فهرست کتاب


فرازهای برجسته از سیره امامان شیعه (ع) جلد دوم

محمد تقی عبدوس و محمد محمدی اشتهاردی

فراز ششم:

قبلا خاطر نشان شد که یکی از شاخه های بهداشت، سالم سازی محیط زیست با گل و شکوفه و درختکاری و سبز و خرم کردن محیط زیست است، در این راستا امامان شیعه (ع) به این امر حیاتی اهمیت بسیار می دادند، به عنوان نمونه ابوجعفر هاشمی (یکی از شاگردان برجسته امام جواد و امام هادی علیهما السلام ) می گوید: به حضور امام هادی (ع) رفتم، یکی از کودکانش نزد آن حضرت آمد، و گلی را که در دست داشت به آن حضرت داد، آن حضرت آن گل را گرفت و بوسید و روی چشمانش نهاد، سپس آن را به آن کودک برگردانید، آنگاه به ابوهاشم فرمود:
من تتاول وردة اوریحانة و وضعها علی عینیه ثم صلی علی محمد و الائمة (ع) کتب الله تعالی له من الحسنات مثل رمل عالج، و محی عنه من السیئات مثل ذلک
: کسی که یک دانه گل، یا شاخه گلی را بگیرد و آن را بر چشمانش نهد،
سپس بر محمد (ص) و امامان (ع)، صلوات و درود بفرستد، خداوند متعال مثل ریگ بیابان عالج برای او ثواب می نویسد، و بهمین مقدار گناهان او را محو می نماید . (360)

فراز هفتم و هشتم:

قابل توجه اینکه در آغاز اسلام و در عصر حکومت حضرت ولی عصر (ع) پیامبر (ص) و امام عصر (ع) از بانوان به عنوان مداوای مجروحین، و زخم بندی و پانسمان، استفاده کرده، که همین بیانگر اهمیت دادن پیشوایان اسلام به طب و درمان است، از این رو که زنان نیز باید در این راستا، حضور داشته باشند، در این مورد، به دو فراز زیر توجه کنید:
1 - پس از جنگ احد که در سال دوم هجرت رخ داد، شصت مورد از بدن امیرمؤمنان علی (ع) مجروح شد، پیامبر (ص) دو نفر زن به نامهای ام سلیم و ام عطیه را مأمور زخم بندی و پانسمان زخمهای بدن حضرت علی (ع) کرد، و آنها این مأموریت را انجام دادند، و نتیجه کار خود را به پیامبر (ص) گزارش نمودند.(361)
2 - مفضل می گوید: امام صادق (ع) فرمود: همراه حضرت مهدی (عج) سیزده زن هستند ، عرض کردم: این بانوان برای چه در کنار مهدی (ع) هستند .؟
امام صادق (ع) در پاسخ فرمود: آنان، مجروحان را مداوا می کنند، و از بیماران پرستاری می نمایند، چنانکه زنان در زمان پیامبر اسلام (ص) همراه آن حضرت در جنگها عهده دار این کارها می شدند . (362)

اصل: 10 تکیه بر واقعیتها و دوری از خرافات

اشاره:
یکی از اصول اخلاقی و ویژگیهای شیوه زندگی امامان شیعه (ع) این بود که: آنها بر حقیقت و واقعیتها، تکیه داشتند و از هر گونه بدعت، فریب، دغل کاری، خرافات و مسائل پوچ و بی اساس دوری می جستند و پیروان خود را به این اصل مهم، دعوت کرده و با آنانکه فریبکار و جو فروش گندم نما بودند، برخورد شدید می کردند .
امامان (ع) تربیت شده قرآن بودند که در وصف مؤمنان می فرماید:
و الذین هم عن اللغو معرضون
: مؤمنان از هر گونه لغو و امور بیهوده، دوری می جویند (مؤمنون - 3 ) آنان در دعاهای خود به خدا عرض می کردند:
اللهم ارنی الاشیاء کماهی
: خدایا امور را آن گونه که هست (یعنی حقیقت آن را ) به من نشان بده .
آنها امین، راستگو، درست کردار و واقع بین و حقیقت گرا بودند، و روح فریب و بدعت و هر گونه نیرنگ را بر اساس دروغ می دانستند و از هر گونه دروغ دوری جسته و از آن به عنوان گناه کبیره یاد می کردند؛
برای روشن شدن این موضوع و اصل مهم، لازم است در اینجا آن را در سه بخش زیر تجزیه و تحلیل کنیم:
یک: فریبکاری از نظر قرآن و روایات
دو: برخورد شدید امامان (ع) با امور بیهوده و دغل کاران بد اندیش
سه: فرازهایی از شیوه امامان (ع) در برخورد با امور بی اساس