فهرست کتاب


پای درس پروردگار (جلد دوازدهم)

استاد جلال الدین فارسی

12. سوره چهل و یکم مکی، فرقان

... و کسانی که با خدای یگانه معبود دیگری برنگرفته اند تا دست دعا پیشش دراز کنند و انسانی را که خدا حرمت نهاده نمی کشند مگر به حق (در دفاع یا به حکم دادگاه صالح) و زنا نمی کنند. و هر کس آن کند سزای بزهکاری خویش بیند. در رخداد قیامت عذابش دوچندان باشد و در آن عذاب به حال خواری - اسارت جاودانه ماند، مگر کسی که توبه آرد و ایمان آرد و کار شایسته کند که در آن صورت خدا هستی های پستش را زدوده هستی های نیکو جایگزینش سازد و خدا آمرزنده ای (هستی پست از بندگانش سترنده ای) مهربان است. و هر کس توبه آرد (به سوی خدا بگراید) و عمل صالح انجام دهد در آن صورت به سوی خدا رود و قرب او یابد چه قربی.(9)

13. سوره چهل و چهارم مکی، طه

... بدین گونه ما از گزارشهای تاریخی برایت بیان می کنیم و پیشتر از حضرتمان به تو درس هم دادیم. هر کس روی از درسمان بگرداند بیشک در رخداد قیامت بار سنگینی (از هستی پست) حمل می کند، در زیر آن بار جاودانه می ماند و در رخداد قیامت آن بد باری است برای آنان. در آن رخداد که در صور دمیده شود و طی آن تبهکاران را با چشمان تیره گرد آوریم در حالی که با یکدیگر به راز می گویند: جز ده روز درنگ نداشتید! ما آنچه را می گویند بخوبی می دانیم وقتی نیکرفتارترینشان گوید: جز یک روز درنگ نداشتید.(10) و از تو درباره کوهها می پرسند (که در رخداد قیامت چه می شود) بگو: پروردگارم آنها را از هم شکافته متلاشی می سازد تا تبدیل به زمینی صاف و بی گیاه شود که در آن شیب و برآمدگی نبینی. در آن رخداد خلق بر نشان فراخواننده به حیات قیامت همی آیند راه تکوینی بی پیچ و خمی را همی سپرند و سکوتی بر مسیرشان خیمه زده در حضرت رحمان که جز زمزمه آهسته ای به گوشت نرسد. در آن رخداد، شفاعت (واسطه شدن میان خدا و خلق) بکار ناید مگر شفاعت کسی که خدای رحمان به وی اجازه شفاعت داده است و گفتارش را پسندیده است. از تاریخشان آگاه است و از آینده و فرجامشان خبردار، حال آن که آنان به او احاطه علمی ندارند. و هستی ها همه بر آن زنده قیوم قائم و متوجه اند و هر کس بار ظلمی بر خود دارد ناکام و مغلوب است و هر کس از کارهای شایسته می کند در حالی که مؤمن باشد نباید از ستم دیدن بترسد یا از خورده شدن حقش. و بدینسان آن درس را به گونه قرآن عربی فرو فرستادیم و در آن گونه گون تهدید و هشدار نمودیم شاید آنان پروا گیرند یا یادگیریی برایشان صورت پذیرد. پس خدایی که فرمانروای راستین است (از هر هستی که تصورش برای بشر ممکن باشد) برتر آمد، و قرآن را پیش از آن که وحی شدنش به تو انجام گیرد بر زبان مران، و بگو: پروردگار من، دانش (زندگی شناسی) مرا بیافزای.(11)

14. سوره چهل و هفتم مکی، نمل

... و آن رخداد که در صور دمیده شود تا هر کس در آسمانها باشد و هر کس در زمین، جز کسی که خدا بخواهد، همگی بهراسند و همه شان ناچار و ناکام به حضرتش آیند و کوهها را بینی پنداری که بر جای ایستاده اند حال آن که چون ابر در رفتارند. این ساخت ماهرانه خدای گانه ای است که هر چیز را با دقت و استادانه ساخته است، بیگمان او از هر چه می کنید خبردار است. کسی که چیز نیکویی پدید آرد (یا کار نیکی کند) او را بهتر و نیکوتر از آن پاداش باشد و آنان در آن رخداد از هراسیدن در امان اند. و کسی که چیز بدی پدید آرد چنین کسانی هستیشان را نگون در آتش اندازند که مگر جز آنچه می کردید کیفر بینید؟! بیشک، من فقط دستور دارم که پروردگار این شهر را که حرم گردانید و آزرم نهادش و همه چیز از آن اوست بپرستم و دستور یافته ام که از مسلمانان باشم. و این که قرآن را تدریس کنم تا هر کس راه به حقیقت برد در واقع به صلاح خودش نائل آمده باشد و هر کس راه به حقیقت نبرد باید به او بگویی من فقط یکی از هشداردهندگانم. و بگو: سپاس خدای، بزودی (در لحظه انتقال به حیات برزخی) واقعیت درسهایش را به شما نشان خواهد داد تا به آنها معرفت یابید و پروردگارت از آنچه شما می کنید غافل نیست.(12)