فهرست کتاب


یک هزار حدیث در یک صد موضوع

گردآورنده هادی موحدی‏‏

91 - ظلم

(1)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
الظلم ثلاثة: فظلم لا یغفره الله وظلم یغفره وظلم لایترکه، فأما الظلم الذی لا یغفره الله فالشرک قال الله: ان الشرک لظلم عظیم وأما الظلم الذی یغفره الله فظلم العباد أنفسهم فیما بینهم وبین ربهم وأما الظلم الذی لا یترکه الله فظلم العباد بعضه بعضاً؛
ظلم سه قسم است، ظلمی که خدا نمی آمرزد، ظلمی که می آمرزد و ظلمی که از آن نمی گذرد، اما ظلمی که خدا نمی آمرزد شرک است خداوند می فرماید حقاکه شرک ظلمی بزرگ است و اما ظلمی که خدا می آمرزد، ظلم بندگان بخودشان میان خود و پروردگارشان است اما ظلمی که خدا از آن نمی گذرد ظلم بندگان به یکدیگر است.
(2)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
اتقوا دعوة المظلوم وان کان کافراً لیس دونها حجاب؛
از نفرین مظلوم بترسید اگر چه کافر باشد، زیرا در برابر نفرین مظلوم پرده و مانعی نیست.
(3)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من أخذ للمظلوم من الظالم کان معی فی الجنة تصاحباً؛
هر کس داد مظلوم را از ظالم بگیرد، در بهشت با من یار و هم نشین باشد.
(4)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
ان الناس اذا رأوا الظالم فلم یأخذوا علی یدیه أوشک أن یعمهم الله بعقاب منه؛
مردم آنگاه که ظالم را ببینند و او را باز ندارند، انتظار می رود که خداوند همه را به عذاب خود گرفتار سازد.
(5)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لینصر الرجل أخاه ظالماً أو مظلوماً ان کان ظالماً فینهاه فانه له نصرة وان کان مظلوماً فینصره؛
انسان باید برادر (دینی) خویش را یاری کند چه ظالم باشد چه مظلوم اگر ظالم باشد او را باز دارد و این بمنزله یاری کردن اوست و اگر مظلوم باشد یاریش کند.
(6)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
یقول الله عزوجل: وعزتی وجلالی لانتقمن من الظالم فی عاجله وآجله ولانتقمن ممن رأی مظلوماً فقدر أن ینصره فلم ینصره؛
خدای عزوجل می فرماید: به عزت و جلالم سوگند که از ظالم در دنیا و آخرت انتقام می گیرم و از کسی هم که مظلومی را ببیند و بتواند یاریش کند و نکند بی گمان انتقام می گیرم.
(7)
امام باقر (علیه السلام):
ما انتصر الله من ظالم الا بظالم و ذلک قوله عزوجل (وکذلک نولی بعض الظالمین بعضاً)؛
خداوند هیچ گاه از ظالم انتقام نگرفت مگر به وسیله ظالمی دیگر و این سخن خدای عزوجل است که و بدین سان ظالمان را به سزای اعمالی که می کنند بر یکدیگر مسلط می کنیم.
(8)
امام علی (علیه السلام):
من طلب عزاً بظلم وباطل أورثه الله ذلا بانصاف و حق؛
هر کس عزت را با ظلم و باطل طلب کند، خداوند به انصاف و حق ذلت نصیبش می نماید.
(9)
امام سجاد (علیه السلام):
اللهم انی أعوذبک من... أن نعضد ظالماً أو نخذل ملهوفاً أو نروم ما لیس لنا بحق؛
خدایا به تو پناه می برم... از این که ظالمی را یاری کنیم و یا مظلوم و دلسوخته ای را بی یاور گذاریم و یا آنچه حق ما نیست بخواهیم.
(10)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
رحم الله عبداً کانت لاخیه عنده مظلمة فی عرض أومال فجاءه فاستحله قبل أن یوخذ ولیس ثم دینار ولادرهم فان کانت له حسنات اخذ من حسناته وان لم تکن له حسنات حملوا علیه من سیئاته؛
خدا رحمت کند بنده ای را که حلالیت بطلبد از برادری که به آبرو یا مال او تجاوز کرده، قبل از آن که (در قیامت) از او بازخواست کنند، آنجا که دینار و درهمی نباشد، در نتیجه اگر شخص کار نیکی داشته باشد از آن بردارند و اگر نداشته باشد، از گناهان مظلوم برداشته بر گناهان او بیفزاید.

92 - آزادی

(1)
امام صادق (علیه السلام):
خمس خصال من لم تکن فیه خصلة منها فلیس فیه کثیر مستمتع أولها: الوفاء والثانیة التدبیر والثالثة الحیاء والرابعة حسن الخلق والخامسة وهی تجمع هذه الخصال، الحریه؛
پنج خصلت است که در هر کس یکی از آنها نباشد خیر و بهره زیادی در او نیست: اول: وفاداری دوم: تدبیر سوم: حیا چهارم: خوش اخلاقی و پنجم:- که چهار خصلت دیگر را نیز در خود دارد - آزادگی.
(2)
امام علی (علیه السلام):
لاتکن عبد غیرک وقد جعلک الله حراً؛
بنده دیگری مباش که خداوند تو را آزاد آفرید.
(3)
امام صادق (علیه السلام):
ان الحر حر علی جمیع أحواله: ان نابته نائبة صبر لها، وان تداکت علیه المصائب لم تسکره وان اسر وقهر واستبدل بالیسر عسراً، کما کان یوسف الصدیق الامین صلوات الله علیه: لم یضرر حریته أن استعبد وقهر واسر؛
آزاده در همه حال آزاده است: اگر بلا و سختی به او رسد شکیبایی ورزد و اگر مصیبت ها بر سرش فرو ریزند او را نشکنند هر چند به اسیری افتد و مقهور شود و آسایش را از دست داده و به سختی و تنگدستی افتد. چنان که یوسف صدیق امین، صلوات الله علیه، به بندگی گرفته شد و مقهور و اسیر گشت اما این همه به آزادگی او آسیب نرساند.
(4)
امام علی (علیه السلام):
الحریة منزهة من الغل والمکر؛
آزادگی از کینه توزی و مکر منزه است.
(5)
امام علی (علیه السلام):
من توفیق الحر اکتسابه المال من حله؛
از موفقیت آزاده این است که مال را از راه حلال به دست آورد.
(6)
امام علی (علیه السلام):
ابذل مالک فی الحقوق وواس به الصدیق فان السخاء بالحرأ خلق؛
دارایی خود را در آنجا که حق است ببخش و با آن دوستانت را یاری رسان که جامه بخشندگی برتن آزاد مرد زیبنده تر است.
(7)
امام علی (علیه السلام):
العبد حر ما قنع، الحر عبد ما طمع؛
بنده قانع آزاد است و آزاد طمعکار، بنده.
(8)
امام علی (علیه السلام):
من قضی ما أسلف من الاحسان فهو کامل الحریة؛
هر کس به وعده نیکی ای که در گذشته داده است عمل کند آزادگی اش کامل است.
(9)
امام علی (علیه السلام):
من قام بشرائط العبودیة أهل للعتق، من قصر عن أحکام الحریة اعید الی الرق؛
هر کس شرایط بندگی خدا را به جا آورد سزاوار آزادگی می شود و هر کس در عمل به شرایط آزادگی کوتاهی کند، به بندگی (غیر خدا) مبتلا می شود.
(10)
امام حسین (علیه السلام):
ان لم یکن لکم دین و کنتم لا تخافون المعاد فکونوا أحراراً فی دنیاکم؛
اگر دین ندارید و از قیامت نمی ترسید لااقل در دنیای خود آزاد مرد باشید.

93 - طب

(1)
امام رضا (علیه السلام):
ان الله تبارک و تعالی لی یبح أکلا ولاشرباً الا لما فیه المنفعة والصلاح ولم یحرم الا ما فیه الضرر والتلف والفساد، فکل نافع مقوللجسم فیه قوة للبدن فهو حلال؛
خداوند تبارک و تعالی هیچ خوردنی و نوشیدنی را حلال نکرده است مگر آن که در آن منفعت و صلاحی بوده و هیچ خوردنی و نوشیدنی را حرام ننموده مگر آن که در آن زیان و مرگ و فسادی بوده است پس هر چیز سودمندی مقوی برای جسم، که باعث تقویت بدن است حلال شده است.
(2)
امام علی (علیه السلام):
فی وصیته لابنه الحسن (علیه السلام) یا بنی ألا اعلمک أربع خصال تستغنی بها عن الطب؟ فقال: بلی یا امیر المومنین، قال: لاتجلس علی الطعام الا وأنت جائع و لا تقم عن الطعام الا وأنت تشتهیه، وجود المضغ، واذا نمت فاعرض نفسک علی الخلاء فاذا استعملت هذا استغنیت عن الطب؛
در سفارشی به فرزند خود امام مجتبی (علیه السلام) فرمودند: فرزندم! آیا چهار نکته به تو نیاموزم که با رعایت آنها از طبیب بی نیاز شوی؟ عرض کرد: چرا، ای امیرالمومنان. حضرت فرمودند: تا گرسنه نشدی غذا نخور و تا اشتها داری از غذا دست بکش و غذا را خوب بجو و قبل از خوابیدن قضای حاجت کن. اگر این نکات را رعایت کنی. از مراجعه به طبیب بی نیاز می شوی.
(3)
امام حسین (علیه السلام):
فبادروا بصحة الاجسام فی مدة الاعمار؛
در مدت عمر، در حفظ سلامت تن بکوشید.
(4)
امام صادق (علیه السلام):
لا یستغنی أهل کل بلد عن ثلاثة یفزع الیهم فی أمر دنیاهم وآخرتهم، فان عدموا ذلک کانوا همجاً: فقیه عالم ورع وأمیر خیر مطاع وطبیب بصیر ثقة؛
مردم هر شهری به سه چیز نیازمندند که در امور دنیا و آخرت خود به آنها رجوع کنند و چنانچه آن سه را نداشته باشند گرفتار جهل و نابسامانی می شوند: دین شناس دانای پرهیزکار، حاکم نیکوکاری که مردم از او اطاعت کنند و پزشک بصیر مورد اعتماد.
(5)
امام رضا (علیه السلام):
لیس من دواء الا وهو یهیج داء؛
دارویی نیست مگر این که بیماری دیگری را تحریک می کند.
(6)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
تجنب الدواء ما احتمل بدنک الداء فاذا یحتمل الداء فالدواء؛
تا هنگامی که بدنت درد را تحمل می کند از مصرف دارو بپرهیز، چنانچه درد را تحمل نکردی آنگاه از دارو استفاده کن.
(7)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
ما خلق الله تعالی داء الا و خلق دواء الاالسام؛
خداوند هیچ دردی را بی درمان نیافریده مگر سام (مرگ) که هیچ درمانی ندارد.
(8)
امام رضا (علیه السلام):
اثنان علیلان أبداً: صحیح محتم وعلیل مخلط؛
دو گروه همیشه مریضند، سالمی که پرهیز می کند و مریضی که پرهیز نمی کند.
(9)
امام رضا (علیه السلام):
من أراد أن لایوذیه معدته فلا یشرب بین طعامه ماء؛
هر کس می خواهد معده اش آزارش ندهد، در بین غذا آب نخورد.
(10)
امام صادق (علیه السلام):
لا تدخل الحمام الا وفی جوفک شی ء یطفی به عنک وهج المعدة وهو أقوی للبدن ولاتدخله وأنت ممتلی ء من الطعام؛
داخل حمام نشو مگر در حالی که در شکمت چیزی (غذایی) که شدت حرارت معده را خاموش کند وجود داشته باشد، که برای بدن موجب تقویت است و در حالی که شکمت از غذا پر است نیز وارد حمام مشو.