با درود فرستادن بر ایشان (صلی الله علیه و آله و سلم) تمام نیست، که این روایت بسیار و در کتب اخبار ذکر گردیده است.
3- وارد شدن صلوات بر خصوص آن حضرت (علیه السلام) در بسیاری از دعاهایی که از امامان (علیهم السلام) رسیده، و این بر کسی که پیرامون این مطلب جستجو نماید پوشیده نمی ماند.
4- وارد شدن طلب توفیق برای درود فرستادن بر آن حضرت (علیه السلام) به طور خاص در دعایی که از ناحیه شریف آن جناب به واسطه شیخ اجل ابو عمرو عمری روایت گردیده، ما دعای مزبور را در بخش هفتم کتاب آوردیم و محل شاهد از آن دعا این عبارت است: و ذکر آن حضرت و انتظارش و ایمان و یقین قوی به او در ظهورش و دعا برای آن جناب و درود فرستادن بر او را از یاد ما مبر....
5- امر به درود فرستادن بر آن جناب به طور خاص در اخبار متعدد. و از جمله در روایتی که سید اجل علی بن طاووس در کتاب جمال الاسبوع و دیگران به طور مسند از مولایمان حضرت حسن بن علی عسکری (علیه السلام) آورده اند، که بر هر کدام از امامان (علیهم السلام) به طور خاص صلواتی یاد فرموده، و در آن روایت صلوات بر ولی امر منتظر حضرت حجة بن الحسن (علیه السلام) چنین آمده است: اللهم صل علی ولیک وابن اولیائک الذین فرضت طاعتهم و اوجبت حقهم و اذهبت الرجس و طهرتهم تطهیرا". اللهم انصره و انتصر به لدینک وانصر به اولیائک و اولیائه و شیعته و انصاره و اجعلنا منهم. اللهم اعذه من شر کل طاغ و باغ و من شر جمیع خلقک و احفظه من بین یدیه و من خلفه و عن یمینه و عن شماله و احرسه و امنعه من ان یوصل الیه بسوء و احفظ فیه رسولک و آل رسولک و اظهر به العدل و ایده بالنصر و النصر ناصریه و اخذل خاذلیه و اقصم به جبابرة الکفر و اقتل به الکفار و امنافقین و جمیع الملحدین حیث کانوا من مشارق الارض و مغاربها و برها و بحرها و سهلها و جبلها و املأ به الارض عدلا" و اظهر به دین نبیک علیه و آله السلام و اجعلنی اللهم من انصاره و اعوانه و اتباعه و شیعته و ارنی فی آل محمد علیهم السلام ما یأملون و فی عدوهم ما یحذرون اله الحق رب العالمین آمین
خدایا!بر ولی ات و فرزند اولیائت درود فرست، آنان که اطاعتشان را فرض دانسته و حقشان را واجب فرموده ای، و هرگونه پلیدی و رجس را از آنان دور داشته و آنان را از هرگونه آلودگی و عصیان پاک و مبرا ساخته ای، بار خدایا!او را یاری فرمای و به (دست) او دینت را یاری کن و به وجود او دوستانت و دوستان و شیعیان و یاران او را پیروز گردان، و ما را هم از آنان قرار ده. بار خدایا!او را از شر هر سرکش و ظالم و از شر تمام خلق خود در پناهت محفوظ بدار، و او را از پیش رو و پشت سر و طرف راست و چپ (از همه حوادث ناگوار) محافظت فرمای، و از رسیدن هرگونه بدی و ناملایمی به ساحت مقدسش ممانعت و حضرتش را از آن ها حراست بنمای، و در وجود او (دین و آیین) رسول و آل رسولت را محفوظ بدار، و به (دست) او عدل و داد (مطلق و همه جانبه) را آشکار ساز، و با نصرت (مخصوصت) او را تأیید گردان، و یاری کنندگانش را یاری کن، و مخالفانش را خوار بنمای، و به (قدرت) او سرکشان و جباران کفر پیشه را در هم بشکن، و به (تیغ) او کفار و منافقین و تمامی ملحدین را در هر کجای از مشارق و مغارب زمین و خشکی و دریا و کوه و صحرا هستند همه را به هلاکت برسان، و زمین را به ظهور او آکنده از عدل کن، و دین پیغمبرت -که بر او و آل او سلام باد- را به (دست) او (در سراسر عالم) ظاهر و غالب گردان، و ای خدا مرا از یاران و مددکاران و پیروان و شیعیانش قرار ده، و آنچه آل محمد (علیهم السلام) آرزومندند (از ظهور حق و حکومت اسلام) در زمان حیات من آشکار کن، و آنچه در مورد دشمن خود امید دارند (که خوار و نابود گردند) به من بنما، ای خدای بر حق؛ پروردگار عالمیان؛ دعایم را مستجاب کن.(486)
تذکر: در آخر بخش هفتم صلواتی را که مشتمل بر دعا برای آن حضرت (علیه السلام) می باشد، از مصباح الزائر روایت آوردیم، این تذکر را غنیمت شمرده و به آن صلوات رجوع نمایید.

چهل و دوم: هدیه کردن ثواب نماز به آن جناب (علیه السلام)

و دلیل بر این، روایتی است که سید بن طاووس در کتاب جمال الاسبوعت آورده. وی گوید: ابو محمد صمیری حدیث آورد، گفت: حدیث کرد ما را ابو عبدالله احمد بن عبدالله بجلی به سندی که به امامان (علیهم السلام) بالا برده که فرمودند: هر کس ثواب نماز خود را برای رسول خدا و امیرالمؤمنین و اوصیاب بعد از آن حضرت (علیه السلام) قرار دهد، خداوند ثواب نمازش را آن قدر افزایش می دهد که از شمارش آن نفس قطع می گردد و پیش از آن که روحش از بدنش بر آید به او گفته می شود: ای فلان!هدیه تو به ما رسید، پس امروز روز پاداش و تلافی کردن (نیکی های) تو است، دلت خوش و چشمت روشن باد به آنچه خداوند برایت مهیا فرموده، و گوارایت باد آنچه را به آن رسیدی. راوی گوید: (به امام (علیه السلام)) عرض کردم چگونه نمازش را هدیه نماید و چه بگوید؟ فرمود: نیت می کند ثواب نمازش را برای رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم)...(487)
مصنف این کتاب محمد تقی موسوی -عفی الله تعالی عنه- می گوید: مقتضای ای حدیث شریف، مستحب بودن هدیه ثواب نمازها به طور مطلق -چه واجب و چه مستحب- به رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) یا حضرت صاحب الدار(488) یا سایر ائمه اطهار (علیهم السلام) می باشد و آنچه پس از این کلام در سخنان امام (علیه السلام) آمده، گواه بر این است.