فهرست کتاب


پای درس پروردگار (جلد دوازدهم)

استاد جلال الدین فارسی

14. سوره چهل و هفتم مکی، نمل

... و آن رخداد که در صور دمیده شود تا هر کس در آسمانها باشد و هر کس در زمین، جز کسی که خدا بخواهد، همگی بهراسند و همه شان ناچار و ناکام به حضرتش آیند و کوهها را بینی پنداری که بر جای ایستاده اند حال آن که چون ابر در رفتارند. این ساخت ماهرانه خدای گانه ای است که هر چیز را با دقت و استادانه ساخته است، بیگمان او از هر چه می کنید خبردار است. کسی که چیز نیکویی پدید آرد (یا کار نیکی کند) او را بهتر و نیکوتر از آن پاداش باشد و آنان در آن رخداد از هراسیدن در امان اند. و کسی که چیز بدی پدید آرد چنین کسانی هستیشان را نگون در آتش اندازند که مگر جز آنچه می کردید کیفر بینید؟! بیشک، من فقط دستور دارم که پروردگار این شهر را که حرم گردانید و آزرم نهادش و همه چیز از آن اوست بپرستم و دستور یافته ام که از مسلمانان باشم. و این که قرآن را تدریس کنم تا هر کس راه به حقیقت برد در واقع به صلاح خودش نائل آمده باشد و هر کس راه به حقیقت نبرد باید به او بگویی من فقط یکی از هشداردهندگانم. و بگو: سپاس خدای، بزودی (در لحظه انتقال به حیات برزخی) واقعیت درسهایش را به شما نشان خواهد داد تا به آنها معرفت یابید و پروردگارت از آنچه شما می کنید غافل نیست.(12)

15. سوره چهل و نهم مکی، اسراء

و سرنوشت هر انسانی را به گردنش بستیم (یا بر عهده و مسئولیتش نهادیم) و در رخداد قیامت آن را به گونه کارنامه ای تکوینی بیرون کشیم تا گسترده و مشروحاً ادراکش کند. کارنامه ات را بخوان. اینک تو خود حسابرس خویش هستی و همین بسنده است(13)... و کسی که خدا هدایتش کند او به مقصد مطلوب رسیده باشد و کسی که (خدا) به مقصد نرساندش برایش اولیائی در برابر خدا نیابی و چنین کسانی را در رخداد قیامت مطابق هستیشان گرد هم آوریم: نابینا، لال، و کر. جایگاهشان دوزخ باشد. هر گاه فروکش کند آتششان را افروخته گردانیم. آن کیفرشان است به این سبب که به درسهایمان کافر شدند و گفتند: آیا آنگاه که استخوان خرده ریزه باشیم دوباره در زندگی تازه ای آفریده شویم. مگر ندیدند خدایی که آسمانها و زمین را آفرید تواناست که همچون ایشان را بیافریند، و برای آنان طول عمر معینی قرار داد که ابهامی در آن نیست. بنابراین ستمکاران سر از هر کار معقولی پیچیدند جز کفر و ناسپاسی. بگو: اگر شما خزائن رحمت و نعمت پروردگار مرا به تملک در آورید باز از ترس درویشی دست از انفاق فرو می بندید، این آدم بخیل است.(14)

16. سوره پنجاه و یکم مکی، هود

... و چنین روی داد که موسی را با درسهایمان و حجتی روشنگر به سوی فرعون و اشرافش روانه کردیم. پس فرمان فرعون را پیروی کردند حال آن که کار و فرمان فرعون مایه رشد نبود. در رخداد قیامت پیشاپیش قومش می رود و آنان را وارد آتش می کند، و چه بد است آن ورود و آن جای ورود. و در این زندگی بعد از خدا یافتند و در رخداد قیامت هم، چه بد است آن رئیس و آن مرئوس(15)... براستی در این سرگذشت درسی است برای کسی که از عذاب زندگانی بازپسین بترسد. آن رخدادی است که آدمیان برای آن گردآوری شوند و آن رخدادی نمایان است. و آن را جز برای مدت قابل شمارشی به عقب نمی اندازیم. رخدادی که چون اتفاق افتد هیچ خودی زبان به سخن نگشاید مگر به اجازه او. از آنان یکی محروم از رحمت رحیمی است و یکی بهره مند از آن. آنان که خود را از رحمت رحیمی محروم ساختند در آتش اند و در آن فریادها و ناله ها دارند، در آن ماندگارند تا زمانی که آسمانها و زمین برقرار باشند مگر آنچه مشیت پروردگارت باشد، زیرا پروردگارت آنچه را اراده فرماید کند. اما کسانی که مشمول رحمت پاداشی رحیمی شدند در بهشت باشند، در آن ماندگارند تا زمانی که آسمانها و زمین برقرار باشند مگر آنچه مشیت پروردگارت باشد (که رحمت رحیمی بیش از آن عایدشان گردد) عطایی است پایان ناپذیر(16)...(17)