فهرست کتاب


زندگانی امام علی الهادی علیه السلام

باقر شریف قرشی‏

موسی و خدا:

امام - علیه السلام - مناجات و گفتگویی را که میان موسای نبی و خداوند متعال رخ داده بود بدین مضمون نقل فرمود:
موسی گفت: پروردگارا! پاداش آنکه بخاطر شرم از تو خیانت را ترک می کند چیست؟
خداوند فرمود: ایمنی و سلامت در روز قیامت پاداش اوست.
موسی گفت: پاداش آنکه اهل طاعت و پیروانت را دوست می دارد چیست؟
خداوند فرمود: آتشم را از تن او دور کرده و دوزخ را بر او حرام خواهم کرد.
موسی گفت: کیفر آنکه مؤمنی را به عمد بکشد چیست؟
خداوند فرمود: در روز قیامت به او نگاه نخواهم کرد و از لغزش هایش در نخواهم گذشت.
موسی گفت: پروردگارا! پاداش آنکه مردم را برنجاند و به آنان نیکی رساند چیست؟
خداوند متعال فرمود: روز قیامت آتش دوزخ به او می گوید: مرا بر تو راهی نیست (و تو در امانی).(268)
امام - علیه السلام - این داستان و غیر آن را برای یاران خود نقل می کرد تا آنان را به معالی اخلاق رهنمون سازد و درسی باشد که از آن پند گیرند و طریقه اولیای الهی را پیشه خود سازند.

حکمت عیسی (ع):

امام برای یاران خود سخن حکیمانه زیر را از قول عیسی - علی نبینا و علیه السلام - نقل فرمود:
اگر کسی از شما با دست راست انفاق کرد دست چپ خود را با خبر نسازد و اگر نماز خواند آن را پنهانی بجای آورد.(269)
خداوند متعال شایسته می داند که عمل نیک مؤمن در خفا و پنهانی صورت گیرد و از تظاهر و نمایش در امور خیر، خودداری کند و با پخش خبر نیکی خود نسبت به برادر مؤمنی، اجر خود را ضایع نسازد.
مؤمن باید هنگام نیکی و انفاق پاداش خود را از خداوند متعال بخواهد و از خودنمایی بپرهیزد.

گوشه ای از تاریخ اسلام

امام هادی - علیه السلام - بعضی از حوادث مهم صدر اسلام و دوران اموی را برای یاران خود نقل می نمود از جمله حوادثی را که حضرت بیان کردند ماجرای شهادت قنبر غلام امیرالمؤمنین به دست جنایتکار اموی حجاج بن یوسف ثقفی بود. این ماجرا با هم می خوانیم:
حضرت فرمود: هنگامی که قنبر بر حجاج بن یوسف وارد شد آن طاغوت فریاد کشید: برای علی بن ابی طالب چکاری می کردی؟
- کمک می کردم تا وضو بگیرد.
- هنگامی که از وضو گرفتن فارغ می گشت چه می گفت؟
- این آیه را می خواند:
فلما نسوا ما ذکروا به فتحنا علیهم أبواب کل شی ء حتّی اذا فرحوا بما اوتوا اخذناهم بغتة فاذا هم مبلسون فقطع دابر القوم الذین ظلموا و الحمد للَّه رب العالمین.
پس چون آنچه به آنها تذکر داده شد همه را فراموش کردند ما همه ابواب هر نعمت را (برای اتمام حجت) بر روی آنها گشودیم تا به نعمتی که به آنها داده شد شادمان و مغرور شدند، ناگاه آنها را به کیفر اعمالشان گرفتار ساختیم آنگاه خوار و ناامید گردیدند پس به کیفر ستمگری ریشه ظالمان کنده شد و ستایش خدای را که پروردگار جهانیان است.(270)
گمان می کنم آیه را به ما تفسیر و تأویل می کرد!
- آری.
- اگر گردنت را بزنم چه می شود؟
- من به سعادت می رسم و تو بدبخت می شوی.
و آن جنایتکار دستور داد تا گردن قنبر این بنده صالح خدا را بزنند!(271)