فهرست کتاب


پای درس پروردگار (جلد دوازدهم)

استاد جلال الدین فارسی

11. چهلمین سوره مکی، یس

به نام خداوند بخشنده مهربان
... و می گویند اگر راست می گویید این وعده چه زمانی رخ می دهد؟ انتظار نکشند مگر یک بانگ فراخوان (به زندگی یا دوزخ برزخی) را که گریبانشان را بگیرد در حالی که با هم گلاویزند بطوری که نه سفارش و وصیتی توانند کرد و نه جواب کس و کارشان را توانند داد. (و در رخداد بعدی که قیامت باشد) در صور دمیده شد تا ناگهان آنان از گورها به حضرت پروردگارشان بشتافتند. گفتند: وای بر ما چه کسی ما را از مرقدمان برخیزانده زنده کرد؟ این همان است که خدای رحمان به ما وعده داد و پیامبران راست گفتند. جز یک بانگ فراخوان نبود که همه آنان در حضرت ما حاضر آمدند. امروز به هیچ کس ستم نرود و جز آنچه انجام می دادید پاداش و کیفر نگیرید. بهشتیان در این رخداد اندر کارها شادان و نازان اند. آنان با همسرانشان زیر سایه بانها بر تختهای آراسته تکیه زده اند، در بهشت میوه ای دارند و هر چه آرزو کنند هست. سلامی به گفتار از پروردگار مهربان. و هان ای تبهکاران! اینک از دیگران جدا مانید. مگر متعهدتان نکردم که ای آدمیان شیطان را نپرستیده اطاعتش نکنید چون او دشمن آشکار شماست، و این که مرا پرستیده اطاعت کنید.
این، راه راست قامت رفتن است؟ و چنین اتفاق افتاد که گروههای انبوهی از شما را از راه بدر برد و گمراه کرد، آیا شما خرد بکار نمی بردید؟ این آن دوزخ است که به شما وعده داده می شد. به آن در افتید اینک به آن سبب که ناباوری و ناسپاسی می نمودید. امروز بر دهانشان مهر نهیم و دستهایشان با ما سخن گویند و پاهایشان گواهی دهند که چه می کردند. و اگر مشیت ما باشد چشمهای آنها را نابینا کنیم تا راه را جستجو کنند اما نیابندش. و اگر مشیت ما باشد در جایگاهشان در نظام هستی میخکوب کنیم (تا قادر به تقرب و انحطاط نباشند) تا راه پیش و پس نداشته باشند. و هر که را عمر دراز دهیم خلقتش را به پس بگردانیم، آیا در نمی یابند؟! و ما به او (محمد (ص)) شعر نیاموختیم و سزاوار و زیبنده او هم نیست. این که به او آموختیم جز درسی و قرآنی روشنگر نیست تا کسی را که زنده (به حیات آدمیت که شاخصه اش تفکر و تعقل است) باشد هشدار دهد و حکم تکوینی بر کافران (به این درس وحیانی) تحقق یابد.(8)

12. سوره چهل و یکم مکی، فرقان

... و کسانی که با خدای یگانه معبود دیگری برنگرفته اند تا دست دعا پیشش دراز کنند و انسانی را که خدا حرمت نهاده نمی کشند مگر به حق (در دفاع یا به حکم دادگاه صالح) و زنا نمی کنند. و هر کس آن کند سزای بزهکاری خویش بیند. در رخداد قیامت عذابش دوچندان باشد و در آن عذاب به حال خواری - اسارت جاودانه ماند، مگر کسی که توبه آرد و ایمان آرد و کار شایسته کند که در آن صورت خدا هستی های پستش را زدوده هستی های نیکو جایگزینش سازد و خدا آمرزنده ای (هستی پست از بندگانش سترنده ای) مهربان است. و هر کس توبه آرد (به سوی خدا بگراید) و عمل صالح انجام دهد در آن صورت به سوی خدا رود و قرب او یابد چه قربی.(9)

13. سوره چهل و چهارم مکی، طه

... بدین گونه ما از گزارشهای تاریخی برایت بیان می کنیم و پیشتر از حضرتمان به تو درس هم دادیم. هر کس روی از درسمان بگرداند بیشک در رخداد قیامت بار سنگینی (از هستی پست) حمل می کند، در زیر آن بار جاودانه می ماند و در رخداد قیامت آن بد باری است برای آنان. در آن رخداد که در صور دمیده شود و طی آن تبهکاران را با چشمان تیره گرد آوریم در حالی که با یکدیگر به راز می گویند: جز ده روز درنگ نداشتید! ما آنچه را می گویند بخوبی می دانیم وقتی نیکرفتارترینشان گوید: جز یک روز درنگ نداشتید.(10) و از تو درباره کوهها می پرسند (که در رخداد قیامت چه می شود) بگو: پروردگارم آنها را از هم شکافته متلاشی می سازد تا تبدیل به زمینی صاف و بی گیاه شود که در آن شیب و برآمدگی نبینی. در آن رخداد خلق بر نشان فراخواننده به حیات قیامت همی آیند راه تکوینی بی پیچ و خمی را همی سپرند و سکوتی بر مسیرشان خیمه زده در حضرت رحمان که جز زمزمه آهسته ای به گوشت نرسد. در آن رخداد، شفاعت (واسطه شدن میان خدا و خلق) بکار ناید مگر شفاعت کسی که خدای رحمان به وی اجازه شفاعت داده است و گفتارش را پسندیده است. از تاریخشان آگاه است و از آینده و فرجامشان خبردار، حال آن که آنان به او احاطه علمی ندارند. و هستی ها همه بر آن زنده قیوم قائم و متوجه اند و هر کس بار ظلمی بر خود دارد ناکام و مغلوب است و هر کس از کارهای شایسته می کند در حالی که مؤمن باشد نباید از ستم دیدن بترسد یا از خورده شدن حقش. و بدینسان آن درس را به گونه قرآن عربی فرو فرستادیم و در آن گونه گون تهدید و هشدار نمودیم شاید آنان پروا گیرند یا یادگیریی برایشان صورت پذیرد. پس خدایی که فرمانروای راستین است (از هر هستی که تصورش برای بشر ممکن باشد) برتر آمد، و قرآن را پیش از آن که وحی شدنش به تو انجام گیرد بر زبان مران، و بگو: پروردگار من، دانش (زندگی شناسی) مرا بیافزای.(11)