فهرست کتاب


پای درس پروردگار (جلد دوازدهم)

استاد جلال الدین فارسی

13. سوره چهل و چهارم مکی، طه

... بدین گونه ما از گزارشهای تاریخی برایت بیان می کنیم و پیشتر از حضرتمان به تو درس هم دادیم. هر کس روی از درسمان بگرداند بیشک در رخداد قیامت بار سنگینی (از هستی پست) حمل می کند، در زیر آن بار جاودانه می ماند و در رخداد قیامت آن بد باری است برای آنان. در آن رخداد که در صور دمیده شود و طی آن تبهکاران را با چشمان تیره گرد آوریم در حالی که با یکدیگر به راز می گویند: جز ده روز درنگ نداشتید! ما آنچه را می گویند بخوبی می دانیم وقتی نیکرفتارترینشان گوید: جز یک روز درنگ نداشتید.(10) و از تو درباره کوهها می پرسند (که در رخداد قیامت چه می شود) بگو: پروردگارم آنها را از هم شکافته متلاشی می سازد تا تبدیل به زمینی صاف و بی گیاه شود که در آن شیب و برآمدگی نبینی. در آن رخداد خلق بر نشان فراخواننده به حیات قیامت همی آیند راه تکوینی بی پیچ و خمی را همی سپرند و سکوتی بر مسیرشان خیمه زده در حضرت رحمان که جز زمزمه آهسته ای به گوشت نرسد. در آن رخداد، شفاعت (واسطه شدن میان خدا و خلق) بکار ناید مگر شفاعت کسی که خدای رحمان به وی اجازه شفاعت داده است و گفتارش را پسندیده است. از تاریخشان آگاه است و از آینده و فرجامشان خبردار، حال آن که آنان به او احاطه علمی ندارند. و هستی ها همه بر آن زنده قیوم قائم و متوجه اند و هر کس بار ظلمی بر خود دارد ناکام و مغلوب است و هر کس از کارهای شایسته می کند در حالی که مؤمن باشد نباید از ستم دیدن بترسد یا از خورده شدن حقش. و بدینسان آن درس را به گونه قرآن عربی فرو فرستادیم و در آن گونه گون تهدید و هشدار نمودیم شاید آنان پروا گیرند یا یادگیریی برایشان صورت پذیرد. پس خدایی که فرمانروای راستین است (از هر هستی که تصورش برای بشر ممکن باشد) برتر آمد، و قرآن را پیش از آن که وحی شدنش به تو انجام گیرد بر زبان مران، و بگو: پروردگار من، دانش (زندگی شناسی) مرا بیافزای.(11)

14. سوره چهل و هفتم مکی، نمل

... و آن رخداد که در صور دمیده شود تا هر کس در آسمانها باشد و هر کس در زمین، جز کسی که خدا بخواهد، همگی بهراسند و همه شان ناچار و ناکام به حضرتش آیند و کوهها را بینی پنداری که بر جای ایستاده اند حال آن که چون ابر در رفتارند. این ساخت ماهرانه خدای گانه ای است که هر چیز را با دقت و استادانه ساخته است، بیگمان او از هر چه می کنید خبردار است. کسی که چیز نیکویی پدید آرد (یا کار نیکی کند) او را بهتر و نیکوتر از آن پاداش باشد و آنان در آن رخداد از هراسیدن در امان اند. و کسی که چیز بدی پدید آرد چنین کسانی هستیشان را نگون در آتش اندازند که مگر جز آنچه می کردید کیفر بینید؟! بیشک، من فقط دستور دارم که پروردگار این شهر را که حرم گردانید و آزرم نهادش و همه چیز از آن اوست بپرستم و دستور یافته ام که از مسلمانان باشم. و این که قرآن را تدریس کنم تا هر کس راه به حقیقت برد در واقع به صلاح خودش نائل آمده باشد و هر کس راه به حقیقت نبرد باید به او بگویی من فقط یکی از هشداردهندگانم. و بگو: سپاس خدای، بزودی (در لحظه انتقال به حیات برزخی) واقعیت درسهایش را به شما نشان خواهد داد تا به آنها معرفت یابید و پروردگارت از آنچه شما می کنید غافل نیست.(12)

15. سوره چهل و نهم مکی، اسراء

و سرنوشت هر انسانی را به گردنش بستیم (یا بر عهده و مسئولیتش نهادیم) و در رخداد قیامت آن را به گونه کارنامه ای تکوینی بیرون کشیم تا گسترده و مشروحاً ادراکش کند. کارنامه ات را بخوان. اینک تو خود حسابرس خویش هستی و همین بسنده است(13)... و کسی که خدا هدایتش کند او به مقصد مطلوب رسیده باشد و کسی که (خدا) به مقصد نرساندش برایش اولیائی در برابر خدا نیابی و چنین کسانی را در رخداد قیامت مطابق هستیشان گرد هم آوریم: نابینا، لال، و کر. جایگاهشان دوزخ باشد. هر گاه فروکش کند آتششان را افروخته گردانیم. آن کیفرشان است به این سبب که به درسهایمان کافر شدند و گفتند: آیا آنگاه که استخوان خرده ریزه باشیم دوباره در زندگی تازه ای آفریده شویم. مگر ندیدند خدایی که آسمانها و زمین را آفرید تواناست که همچون ایشان را بیافریند، و برای آنان طول عمر معینی قرار داد که ابهامی در آن نیست. بنابراین ستمکاران سر از هر کار معقولی پیچیدند جز کفر و ناسپاسی. بگو: اگر شما خزائن رحمت و نعمت پروردگار مرا به تملک در آورید باز از ترس درویشی دست از انفاق فرو می بندید، این آدم بخیل است.(14)