فهرست کتاب


مردان علم در میدان عمل جلد 4

سید نعمت الله حسینی‏‏‏‏‏‏

آیت الله خادمی و ارادت او به اهلبیت(ع)

مرحوم آیت الله حاج آقا حسین خادمی همچون دیگر بزرگان دینی علاقه مفرطی به ائمه طاهرین و اقامه عزا برای آنها داشت چنانکه در دوران سلطنت رضاشاه که عزاداری برای امام حسین - علیه السلام - قدغن و ممنوع اعلام شده بود ایشان در نیمه های شب عده ای از خواص را دعوت کرده در منزل خود به عزاداری سیدالشهداء می پرداختند و هنگامی که در حرم مطهر امام رضا - علیه السلام - مشرف می شد ضمن خواندن زیارت جامعه کبیره روضه حضرت صدیقه طاهره فاطمه زهرا علیهاالسلام را می خواند و پس از خواندن نماز زیر آسمان می ایستاد و بر فرد فرد ائمه طاهرین درود و سلام می فرستاد، این ارتباط معنوی و علاقمندی به ائمه اطهار - علیهم السلام - باعث شده بود که وی در سخت ترین شرایط بهترین تصمیم ها را بگیرد و از صحنه های ناگواری که گاهی برایش پیش می آمد به سلامت خارج شود.
اینک به برخی از عنایات الهی که شامل حال ایشان شده اشاره می کنیم. از معظم له نقل شده که فرمود: در دوران تحصیل در نجف اشرف مادرم هر ماه مبلغی به عنوان کمک هزینه برایم می فرستاد تا اینکه جنگ بین الملل دو درگرفت و به علت بهم خوردن امنیت کشور مادرم نتوانست این پول را برایم بفرستد و فشار و تنگدستی چنان مرا در تنگنا قرار داد که به ناچار به حرم حضرت امیرالمؤمنین - علیه السلام - رفته و مشکل خود را عرض کردم در همین حال مرحوم آیت الله حاج سید ابوالحسن اصفهانی وارد حرم شدند و بعد از زیارت مرقد مطهر پهلوی من نشستند و پس از خواندن نماز یک بسته پول به من دادند.
این برنامه تا سه ماه چند بار تکرار شد تا پول ارسالی مادرم از اصفهان رسید و مرحمتی سید هم قطع شد. این در حالی بود که کسی جز خدا و امیرالمؤمنین - علیه السلام - و هم حجره من از جریان تنگدستی من و ارسال پول اطلاع نداشت.
حضرت آیت الله حاج شیخ لطف الله صافی گلپایگانی ایشان را پس از فوت در خواب دید که به وی می گوید: علت اینکه خداوند قبر مرا در جوار حضرت رضا - علیه السلام - قرار داد پیمانی بود که با حضرت رضا - علیه السلام - در مورد عزاداری برای مادرش فاطمه زهرا - علیهاالسلام - بسته بودم.
یکی از وعاظ که ایشان را در حال روضه خوانی حضرت صدیقه طاهره - علیهاالسلام - دیده بود نقل کرد: درست در همین جا که فعلاً دفن شده اند او را دیدم که در میان جمعی نشسته و روضه می خواند.
آقای دکتر فضل الله صلواتی می گوید: آن مرحوم به عزاداری امام حسین - علیه السلام - سخت معتقد بود و تعمد داشت که خود نیز ذکر مصیبت کند و بگرید و بگریاند. در محرم سال گذشته (یکسال قبل از فوتش) هنگامی که به مسجد ایشان رفتم از منبر پائین می آمدند، چون نشستند و من نیز در کنارشان نشستم بعنوان اعتراض خدمتشان عرض کردم: چرا با این حال خود را اذیت می کنید آقایان دیگر تشریف دارند شما زحمت منبر را به خود ندهید. فرمودند: چند کلمه ذکر مصیبت می کنم دلم می خواهد در این آخر عمری مرا جزو ذاکران ابی عبدالله محسوب نمایند.(374)
و بسیاری از مجتهدین عالیمقام شیعه افتخار می کنند که از ذاکرین مصائب اهلبیت عصمت باشند...
آری ایشان ارتباط را همیشه حفظ کردند، بطوری که در حال احتضار که یکی از فرزندانشان دعای عدلیه را بالای سر ایشان می خواند همین که به نام مبارک پیامبر اکرم - صلی الله علیه و آله - رسید حضرت آیت الله با آن حال نزار زیر لب صلوات فرستادند.(375)
- رؤیا

رؤیای میرزا یحیی ابهری و روضه وداع امام حسین علیه السلام

مرحوم میرزا یحیی ابهری در عالم رؤیا دید علامه مجلسی (ره) در صحن مطهر سیدالشهداء - علیه السلام - در طرف پائین پا در طاق الصفا نشسته مشغول تدریس است، پس مشغول موعظه شد و چون خواست شروع در مصیبت کند کسی آمد و گفت: حضرت صدیقه طاهره - سلام الله علیها - می فرماید: اذکر المصائب المشتملة علی وداع ولدی الشهید.
یعنی ذکر بکن مصائبی را که مشتمل بر وداع فرزند شهیدم باشد، مجلسی نیز مصیبت وداع را ذکر کرد و خلق بسیار جمع شدند و گریه شدیدی نمودند که مثل آن را در عمرم ندیده بودم.
مرحوم محدث قمی گوید: در همان مبشره نومیه است که حضرت امام حسین - علیه السلام - به وی فرمود قولوا لاولیائنا و امنائنا یهتمون فی اقامة مصائبنا، بگوئید به دوستان و امنای ما اهمیت بدهند به اقامه عزا و سوگواری ما.(376)
- امام حسین(ع)

رؤیای میرزا یحیی ابهری و روضه وداع امام حسین علیه السلام

مرحوم میرزا یحیی ابهری در عالم رؤیا دید علامه مجلسی (ره) در صحن مطهر سیدالشهداء - علیه السلام - در طرف پائین پا در طاق الصفا نشسته مشغول تدریس است، پس مشغول موعظه شد و چون خواست شروع در مصیبت کند کسی آمد و گفت: حضرت صدیقه طاهره - سلام الله علیها - می فرماید: اذکر المصائب المشتملة علی وداع ولدی الشهید.
یعنی ذکر بکن مصائبی را که مشتمل بر وداع فرزند شهیدم باشد، مجلسی نیز مصیبت وداع را ذکر کرد و خلق بسیار جمع شدند و گریه شدیدی نمودند که مثل آن را در عمرم ندیده بودم.
مرحوم محدث قمی گوید: در همان مبشره نومیه است که حضرت امام حسین - علیه السلام - به وی فرمود قولوا لاولیائنا و امنائنا یهتمون فی اقامة مصائبنا، بگوئید به دوستان و امنای ما اهمیت بدهند به اقامه عزا و سوگواری ما.(377)
- روضه