فهرست کتاب


پای درس پروردگار (جلد دوازدهم)

استاد جلال الدین فارسی

10. سی و ششمین سوره مکی، قمر

به نام خداوند بخشنده مهربان
رخداد قیامت نزدیک شد و ما بشکافت. و اگر معجزه ای ببینند روی بگردانند و گویند: جادویی است که دوام دارد. و درسهای ما را گفتند دروغ است و علائق پستشان را پیروی کردند، و هر کاری پایان گیرد و به فرجامی انجامد. و چنین روی داد که خبرهایی به آنان داده شد که در آن مایه گریز و پرهیز هست، حکمتی رسا و به کمال است اما آن هشدار دادنها فایده ای نبخشد. بنابراین روی از آنان برتاب، زمانی که آن فراخواننده به چیزی سخت ناخوشایند و ناگوار فرا می خواند چشمانشان فرو آویخته و ذلت زده باشد (سرافکنده باشند)، از گور (یا زندگی برزخی) چنان به زندگی قیامت تحول یابند که پندارهای دسته های ملخ پراکنده در افق اند شتابنده به سمت آن فرا خواننده و کافران گویند: این رخدادی بس دشوار است.(7)

11. چهلمین سوره مکی، یس

به نام خداوند بخشنده مهربان
... و می گویند اگر راست می گویید این وعده چه زمانی رخ می دهد؟ انتظار نکشند مگر یک بانگ فراخوان (به زندگی یا دوزخ برزخی) را که گریبانشان را بگیرد در حالی که با هم گلاویزند بطوری که نه سفارش و وصیتی توانند کرد و نه جواب کس و کارشان را توانند داد. (و در رخداد بعدی که قیامت باشد) در صور دمیده شد تا ناگهان آنان از گورها به حضرت پروردگارشان بشتافتند. گفتند: وای بر ما چه کسی ما را از مرقدمان برخیزانده زنده کرد؟ این همان است که خدای رحمان به ما وعده داد و پیامبران راست گفتند. جز یک بانگ فراخوان نبود که همه آنان در حضرت ما حاضر آمدند. امروز به هیچ کس ستم نرود و جز آنچه انجام می دادید پاداش و کیفر نگیرید. بهشتیان در این رخداد اندر کارها شادان و نازان اند. آنان با همسرانشان زیر سایه بانها بر تختهای آراسته تکیه زده اند، در بهشت میوه ای دارند و هر چه آرزو کنند هست. سلامی به گفتار از پروردگار مهربان. و هان ای تبهکاران! اینک از دیگران جدا مانید. مگر متعهدتان نکردم که ای آدمیان شیطان را نپرستیده اطاعتش نکنید چون او دشمن آشکار شماست، و این که مرا پرستیده اطاعت کنید.
این، راه راست قامت رفتن است؟ و چنین اتفاق افتاد که گروههای انبوهی از شما را از راه بدر برد و گمراه کرد، آیا شما خرد بکار نمی بردید؟ این آن دوزخ است که به شما وعده داده می شد. به آن در افتید اینک به آن سبب که ناباوری و ناسپاسی می نمودید. امروز بر دهانشان مهر نهیم و دستهایشان با ما سخن گویند و پاهایشان گواهی دهند که چه می کردند. و اگر مشیت ما باشد چشمهای آنها را نابینا کنیم تا راه را جستجو کنند اما نیابندش. و اگر مشیت ما باشد در جایگاهشان در نظام هستی میخکوب کنیم (تا قادر به تقرب و انحطاط نباشند) تا راه پیش و پس نداشته باشند. و هر که را عمر دراز دهیم خلقتش را به پس بگردانیم، آیا در نمی یابند؟! و ما به او (محمد (ص)) شعر نیاموختیم و سزاوار و زیبنده او هم نیست. این که به او آموختیم جز درسی و قرآنی روشنگر نیست تا کسی را که زنده (به حیات آدمیت که شاخصه اش تفکر و تعقل است) باشد هشدار دهد و حکم تکوینی بر کافران (به این درس وحیانی) تحقق یابد.(8)

12. سوره چهل و یکم مکی، فرقان

... و کسانی که با خدای یگانه معبود دیگری برنگرفته اند تا دست دعا پیشش دراز کنند و انسانی را که خدا حرمت نهاده نمی کشند مگر به حق (در دفاع یا به حکم دادگاه صالح) و زنا نمی کنند. و هر کس آن کند سزای بزهکاری خویش بیند. در رخداد قیامت عذابش دوچندان باشد و در آن عذاب به حال خواری - اسارت جاودانه ماند، مگر کسی که توبه آرد و ایمان آرد و کار شایسته کند که در آن صورت خدا هستی های پستش را زدوده هستی های نیکو جایگزینش سازد و خدا آمرزنده ای (هستی پست از بندگانش سترنده ای) مهربان است. و هر کس توبه آرد (به سوی خدا بگراید) و عمل صالح انجام دهد در آن صورت به سوی خدا رود و قرب او یابد چه قربی.(9)