فهرست کتاب


اخلاق در خانه جلد 1

آیت الله حسین مظاهری‏‏

جلسه هشتم

فصل سوم

عادی شدن گناه

از چیزهائی که موجب می شود عنایت خدا از شخص، از خانه برداشته شود گناه در خانه است. گناه اقسامی دارد بیک اعتبار: به گناه کبیره و صغیره تقسیم می شود که فعلاً مورد بحث من نیست. و باعتبار دیگر به گناه مدوام و غیر مداوم تقسیم می شود. گاهی یک گناهی از انسان سر می زند نظیر این که العیاذ بالله دروغی می گوید. این کار بدی است. باید توبه کند. باید جبران کند. ولی یکدفعه گناه مدوام است. یعنی هر روز دروغ می گوید؛ هر روز غیبت می کند؛ هر روز شایعه پراکنی می کند؛ هر روز ظلم می کند. این گناه مداوم خطر دارد خطرش باندازه ای است که قرآن می فرماید:
ثم کان عاقبة الذین اساؤا السؤی ان کذبوا بایات الله وکانوا بها یستهزؤن(64)
افرادی که گناه مداوم دارند اینها متوجه باشند که دست از همه چیز برمی دارند و کارشان به این جا می کشد که دیگر منبر و محراب و روحانیت را خرافه حساب می کنند، تکذیب می کنند.
امام صادق(علیه السلام) هم در روایات فراوانی می فرماید که اگر کسی گناه کرد یک نقطه سیاهی در دلش پیدا می شود. اگر توبه کرد آن نقطه سیاه پاک می شود. و اما اگر توبه نکرد و گناه دوم آمد آن نقطه سیاه زیاد می شود. وسیاهی گناه مداوم کم کم همه دلش را می گیرد و دیگر رستگار نمی شود.(65)
لذا اولاً از همه شما تقاضا دارم گناه در زندگی شما نباشد. و اگر گناه آمد فوراً جبران کنید؛ فوراً تدارک کنید. گناه مداوم در زندگی شما نباشد.
یک تقسیم دیگری هم در گناه هست و آن این است که گناه گاهی ابهتش در دل هست مثل این که یک نگاه شهوت آمیز به نامحرم می کند یک تلاطم درونی برایش ایجاد می شود. یک غیبتی یک دروغی می گوید اما فوراً تلاطم درونی پیدا می کند. همین ابهت گناه در دلش هست. اما گاهی ابهت گناه از دل او می رود. و گناه مداوم از این نوع است که ابهت گناه را از دل می برد. و اگر ابهت گناه از دل رفت از گناه مداوم بدتر است. زیرا در گناه مداوم ممکن است موفق به توبه بشود اما اگر ابهت گناه از دل رفت دیگر موفق به توبه شدن کار بسیار مشکلی است.