فهرست کتاب


زندگانی خاتم الاوصیاء

باقر شریف قرشی‏ ابوالفضل اسلامی (علی)

3- صبر امام زمان (ع)

یکی از صفات برجسته وذاتی و فضایل روحی آن حضرت، صبر و تحمل است.
آن حضرت، سختیها و بلاهای بیشتر و عظیمتری از همه امامان معصوم - علیهم السلام - می بیند. در دوره های طولانی تاریخ حیاتش، حوادث تلخ و رویدادهای بزرگی را می بیند که جهان اسلام را سپاه و پیکره و اعضای آن را تکه تکه نموده و امت اسلامی با تمام تکه و پاره هایش زیر دست و پای کافران و استعمارگران به زمین افتاده و دست و پا می زند. اینان انواع و اقسام ظلم و ستم را در جهان اسلام رواج داده و حدود و احکام خدا را تعطیل کرده و ثروتهای مسلمین را به غارت برده و در تمام فضایای امت اسلامی، تحکم نموده و زورگو می باشند.
و همه این بلاها و مفاسد و مصیبتها در جلو چشم و گوش آن حضرت انجام می گیرد و او به خاطر پدر بودنش برای تک تک افراد امت اسلامی و به خاطر رهبری معنوی و زمان را که دارد، قلب مبارکش ار این همه مصیبتها و بلاهایی که بر سر امت اسلامی وارد می شود، به درد آمده و می سوزد.
و حقاً صبر و بردباری را به جاودانگی، قرین خود نموده، و همه شوون و امورش را به خدای احدیت سپرده است و این ذات مقدس حضرت احدیت است که سررشته همه امور به دست اوست و اوست که حاکم - علی الاطلاق - بر بندگانش است و هیچ گونه حکم و نظر دیگری برای غیر خدا نیست.

4- عبادت امام زمان (ع)

این مطلب مسلم است که عبادت و بندگی حضرت مهدی - علیه السلام - همانند عبادت پدران گرامیش ائمه اطهار است ؛ همان امامانی که زندگی و عمرشان را به خدای متعال تقدیم کردند و حب الله و دوستی حضرت احدیت را در اعماق و باطن وجودشان نفوذ داده و سرتاسر وجودشان را محبت خدا فرا گرفته بود، لذا بیشتر روزها را روزه و شبها را به عبادت و بندگی حضرت حق می گذراندند، شبها را به نماز و دعا و مناجات احیا می داشتند. آری عبادت اام منتظر مانند این بزرگواران است، لذا راویان حدیث، مجموعه ای از دعاهای شریف آن حضرت را - که برخی از آنها را در قنوت و برخی دیگر را متعال و انقطاع او از همه چیز و پیوستن به خدای کریم - نقل کرده اند که به برخی از آنها اشاره می کنیم.

دعای امام زمان (ع) در قنوت نماز

حضرت صاحب العصر - علیه السلام - این دعا را در قنوت نمازش می خوانده، عین دعا چنین است:
اللهم مالک الملک، توتی الملک من تشاء و تنزع الملک ممن تشاء و تعز من تشاء و نذل من تشاء، بیدک الخیر، انک علی کل شی ء قدیر، یا ماجد! یا جواد! یا ذی الجلال و الاکرام! یا ذا البطش! یا فعال لما یرید، یا ذا القوة المتین!... (58).
این دعای شریف از نهایت قدرت غیر قابل تصور خدای آفریننده هستی و بخشنده حیات، حکایت می کند. پس اوست که هستی بخش و ابداع کننده جمیع مخلوقات است. همچنانکه این دعا دلالت می کند که آن حضرت، نصر و پیروزی بر دشمنان خدا و پیغمبر را از خداوند مسئلت دارد. و نیز می خواهد که یاران او را جمیع نموده تا دین را احیا و کلمه لا اله الا الله را اعلی و رفعت بخشد.